Address.php
5 years ago
Company.php
5 years ago
Payment.php
5 years ago
Person.php
5 years ago
PhoneNumber.php
5 years ago
Text.php
5 years ago
Text.php
9258 lines
| 1 | <?php |
| 2 | |
| 3 | namespace Faker\Provider\el_GR; |
| 4 | |
| 5 | class Text extends \Faker\Provider\Text |
| 6 | { |
| 7 | /** |
| 8 | * From el.wikisource.org. |
| 9 | * |
| 10 | * The text is licensed under the Creative Commons Attribution / Share-Alike, |
| 11 | * Also additional terms may apply. For details, see. Terms of Use. |
| 12 | * |
| 13 | * |
| 14 | * Title: Τρελαντώνης |
| 15 | * |
| 16 | * Author: Πηνελόπη Δέλτα |
| 17 | * |
| 18 | * Posting Date: January 6, 2016 |
| 19 | * Release Date: 1932 |
| 20 | * [Last updated: September 1, 2013] |
| 21 | * |
| 22 | * Language: Greek |
| 23 | * |
| 24 | * @licence Creative Commons Attribution-ShareAlike https://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/deed.el |
| 25 | * |
| 26 | * @see https://wikimediafoundation.org/wiki/Terms_of_Use/ |
| 27 | * @link https://el.wikisource.org/wiki/%CE%A4%CF%81%CE%B5%CE%BB%CE%B1%CE%BD%CF%84%CF%8E%CE%BD%CE%B7%CF%82 |
| 28 | * |
| 29 | * @var string |
| 30 | */ |
| 31 | protected static $baseText = <<<'EOT' |
| 32 | Ο Αντώνης ήταν πολύ σκάνταλος και πολύ άτακτος και κάθε λίγο έβρισκε τον μπελά το� |
| 33 | . Δεν περνούσε μέρα πο� |
| 34 | να μην έτρωγε δ� |
| 35 | ο τρεις κατσάδες, πότε από τη θεία το� |
| 36 | , πότε από τη μαγείρισσα, πότε από την Αγγλίδα δασκάλα και πότε από την τραπεζιέρα, και κάθε λίγο αναγκάζο� |
| 37 | νταν ν' ανακατώνεται ο θείος. Σαν έφθανε απέξω ο θείος και άκο� |
| 38 | ε την καινούρια αταξία το� |
| 39 | Αντώνη, το αγαθό το� |
| 40 | πρόσωπο αγρίε� |
| 41 | ε όσο μπορούσε, σούρωνε τ' άσπρα το� |
| 42 | φρύδια και, κο� |
| 43 | νώντας το σταχτί το� |
| 44 | κεφάλι, έλεγε α� |
| 45 | στηρά: |
| 46 | - Αντώνη, ακούω πάλι πως έκανες αταξίες! Φοβούμαι πως δε θα τα πάμε καλά! |
| 47 | Α� |
| 48 | τές ήταν οι σοβαρές περιστάσεις. Άκο� |
| 49 | ε η Αλεξάνδρα, η μεγάλη αδελφή, και ντρέπο� |
| 50 | νταν για τον αδελφό της. Άκο� |
| 51 | ε η Πο� |
| 52 | λο� |
| 53 | διά, η μικρότερη αδελφή, κι ένιωθε την καρδιά της να παίζει τούμπανο. Άκο� |
| 54 | ε και ο μικρός ο Αλέξανδρος, καθισμένος στο πάτωμα, με το δάχτ� |
| 55 | λο στο στόμα, και αποφάσιζε μέσα το� |
| 56 | πως εκείνος δεν ήθελε να γίνει έτσι κακό παιδί σαν τον Αντώνη. |
| 57 | Και όμως πώς ήθελε να μπορεί να κάνει όσα έκανε ο Αντώνης! Γιατί ο Αντώνης έκανε πολλά δύσκολα πράματα. Έκανε τούμπες τρεις στη σειρά και θα έκανε, λέει, και τέσσερις, αν ήταν πιο μεγάλη η κάμαρα και αν δε χτ� |
| 58 | πούσε ο τοίχος στα ποδάρια το� |
| 59 | · σκαρφάλωνε στη γαζία της α� |
| 60 | λής· καβαλίκε� |
| 61 | ε στην κο� |
| 62 | παστή της σκάλας και κατέβαινε γλιστρώντας ως κάτω - έκανε, πηδώντας με το ένα πόδι, τρεις φορές το γύρο της α� |
| 63 | λής το� |
| 64 | σπιτιού, χωρίς ν' αγγίξει τον τοίχο - κάθε πρωί, στη θάλασσα, βο� |
| 65 | τούσε το κεφάλι το� |
| 66 | στο νερό κι έμενε τόση ώρα με κλειστό στόμα και ανοιχτά μάτια, και δεν πνίγο� |
| 67 | νταν ποτέ. Και' άλλα πολλά έκανε ο Αντώνης. Έπειτα είχε πάντα γεμάτες τις τσέπες το� |
| 68 | από τόσο� |
| 69 | ς θησα� |
| 70 | ρούς. Τι δεν έβρισκες μέσα! Καρφιά, βόλο� |
| 71 | ς, βότσαλα, σπάγκο� |
| 72 | ς, κάποτε και κανένα κομμάτι μαστίχα μασημένη, και, πάνω απ' όλα, το τρίγωνο γ� |
| 73 | αλί πο� |
| 74 | είχε πέσει από τον πολ� |
| 75 | έλαιο της εκκλησίας και πο� |
| 76 | έκανε τόσα ωραία χρώματα σαν το έβαζες στον ήλιο. Ολόκληρο πλούτο είχαν α� |
| 77 | τές οι τσέπες το� |
| 78 | Αντώνη. |
| 79 | Οι γονείς το� |
| 80 | Αντώνη, πο� |
| 81 | ζούσαν στην Αίγ� |
| 82 | πτο, δεν μπόρεσαν να ταξιδέψο� |
| 83 | ν εκείνο το καλοκαίρι, κι εκείνος και τ' αδέλφια το� |
| 84 | είχαν έλθει στον Πειραιά με το θείο Ζωρζή και τη θεία Μαριέτα, πο� |
| 85 | δεν είχαν παιδιά, και κάθο� |
| 86 | νταν σ' ένα από τα σπίτια το� |
| 87 | Τσίλερ. Επτά ήταν τα σπίτια το� |
| 88 | Τσίλερ, όλα στην αράδα κι ενωμένα· το πρώτο, το ακριανό, μεγάλο, με τρία πρόσωπα, τ' άλλα όλα όμοια, με μια βεραντούλα προς τη θάλασσα και μιαν α� |
| 89 | λή στο πίσω μέρος, προς το λόφο. |
| 90 | Στο πρώτο, το μεγάλο σπίτι, κάθο� |
| 91 | νταν ο βασιλέας· στο δεύτερο μια Ρωσίδα, κ� |
| 92 | ρία της Τιμής της βασίλισσας· στο τρίτο ο Αντώνης με τ' αδέλφια το� |
| 93 | και το θείο το� |
| 94 | και τη θεία, και στ' άλλα παρακάτω διάφοροι άλλοι πο� |
| 95 | , σαν το βασιλέα, είχαν κατέβει από τας Αθήνας να περάσο� |
| 96 | ν το� |
| 97 | ς ζεστούς μήνες το� |
| 98 | καλοκαιριού κοντά στην πειραιώτικη θάλασσα. |
| 99 | Κάθε μέρα ο Αντώνης και τ' αδέλφια το� |
| 100 | πήγαιναν περίπατο με την Εγγλέζα το� |
| 101 | ς δασκάλα και περνούσαν εμπρός στο μεγάλο σπίτι όπο� |
| 102 | κάθο� |
| 103 | νταν ο βασιλέας, πο� |
| 104 | είχε μεγάλα σκ� |
| 105 | λιά το� |
| 106 | κ� |
| 107 | νηγιού. Τ' άκο� |
| 108 | ε ο Αντώνης πο� |
| 109 | γάβγιζαν και τραβούσαν τις αλ� |
| 110 | σίδες το� |
| 111 | ς, κλεισμένα στην α� |
| 112 | λή το� |
| 113 | ς την περιτοιχισμένη, και κάθε φορά ο κρότος α� |
| 114 | τός και τα γαβγίσματα ήταν μεγάλος πειρασμός. Και τα τέσσερα αδέλφια γνώριζαν καλά τα σκ� |
| 115 | λιά α� |
| 116 | τά και ιδιαίτερα ένα, τον Ντον. Τα έβλεπαν σ� |
| 117 | χνά με το βασιλέα, πο� |
| 118 | τα έπαιρνε μαζί το� |
| 119 | , λ� |
| 120 | τά, ελεύθερα, κάθε φορά πο� |
| 121 | έβγαινε περίπατο μονάχος. |
| 122 | Ήταν μεγάλος πειρασμός για τον Αντώνη τα σκ� |
| 123 | λιά α� |
| 124 | τά και κάθε φορά πο� |
| 125 | περνούσε μπρος στο σπίτι το� |
| 126 | βασιλέα με την Εγγλέζα δασκάλα το� |
| 127 | , έμενε πίσω, έκανε ελιγμούς, έβρισκε διάφορες προφάσεις για να πλησιάσει την πόρτα της α� |
| 128 | λής, μήπως και τύχει να είναι μισάνοιχτη ή μήπως και βρει καμιά χαραματιά πο� |
| 129 | να τον αφήσει να δει τον Ντον, το μεγάλο κανελί σκ� |
| 130 | λί με τα παράταιρα μάτια, το ένα γαλάζιο και το άλλο πράσινο. Μα πού να ξεφύγει από το βλέμμα της Εγγλέζας! Ξερή και μονοκόμματη γύριζε α� |
| 131 | τή, τη στιγμή πο� |
| 132 | νόμιζε κείνος πως είχε γλιτώσει, τον κερα� |
| 133 | νοβολούσε με μια ματιά και τον σ� |
| 134 | μμάζε� |
| 135 | ε, κατσο� |
| 136 | φιασμένο μα δαμασμένο, στο μπο� |
| 137 | λούκι των τριών πιο φρόνιμων. |
| 138 | - Είναι κακιά και γρο� |
| 139 | σούζα... μο� |
| 140 | ρμούριζε ο Αντώνης στις αδελφές το� |
| 141 | , καμτσικώνοντας τις πέτρες το� |
| 142 | δρόμο� |
| 143 | με κανένα μαδημένο από τα φύλλα το� |
| 144 | χλωρό κλαδί, πο� |
| 145 | πάντα βρίσκο� |
| 146 | νταν ανάμεσα στο� |
| 147 | ς θησα� |
| 148 | ρούς το� |
| 149 | Αντώνη, προς μεγάλο θα� |
| 150 | μασμό το� |
| 151 | Αλέξανδρο� |
| 152 | . Είναι τσίφνα και γρινιάρα... |
| 153 | - Τι είναι; ρωτούσε ο Αλέξανδρος γέρνοντας ολόκληρος εμπρός από τη δασκάλα, πο� |
| 154 | τον βαστούσε σφιχτά από το χέρι, για ν' ακούσει τη λέξη πο� |
| 155 | το� |
| 156 | ξέφ� |
| 157 | γε. Μ' αμέσως τον τίναζε πίσω η Εγγλέζα, πο� |
| 158 | δεν καταλάβαινε τα ελληνικά, και τον ξανάφερνε στη θέση το� |
| 159 | πλάγι της. |
| 160 | - Σπίκ Ίνγκλις! πρόσταζε με το πιο α� |
| 161 | στηρό της ύφος! |
| 162 | Και μαζεμένα πάλι, την ακολο� |
| 163 | θούσαν τα τέσσερα αδέλφια, με ίσιες τις ράχες και σφιγμένα τα χείλια, παρατώντας κάθε αρχισμένη κο� |
| 164 | βέντα, για να της δείξο� |
| 165 | ν την αποδοκιμασία το� |
| 166 | ς. Κι έτσι, σιωπηλά, έκαναν το γύρο το� |
| 167 | βράχο� |
| 168 | , ανέβαιναν στο λόφο, απομακρύνο� |
| 169 | νταν από τον περαστικό δρόμο. Κι εκεί στη μοναξιά, στις πέτρες και στα ξερά χαμόκλαρα, κάθο� |
| 170 | νταν όλα τ' αδέλφια στην αράδα, με τα πόδια ενωμένα και τα χέρια στα� |
| 171 | ρωμένα φρόνιμα μπροστά το� |
| 172 | ς, και κοίταζαν από πάνω, ψηλά, τις βαρκούλες πο� |
| 173 | αρμένιζαν μακριά στο πέλαγος και πιο κοντά, βαθιά, κάτω, στο� |
| 174 | ς βράχο� |
| 175 | ς, τις πέτρες πο� |
| 176 | ξεχώριζαν μια μια στα διάφανα βαθ� |
| 177 | γάλαζα νερά της Καστέλας. |
| 178 | Σε λίγο σηκώνο� |
| 179 | νταν η δασκάλα, έκανε πως σ� |
| 180 | γ� |
| 181 | ρίζει τα φορέματα της κι έβγαζε κρ� |
| 182 | φά κάτι από την τσέπη της. Ύστερα άνοιγε το βιβλίο της και κάθο� |
| 183 | νταν, γ� |
| 184 | ρίζοντας τη ράχη της στα τέσσερα αδέλφια. |
| 185 | Έκανε πως διάβαζε. Μα τ' αδέλφια ήξεραν πως δε διάβαζε καθόλο� |
| 186 | . Γιατί ο Αντώνης την είχε δει δ� |
| 187 | ο φορές πο� |
| 188 | κρ� |
| 189 | φά έβαζε στα χείλια της μια μποτίλια με κάτι κανελί μέσα και το έπινε και πάλι βιαστικά το έκρ� |
| 190 | βε κάτω από το� |
| 191 | ς φραμπαλάδες της φούστας της. Τότε άρχιζε η καλή ώρα το� |
| 192 | Αντώνη και των αδελφών το� |
| 193 | . Ό,τι ήθελαν έκαναν. Η δασκάλα δεν το� |
| 194 | ς κοίταζε πια. Ο Αντώνης έδινε το σύνθημα κι ένας ένας σηκώνο� |
| 195 | νταν σιωπηλά και απομακρύνο� |
| 196 | νταν. |
| 197 | Και τότε γίνο� |
| 198 | νταν το ανάστα ο Θεός. Έτρεχαν, πηδούσαν, κατέβαιναν στο δρόμο, σκαρφάλωναν στο� |
| 199 | ς βράχο� |
| 200 | ς, έπεφταν, σηκώνο� |
| 201 | νταν, φώναζαν, δέρνο� |
| 202 | νταν, καβγάδιζαν ή γελούσαν, βο� |
| 203 | τούσαν στις σκόνες, έπιαναν ακρίδες, μάζε� |
| 204 | αν βότσαλα, πετούσαν πέτρες, τίποτε πια δεν έβλεπε ούτε άκο� |
| 205 | ε η δασκάλα. Χωμένη στο βιβλίο της, ρο� |
| 206 | φώντας κρ� |
| 207 | φά την μποτίλια της, άφηνε τ' αδέλφια ελεύθερα. |
| 208 | Και τι ωραία πο� |
| 209 | ήταν η ελε� |
| 210 | θερία στο βράχο της Καστέλας! Πο� |
| 211 | θενά δεν ήταν τόσο ψιλή η σκόνη, τα χαμόκλαδα πιο ξερά, τα κλαριά πιο εύκολα να τσακίσο� |
| 212 | ν, οι πέτρες πιο πολλές, το χώμα πιο πλούσιο από θησα� |
| 213 | ρούς. |
| 214 | Τι δεν έβρισκες εκεί μέσα! Πράσινα και γαλάζια κομμάτια γ� |
| 215 | αλί, κάποτε και άσπρα, χαλκάδες τενεκεδένιο� |
| 216 | ς σκο� |
| 217 | ριασμένο� |
| 218 | ς ή καπάκια κο� |
| 219 | τιών στρογγ� |
| 220 | λά, σα ρόδες χωρίς αξόνι - μα ο Αντώνης έλεγε πως ήταν εύκολο να το� |
| 221 | ς κάνεις αξόνι μ' ένα καρφί πο� |
| 222 | θα τα τρ� |
| 223 | πούσε στη μέση - κάποτε κανένα κο� |
| 224 | δο� |
| 225 | νάκι σιδερένιο χωρίς γλωσσίδι - πο� |
| 226 | και α� |
| 227 | τό διορθώνο� |
| 228 | νταν, βεβαίωνε ο Αντώνης, με μια μεγάλη χάντρα της Αλεξάνδρας, κρεμασμένη σε μια κλωστή, μόνο πο� |
| 229 | η Αλεξάνδρα, πο� |
| 230 | είχε πέντε τέτοιες χάντρες, δεν ήθελε να δώσει καμιά, - κάποτε κανένα κομμάτι σκοινί ή σπάγκο ή τέλι, μα προπάντων πέτρες, πέτρες όλων των σχημάτων, με φλέβες σταχτιές, μενεξελιές, τριανταφ� |
| 231 | λλιές ή μαύρες. |
| 232 | Μια μέρα, η Πο� |
| 233 | λο� |
| 234 | διά βρήκε έναν αληθινό θησα� |
| 235 | ρό· βόλο� |
| 236 | ς, βόλο� |
| 237 | ς μαύρο� |
| 238 | ς, πολλούς, σκόρπιο� |
| 239 | ς, μικρούς, ολοστρόγγ� |
| 240 | λο� |
| 241 | ς. Ζαλισμένη το� |
| 242 | ς κοίταζε, άφωνη από τη χαρά της. Η πρώτη της σκέψη ήταν να μη φωνάξει τ' αδέλφια της, μην της το� |
| 243 | ς πάρει ο Αντώνης, πο� |
| 244 | πρέσβε� |
| 245 | ε πως τα κορίτσια δεν πρέπει να παίζο� |
| 246 | ν βόλο� |
| 247 | ς, πως έχο� |
| 248 | ν κούκλες και πως α� |
| 249 | τές το� |
| 250 | ς αρκούν. Μα ήταν τόσο πολλοί οι σκόρπιοι βόλοι, αρκούσαν για όλο� |
| 251 | ς, ακόμα και για τον Αλέξανδρο, πο� |
| 252 | τόσο το� |
| 253 | ς λαχταρούσε και πο� |
| 254 | ποτέ δεν το� |
| 255 | δάνειζε το� |
| 256 | ς δικούς το� |
| 257 | ο Αντώνης. |
| 258 | Φώναξε λοιπόν τ' αδέλφια της. |
| 259 | - Βόλο� |
| 260 | ς! Βόλο� |
| 261 | ς! Ελάτε να δείτε πόσοι! το� |
| 262 | ς είπε μαζεύοντας το� |
| 263 | ς στη γεμάτη φούχτα της. |
| 264 | Ανακούρκο� |
| 265 | δα πλάγι της, καταχαρούμενος, το� |
| 266 | ς μάζε� |
| 267 | ε ο Αλέξανδρος έναν έναν και το� |
| 268 | ς φύλαγε στην άλλη παλάμη το� |
| 269 | . Ο Αντώνης όμως, με τα δ� |
| 270 | ο το� |
| 271 | χέρια στις τσέπες το� |
| 272 | πανταλονιού το� |
| 273 | , δεν το θεώρησε αξιόπρεπο για ένα αγόρι να ενθο� |
| 274 | σιαστεί με το εύρημα ενός κοριτσιού. Και είπε ακατάδεχτα: |
| 275 | - Οι δικοί μο� |
| 276 | είναι πιο μεγάλοι! |
| 277 | Και η Αλεξάνδρα, πο� |
| 278 | ακολο� |
| 279 | θούσε πάντα τον Αντώνη, είπε: |
| 280 | - Και για να το� |
| 281 | ς πετάξο� |
| 282 | ν εδώ, θα πει πως είναι χαλασμένοι! |
| 283 | Απογοητε� |
| 284 | μένος άνοιξε ο Αλέξανδρος τα χέρια το� |
| 285 | και οι βόλοι το� |
| 286 | σκορπίστηκαν στο χώμα. Η Πο� |
| 287 | λο� |
| 288 | διά όμως επέμεινε. |
| 289 | - Πού το ξέρεις πως το� |
| 290 | ς πέταξαν; ρώτησε. Μπορεί ένα αγόρι να το� |
| 291 | ς είχε στην τσέπη το� |
| 292 | και να τρύπησε η τσέπη το� |
| 293 | και να το� |
| 294 | έπεσαν όσο περπατούσε. Για δες, έχει παντού, εδώ, κι εκεί, και παρακάτω! Θα έτρεχε το αγόρι και θα έπεφταν οι βόλοι... |
| 295 | - Πφφφ... διέκοψε ο Αντώνης πο� |
| 296 | είχε πολλή όρεξη να πάρει από το θησα� |
| 297 | ρό της αδελφής το� |
| 298 | , μα πο� |
| 299 | δεν το καταδέχο� |
| 300 | νταν πια, μιας και τον είχε περιγελάσει. Ξέρεις και σ� |
| 301 | τώρα από αγόρια! |
| 302 | Πειραγμένη στο φιλότιμο της για την περιφρονητική αδιαφορία των αδελφών της, η Πο� |
| 303 | λο� |
| 304 | διά γέμισε την τσέπη της και είπε: |
| 305 | - Καλά. Όταν αύριο μο� |
| 306 | ζητήσετε το� |
| 307 | ς βόλο� |
| 308 | ς μο� |
| 309 | , εγώ δε θα σας το� |
| 310 | ς δώσω! |
| 311 | Και κάκιωσε και δεν ήθελε να ρίξει με το� |
| 312 | ς άλλο� |
| 313 | ς πέτρες στο γιαλό. |
| 314 | Α� |
| 315 | τό ήταν το πιο ωραίο το� |
| 316 | ς παιχνίδι. Και παράμερα, λ� |
| 317 | πημένη, κοίταζε η Πο� |
| 318 | λο� |
| 319 | διά τις πέτρες πο� |
| 320 | τις πετούσαν τ' αδέλφια της και πο� |
| 321 | πηδούσαν στο� |
| 322 | ς βράχο� |
| 323 | ς και ξαναπηδούσαν ως κάτω κι έπεφταν πλο� |
| 324 | φ στο νερό. |
| 325 | Το πλο� |
| 326 | φ δεν το άκο� |
| 327 | αν, γιατί ήταν πολύ ψηλά και το νερό πολύ χαμηλά. Μα το� |
| 328 | ς είχε πει ο Αντώνης πως κάνει πάντα πλο� |
| 329 | φ η πέτρα στο νερό, και αν το 'λεγε ο Αντώνης, πρέπει να ήταν αλήθεια. Γιατί ποτέ δεν είπε ψέμα ο Αντώνης. |
| 330 | Και το 'λεγε πάντα ο θείος: «Ο Αντώνης είναι σκάνταλος, μα ψέματα δε λέγει!» Και το 'λεγε και η θεία, πο� |
| 331 | το� |
| 332 | τις έβρεχε σ� |
| 333 | χνά. Και το 'λεγε η κερα-Ρήνη η μαγείρισσα, πο� |
| 334 | , σαν είχε πονοκέφαλο, έδενε ένα μαντίλι γύρω στο μέτωπο της με φέτες πατάτες ή λεμόνια στα μηνίγγια της κι έβριζε μες στα δόντια της κι έλεγε: «Ντελή- Αντώνης, Τρελαντώνης, πο� |
| 335 | κακό να μην τον πιάσει... γιατί ψέματα δεν ξέρει!» |
| 336 | Το 'λεγε και η Αφροδίτη η τραπεζιέρα, πο� |
| 337 | ήταν καλή, όσο ήταν άσχημη, πο� |
| 338 | γύρε� |
| 339 | ε να κρύψει από τη θεία τις ζημιές το� |
| 340 | , μα πο� |
| 341 | τις ομολογούσε ύστερα εκείνος. Όλα τα ομολογούσε, σαν τον ρωτούσαν. Και τον έτρεμαν τα κορίτσια, μην ομολογήσει και τις δικές το� |
| 342 | ς αταξίες και τα δικά το� |
| 343 | ς μ� |
| 344 | στικά. |
| 345 | Έτσι, εκείνη την ημέρα πο� |
| 346 | βρήκε το θησα� |
| 347 | ρό της, πέρασε η Πο� |
| 348 | λο� |
| 349 | διά μεγάλη στενοχώρια. |
| 350 | Είχαν επιστρέψει τ' αδέλφια στο σπίτι με την Εγγλέζα δασκάλα πο� |
| 351 | αισθάνθηκε, λέει, κακοδιάθετη και ανέβηκε στην κάμαρα της. Τ' αδέλφια μείναν στην α� |
| 352 | λή για να παίξο� |
| 353 | ν, πο� |
| 354 | ήταν ακόμα μέρα, μα κανένας δεν είχε κέφι για παιχνίδια, γιατί ο Αλέξανδρος, στην επιστροφή εκείνο το απόγεμα, είχε ντροπιάσει την οικογένεια. |
| 355 | - Πώς το� |
| 356 | ήλθε να το κάνει! είπε η Αλεξάνδρα σμίγοντας τα δ� |
| 357 | ο της χέρια κάτω από το πιγούνι της. |
| 358 | Ο ένοχος κάθο� |
| 359 | νταν στο πεζούλι τής πίσω πόρτας το� |
| 360 | σπιτιού, τα χέρια ακο� |
| 361 | μπισμένα στην πέτρα όπο� |
| 362 | απλώνο� |
| 363 | νταν φο� |
| 364 | ντωτή η άσπρη το� |
| 365 | κεντημένη φο� |
| 366 | στίτσα, τα μάτια πρησμένα από τα κλάματα, το μ� |
| 367 | τάκι κατακόκκινο, τα χείλια σφιγμένα για να σ� |
| 368 | γκρατήσει τ' αναφιλητά πο� |
| 369 | όλο ξανανέβαιναν. Κοίταζε πότε τη μεγάλη το� |
| 370 | αδελφή, πο� |
| 371 | φαίνο� |
| 372 | νταν ζαλισμένη από το κακό πο� |
| 373 | της ήλθε στο κεφάλι, πότε τον Αντώνη, πο� |
| 374 | , μισοκρεμασμένος από το τεντωμένο σκοινί της απλώτρας, ξεχνούσε από την αγανάκτηση το� |
| 375 | να κάνει τη σβούρα στριφογ� |
| 376 | ρίζοντας στο τακούνι το� |
| 377 | , και πότε την Πο� |
| 378 | λο� |
| 379 | διά, πο� |
| 380 | σ� |
| 381 | νήθως ήταν κόμμα το� |
| 382 | , μα πο� |
| 383 | κι εκείνη τώρα έσκ� |
| 384 | βε το μέτωπο κάτω από την οικογενειακή σ� |
| 385 | μφορά. |
| 386 | - Φαντάσο� |
| 387 | να το ήξερε η μαμά πως είπε «Βρε σ� |
| 388 | !» σ' έναν αξιωματικό! είπε αργοπροφέροντας μια μια τις λέξεις το� |
| 389 | ο Αντώνης. |
| 390 | - Και να σηκώσει και τη γροθιά το� |
| 391 | ! είπε η Αλεξάνδρα. |
| 392 | - Και να χτ� |
| 393 | πήσει το πόδι το� |
| 394 | εμπρός, σα να τραβούσε σπαθί! πρόσθεσε ο Αντώνης. |
| 395 | - Και σε ποιον; Σ' έναν αξιωματικό! είπε η Αλεξάνδρα. |
| 396 | Ο Αλέξανδρος, στη φοβερή α� |
| 397 | τή ενθύμηση, έλιωσε πάλι στα κλάματα. |
| 398 | - Μα δεν το ήξερα πως ήταν αξιωματικός! είπε ανάμεσα στα δάκρ� |
| 399 | α το� |
| 400 | . |
| 401 | - Πώς δεν το ήξερες; Δεν τον είδες, με την άσπρη το� |
| 402 | στολή και τα χρ� |
| 403 | σά γαλόνια στο πηλήκιο το� |
| 404 | ; ρώτησε α� |
| 405 | στηρά ο Αντώνης. |
| 406 | - Τον είδα... μα τον είδα αφού το είπα! |
| 407 | - Καλά, δεν άκο� |
| 408 | σες τ' άλογο το� |
| 409 | πο� |
| 410 | ήρχο� |
| 411 | νταν πίσω μας; |
| 412 | - Το άκο� |
| 413 | σα. Μα νόμιζα πως ήταν ο Μπαρμπαγιάννης Κανατάς! |
| 414 | Στάθηκε μια στιγμή ο Αντώνης να σκεφθεί και να ζ� |
| 415 | γίσει α� |
| 416 | τή την πιθανότητα. Μα τη βρήκε αστήριχτη. |
| 417 | - Α� |
| 418 | τά πο� |
| 419 | λες μόνο ένα μωρό σαν και σένα μπορεί να τα πει! το� |
| 420 | αποκρίθηκε με το πιο α� |
| 421 | στηρό το� |
| 422 | ύφος. Άκο� |
| 423 | σες μήπως το τσίκι τσάκα πο� |
| 424 | κάνο� |
| 425 | ν οι κανάτες το� |
| 426 | Μπαρμπαγιάννη Κανατά, σαν τρέχει το γαϊδο� |
| 427 | ράκι το� |
| 428 | ; |
| 429 | - Όοοχι... ομολόγησε χαμηλόφωνα ο Αλέξανδρος. |
| 430 | - Και δεν άκο� |
| 431 | σες το κλοπακλόπ, κλοπακλόπ, κλοπακλόπ πο� |
| 432 | κάνει το άλογο σαν τρέχει και πο� |
| 433 | δε μοιάζει καθόλο� |
| 434 | με το τακ, τακ, τακ το� |
| 435 | γαϊδο� |
| 436 | ριού; |
| 437 | - Ναι... τ' άκο� |
| 438 | σα... αποκρίθηκε ακόμα πιο σιγά ο Αλέξανδρος. |
| 439 | - Και αμέ το κλικικλίκ το� |
| 440 | σπαθιού στη σέλα; έκαμε η Αλεξάνδρα, για να μη μείνει πίσω στην παρατηρητικότητα και την περιγραφή. Με α� |
| 441 | τή την ενθύμηση το� |
| 442 | σπαθιού το� |
| 443 | αξιωματικού, καινούρια δάκρ� |
| 444 | α το� |
| 445 | Αλέξανδρο� |
| 446 | . Κι είπε η Αλεξάνδρα, αναπολώντας πάλι το δράμα: |
| 447 | - Ήρχο� |
| 448 | νταν ο αξιωματικός από την Καστέλα... Κι έτρεχε για να πάγει σπίτι το� |
| 449 | ... Και βλέπει μπροστά το� |
| 450 | τέσσερα παιδιά πο� |
| 451 | θα νόμιζε, βέβαια, πως είναι καλοαναθρεμμένα παιδιά. Κι άξαφνα, το πιο μικρό, γ� |
| 452 | ρνάει πίσω, κάνει απότομα ένα βήμα μπροστά... |
| 453 | - Σα να έκανε έφοδο! διέκοψε με αγανάκτηση ο Αντώνης. |
| 454 | - Ναι, σα να έκανε έφοδο! επανέλαβε η Αλεξάνδρα. Και σηκώνοντας τη γροθιά το� |
| 455 | , φωνάζει: «Βρε σ� |
| 456 | !» Και σε ποιον; Σ' έναν αξιωματικό! |
| 457 | Ο Αλέξανδρος ήταν αναλ� |
| 458 | μένος πια όλος στα δάκρ� |
| 459 | α. |
| 460 | - Και δε θύμωσε ο αξιωματικός, είπε σ� |
| 461 | ντριμμένη η Πο� |
| 462 | λο� |
| 463 | διά, κο� |
| 464 | νώντας πάνω κάτω το κεφάλι της, όπο� |
| 465 | βάραινε όλη η ντροπή το� |
| 466 | αδελφού της, και δε μάλωσε... μόνο γέλασε! |
| 467 | - Ναι, φαντάσο� |
| 468 | ! Γέλασε! επανέλαβε καταστενοχωρεμένη η μεγάλη αδελφή. |
| 469 | Α� |
| 470 | τή τη φορά απέκανε ο Αλέξανδρος. Έσκ� |
| 471 | ψε το κεφάλι το� |
| 472 | στα γόνατα το� |
| 473 | κι έπνιξε δάκρ� |
| 474 | α και αναφιλητά στ' άσπρα κεντήματα της φούστας το� |
| 475 | . Η Αλεξάνδρα και ο Αντώνης, ακίνητοι, τον κοίταζαν με όλη την α� |
| 476 | στηρότητα πο� |
| 477 | άξιζε το έγκλημα το� |
| 478 | . Η Πο� |
| 479 | λο� |
| 480 | διά όμως, ίσως γιατί ήταν πιο μικρή και είχε τα κλάματα πιο εύκολα, ίσως γιατί ο Αλέξανδρος, στο� |
| 481 | ς καβγάδες, ήταν πάντα κόμμα της, η Πο� |
| 482 | λο� |
| 483 | διά ένιωσε να γεμίζο� |
| 484 | ν και τα δικά της μάτια δάκρ� |
| 485 | α και ν' ανεβαίνει κάτι πνιγερό στο λαιμό της, και, σκύβοντας στις πέτρες της α� |
| 486 | λής, έβγαλε το� |
| 487 | ς βόλο� |
| 488 | ς της από την τσέπη της και άρχισε να παίζει μόνη της, ανοίγοντας όσο μπορούσε πλατύτερα τα μάτια της, για να στεγνώσο� |
| 489 | ν πριν στάξο� |
| 490 | ν τα δάκρ� |
| 491 | α. Εκείνη τη στιγμή ακούστηκε η φωνή της θείας: |
| 492 | - Αλεξάνδρα! Αντώνη!... Πού είναι τα παιδιά; Και πού είναι η μις Ράις; |
| 493 | Τα τέσσερα αδέλφια ανορθώθηκαν. Η Πο� |
| 494 | λο� |
| 495 | διά πέταξε χάμω όλο� |
| 496 | ς της το� |
| 497 | ς βόλο� |
| 498 | ς και τίναξε τα σκονισμένα χέρια της, η Αλεξάνδρα έτρεξε στον Αλέξανδρο, το� |
| 499 | κατέβασε και το� |
| 500 | έσιαξε την τσαλακωμένη το� |
| 501 | φούστα και με το χέρι βιαστικά βρούτσισε στην κανονική το� |
| 502 | ς θέση τα κάπως ανακατωμένα ξανθά το� |
| 503 | κατσαρά, ο Αντώνης, παρατώντας το σκοινί όπο� |
| 504 | κο� |
| 505 | νιούνταν κρεμαστός, έβαλε τα χέρια το� |
| 506 | στις τσέπες και κοίταξε, σα να τον ανακάλ� |
| 507 | ψε πρώτη φορά, ένα βασιλικό φο� |
| 508 | ντωμένο στη γλάστρα το� |
| 509 | . Και η θεία, κοντή, στρογγ� |
| 510 | λή, παχιά, ε� |
| 511 | κίνητη όμως κι ελαφριά σαν μπάλα λαστιχένια, βγήκε στην α� |
| 512 | λή. Μόλις είχε φθάσει απέξω. Φορούσε ακόμα το καπέλο και τα γάντια της. |
| 513 | Έριξε γύρω της μια γοργή ματιά, πο� |
| 514 | περιτύλιξε και τα τέσσερα αδέλφια μεμιάς, και είπε: |
| 515 | - Μόνοι σας; Πού είναι η μις Ράις; |
| 516 | - Πήγε στην κάμαρα της... άρχισε η Αλεξάνδρα. Μα τη διέκοψε η θεία: |
| 517 | - Γιατί; |
| 518 | - Ήταν άρρωστη και... |
| 519 | - Δε βγήκε μαζί σας; διέκοψε πάλι η θεία. |
| 520 | - Ναι, βγήκαμε. Μα, σα γ� |
| 521 | ρίσαμε, είπε πως ήταν άρρωστη... Βήματα ακούστηκαν από μέσα και ο θείος Ζωρζής βγήκε στην πόρτα, κοντός, στρογγ� |
| 522 | λός, παχύς, με το αγαθό το� |
| 523 | χαμόγελο πο� |
| 524 | ξανάνιωνε το σταχτί το� |
| 525 | κεφάλι και τ' άσπρα το� |
| 526 | φρύδια. |
| 527 | - Η μις Ράις είναι πάλι άρρωστη, είπε η θεία γ� |
| 528 | ρνώντας σ' εκείνον. |
| 529 | - Άρρωστη; Τι έπαθε! Καλώς τα παιδιά! Ελάτε στη βεράντα, πο� |
| 530 | ήλθε η θεία Αργίνη με τον Γιάννη... |
| 531 | Μια φωνή της θείας τον διέκοψε: |
| 532 | - Καλέ, τι είναι α� |
| 533 | τά; Τι είναι α� |
| 534 | τές οι βρώμες στην α� |
| 535 | λή μας; Ποιος έμπασε κατσίκες εδώ; |
| 536 | Όλοι γύρισαν σαστισμένοι. |
| 537 | Σκ� |
| 538 | μμένη εμπρός, σηκώνοντας με τα δ� |
| 539 | ο της χέρια τις φούστες της, στις μύτες των ποδαριών της, σα να φοβούνταν μη λερωθεί πατώντας ολόκληρα τα παχιά της ποδαράκια, κοίταζε η θεία με φρίκη και αηδία το θησα� |
| 540 | ρό της Πο� |
| 541 | λο� |
| 542 | διάς σκορπισμένο στις πλάκες. |
| 543 | - Ποιος έβαλε μέσα κατσίκες; επανέλαβε. Και φώναξε: |
| 544 | - Ειρήνη! |
| 545 | Στο παράθ� |
| 546 | ρο της κο� |
| 547 | ζίνας παρο� |
| 548 | σιάστηκε το σ� |
| 549 | γ� |
| 550 | ρισμένο κεφάλι της μαγείρισσας. |
| 551 | - Ορίστε, κ� |
| 552 | ρία! |
| 553 | - Ποιος έμπασε κατσίκες στην α� |
| 554 | λή μας; |
| 555 | - Κατσίκες; |
| 556 | Έσκ� |
| 557 | ψε να δει εκεί πο� |
| 558 | έδειχνε το αμείλικτο δάχτ� |
| 559 | λο της θείας. |
| 560 | - Πωπώ! έκανε. |
| 561 | Και � |
| 562 | ποψιάρικα πρόσθεσε: |
| 563 | - Μην τις έβαλε μέσα ο Αντώνης; |
| 564 | - Εγώ; Όχι! έκανε ξαφνισμένος ο Αντώνης. Μα πού είναι οι κατσίκες; |
| 565 | - Έ, ανόητε! είπε γελώντας ο θείος. Οι κατσίκες ξανάφ� |
| 566 | γαν, μ' άφησαν πίσω το� |
| 567 | ς τα... τα σημάδια το� |
| 568 | ς! πρόσθεσε με καινούριο ξεκάρδισμα. |
| 569 | Την ίδια ώρα εμφανίζο� |
| 570 | νταν η Ειρήνη με σκο� |
| 571 | πάκι και φαράσι. Και μο� |
| 572 | ρμο� |
| 573 | ρίζοντας και γρινιάζοντας «Τι βρώμες... πωπώ... τι αηδίες, στις παστρικές μας πλάκες κιόλα...», μάζεψε όλο� |
| 574 | ς το� |
| 575 | ς βόλο� |
| 576 | ς της Πο� |
| 577 | λο� |
| 578 | διάς, γοργά, στο φαράσι της. Μα η Πο� |
| 579 | λο� |
| 580 | διά δε στάθηκε να δει και ν' ακούσει το τέλος της ιστορίας. Από τα πρώτα λόγια το� |
| 581 | θείο� |
| 582 | , σαν κατάλαβε τι ήταν ο θησα� |
| 583 | ρός της, τρομαγμένη κοίταξε τ' αδέλφια της. Αντάμωσε την περιφρονητική ματιά της Αλεξάνδρας, το κοροϊδε� |
| 584 | τικό σήκωμα των φρ� |
| 585 | διών το� |
| 586 | Αντώνη, το ξαφνισμένο, όλο ρωτήματα μο� |
| 587 | τράκι το� |
| 588 | Αλέξανδρο� |
| 589 | και, βο� |
| 590 | λιάζοντας κάτω από το βάρος της ντροπής, παρακαλώντας μέσα της να την καταπιεί η γη, δίπλωσε το� |
| 591 | ς ώμο� |
| 592 | ς της, χώθηκε σιγά στο κούφωμα της πόρτας και, ξεγλιστρώντας πίσω από το θείο, έτρεξε στη σκάλα, ανέβηκε δ� |
| 593 | ο δ� |
| 594 | ο, μπήκε στην κρεβατοκάμαρα της, πο� |
| 595 | ήταν όλων των αδελφών κάμαρα, και κρύφθηκε πίσω από την κο� |
| 596 | νο� |
| 597 | πιέρα της. |
| 598 | Η καρδιά της βροντούσε, όχι πια ταμπούρλο αλλά γκρανκάσα. Τώρα θα ρωτήσει η θεία. Και τώρα θ' απαντήσει ο Αντώνης πο� |
| 599 | δεν έλεγε ποτέ ψέματα: «Ναι, τις βρώμες α� |
| 600 | τές τις έφερε η Πο� |
| 601 | λο� |
| 602 | διά!» Και δεν ήταν μόνο α� |
| 603 | τό, μα πο� |
| 604 | θα πει: «Γιατί τις πήρε για βόλο� |
| 605 | ς!» Και θα την περιγελάσο� |
| 606 | ν όλοι. Αχ, τι φοβερό να την περιγελάσο� |
| 607 | ν όλοι! |
| 608 | Και τα 'πιασε με τα χέρια της, α� |
| 609 | τά... Πο� |
| 610 | φού! τι αηδία! Και θα τη μαλώσει η θεία... και θα της δώσει κανένα μπάτσο... Δεν την έμελε ο μπάτσος, το παχύ χεράκι της θείας δεν πονούσε πολύ, μα η ντροπή, η ντροπή! Και α� |
| 611 | τή την ώρα θα τα λέγανε κάτω. Και ήταν κάτω η θεία Αργίνη και ο εξάδελφος ο Γιάννης! Και θα κορόιδε� |
| 612 | ε ο Γιάννης... |
| 613 | Α� |
| 614 | τό ήταν περισσότερο απ' ό,τι μπορούσε να � |
| 615 | ποφέρει. Σαν τον Αλέξανδρο πρωτύτερα, ξέσπασε κι εκείνη στα κλάματα. Και τόσο δ� |
| 616 | νατά έκλαιγε, ώστε δεν άκο� |
| 617 | σε τον Αντώνη πο� |
| 618 | ανέβηκε και μπήκε στην κάμαρα. Μα την άκο� |
| 619 | σε κείνος και παραμερίζοντας την κο� |
| 620 | νο� |
| 621 | πιέρα, τη βρήκε ζαρωμένη στη γωνία της. |
| 622 | - Γιατί κλαις; τη ρώτησε περιφρονητικά. |
| 623 | Ο Αντώνης είχε βαθιά περιφρόνηση για τα κορίτσια, γιατί, λέει, κλαιν για το τίποτα. Εκείνος, σαν αγόρι πο� |
| 624 | ήταν, δεν έκλαιγε ποτέ, όσο και να χτ� |
| 625 | πούσε, όσο και να πονούσε. Και ούτε σαν έπεσε από τη σκάλα της βεράντας κι έσπασε το κεφάλι το� |
| 626 | κι έτρεχαν αίματα και το� |
| 627 | το κόλλησε ο θείος με τσιρότο, πάλι δεν έκλαψε. Οι αδελφές το� |
| 628 | το� |
| 629 | είχαν μεγάλο θα� |
| 630 | μασμό γι' α� |
| 631 | τό. Και το� |
| 632 | είχαν και κάποιο σεβασμό, σα να πούμε, ντρέπονταν να κλαιν μπροστά το� |
| 633 | . Και τώρα πο� |
| 634 | την τσάκωσε την Πο� |
| 635 | λο� |
| 636 | διά αναλ� |
| 637 | μένη στα κλάματα, ντράπηκε κείνη πιο πολύ. Μα πάλι δεν έκανε να το δείξει και σηκώθηκε χωρίς ν' αποκριθεί. Και της είπε ο Αντώνης: |
| 638 | - Είσαι μια κο� |
| 639 | τή! Λερώνεις την α� |
| 640 | λή μας και ύστερα κλαις κιόλα! |
| 641 | - Δεν κλαίγω γι' α� |
| 642 | τό, είπε πειραγμένη η Πο� |
| 643 | λο� |
| 644 | διά. |
| 645 | - Αμέ γιατί κλαις; |
| 646 | - Γιατί... Στάθηκε να σκεφθεί ποιαν αιτία να προτιμήσει. Και αποφάσισε: Γιατί θα με μαλώσει η θεία και θα μο� |
| 647 | δώσει κι έναν μπάτσο! |
| 648 | - Φοβητσιάρα! έκανε ο αδελφός της. Η Πο� |
| 649 | λο� |
| 650 | διά επαναστάτησε. |
| 651 | - Δε φοβούμαι! διαμαρτ� |
| 652 | ρήθηκε. Και πρώτον το ξέρεις πως δεν πονεί το χέρι της θείας! |
| 653 | - Αμέ τότε; |
| 654 | - Έτσι! Δε μ' αρέσει να με δέρνο� |
| 655 | ν! |
| 656 | Ο Αντώνης σήκωσε το� |
| 657 | ς ώμο� |
| 658 | ς το� |
| 659 | και πήγε στην μπαλκονόπορτα και πιάνοντας την κο� |
| 660 | παστή το� |
| 661 | μπαλκονιού, άρχισε να κλοτσιά το ξύλινο περίφραγμα. |
| 662 | - Εσείς τα κορίτσια όλο αφορμές γ� |
| 663 | ρεύετε για να κλαίτε, είπε περιφρονητικά. Και τώρα βρίσκεις αφορμή πως θα σε δείρει η θεία, χωρίς να ξέρεις τίποτα. |
| 664 | - Αφού το ξέρω πως θα με δείρει! είπε η Πο� |
| 665 | λο� |
| 666 | διά πο� |
| 667 | είχε βγει και α� |
| 668 | τή στο μπαλκόνι και είχε πιάσει και α� |
| 669 | τή την κο� |
| 670 | παστή και κλοτσούσε το ξύλινο περίφραγμα. |
| 671 | - Τίποτα δεν ξέρεις! Γιατί θα σε δείρει; |
| 672 | - Μα δεν της είπες πως εγώ έφερα το� |
| 673 | ς βόλ... δηλαδή... α� |
| 674 | τά, έκανε με αηδία. |
| 675 | - Βέβαια όχι... αφού δε με ρώτησε. |
| 676 | Από τη σαστισμάδα της σταμάτησε η Πο� |
| 677 | λο� |
| 678 | διά το κλοτσοκόπημα. Η χαρά και η ανακούφιση την πλημμύρισαν. Της ήλθε να φιλήσει τον Αντώνη. Μα πάλι δεν το καταδέχθηκε. Ούτε το� |
| 679 | είπε ε� |
| 680 | χαριστώ. Έκανε την αδιάφορη και είπε: |
| 681 | - Α, καλά, αν είναι έτσι... |
| 682 | Μα θα το κατάλαβε ο Αντώνης, γιατί η φωνή της δεν ήταν πια κλαψιάρικη. Την κοίταξε από πάνω από τον ώμο το� |
| 683 | και της είπε: |
| 684 | - Μ' έστειλε η θεία Αργίνη να σε φωνάξω. Μα είναι το πρόσωπο σο� |
| 685 | σιχαμένο... σκούπισες τα μάτια σο� |
| 686 | με βρώμικα χέρια... πο� |
| 687 | πιάσανε το� |
| 688 | ς βόλο� |
| 689 | ς σο� |
| 690 | ... πο� |
| 691 | φού! τι βρώμες! |
| 692 | - Καθόλο� |
| 693 | ! φώναξε αγανακτισμένη η Πο� |
| 694 | λο� |
| 695 | διά. |
| 696 | - Πώς καθόλο� |
| 697 | ; Κοίταξε το πρόσωπο σο� |
| 698 | στον καθρέφτη! |
| 699 | Φο� |
| 700 | ρκισμένη πήγε κείνη στο νιφτήρα, έχ� |
| 701 | σε νερό στη λεκάνη και, αποφεύγοντας τον καθρέφτη μπροστά της, βιαστικά σαπούνισε χέρια και πρόσωπο. Ο Αντώνης την είχε ακολο� |
| 702 | θήσει. Με το δάχτ� |
| 703 | λο, κοροϊδε� |
| 704 | τικά, της έδειξε τις μα� |
| 705 | ριδερές σαπο� |
| 706 | νάδες της λεκάνης. |
| 707 | - Όλα α� |
| 708 | τά είναι πάστρες, είπε, είναι οι πάστρες πο� |
| 709 | βγαίνο� |
| 710 | ν από το� |
| 711 | ς βόλο� |
| 712 | ς της δεσποινίδας... |
| 713 | Ένας μπάτσος το� |
| 714 | βρεγμένο� |
| 715 | χεριού της «δεσποινίδας» το� |
| 716 | έκοψε τη φόρα. Γύρισε ο Αντώνης και την άρπαξε από τα κατσαρωμένα της φο� |
| 717 | ντωτά μαλλιά. Και ακολούθησε μάχη άγρια, αλλά σιωπηλή, χωρίς φωνές, με σφιγμένα δόντια, μην ακούσει η δασκάλα στην πλαγινή κάμαρα κι έλθει και ανακατωθεί. Το� |
| 718 | ς καβγάδες το� |
| 719 | ς τ' αδέλφια τούς έβγαζαν πέρα μονάχα, χωρίς ανάμειξη των μεγάλων. Κάθε φορά πο� |
| 720 | ανακατώνο� |
| 721 | νταν οι μεγάλοι, τα πράματα χειροτέρε� |
| 722 | αν και, μετά τον καβγά, έμεναν τ' αδέλφια μαλωμένα. Ενώ, όταν τα 'βγαζαν πέρα μονάχα, μια φορά πο� |
| 723 | τελείωνε η μάχη, γαλήνε� |
| 724 | ε πάλι ο ο� |
| 725 | ρανός. |
| 726 | Α� |
| 727 | τό δεν εμπόδιζε τις φοβέρες την ώρα της μάχης. Και τώρα, παλεύοντας με τον αδελφό της, νιώθοντας πως τις τρώγει από το μεγαλύτερο της, σφίγγοντας με λύσσα τα δόντια της, είπε η Πο� |
| 728 | λο� |
| 729 | διά: |
| 730 | - Θα πω το� |
| 731 | θείο� |
| 732 | πως μο� |
| 733 | τράβηξες τά μαλλιά! Επίσης χαμηλόφωνα, πνιγμένα, της αποκρίθηκε ο Αντώνης: |
| 734 | - Κι εγώ θα πω της θείας πως εσύ έφερες τις κατσικίσιες... ξέρεις τι, στην α� |
| 735 | λή μας! |
| 736 | Αμέσως παράτησε η Πο� |
| 737 | λο� |
| 738 | διά τη μάχη. |
| 739 | - Αν το πεις, θα είσαι μαντατούρης! το� |
| 740 | είπε. |
| 741 | - Εσύ είσαι η μαντατούρα! |
| 742 | - Καθόλο� |
| 743 | ! Εγώ δε μαντατεύω! |
| 744 | - Ο� |
| 745 | τ' εγώ δε μαντατεύω. αν δε μαντατέψεις εσύ! |
| 746 | Α� |
| 747 | τό ήταν το τέλος το� |
| 748 | καβγά. Χωρίς άλλες εξηγήσεις χωρίστηκαν τ' αδέλφια, βρο� |
| 749 | τσίστηκαν, σ� |
| 750 | γ� |
| 751 | ρίστηκαν και ειρηνεμένα, κατέβηκαν στη βεράντα. |
| 752 | Κάτω, στη βεράντα, γύρω σ' ένα σιδερένιο τρίποδο τραπεζάκι, όλοι ήταν σ� |
| 753 | ναγμένοι, η θεία Μαριέτα, σαν πάντα, στην κο� |
| 754 | νιστή μαύρη της πολ� |
| 755 | θρόνα, ο θείος Ζωρζής κάπνιζε ειρηνικά το ναργιλέ το� |
| 756 | , κρατώντας μες στο δικό το� |
| 757 | το χέρι το� |
| 758 | Αλέξανδρο� |
| 759 | , πο� |
| 760 | κάθο� |
| 761 | νταν φρόνιμα σ' ένα ψάθινο σκαμνί. Η Αλεξάνδρα, όρθια, με την πλάτη στην κο� |
| 762 | παστή της βεράντας, κοίταζε σιωπηλά τη θεία Αργίνη μισοξαπλωμένη σε μια ψάθινη βαθιά πολ� |
| 763 | θρόνα, και τον Γιάννη, ένα αγόρι δώδεκα χρονών, πο� |
| 764 | όρθιος και α� |
| 765 | τός και ακατάδεχτος, ακο� |
| 766 | μπισμένος στον τοίχο με τα χέρια πίσω, κοίταζε πάνω από το κεφάλι της τη θάλασσα και δε μιλούσε σε κανένα. |
| 767 | Η θεία Αργίνη, αν και αδελφή της θείας Μαριέτας, δεν της έμοιαζε καθόλο� |
| 768 | . Ψηλή, λεπτή, με μάτια μαύρα πο� |
| 769 | σε χάιδε� |
| 770 | αν και χέρια μαλακά σα μετάξι, με στόμα πο� |
| 771 | χαμογελούσε πάντα και φρύδια πο� |
| 772 | δε σο� |
| 773 | φρώνο� |
| 774 | νταν ποτέ, ήταν για τα τέσσερα αδέλφια το άκρον άωτον της ομορφιάς. Φορούσε ένα καφετί φο� |
| 775 | στάνι με κίτρινο πλαστρόνι, ανοιχτό στο λαιμό, και ψάθινο καπέλο το� |
| 776 | ρλωτό, όπο� |
| 777 | σκαρφάλωναν πλαγίως λο� |
| 778 | λούδια το� |
| 779 | αγρού, και χαμογελούσε πότε της Αλεξάνδρας και πότε το� |
| 780 | Αλέξανδρο� |
| 781 | , χαδιάρικα, σα μαμά, μ' ένα χαμόγελο πο� |
| 782 | έστριφτε γλ� |
| 783 | κά λίγο πλάγια στο στόμα της. Η θεία Μαριέτα, πο� |
| 784 | είχε βγάλει πια γάντια και καπέλο, κο� |
| 785 | νιούνταν στην πολ� |
| 786 | θρόνα της και αναπολούσε την ακρίβεια των μαγαζιών, όπο� |
| 787 | πάλι είχε ψο� |
| 788 | νίσει παπούτσια για το κατελ� |
| 789 | τήρι α� |
| 790 | τό, τον Αντώνη, πο� |
| 791 | τρύπησε πάλι τα δικά το� |
| 792 | , πριν κλείσει ο μήνας. |
| 793 | Το κατελ� |
| 794 | τήρι εκείνη την ώρα έβγαινε στη βεράντα, με τα μαντατούρικα τριμμένα μπροστά παπούτσια το� |
| 795 | και πριν προφθάσει να βγει από τη μέση και να ξεσκεπάσει την Πο� |
| 796 | λο� |
| 797 | διά, πο� |
| 798 | κατάφθανε πίσω το� |
| 799 | , τον έπιασε η θεία Μαριέτα και, σηκώνοντας το πόδι το� |
| 800 | , έδειξε της θείας Αργίνης τη μύτη το� |
| 801 | παπο� |
| 802 | τσιού. |
| 803 | - Βλέπεις; Σε τέτοια θηρία χρειάζονται σιδερένια ποδήματα! είπε. |
| 804 | Η θεία Αργίνη, πο� |
| 805 | με το λίγο στραβό χαμόγελο της έγνεφε της Πο� |
| 806 | λο� |
| 807 | διάς, για να την εγκαρδιώσει να ξεκολλήσει από τη γ� |
| 808 | άλινη πόρτα και το πόμολο της, και σ� |
| 809 | νάμα άπλωνε το χέρι της ν' αγκαλιάσει τον Αντώνη, είπε γλ� |
| 810 | κά: |
| 811 | - Όχι δα, καημένη! Αρκεί να πεις το� |
| 812 | τσαγκάρη να προσθέσει ένα σιδεράκι στις μύτες, όπως κάνω εγώ για τα δικά μο� |
| 813 | αγόρια, και ιδίως για τον Γιάννη πο� |
| 814 | είναι και α� |
| 815 | τός κατελ� |
| 816 | τήρι. |
| 817 | Και χαμογέλασε το� |
| 818 | Γιάννη κοντά της, έτσι πο� |
| 819 | της φάνηκε της Πο� |
| 820 | λο� |
| 821 | διάς πως άλλαξε έννοια η λέξη κατελ� |
| 822 | τήρι κι έγινε έξαφνα χάδι. |
| 823 | - Εγώ, είπε αργότερα η Αλεξάνδρα στ' αδέλφια της, αν είχα τη θεία Αργίνη μαμά, δε θα έκανα ποτέ αταξίες, για να μη λ� |
| 824 | πάται. Ενώ ο Γιάννης, πο� |
| 825 | είναι κι έτσι μεγάλος, κάνει όλη την ώρα αταξίες. |
| 826 | - Πού το ξέρεις; ρώτησε ο Αντώνης, πο� |
| 827 | ένιωσε το αγορίστικο γόητρο να κινδ� |
| 828 | νεύει. |
| 829 | - Το είδα! αποκρίθηκε η Αλεξάνδρα. Και πρώτον είχε σχίσει το παντελόνι το� |
| 830 | και στέκο� |
| 831 | νταν όλη την ώρα ακο� |
| 832 | μπισμένος στον τοίχο, για να μην τον δει κανείς και τον μαλώσει η μαμά το� |
| 833 | . Μα εγώ το κατάλαβα. Και όταν έφε� |
| 834 | γε, εγώ το είδα! |
| 835 | - Ο Γιάννης δε θα φοβάται τη μαμά το� |
| 836 | , γιατί ποτέ δεν τον μαλώνει, είπε μελαγχολικά η Πο� |
| 837 | λο� |
| 838 | διά. |
| 839 | - Πού το ξέρεις; ρώτησε πάλι ο Αντώνης, χολιασμένος πο� |
| 840 | τόσα παρατήρησαν τα κορίτσια, εκεί πο� |
| 841 | α� |
| 842 | τός δεν είχε δει τίποτα. |
| 843 | - Εγώ το ξέρω! είπε η Πο� |
| 844 | λο� |
| 845 | διά σείοντας το φο� |
| 846 | ντωτό της κεφάλι. |
| 847 | - Τίποτα δεν ξέρεις! Ούτε μίλησες το� |
| 848 | Γιάννη! |
| 849 | - Όχι, μα το είδα όταν τον κοίταξε η θεία Αργίνη. |
| 850 | - Δεν είδες τίποτα! Κοροφέξαλα! |
| 851 | - Εγώ όμως είδα, είπε η Αλεξάνδρα, και ξέρω πως είναι πολύ κακό παιδί ο Γιάννης! Ήταν και τα δ� |
| 852 | ο το� |
| 853 | χέρια τόσο βρώμικα, πο� |
| 854 | τα έκρ� |
| 855 | βε πίσω στην πλάτη το� |
| 856 | και όλο κο� |
| 857 | νούσε τα δάχτ� |
| 858 | λα το� |
| 859 | , και όλο μαδούσε τον τοίχο της βεράντας κι έτριβε ύστερα το σοβά στα χέρια το� |
| 860 | , για να βγάλει τις μο� |
| 861 | ντζούρες και τα μελάνια. |
| 862 | - Πώς το ξέρεις; ρώτησε όλο και πιο ερεθισμένος ο Αντώνης. Αφού ήταν τα χέρια το� |
| 863 | πίσω το� |
| 864 | ! |
| 865 | - Έβλεπα κάθε λίγο σκόνες και πετραδάκια πο� |
| 866 | έπεφταν από τη ράχη το� |
| 867 | . Και, σαν έφ� |
| 868 | γαν, πήγα και κοίταξα τον τοίχο και είδα πως τον είχε μαδήσει. Και είχε και δαχτ� |
| 869 | λιές μαύρες. |
| 870 | Το πράμα άρχισε να γίνεται ενδιαφέρον. Ο Αντώνης παράτησε τα κακιώματα. |
| 871 | - Και τι είπε η θεία Μαριέτα; ρώτησε. |
| 872 | - Δεν το είδε. Δεν κοίταξε από κει. Και ήταν πια σούρο� |
| 873 | πο σαν έφ� |
| 874 | γαν. Μα θα το δει αύριο και θα πει πως το 'κανες εσύ! |
| 875 | Ο Αντώνης δε μίλησε. Ανήσ� |
| 876 | χη τον κοίταξε η Πο� |
| 877 | λο� |
| 878 | διά. |
| 879 | - Τι θα κάνεις, Αντώνη; |
| 880 | - Θα της πω πως δεν το έκανα. |
| 881 | - Δε θα το πιστέψει! Να της πεις την αλήθεια, πως το 'κανε ο Γιάννης. |
| 882 | Μια στιγμή δεν αποκρίθηκε ο Αντώνης. Σ� |
| 883 | λλογίζο� |
| 884 | νταν. Ύστερα είπε: |
| 885 | - Δε θα το πω! |
| 886 | - Μα θα σε δείρει! |
| 887 | Με αδιαφορία σήκωσε ο Αντώνης το δεξί το� |
| 888 | ώμο. |
| 889 | - Ας με δείρει! έκανε. |
| 890 | Τα κορίτσια τώρα τον κοίταζαν με θα� |
| 891 | μασμό. Να, κάτι τέτοια είχε ο Αντώνης πο� |
| 892 | τις έκανε να αισθάνονται κο� |
| 893 | τές, φοβητσιάρες και ανάξιες και να δέχονται την επιβολή το� |
| 894 | σα δίκαια. Ως την ώρα πο� |
| 895 | γίνο� |
| 896 | νταν τ� |
| 897 | ραννικός, και τότε α� |
| 898 | τές επαναστατούσαν. Ο Αλέξανδρος όμως, πο� |
| 899 | καθισμένος στο πάτωμα παρακολο� |
| 900 | θούσε όλη α� |
| 901 | τή τη σ� |
| 902 | ζήτηση, κοιτάζοντας πότε τον έναν, πότε την άλλη, καταπώς έπαιρναν το λόγο τ' αδέλφια το� |
| 903 | , σ� |
| 904 | γκινήθηκε. |
| 905 | - Όχι, Αντώνη, παρακάλεσε και το στόμα το� |
| 906 | έτρεμε, έτοιμο να ξεσπάσει στα κλάματα, πες πως το έκανε ο Γιάννης, μη σε δείρει η θεία, όπως τη μέρα πο� |
| 907 | έριξε ο αέρας κάτω τη στάμνα κι εκείνη νόμιζε πως την έσπασες εσύ! |
| 908 | Ο Αντώνης τώρα είχε φθάσει στην ακμή το� |
| 909 | ηρωισμού και της α� |
| 910 | τοθ� |
| 911 | σίας. Θ� |
| 912 | μήθηκε κείνο το ξύλο, θ� |
| 913 | μήθηκε το παχο� |
| 914 | λό χέρι της θείας, πο� |
| 915 | δεν πονούσε και πολύ, και είπε ρίχνοντας πίσω το κεφάλι το� |
| 916 | : |
| 917 | - Εγώ μαντατούρης δε γίνομαι! |
| 918 | Όλοι σώπασαν � |
| 919 | ποταγμένοι. Α� |
| 920 | τός ο Αντώνης άξιζε να είναι αρχηγός το� |
| 921 | ς και ας ήταν η Αλεξάνδρα μεγαλύτερη το� |
| 922 | . Και όλο κείνο το βράδ� |
| 923 | τα όρισε και τα κ� |
| 924 | βέρνησε τ' αδέλφια το� |
| 925 | σαν απόλ� |
| 926 | τος άρχοντας, ως την ώρα το� |
| 927 | κρεβατιού και το� |
| 928 | ύπνο� |
| 929 | . Και το άλλο πρωί, εκτός από τις ώρες πο� |
| 930 | γίνο� |
| 931 | νταν τα μαθήματα, πάλι όρισε και διεύθ� |
| 932 | νε τα παιχνίδια, σα δικτάτορας πο� |
| 933 | δε δέχεται ούτε ν' ακούσει άλλο� |
| 934 | γνώμη. Τα κορίτσια άρχισαν να δ� |
| 935 | σανασχετούν. Παραμάκραινε η μοναρχία το� |
| 936 | Αντώνη, προπάντων πο� |
| 937 | η θεία δεν είχε δει το μο� |
| 938 | ντζο� |
| 939 | ρωμένο και μαδημένο τοίχο, κι έτσι δεν το� |
| 940 | έδωσε αφορμή να δείξει, με τον ηρωισμό το� |
| 941 | , πως ήταν άξιος άλλη μια μέρα να επιβληθεί στ' αδέλφια το� |
| 942 | . Τα πράματα άρχισαν να θολώνο� |
| 943 | ν και θα ξεσπούσε βέβαια επανάσταση, αλλά ήλθε μήν� |
| 944 | μα από τη θεία Αργίνη να παν τ' απόγεμα και τα τέσσερα αδέλφια με τη δασκάλα, να παίξο� |
| 945 | ν με τα δικά της τα επτά παιδιά, πως θα έβγαινε κείνη έξω, πως θα έλειπε και ο θείος ο γιατρός και πως τα παιδιά θα έχο� |
| 946 | ν σπίτι και α� |
| 947 | λή δικά το� |
| 948 | ς, να τρέξο� |
| 949 | ν, αν θέλο� |
| 950 | ν, και να φωνάξο� |
| 951 | ν και να τραγο� |
| 952 | δήσο� |
| 953 | ν όσο το τραβούσε η καρδιά το� |
| 954 | ς. Το μήν� |
| 955 | μα α� |
| 956 | τό σκόρπισε τα σύννεφα, γαλήνεψε τα πρόσωπα, η επανάσταση έγινε καπνός και η ομόνοια βασίλεψε ανάμεσα στα τέσσερα αδέλφια, χωρίς μονάρχες και � |
| 957 | ποτακτικούς. |
| 958 | Μα λίγην ώρα βάσταξε η μπο� |
| 959 | νάτσα. Όταν έμαθε η μις Ράις πως τα επτά παιδιά της θείας Αργίνης δεν είχαν ούτε δασκάλισσα Εγγλέζα ούτε νταντά, αρνήθηκε να πάγει και πρόσταξε τα τέσσερα αδέλφια να ζητήσο� |
| 960 | ν να παν περίπατο, να πο� |
| 961 | ν πως το προτιμούν παρά να παν στη θεία. Και η επανάσταση πο� |
| 962 | είχε γίνει καπνός, ξανάγινε μπαρούτι. Άρχισε με διαμαρτ� |
| 963 | ρίες, εξελίχθηκε σε ξύλο και το χέρι της Εγγλέζας ήταν πιο βαρύ και πιο σκληρό από το χεράκι της θείας Μαριέτας, και πνίγηκε σε ποτάμια από δάκρ� |
| 964 | α, πο� |
| 965 | ολοένα ανάβρ� |
| 966 | ζαν αστέρε� |
| 967 | τα από τρία ζε� |
| 968 | γάρια μάτια σ� |
| 969 | νάμα. Μόνος ο Αντώνης δεν έκλαψε, γιατί ο Αντώνης δεν έκλαιγε ποτέ. Αλλά έσφιξε τα δόντια το� |
| 970 | με λύσσα και είπε της δασκάλας: |
| 971 | - Είσαι κακιά γ� |
| 972 | ναίκα! |
| 973 | Και α� |
| 974 | τό τα κατέστρεψε όλα. Καλύτερα να είχε κλάψει σαν τα κορίτσια ή σαν τον Αλέξανδρο. |
| 975 | - Θα είχες βρει το δίκιο σο� |
| 976 | ! τον βεβαίωσε η Αλεξάνδρα. Μα δε βρήκε το δίκιο το� |
| 977 | ούτε κείνος ούτε οι αδελφές το� |
| 978 | ούτε και ο μικρός Αλέξανδρος πο� |
| 979 | , βαλμένος στη γωνιά με πρόσωπο κατά τον τοίχο, κλαίγοντας και αναστενάζοντας μο� |
| 980 | ρμούριζε σιγά σιγά, για να τ' ακούσει μόνος ο τοίχος: |
| 981 | - Και όμως, η μις Ράις είπε ψέματα! |
| 982 | Όσο για τ' άλλα τρία αδέλφια, ούτε πρόφθασαν να δικαιολογηθούν. Δικάστηκαν και καταδικάστηκαν χωρίς απολογία. Γιατί είχε ακούσει το θόρ� |
| 983 | βο η θεία και είχε μπει στο σπο� |
| 984 | δαστήριο των αδελφών όπο� |
| 985 | , με άτακτα μαλλιά και το πρόσωπο αναμμένο, ο Αντώνης βαστούσε... -τι φρίκη!- ναι, ο Αντώνης βαστούσε, ψηλά πάνω από το κεφάλι το� |
| 986 | , τα δ� |
| 987 | ο χέρια της μις Ράις. Άκο� |
| 988 | σε την πόρτα η μις Ράις και, με τα χέρια ακόμα αιχμαλωτισμένα στα χέρια το� |
| 989 | Αντώνη, γύρισε, είδε τη θεία και φώναξε: |
| 990 | - Καμαρώστε τ' ανίψια σας! Ιδού με τι τρόπο γίνεται το μάθημα κάθε μέρα! |
| 991 | Η παρο� |
| 992 | σία της θείας σταμάτησε κάθε κίνηση των αδελφών, επιθετική όσο και αμ� |
| 993 | ντική. Μόνο τα δάκρ� |
| 994 | α δεν μπόρεσαν να σταματήσο� |
| 995 | ν απότομα, και τα πνιγμένα αναφιλητά το� |
| 996 | Αλέξανδρο� |
| 997 | έκοβαν κάπο� |
| 998 | κάπο� |
| 999 | την τέλεια σιωπή πο� |
| 1000 | ξαφνικά είχε χ� |
| 1001 | θεί στην κάμαρα. Και πήρε αργά η θεία μια καρέγλα και κάθισε. Και ύστερα, με σο� |
| 1002 | φρωμένα φρύδια, ρώτησε: |
| 1003 | - Τι τρέχει, μις Ράις; |
| 1004 | Τα σο� |
| 1005 | φρωμένα φρύδια της θείας Μαριέτας, πο� |
| 1006 | έμοιαζαν τόσο με τα σο� |
| 1007 | φρωμένα φρύδια το� |
| 1008 | πατέρα, όταν ήταν θ� |
| 1009 | μωμένος, είχαν την ιδιότητα να σκορπούν βούβα και � |
| 1010 | ποταγή γύρω της, όχι μόνο με τα τέσσερα αδέλφια, αλλά και με την Αφροδίτη και με την κερα-Ρήνη, ακόμα και με το θείο Ζωρζή, πο� |
| 1011 | σε τέτοιες ώρες, χωρίς ν' απαντήσει, δίπλωνε το� |
| 1012 | ς ώμο� |
| 1013 | ς το� |
| 1014 | κι έπαιρνε το καπέλο το� |
| 1015 | κι έβγαινε έξω. Και μες στη σιωπή πο� |
| 1016 | είχε ακολο� |
| 1017 | θήσει την ανεμοζάλη, ακούστηκε η φωνή της Εγγλέζας πο� |
| 1018 | έλεγε: |
| 1019 | - Δεν μπορώ να εξακολο� |
| 1020 | θήσω να διδάσκω παιδιά πο� |
| 1021 | μο� |
| 1022 | είπαν: «Είσαι κακιά γ� |
| 1023 | ναίκα»! |
| 1024 | Τα καστανά μάτια της θείας Μαριέτας, πο� |
| 1025 | γίνο� |
| 1026 | νταν μαύρα κάτω από τα σο� |
| 1027 | φρωμένα της φρύδια, περιπλανήθηκαν στα τέσσερα σκ� |
| 1028 | φτά κεφάλια των ανιψιών της και στάθηκαν στον Αντώνη. Και ρώτησε: |
| 1029 | - Ποιος είπε α� |
| 1030 | τή τη λέξη; |
| 1031 | - Ποιος άλλος; Ο Αντώνης φ� |
| 1032 | σικά! Και το κακό είναι πο� |
| 1033 | παρασύρει και τις αδελφές το� |
| 1034 | και ακόμα και τον Αλέξανδρο πο� |
| 1035 | τόλμησε να μο� |
| 1036 | πει: «Μη φωνάζεις»! Εγώ δεν τ' ανέχομαι α� |
| 1037 | τά! |
| 1038 | Η θεία δε μίλησε αμέσως. Κοίταζε τ' ανίψια της πο� |
| 1039 | άφωνα περίμεναν την καταδίκη το� |
| 1040 | ς. |
| 1041 | - Πρέπει να πέρασαν πολλές ώρες! είπε αργότερα η Αλεξάνδρα στ' αδέλφια της. Τα γόνατα μο� |
| 1042 | κο� |
| 1043 | ράστηκαν τόσο, πο� |
| 1044 | κόντε� |
| 1045 | α να πέσω! |
| 1046 | Δεν έπεσε κείνη. Μα έπεσε ο κερα� |
| 1047 | νός στο κεφάλι το� |
| 1048 | ς. Και είπε η θεία: |
| 1049 | - Δεν έχει να πάτε στη θεία Αργίνη τ' απόγεμα! Θα βγείτε περίπατο με τη μις Ράις! Και ούτε το μεσημέρι ούτε το βράδ� |
| 1050 | δε θα φάγει κανένας σας φρούτο! Και τώρα, ο κύριος Αλέξανδρος να πάγει στη γωνιά με το πρόσωπο στον τοίχο, ο δε κύριος Αντώνης να έλθει μαζί μο� |
| 1051 | , ν' ανέβει στη σοφίτα και να μείνει μονάχος, κλεισμένος ως την ώρα το� |
| 1052 | τραπεζιού. |
| 1053 | - Μάλιστα! Τέτοια κάνο� |
| 1054 | ν α� |
| 1055 | τές οι ξένες, τέτοιες ψε� |
| 1056 | τιές λεν κι έτσι τ� |
| 1057 | ραννούν τα παιδιά! Και το κάνο� |
| 1058 | ν πάντα! δήλωσε ο Αντώνης το απόγεμα, όταν με τ' αδέλφια το� |
| 1059 | και τη δασκάλα βγήκε από την α� |
| 1060 | λή το� |
| 1061 | ς. |
| 1062 | Γύρισε η Εγγλέζα και τον αγριοκοίταξε. |
| 1063 | - Σπίκ Ίγκλις! πρόσταξε με θ� |
| 1064 | μό. |
| 1065 | Παρακάτω, εμπρός στην α� |
| 1066 | λή το� |
| 1067 | μεγάλο� |
| 1068 | σπιτιού, είδαν τ' αδέλφια τέσσερις πέντε αξιωματικούς και κ� |
| 1069 | ρίες πο� |
| 1070 | κάθο� |
| 1071 | νταν γύρω σ' ένα τραπέζι στρωμένο φλιτζάνια και μπισκότα. Ο Αντώνης σ� |
| 1072 | μμαζεύθηκε αμέσως. Είχε αναγνωρίσει το βασιλέα, με τον Ντον ξαπλωμένο στα πόδια το� |
| 1073 | , και τη βασίλισσα, πο� |
| 1074 | φορούσε ένα άσπρο φόρεμα μ' ένα μαύρο βελούδο στα μαλλιά. Φρόνιμα, σα στρατιώτες πέρασαν τα τέσσερα αδέλφια, με τεντωμένες τις ράχες το� |
| 1075 | ς, εμπρός στο βασιλικό τραπέζι. Πετάχθηκε πάνω ο Ντον και άρχισε να πηδά γύρω το� |
| 1076 | ς και τρόμαξε τον Αλέξανδρο. Τον φώναξε όμως πίσω ο βασιλέας και γέλασε και είπε το� |
| 1077 | Αλέξανδρο� |
| 1078 | : |
| 1079 | - Μη φοβάσαι, μικρέ! Είναι καλός και δε δαγκώνει! |
| 1080 | Και ντροπιασμένος χώθηκε ο Αλέξανδρος πίσω από τη δασκάλα, και οι τρεις μεγάλοι, ταπεινωμένοι από τη δειλία το� |
| 1081 | αδελφού το� |
| 1082 | ς, πέρασαν κάνοντας το� |
| 1083 | ς αδιάφορο� |
| 1084 | ς. |
| 1085 | - Α� |
| 1086 | τός ο Αλέξανδρος πάντα θα μας ντροπιάζει! είπε ελληνικά ο Αντώνης, σα γύρισαν στο δρόμο. Δε φθάνει πο� |
| 1087 | είπε χθες «Βρε σ� |
| 1088 | » στον αξιωματικό... |
| 1089 | - Σπίκ Ίνγκλις! φώναξε άγρια η δασκάλα. |
| 1090 | Μα τ' αδέλφια είχαν αποφασίσει, πριν βγο� |
| 1091 | ν από την α� |
| 1092 | λή το� |
| 1093 | ς, να μην της πο� |
| 1094 | ν ούτε λέξη όλο τ' απόγεμα και να μη μιλήσο� |
| 1095 | ν καθόλο� |
| 1096 | αγγλικά μεταξύ το� |
| 1097 | ς, ώσπο� |
| 1098 | να πλαγιάσο� |
| 1099 | ν το βράδ� |
| 1100 | . Κι έτσι σιωπηλά ανέβηκαν στο λόφο, κάθισαν στις πέτρες, σταύρωσαν χέρια και πόδια και, με σφιγμένα χείλια και πεισμωμένα πρόσωπα, κοίταζαν τη θάλασσα με τα καραβάκια της. Ώσπο� |
| 1101 | το� |
| 1102 | ς γύρισε τη ράχη η δασκάλα κι έβγαλε κρ� |
| 1103 | φά την μποτίλια της και άνοιξε το βιβλίο της. Ένα ένα σηκώθηκαν τότε τ' αδέλφια, κατέβηκαν στο δρόμο και κάθισαν στη σκόνη, κάνοντας κύκλο, να σ� |
| 1104 | ζητήσο� |
| 1105 | ν την κατάσταση και να οργανώσο� |
| 1106 | ν την αντίσταση πο� |
| 1107 | στο μέλλον έπρεπε να είναι γενική, αδιάκοπη και αμείλικτη, χωρίς όμως και να μπορεί η δασκάλα να βρει πάτημα για μαντατέματα. |
| 1108 | - Εγώ, είπε ο Αντώνης, αν ξαναδοκιμάσει ποτέ να με δείρει, δε θα της πω πια «Κακιά γ� |
| 1109 | ναίκα», μα θα σηκωθώ και θα βγω από την κάμαρα χωρίς να της μιλήσω. |
| 1110 | - Κι εγώ! είπε ο Αλέξανδρος πο� |
| 1111 | ήθελε να εξιλεωθεί από την πρωτ� |
| 1112 | τερινή το� |
| 1113 | τρομάρα και το χθεσινό το� |
| 1114 | αμάρτημα απέναντι το� |
| 1115 | αξιωματικού. Η Αλεξάνδρα τον μέτρησε με μια ματιά, τόσο μικρούτσικος πο� |
| 1116 | ήταν, και είπε: |
| 1117 | - Ναι! Εσύ! Εσένα θα σε στρώσει μπρούμ� |
| 1118 | τα στα γόνατα της, όπως πάντα, και θα σο� |
| 1119 | τις βρέξει, χωρίς να μπορείς εσύ να κάνεις τίποτα! |
| 1120 | Τα μάτια το� |
| 1121 | Αλέξανδρο� |
| 1122 | βούρκωσαν με την ενθύμηση το� |
| 1123 | «πάντα» και το� |
| 1124 | «βρεξίματος» και τα χείλια το� |
| 1125 | άρχισαν να τρέμο� |
| 1126 | ν. Προστατε� |
| 1127 | τικά έριξε ο Αντώνης το χέρι το� |
| 1128 | πάνω στο� |
| 1129 | ς ώμο� |
| 1130 | ς το� |
| 1131 | μικρού το� |
| 1132 | αδελφού. |
| 1133 | - Έννοια σο� |
| 1134 | , το� |
| 1135 | είπε μεγαλόψ� |
| 1136 | χα, εγώ θα σε πάρω από το χέρι και θα σε πάγω έξω μαζί μο� |
| 1137 | ! |
| 1138 | - Κι εγώ θα πάγω ίσια στη θεία και θα της πω: «Θεία, η μις Ράις θέλει να μας δείρει»... είπε η Αλεξάνδρα πο� |
| 1139 | αισθάνο� |
| 1140 | νταν το θάρρος της να μεγαλώνει με κάθε λέξη πο� |
| 1141 | ανταλλάζο� |
| 1142 | νταν. Και να δούμε τότε τι θα πει α� |
| 1143 | τή, σαν τη μαλώσει η θεία. |
| 1144 | Μελαγχολικά είπε η Πο� |
| 1145 | λο� |
| 1146 | διά: |
| 1147 | - Η θεία δε θα τη μαλώσει! Θα σε δείρει εσένα! |
| 1148 | Όλοι σώπασαν σ� |
| 1149 | λλογισμένοι. Μπορεί να ήταν σωστό α� |
| 1150 | τό πο� |
| 1151 | έλεγε η Πο� |
| 1152 | λο� |
| 1153 | διά. Και βλέποντας την εντύπωση πο� |
| 1154 | έκαναν τα λόγια της στ' αδέλφια της, πήρε φόρα η Πο� |
| 1155 | λο� |
| 1156 | διά και πρόσθεσε: |
| 1157 | - Καλύτερα να το πούμε στο θείο. Α� |
| 1158 | τός δε μας δέρνει ποτέ. Κι εκείνος θα την κάνει... θα την κάνει... |
| 1159 | Δεν ήξερε τι θα την κάνει ο θείος, ώστε το άφησε ανείπωτο και ο καθένας μπορούσε να φανταστεί το χειρότερο για τη μις Ράις. |
| 1160 | Μα είχε πάρει αέρα η Πο� |
| 1161 | λο� |
| 1162 | διά, κο� |
| 1163 | νούσε το κεφάλι της, μιλούσε σα μεγάλη κι έπρεπε να ξαναμπεί στη σειρά της. |
| 1164 | - Ναι! Στο θείο! έκανε ο Αντώνης. Τι ανοησίες πο� |
| 1165 | λες! Θα το� |
| 1166 | πει η θεία «Εσύ, Ζωρζή, μην ανακατώνεσαι» και θα πάρει ο θείος το καπέλο το� |
| 1167 | και θα βγει έξω. Και α� |
| 1168 | τό μπορούσε να γίνει. Είχε ξαναγίνει και άλλοτε. |
| 1169 | - Και τότε... πωπώ, τι έχομε να πάθομε από τη μις Ράις! είπε η Αλεξάνδρα. |
| 1170 | Και όλο το ωραίο πρωτ� |
| 1171 | τερινό της θάρρος καταγκρεμίστηκε και την έπιασε τρόμος, σα να ήλθε κιόλα η ώρα να τις φάγει. |
| 1172 | - Πωπώ! έκανε επίσης τρομαγμένος ο Αλέξανδρος, κο� |
| 1173 | νώντας απάνω κάτω το κεφάλι το� |
| 1174 | . |
| 1175 | Ο Αντώνης άπλωσε τα πόδια το� |
| 1176 | και σήκωσε ένα σύννεφο σκόνη από την τροχιά το� |
| 1177 | δρόμο� |
| 1178 | . |
| 1179 | - Τι θα μας κάνει; είπε ακατάδεχτα. Θα της πιάσω τα χέρια, όπως το πρωί, και θα την ντροπιάσω! |
| 1180 | Η Πο� |
| 1181 | λο� |
| 1182 | διά είχε ξαναπέσει στην απαισιοδοξία της. |
| 1183 | - Και θα φωνάξει α� |
| 1184 | τή, και πάλι θα έλθει η θεία, και πάλι θα σε κλείσει στη σοφίτα! είπε με αθ� |
| 1185 | μία. |
| 1186 | Ως απάντηση, ο Αντώνης ξανακλότσησε τη σκόνη, σήκωσε δεύτερο σύννεφο και σηκώθηκε και α� |
| 1187 | τός. |
| 1188 | - Σεις τα κορίτσια είστε φοβητσιάρες! είπε περιφρονητικά. Δε θα κάνετε ποτέ σας τίποτα! |
| 1189 | Και χώνοντας τα χέρια στις τσέπες, άρχισε πάλι να σκαρφαλώνει στο λόφο. |
| 1190 | - Τι φεύγεις; το� |
| 1191 | φώναξε η Αλεξάνδρα. Δεν αποφασίσαμε τίποτα! |
| 1192 | Μα ο Αντώνης είχε σκύψει και, ανακούρκο� |
| 1193 | δα, γοργά, χώριζε τα ξερά κλαριά ενός θάμνο� |
| 1194 | και πάλι πηδούσε παρακάτω, έπεφτε ανακούρκο� |
| 1195 | δα και πάλι χώριζε άλλα κλαριά. Είχε βγάλει το καπέλο το� |
| 1196 | και κάθε λίγο το κατέβαζε στα κλαριά, σα να ήθελε να τα καπακώσει. Η περιέργεια της Αλεξάνδρας την έκανε να ξεχάσει τα προσβλητικά λόγια το� |
| 1197 | Αντώνη. Πετάχθηκε πάνω και με τ' αδέλφια της πήρε κι εκείνη τον ανήφορο. Μα ο Αντώνης όλο ξανασηκώνο� |
| 1198 | νταν, όλο πηδούσε παραπέρα και όλο γύρε� |
| 1199 | ε μες στ' αγκάθια. |
| 1200 | - Τι ψάχνεις; το� |
| 1201 | φώναξε η Αλεξάνδρα. |
| 1202 | Με τα δ� |
| 1203 | ο χέρια τής έγνεψε ο Αντώνης να μην πλησιάσει. |
| 1204 | - Σσσστ! έκανε. Μια σα� |
| 1205 | ρίτσα! |
| 1206 | Και κατεβάζοντας τελε� |
| 1207 | ταία φορά το καπέλο το� |
| 1208 | , φώναξε θριαμβε� |
| 1209 | τικά: |
| 1210 | - Την τσάκωσα! Γρήγορα! Γρήγορα! Ελάτε να με βοηθήσετε να την πιάσω! Ελάτε όλοι! |
| 1211 | Ούτε η Αλεξάνδρα ούτε η Πο� |
| 1212 | λο� |
| 1213 | διά δεν αγαπούσαν τις σαύρες. Μα ύστερα από τα προσβλητικά λόγια το� |
| 1214 | Αντώνη πώς να το δείξο� |
| 1215 | ν; Κοίταξε η Αλεξάνδρα την Πο� |
| 1216 | λο� |
| 1217 | διά και κοίταξε η Πο� |
| 1218 | λο� |
| 1219 | διά την Αλεξάνδρα, και σιωπηλά, αλλά χωρίς βία, σίμωσαν τον Αντώνη. Ο Αλέξανδρος, διστακτικός, θεώρησε φρονιμότερο να μην πλησιάσει πολύ. |
| 1220 | - Πιάστε το καπέλο μο� |
| 1221 | ... γρήγορα, και οι δ� |
| 1222 | ο σας! Πατήστε το με τα χέρια, τις άκρες, η μια από δω, η άλλη από κει! πρόσταξε αναμμένος ο Αντώνης. Προσέξτε μη σας φύγει! |
| 1223 | Πάτησαν τα κορίτσια και, γονατιστός, ανάμεσα το� |
| 1224 | ς, ο Αντώνης έχωσε το χέρι κάτω από το καπέλο, πασπατεύοντας να πιάσει τη σαύρα. Φοβισμένη α� |
| 1225 | τή πετάγο� |
| 1226 | νταν εδώ κι εκεί, γ� |
| 1227 | ρεύοντας να φύγει, και χτ� |
| 1228 | πιούνταν στις πλε� |
| 1229 | ρές το� |
| 1230 | καπέλο� |
| 1231 | . Χτύπησε και την πλε� |
| 1232 | ρά πο� |
| 1233 | πατούσε η Πο� |
| 1234 | λο� |
| 1235 | διά, τρόμαξε α� |
| 1236 | τή, έβγαλε μια φωνή και σήκωσε τα χέρια της. Και άνοιξε μια πόρτα κι έφ� |
| 1237 | γε η σαύρα. |
| 1238 | - Τι έκανες! φώναξε ο Αντώνης. |
| 1239 | Και τέτοιες φωτιές έβγαζαν τα μάτια το� |
| 1240 | , πο� |
| 1241 | θ� |
| 1242 | μήθηκε η Πο� |
| 1243 | λο� |
| 1244 | διά τα φρύδια της θείας Μαριέτας. |
| 1245 | - Με... με χτύπησε η σαύρα... είπε μισοζαλισμένη και από το φόβο της σαύρας και από το θ� |
| 1246 | μό το� |
| 1247 | Αντώνη. |
| 1248 | Έξω φρενών εκείνος της έδωσε μια σπρωξιά και ξανασήκωσε το χέρι. Μα δεν πρόφθασε να τη χτ� |
| 1249 | πήσει και βροχή έπεσαν ξ� |
| 1250 | λιές στο� |
| 1251 | ς δικούς το� |
| 1252 | ώμο� |
| 1253 | ς, στο κεφάλι, στη ράχη, κόβοντας το� |
| 1254 | φωνή και αναπνοή. |
| 1255 | - Μις Ράις! ξεφώνισαν τα δ� |
| 1256 | ο κορίτσια τρομαγμένα. |
| 1257 | Μα τι μις Ράις ήταν α� |
| 1258 | τή! Το καπέλο της ήταν στραβό στο κεφάλι της, τα μαλλιά της σκο� |
| 1259 | λιά ξεχτένιστα, η φούστα της είχε στρίψει στο ένα πλάγι και τα μάτια της... πωπώ, τα μάτια της, θολά και κατακόκκινα, παράβγαιναν, θα 'λεγες, με τη μύτη της, ποιο να μοιάσει περισσότερο με παντζάρι. Και ανεβοκατέβαιναν τα χέρια της στο κεφάλι το� |
| 1260 | Αντώνη, σαν της πλύστρας τον κόπανο στα ρούχα της μπο� |
| 1261 | γάδας, και γύρε� |
| 1262 | ε κείνος να της ξεφύγει, μα πού! Τον είδε έξαφνα η Αλεξάνδρα αιματωμένο και φώναξε: |
| 1263 | - Πο� |
| 1264 | λο� |
| 1265 | διά! Να τον βοηθήσομε! |
| 1266 | Τρομαγμένη έτρεξε και η Πο� |
| 1267 | λο� |
| 1268 | διά να πιάσει με την αδελφή της τα χέρια της Εγγλέζας, όταν μια ν� |
| 1269 | χιά τής γδέρνει το μάγο� |
| 1270 | λο και τη γεμίζει και α� |
| 1271 | τήν αίματα. Βγάζει τις φωνές η Αλεξάνδρα, μπήγει τα κλάματα ο Αλέξανδρος, γ� |
| 1272 | ρίζει η δασκάλα να δει τι τρέχει και της ξεφεύγει ο Αντώνης, σέρνοντας μαζί το� |
| 1273 | και την Πο� |
| 1274 | λο� |
| 1275 | διά. Κάνει να το� |
| 1276 | ς κ� |
| 1277 | νηγήσει η Εγγλέζα, σκοντάφτει και πέφτει χάμω και μένει σα ζαλισμένη. Παρακάτω μαζεύτηκαν όλα μαζί τ' αδέλφια και, σαν πιο μεγάλη, η Αλεξάνδρα τα κοίταξε στο πρόσωπο να δει από πού μάτωναν. Είχε ανοίξει η μύτη το� |
| 1278 | Αντώνη κι έτρεχε άφθονο αίμα, και από το γδάρσιμο στο μάγο� |
| 1279 | λο της Πο� |
| 1280 | λο� |
| 1281 | διάς είχε πασαλειφθεί αίματα όλο της το πρόσωπο. |
| 1282 | Τότε έβγαλε η Αλεξάνδρα το καθαρό μαντίλι της και σκούπισε το πρόσωπο της Πο� |
| 1283 | λο� |
| 1284 | διάς, ύστερα και το� |
| 1285 | Αντώνη, στέγνωσε το κλαμένο πρόσωπο το� |
| 1286 | Αλέξανδρο� |
| 1287 | και, λίγο σαστισμένη ακόμα από την αντάρα πο� |
| 1288 | είχε πέσει απάνω το� |
| 1289 | ς, πήρε τ' αδέλφια της και κάθισαν στο χώμα να σ� |
| 1290 | νέλθο� |
| 1291 | ν. Ωστόσο είχε σ� |
| 1292 | νέλθει και η δασκάλα από το πέσιμο της. Σηκώθηκε με δ� |
| 1293 | σκολία και, με το καπέλο της ακόμα πιο στραβό και μισοξεκούμπωτη τη φούστα της, κατασκονισμένη και σκοντάφτοντας, πλησίασε τ' αδέλφια και το� |
| 1294 | ς είπε, μιλώντας αργά και δύσκολα: |
| 1295 | - Πάμε στο σπίτι... Κάνατε πο... πολύ δρόμο, παι... παιδιά μο� |
| 1296 | ... και κο� |
| 1297 | ραστήκατε... όχι; |
| 1298 | Κοιτάχθηκαν τ' αδέλφια. Τι άλλαξε και το� |
| 1299 | ς μιλούσε γλ� |
| 1300 | κά; Και πώς δεν ξανάρχισε το ξύλο; Σηκώθηκαν ε� |
| 1301 | θύς και ακολούθησαν τη δασκάλα, πο� |
| 1302 | , βαστώντας το χέρι το� |
| 1303 | Αλέξανδρο� |
| 1304 | , κατέβαινε προς το δρόμο. |
| 1305 | Μα ήταν ξεκούμπωτη η φούστα της και σκάλωνε στα πόδια της και κάθε λίγο σκόνταφτε και της ξέφε� |
| 1306 | γε το χέρι το� |
| 1307 | Αλέξανδρο� |
| 1308 | , κι εκείνη ύστερα ξεχνούσε να το ξαναπιάσει κι έμενε ο Αλέξανδρος πίσω. Τον άκο� |
| 1309 | σε η Αλεξάνδρα πο� |
| 1310 | έκλαιγε, γιατί ήταν, λέει, κο� |
| 1311 | ρασμένος, και γύρισε πίσω και πήρε το χέρι το� |
| 1312 | , και στην αράδα πήγαιναν σιωπηλά τα τέσσερα αδέλφια πίσω από τη δασκάλα, πο� |
| 1313 | σήκωνε με τη φούστα της σύννεφο τη σκόνη. |
| 1314 | Καλά και ράβει η θεία και δε μας είδε! είπε η Αλεξάνδρα λίγη ώρα πιο ύστερα, αφού πλύθηκαν και χτενίστηκαν και κατέβηκαν πάλι τ' αδέλφια στην α� |
| 1315 | λή, χωρίς τη δασκάλα, πο� |
| 1316 | είχε κλειστεί στην κάμαρα της. Ήσασταν και οι τρεις τόσο βρώμικοι! |
| 1317 | - Μα μας είδε η βασίλισσα! είπε η Πο� |
| 1318 | λο� |
| 1319 | διά. Και γύρισε μάλιστα και μας κοίταξε δ� |
| 1320 | ο φορές! |
| 1321 | - Θα κοίταξε κανέναν άλλο, είπε ο Αντώνης, έτοιμος πάντα να επαναστατήσει για κάθε επίκριση γ� |
| 1322 | ναικεία, είτε από τραπεζιέρα ήρχο� |
| 1323 | νταν είτε από αδελφή είτε από βασίλισσα. Θα κοίταζε την Αλίς Χορν. |
| 1324 | - Όχι, μας κοίταξε εμάς, δ� |
| 1325 | ο φορές! Ναι, εγώ την είδα! επέμεινε η Πο� |
| 1326 | λο� |
| 1327 | διά. |
| 1328 | - Και πρώτον η Αλίς ήταν στη δική της πόρτα και η βασίλισσα δεν μπορούσε να τη δει, επικύρωσε η Αλεξάνδρα. Και η πόρτα της Αλίς είναι ύστερα από τη δική μας. |
| 1329 | Η Αλίς Χορν, σ� |
| 1330 | νομήλικη το� |
| 1331 | Αντώνη και γειτόνισσα το� |
| 1332 | , είχε δύο αδέλφια, τον Μαξ δέκα χρονών και τον Αλέκο, πο� |
| 1333 | ήταν μικρότερος από την Πο� |
| 1334 | λο� |
| 1335 | διά και μεγαλύτερος από τον Αλέξανδρο. Τα γειτονοπούλα α� |
| 1336 | τά ήρχο� |
| 1337 | νταν στην α� |
| 1338 | λή της θείας Μαριέτας κι έπαιζαν με τα τέσσερα αδέλφια, όποταν τα έβλεπαν μόνα. Η παρο� |
| 1339 | σία της μις Ράις είχε πάνω το� |
| 1340 | ς την επίδραση το� |
| 1341 | σκιάχτρο� |
| 1342 | πάνω στα σπο� |
| 1343 | ργίτια. Όταν την άκο� |
| 1344 | αν ή την έβλεπαν, όπο� |
| 1345 | φύγει φύγει! Σ� |
| 1346 | χνά, σαν ήταν μόνα τ' αδέλφια, ο Αντώνης σκαρφάλωνε στη γαζία της α� |
| 1347 | λής το� |
| 1348 | ς και, αν από πάνω από το παρατηρητήρι το� |
| 1349 | έβλεπε τα Χορνόπο� |
| 1350 | λα, τα φώναζε στην α� |
| 1351 | λή το� |
| 1352 | , και το παιχνίδι γίνο� |
| 1353 | νταν άξιο της πλούσιας φαντασίας το� |
| 1354 | , προπάντων σαν ήταν και ο Μαξ. Ειδεμή μόνο με κορίτσια, τι να φανταστείς και τι να εφαρμόσεις; Σήμερα όμως κανένας δεν είχε όρεξη για την Αλίς και τ' αδέλφια της. |
| 1355 | - Μας είδε η βασίλισσα! είπε πικρά η Αλεξάνδρα. Και, το χειρότερο, μας είδε και η Αλίς! Κι έμπηξε τα γέλια και δάγκασε τα χέρια της κι έτρεξε πίσω στο σπίτι της! Πώς θα μας περιγελάσει! |
| 1356 | - Και είδε το καπέλο της μις Ράις πο� |
| 1357 | ήταν στραβό; ρώτησε τρομαγμένος ο Αλέξανδρος. |
| 1358 | - Βέβαια! αποκρίθηκε η Αλεξάνδρα. |
| 1359 | Και κο� |
| 1360 | νώντας το κεφάλι της πρόσθεσε η Πο� |
| 1361 | λο� |
| 1362 | διά: |
| 1363 | - Και είδε τα αίματα στην μπλούζα το� |
| 1364 | Αντώνη! |
| 1365 | - Δεν έχω αίματα! διαμαρτ� |
| 1366 | ρήθηκε ο Αντώνης. |
| 1367 | - Ναι, έχεις! Εδώ! είπε η Πο� |
| 1368 | λο� |
| 1369 | διά φέρνοντας μπροστά τον πλατύ να� |
| 1370 | τικό κολάρο το� |
| 1371 | . |
| 1372 | Τον τράβηξε ο Αντώνης ακόμα πιο μπροστά, να βεβαιωθεί πως αλήθεια ήταν αιματωμένος, και είπε: |
| 1373 | - Πώς πήγε εκεί πίσω το αίμα; |
| 1374 | - Θα σο� |
| 1375 | έσπασε το κεφάλι! αναφώνησε η Αλεξάνδρα. Για να δω; Πού πονείς; |
| 1376 | Ο Αντώνης δεν πονούσε πο� |
| 1377 | θενά. Δε θέλησε όμως να λιγοστέψει το θα� |
| 1378 | μασμό των αδελφών το� |
| 1379 | για την ηρωική το� |
| 1380 | καρτερία και το� |
| 1381 | ς παρέδωσε το κεφάλι το� |
| 1382 | . Μα, όσο και να έψαξαν τα δ� |
| 1383 | ο κορίτσια ανάμεσα στα μαλλιά το� |
| 1384 | , δε βρήκαν καμιά πληγή. |
| 1385 | Λίγο απογοητε� |
| 1386 | μένος, ιδίως πο� |
| 1387 | της Πο� |
| 1388 | λο� |
| 1389 | διάς το μάγο� |
| 1390 | λο μάτωνε ακόμα κάπο� |
| 1391 | κάπο� |
| 1392 | , είπε ο Αντώνης: |
| 1393 | - Εγώ... εγώ δεν άφηνα να μο� |
| 1394 | χτ� |
| 1395 | πήσει το κεφάλι ή να μο� |
| 1396 | γδάρει το πρόσωπο! Εγώ θα της έπιανα τα χέρια! Μόνο πο� |
| 1397 | , έτσι άνανδρα, με χτύπησε από πίσω! Ας ερχόταν μπροστά μια φορά και να 'βλεπε α� |
| 1398 | τή! |
| 1399 | - Κι εγώ θα της έπιανα τα χέρια! είπε η Πο� |
| 1400 | λο� |
| 1401 | διά πο� |
| 1402 | , μ' όλη τη φανερή πληγή, ένιωθε καταφρόνια στα λόγια το� |
| 1403 | Αντώνη. Κι εγώ θα της έπιανα τα χέρια, αν... αν... Δε βρήκε αμέσως για ποιο λόγο δεν το έκανε και θριαμβε� |
| 1404 | τικά ξαναβρίσκοντας μεμιάς την ανδρική το� |
| 1405 | � |
| 1406 | περοχή, είπε ο Αντώνης: |
| 1407 | - Εσύ δεν της τα 'πιασες και όμως σε χτύπησε από μπρος, στο πρόσωπο! |
| 1408 | Πειραγμένη έκανε ν' απαντήσει η Πο� |
| 1409 | λο� |
| 1410 | διά, μα τη διέκοψε η Αλεξάνδρα. |
| 1411 | - Εγώ, είπε, σαν είδα τα αίματα, ήθελα να πάρω τον Αλέξανδρο από το χέρι, να πάρω και την Πο� |
| 1412 | λο� |
| 1413 | διά, να σε φωνάξω και σένα και να τρέξομε να φύγομε, κι εκείνη θα έμπλεκε στη φούστα της πο� |
| 1414 | είχε λ� |
| 1415 | θεί και δε θα μπορούσε να μας κ� |
| 1416 | νηγήσει και θα την αφήναμε κει και θα ερχόμασταν σπίτι! |
| 1417 | - Αλήθεια! θαύμασε η Πο� |
| 1418 | λο� |
| 1419 | διά, πο� |
| 1420 | τέτοια τολμηρή λύση δεν την είχε σκεφθεί. |
| 1421 | Μα ο Αντώνης, πο� |
| 1422 | από κανένα κορίτσι δεν παραδέχο� |
| 1423 | νταν ούτε τολμηρές αποφάσεις ούτε καν και ιδέες καθόλο� |
| 1424 | , τη ρώτησε απότομα: |
| 1425 | - Και γιατί δεν το έκανες; |
| 1426 | - Γιατί; επανέλαβε η Αλεξάνδρα, μάταια γ� |
| 1427 | ρεύοντας μιαν απάντηση πο� |
| 1428 | δεν ήρχο� |
| 1429 | νταν. |
| 1430 | - Ναι, γιατί δε μας το είπες ελληνικά; Και γιατί, σαν έπεσε κάτω, πάλι δεν είπες τίποτα; |
| 1431 | - Κούκο� |
| 1432 | ! |
| 1433 | Μια φωνή από ψηλά γλίτωσε εγκαίρως την Αλεξάνδρα και το� |
| 1434 | ς έκανε όλο� |
| 1435 | ς να σηκώσο� |
| 1436 | ν το κεφάλι. Πάνω από τον τοίχο πο� |
| 1437 | χώριζε τις δ� |
| 1438 | ο α� |
| 1439 | λές πρόβαλε το κεφάλι της η Αλίς, με δ� |
| 1440 | ο ξανθές πλεξούδες δεμένες στεφάνι και, αμέσως μετά, παρο� |
| 1441 | σιάστηκαν τα ξέθωρα μαλλιά το� |
| 1442 | Μαξ και ύστερα το κόκκινο ολοστρόγγ� |
| 1443 | λο πρόσωπο το� |
| 1444 | και πλάγι το� |
| 1445 | ς το πενταχρονίτικο, πάντα γελαστό, μο� |
| 1446 | τράκι το� |
| 1447 | Αλέκο� |
| 1448 | . |
| 1449 | - Ο μπαμπούλας έφ� |
| 1450 | γε; ρώτησε χαμηλόφωνα η Αλίς. |
| 1451 | - Όχι! αποκρίθηκε η Αλεξάνδρα. |
| 1452 | Και για να μιλήσει πιο σιγά, έκανε να πλησιάσει τον τοίχο. Μα την ίδια στιγμή ακούστηκε η φωνή της θείας Μαριέτας, και τα τρία ξανθά κεφάλια εξαφανίστηκαν από πάνω από τον τοίχο, την ώρα πο� |
| 1453 | το μελαχρινό κεφάλι της θείας εμφανίζο� |
| 1454 | νταν στο παράθ� |
| 1455 | ρο της σκάλας. |
| 1456 | - Τι κάνετε τέτοιαν ώρα εδώ, παιδιά; Γιατί δεν είστε περίπατο; φώναξε η θεία από ψηλά. |
| 1457 | Απροετοίμαστα, μαγκωμένα, μάσησε κάθε αδέλφι από μιαν απάντηση διαφορετική, πο� |
| 1458 | δεν έφθασε ως το παράθ� |
| 1459 | ρο της σκάλας. |
| 1460 | - Δεν ακούω... Σταθείτε, κατεβαίνω, είπε η θεία. Και το κεφάλι της χάθηκε πάλι. |
| 1461 | Τ' αδέλφια αλληλοκοιτάχθηκαν, τινάχθηκαν, σ� |
| 1462 | γ� |
| 1463 | ρίστηκαν και βιαστικά ρώτησε η Αλεξάνδρα: |
| 1464 | - Τι θα πούμε; |
| 1465 | Μα δεν πρόφθασαν να βρο� |
| 1466 | ν καμιάν απάντηση και, πηδηχτή και στρογγ� |
| 1467 | λή, βγήκε η θεία στην α� |
| 1468 | λή. |
| 1469 | - Γιατί είστε δω, παιδιά; Πού είναι η μις Ράις; |
| 1470 | Τ' αδέλφια ξανακοιτάχθηκαν χωρίς ν' απαντήσο� |
| 1471 | ν. Με μια γοργή ματιά στα τέσσερα σκ� |
| 1472 | φτά κεφάλια, � |
| 1473 | ποψιάρικα είπε η θεία: |
| 1474 | - Τι τρέχει; Αλεξάνδρα, εσένα ρωτώ! Πού είναι η μις Ράις; |
| 1475 | - Στην... κάμαρα της... μο� |
| 1476 | ρμούρισε η Αλεξάνδρα. |
| 1477 | - Γιατί; |
| 1478 | - Δεν ξέρω... Δεν κατέβηκε... |
| 1479 | Μα τη διέκοψε η θεία. |
| 1480 | - Τι έπαθες, Πο� |
| 1481 | λο� |
| 1482 | διά; Έλα δω! έκανε πιάνοντας την ανιψιά της από το� |
| 1483 | ς ώμο� |
| 1484 | ς. Σήκωσε το κεφάλι... Κοίταξε με! Ποιος σο� |
| 1485 | το 'κανε α� |
| 1486 | τό στο μάγο� |
| 1487 | λο; |
| 1488 | Τα σο� |
| 1489 | φρωμένα της φρύδια γύρισαν κατά τον Αντώνη. |
| 1490 | - Εσύ; ρώτησε. |
| 1491 | - Όχι! αναφώνησε η Πο� |
| 1492 | λο� |
| 1493 | διά και σώπασε φοβισμένη. |
| 1494 | - Εσένα δε σε ρώτησα! είπε η θεία. Τον Αντώνη ρωτώ! Αντώνη, εσύ χτύπησες την αδελφή σο� |
| 1495 | ; |
| 1496 | - Όχι, θεία! αποκρίθηκε χωρίς πολύ θάρρος ο Αντώνης. |
| 1497 | - Ποιος τη χτύπησε; Πες μο� |
| 1498 | ! |
| 1499 | - Η μις Ράις, είπε ακόμα πιο χαμηλόφωνα ο Αντώνης. |
| 1500 | - Η μις Ράις; |
| 1501 | Τα φρύδια της θείας ξεσο� |
| 1502 | φρώθηκαν και ανέβηκαν σχεδόν ως τα μαλλιά της. |
| 1503 | - Γιατί; Τι έκανε η Πο� |
| 1504 | λο� |
| 1505 | διά; Μα... καλέ, τι είναι α� |
| 1506 | τά; Αίματα στα ρούχα σο� |
| 1507 | ; αναφώνησε η θεία τραβώντας πάλι μπροστά τον τσαλακωμένο το� |
| 1508 | κολάρο. |
| 1509 | - Άνοιξε η μύτη μο� |
| 1510 | ! εξήγησε ο Αντώνης. |
| 1511 | - Κι έσταξε στη ράχη σο� |
| 1512 | ; Τι παραμύθια είναι α� |
| 1513 | τά; |
| 1514 | Ναι, αλήθεια, έμοιαζαν παραμύθια όλα α� |
| 1515 | τά, τόσο, πο� |
| 1516 | έχασε την παλικαριά το� |
| 1517 | ακόμα και ο Αντώνης. Και σώπασε. Και τότε έγινε παλικάρι η Αλεξάνδρα. Η φωνή της έτρεμε πολύ, μα δε στάθηκε καθόλο� |
| 1518 | . Και είπε μεμιάς: |
| 1519 | - Αλήθεια σας λέγει, θεία! Η μις Ράις χτύπησε τον Αντώνη στο κεφάλι και στο πρόσωπο και το� |
| 1520 | άνοιξε τη μύτη, και τον χτ� |
| 1521 | πούσε και στην πλάτη και παντού, παντού! Και τρέξαμε με την Πο� |
| 1522 | λο� |
| 1523 | διά να τον γλιτώσομε, κι έδειρε την Πο� |
| 1524 | λο� |
| 1525 | διά και της ξέγδαρε το πρόσωπο, κι έτρεχαν αίματα, και τρομάξαμε... Αχ, θεία, τρομάξαμε πολύ! αναφώνησε η Αλεξάνδρα και ξέσπασε στα κλάματα. |
| 1526 | Την είδε ο Αλέξανδρος και άρχισε κι εκείνος να κλαίει φωναχτά. Και τότε έγινε κάτι περίεργο. Η θεία δε σούφρωσε καθόλο� |
| 1527 | τα φρύδια της, μόνο έβγαλε ένα πολύ ψιλό μαντίλι, πο� |
| 1528 | μύριζε τριαντάφ� |
| 1529 | λλο, και σκούπισε τα μάτια το� |
| 1530 | Αλέξανδρο� |
| 1531 | . Και δε μάλωσε καθόλο� |
| 1532 | την Αλεξάνδρα, μόνο της είπε: |
| 1533 | - Έλα πάνω μαζί μο� |
| 1534 | ! Έλα να μο� |
| 1535 | τα ξαναπείς όλα α� |
| 1536 | τά εμπρός στη μις Ράις! |
| 1537 | - Όχι, θεία! Παρακαλώ! προσπάθησε να πει η Αλεξάνδρα. Μα η θεία την πήρε από το χέρι. |
| 1538 | - Μην είσαι ανόητη! της είπε γλ� |
| 1539 | κά. Τι φοβάσαι, αφού είσαι μαζί μο� |
| 1540 | ; |
| 1541 | Και τ' άλλα τρία αδέλφια είδαν μαγεμένα τη θεία να μπαίνει στο σπίτι με την Αλεξάνδρα και να σιάζει χαδιάρικα τα κατσαρωτά, σαν της Πο� |
| 1542 | λο� |
| 1543 | διάς, μαλλιά της, χωρίς καθόλο� |
| 1544 | να σο� |
| 1545 | φρώνει τα φρύδια. |
| 1546 | - Και τώρα;... Η μις Ράις;... έκανε ο Αντώνης καμτσικώνοντας τον αέρα με τη χλωρή το� |
| 1547 | βέργα, πο� |
| 1548 | ήταν πάντα πρόχειρη. |
| 1549 | - Θα τις φάγει; ρώτησε η Πο� |
| 1550 | λο� |
| 1551 | διά σμίγοντας μ' έκσταση τα χέρια της. |
| 1552 | Από πάνω από τον τοίχο παρο� |
| 1553 | σιάστηκαν πάλι τα τρία ξανθά κεφάλια. |
| 1554 | - Πσσστ... πσσστ... Τι σας έκανε ο μπαμπούλας; |
| 1555 | - Τι θα κάνει η θεία σας τον μπαμπούλα; |
| 1556 | - Μη κι έλθει κάτω ο μπαμπούλας; ρώτησαν τα τρία κεφάλια μαζί. |
| 1557 | Ο Αντώνης κοντοστάθηκε. Δεν το� |
| 1558 | πολ� |
| 1559 | άρεζε ν' ανακατώνει τη γειτονιά στις δο� |
| 1560 | λειές το� |
| 1561 | . Μα η Πο� |
| 1562 | λο� |
| 1563 | διά, πο� |
| 1564 | , σαν κορίτσι πο� |
| 1565 | ήταν, δε σ� |
| 1566 | λλογίζο� |
| 1567 | νταν πολλά πράματα, σίμωσε αμέσως τον τοίχο και, χαμηλόφωνα, με σηκωμένο το κεφάλι κι ενωμένα τα χέρια, διηγήθηκε όλη την ιστορία το� |
| 1568 | περιπάτο� |
| 1569 | . Ώστε τι να κάνει και ο Αντώνης, προπάντων πο� |
| 1570 | δεν τα έλεγε και σωστά η Πο� |
| 1571 | λο� |
| 1572 | διά και ξεχνούσε πολλά πο� |
| 1573 | έκανε και είπε ο Αντώνης; Αναγκάστηκε να πλησιάσει κι εκείνος στον τοίχο και να πει κι εκείνος το λόγο το� |
| 1574 | και μάλιστα να πάρει εκείνος ολόκληρο το λόγο και να παραμερίσει την Πο� |
| 1575 | λο� |
| 1576 | διά, πο� |
| 1577 | μαγεμένη τον άκο� |
| 1578 | ε, τόσο τα έλεγε καλά. Και, όρθιος κοντά το� |
| 1579 | ς, ο Αλέξανδρος κοίταζε κι εκείνος τα τρία κεφάλια πάνω στον τοίχο και μ' έκσταση άκο� |
| 1580 | ε τα λόγια το� |
| 1581 | Αντώνη, τ� |
| 1582 | λίγοντας και ξετ� |
| 1583 | λίγοντας τα δάχτ� |
| 1584 | λα το� |
| 1585 | το ένα μες στο άλλο. |
| 1586 | Ώσπο� |
| 1587 | κατέβηκε η Αλεξάνδρα και άλλαξε ολότελα η ατμόσφαιρα της α� |
| 1588 | λής. Η μις Ράις ήταν πολύ άρρωστη, πάρα πολύ άρρωστη, παραμιλούσε, δεν αναγνώριζε κανένα· και σαν είδε τη θεία, άπλωσε τα χέρια και είπε: |
| 1589 | - Έλα, μωρό μο� |
| 1590 | ! |
| 1591 | Η Αλεξάνδρα άρχισε τα κλάματα και όλοι οι άλλοι αποσβολώθηκαν. |
| 1592 | - Κι εγώ πο� |
| 1593 | ήθελα να τη δείρει η θεία... μο� |
| 1594 | ρμούρισε η Πο� |
| 1595 | λο� |
| 1596 | διά. |
| 1597 | - Κι εγώ πο� |
| 1598 | την είπα μπαμπούλα... είπε η Αλίς από πάνω από τον τοίχο. |
| 1599 | - Κι εγώ! |
| 1600 | - Κι εγώ! είπαν και τ' άλλα δ� |
| 1601 | ο κεφάλια κοντά της. |
| 1602 | - Και τώρα τι θα κάνομε; ρώτησε ο Αλέξανδρος και η φωνή το� |
| 1603 | έτρεμε σαν κατσίκας. |
| 1604 | Η Αλεξάνδρα σκούπισε τα μάτια της και το� |
| 1605 | ς διηγήθηκε όλη την ιστορία. Η θεία είχε τρομάξει πολύ, γιατί είπε της μις Ράις: «Δεν είμαι μωρό, είμαι η θεία της Αλεξάνδρας» και πάλι δεν τη γνώρισε κείνη. Και είπε η θεία κάτι τρομερό. Είπε: «Δε μ' αρέσει η θέση της!» Κι έστειλε ε� |
| 1606 | θύς την Αφροδίτη να φωνάξει το θείο το γιατρό. Και η κερα-Ρήνη πο� |
| 1607 | τα 'κο� |
| 1608 | σε είπε: |
| 1609 | «Για να λέγει η κ� |
| 1610 | ρία πως δεν της αρέσει η θέση της, πρέπει να είναι το� |
| 1611 | θανατά!» Και τη ρώτησε η Αλεξάνδρα: «Θα πεθάνει;» Και είπε η κερα-Ρήνη: «Ίσως». Τα τέσσερα αδέλφια στέκο� |
| 1612 | νταν μο� |
| 1613 | διασμένα και τα τρία κεφάλια πάνω στον τοίχο δε γελούσαν πια. Και πέρασε κάμποση ώρα. |
| 1614 | Και είπε η Αλεξάνδρα: |
| 1615 | - Δεν μπορούμε σήμερα, Αλίς, να παίξομε μαζί σας. Θα πάμε στη βεράντα να περιμένομε το θείο το γιατρό. |
| 1616 | - Να έλθομε αύριο; ρώτησε η Αλίς. |
| 1617 | - Ναι, βέβαια! είπαν τα μεγαλύτερα αδέλφια. |
| 1618 | Και τα τρία ξανθά κεφάλια χάθηκαν πίσω από τον τοίχο. Ο Αλέξανδρος δεν είχε μιλήσει. Όρθιος, τ� |
| 1619 | λίγοντας και ξετ� |
| 1620 | λίγοντας τα δάχτ� |
| 1621 | λα το� |
| 1622 | , κοίταζε τον τοίχο και ρώτησε: |
| 1623 | - Πώς ανέβηκαν εκεί πάνω; |
| 1624 | Ο Αντώνης και τα δ� |
| 1625 | ο κορίτσια αγανάκτησαν. Πώς μπορούσε να σκεφθεί και να μιλήσει ο Αλέξανδρος για άλλο παρά για το θάνατο της μις Ράις; Σήκωσε όμως και ο Αντώνης το κεφάλι κατά τον τοίχο. Αλήθεια, πώς ανέβηκαν εκεί πάνω; Δεν ήξερε. Ε� |
| 1626 | τ� |
| 1627 | χώς όμως ο Αλέξανδρος δεν είχε ρωτήσει κανένα το� |
| 1628 | ς ιδιαιτέρως, κι έτσι μπήκαν όλοι στο σπίτι χωρίς να το� |
| 1629 | απαντήσο� |
| 1630 | ν. |
| 1631 | Ο θείος ο γιατρός έφθασε και πήγε πάνω με τη θεία Μαριέτα. |
| 1632 | - Μην κο� |
| 1633 | νήσετε από δω από τη βεράντα, είπε η θεία στ' αδέλφια. Εκτός... |
| 1634 | Σήκωσε τα μάτια της στα σύννεφα πο� |
| 1635 | μαζεύο� |
| 1636 | νταν π� |
| 1637 | κνά από τη δύση. |
| 1638 | - Εκτός αν βρέξει, πρόσθεσε, και τότε να μπείτε μέσα. Και ακολούθησε το θείο, ίσιο, λιγνό, με ψαρό μο� |
| 1639 | στάκι και γένια, πο� |
| 1640 | ανέβαινε. Και πέρασε πολλή ώρα κι εκείνοι δεν κατέβαιναν. |
| 1641 | - Θα είναι πιο άρρωστη η μις Ράις! είπε η Αλεξάνδρα. |
| 1642 | - Ίσως πέθανε πια! πρόσθεσε η Πο� |
| 1643 | λο� |
| 1644 | διά. Και όλα τ' αδέλφια μελαγχόλησαν. |
| 1645 | Και τότε ήλθε ο Γιάννης. Με τα χέρια στις τσέπες, κο� |
| 1646 | νιστός, χωρίς βία, ανέβηκε τις σκάλες της βεράντας και ρώτησε: |
| 1647 | - Πού είναι η θεία Μαριέτα; |
| 1648 | - Απάνω, με το θείο. Η μις Ράις είναι πολύ άρρωστη, αποκρίθηκε η Αλεξάνδρα. |
| 1649 | Ο Γιάννης είχε βγάλει το δεξί το� |
| 1650 | χέρι από την τσέπη το� |
| 1651 | και, σα μεγάλος, το έδωσε στην Αλεξάνδρα, στον Αντώνη, στην Πο� |
| 1652 | λο� |
| 1653 | διά και στον Αλέξανδρο, και είπε στον καθένα χωριστά: |
| 1654 | - Καλησπέρα! |
| 1655 | Το είπε πολύ ε� |
| 1656 | γενικά. Και ύστερα από τη χθεσινή το� |
| 1657 | διαγωγή, πο� |
| 1658 | μάδησε τον τοίχο για να καθαρίσει τα χέρια το� |
| 1659 | , τ' αδέλφια δεν ήξεραν πολύ καλά τι στάση να πάρο� |
| 1660 | ν. Ο Γιάννης όμως δε φαίνο� |
| 1661 | νταν καθόλο� |
| 1662 | ν' αντιλαμβάνεται πως βρίσκο� |
| 1663 | νταν σε στενοχώρια τα εξαδέλφια το� |
| 1664 | . Σα να μιλούσε σε μεγάλη κ� |
| 1665 | ρία, είπε ε� |
| 1666 | γενικά της Αλεξάνδρας: |
| 1667 | - Η μητέρα μ' έστειλε να ρωτήσω ποιος είναι άρρωστος. Ανησύχησε πο� |
| 1668 | στείλατε έτσι βιαστικά να πάρετε τον πατέρα. |
| 1669 | Ο πληθ� |
| 1670 | ντικός «στείλατε» και «να πάρετε» κολάκε� |
| 1671 | σε πολύ την Αλεξάνδρα, πο� |
| 1672 | δεν είχε φαντασθεί ως εκείνη την ώρα πως έπαιζε ρόλο, εκείνη και τ' αδέλφια της, στον ερχομό το� |
| 1673 | θείο� |
| 1674 | Γιώργη. Άλλο τόσο ε� |
| 1675 | γενικά και πρόθ� |
| 1676 | μα αποκρίθηκε το� |
| 1677 | Γιάννη: |
| 1678 | - Ναι! Παρακαλέσαμε να έλθει πολύ γρήγορα, γιατί η μις Ράις είναι πολύ, πάρα πολύ άρρωστη. |
| 1679 | - Τι έχει; ρώτησε ο Γιάννης χωρίς να φαίνεται πολύ ταραγμένος. |
| 1680 | - Παραμιλά! αποκρίθηκε η Αλεξάνδρα. Μα καθόλο� |
| 1681 | δεν ταράχθηκε ο Γιάννης. |
| 1682 | - Πολλοί άνθρωποι παραμιλούν και με λίγο π� |
| 1683 | ρετό! είπε καθησ� |
| 1684 | χαστικά. |
| 1685 | Τ' αδέλφια θαύμασαν. Τι είναι ωστόσο να 'χεις πατέρα γιατρό! |
| 1686 | Μα θ� |
| 1687 | μήθηκε η Αλεξάνδρα κάτι φοβερό. |
| 1688 | - Η θεία. είπε: «Δε μ' αρέσει η θέση της!» Και η κερα-Ρήνη λέγει πως θα είναι το� |
| 1689 | θανατά! |
| 1690 | Ο Γιάννης χαμογέλασε με επιείκεια. |
| 1691 | - Ούτε η θεία ούτε η κερα-Ρήνη δεν είναι γιατροί! είπε. Α� |
| 1692 | τή η ασ� |
| 1693 | ζήτητη αλήθεια αποστόμωσε τ' αδέλφια πο� |
| 1694 | , και τα τέσσερα, όρθια, θαμπωμένα, κοίταζαν τον Γιάννη. Το� |
| 1695 | ς είδε α� |
| 1696 | τός και γέλασε. |
| 1697 | - Τι με κοιτάζετε έτσι; ρώτησε. |
| 1698 | Πολύ ντράπηκαν τ' αδέλφια και όλα κούνησαν από τη θέση το� |
| 1699 | ς και καμώθηκαν πως κάτι γ� |
| 1700 | ρεύο� |
| 1701 | ν. Άθελα γύρισε η Αλεξάνδρα στον τοίχο πο� |
| 1702 | είχε μαδήσει χθες ο Γιάννης, ενώ ο Αλέξανδρος έσκ� |
| 1703 | βε να κο� |
| 1704 | μπώσει ένα χαμένο κο� |
| 1705 | μπί από το παπούτσι το� |
| 1706 | , η Πο� |
| 1707 | λο� |
| 1708 | διά άπλωνε το χέρι της πάνω από την καγκελαρία να δει αν βρέχει, και σιωπηλά ο Αντώνης κατέβηκε στο δρόμο. |
| 1709 | Μα τον είδε ε� |
| 1710 | τ� |
| 1711 | χώς η Αλεξάνδρα κι έτρεξε στη σκάλα και το� |
| 1712 | φώναξε: |
| 1713 | - Η θεία είπε να μην κο� |
| 1714 | νήσομε από δω! Κοντοστάθηκε ο Αντώνης και κακοθέλητα είπε: |
| 1715 | - Πάγω μια στιγμή στης Αλίς. |
| 1716 | - Όχι, να μην πας! πρόσταξε η Αλεξάνδρα. Θα θ� |
| 1717 | μώσει η θεία! |
| 1718 | Αργά επέστρεψε ο Αντώνης και, κλοτσώντας ένα ένα τα σκαλοπάτια όσο ανέβαινε, είπε: |
| 1719 | - Θέλω κάτι να ρωτήσω την Αλίς... |
| 1720 | - Ποια είναι η Αλίς; ρώτησε ο Γιάννης. |
| 1721 | - Η Αλίς Χορν... Κάθεται δω, πλάγι μας, αποκρίθηκε βιαστικά η Πο� |
| 1722 | λο� |
| 1723 | διά, ενθο� |
| 1724 | σιασμένη πο� |
| 1725 | βρήκε μια κο� |
| 1726 | βέντα να κάνει με το μεγάλο εξάδελφο. Παίζομε σ� |
| 1727 | χνά μαζί της. Έχει κι έναν αδελφό μεγάλο, πο� |
| 1728 | τον λένε Μαξ. Τον ξέρεις, Γιάννη; |
| 1729 | - Τον ξέρω, είπε ακατάδεχτα ο Γιάννης. Έρχεται στο σχολείο μο� |
| 1730 | . |
| 1731 | - Έχει κι ένα μικρό αδελφό και τον λένε Αλέκο, προθ� |
| 1732 | μοποιήθηκε να τον πληροφορήσει η Πο� |
| 1733 | λο� |
| 1734 | διά. Και τον αγαπούμε πολύ... |
| 1735 | Ο Γιάννης είχε ξαναβάλει τα χέρια το� |
| 1736 | στις τσέπες το� |
| 1737 | και χαμογελούσε ακόμα πιο ακατάδεχτα. |
| 1738 | - Το� |
| 1739 | ς ξέρω, είπε. Και πρόσθεσε: |
| 1740 | - Είναι Εβραίοι! |
| 1741 | Τ' αδέλφια έμειναν εμβρόντητα. |
| 1742 | - Εβραίοι!... Και πάγει ο Μαξ στο σχολείο σο� |
| 1743 | ; έκανε η Αλεξάνδρα. |
| 1744 | - Γιατί όχι; είπε ο Γιάννης. |
| 1745 | Η απάντηση το� |
| 1746 | Γιάννη το� |
| 1747 | ς έριξε όλο� |
| 1748 | ς σε σ� |
| 1749 | λλογή. Και ο Αντώνης, σαν αγόρι προς αγόρι, πήρε το λόγο και είπε: |
| 1750 | - Ο Στάμος λέγει πως οι Εβραίοι σταύρωσαν το Χριστό! |
| 1751 | - Ποιος είναι ο Στάμος; ρώτησε ο Γιάννης. |
| 1752 | - Ένας εξάδελφος μας στην Αλεξάνδρεια. Είναι αλήθεια; |
| 1753 | - Βέβαια είναι αλήθεια, αποκρίθηκε ο Γιάννης. |
| 1754 | - Λοιπόν πώς μπορείς να παίζεις μαζί το� |
| 1755 | ς; |
| 1756 | - Εγώ δεν παίζω με τον Μαξ, δεν τον έχω φίλο, γιατί είναι μικρός και σ' άλλη τάξη. Μα άλλα παιδιά παίζο� |
| 1757 | ν. |
| 1758 | - Χριστιανοί; |
| 1759 | - Ναι. |
| 1760 | - Μα δε φοβούνται; ρώτησε η Πο� |
| 1761 | λο� |
| 1762 | διά. |
| 1763 | - Τι να φοβηθούν; |
| 1764 | Η Πο� |
| 1765 | λο� |
| 1766 | διά αποστομώθηκε. Κάθε απάντηση το� |
| 1767 | Γιάννη της φαίνο� |
| 1768 | νταν αλήθεια, βεβαίωση πο� |
| 1769 | δε σήκωνε σ� |
| 1770 | ζήτηση. Τόσο έμοιαζε να τα ξέρει όλα α� |
| 1771 | τός ο Γιάννης! Και η Αλεξάνδρα κλονίστηκε. Εκείνη όμως, σαν πιο μεγάλη τόλμησε να πει: |
| 1772 | - Μα ο Στάμος λέγει πως αν δείξεις το� |
| 1773 | Εβραίο� |
| 1774 | ένα στα� |
| 1775 | ρό, α� |
| 1776 | τός πέφτει ξερός! Γιατί έχει ένα διάβολο μέσα το� |
| 1777 | και σα δει ο διάβολος το στα� |
| 1778 | ρό, σκάζει! Ο Γιάννης την κοίταξε και είπε: |
| 1779 | - Τι ανοησίες! |
| 1780 | - Ναι! επέμεινε η Αλεξάνδρα. Κι εμείς ξέραμε κάτι κορίτσια Εβραίες πο� |
| 1781 | πήγαιναν κι έπαιζαν στο ίδιο περιβόλι όπο� |
| 1782 | πηγαίναμε κι εμείς και μας είπε ο Στάμος να δοκιμάσομε και να δούμε. Και πήραμε το στα� |
| 1783 | ρό της βαφτίσεώς μο� |
| 1784 | ... |
| 1785 | Έχωσε η Αλεξάνδρα το χέρι της μες στο λαιμό το� |
| 1786 | φο� |
| 1787 | στανιού της και τράβηξε έξω ένα χρ� |
| 1788 | σό στα� |
| 1789 | ρό πο� |
| 1790 | κρέμο� |
| 1791 | νταν σε μιαν αλ� |
| 1792 | σιδίτσα. |
| 1793 | - Να, α� |
| 1794 | τό το στα� |
| 1795 | ρό! Κι εμείς φοβόμασταν πολύ. Και ο Στάμος είπε: «Δώσ' μο� |
| 1796 | εμένα το στα� |
| 1797 | ρό!» Και σαν είδε τις Εβραίες, σήκωσε το στα� |
| 1798 | ρό... |
| 1799 | - Κι έπεσαν ξερές; ρώτησε ο Γιάννης. Η Αλεξάνδρα μαζεύθηκε. |
| 1800 | - Όχι! ομολόγησε. Έφ� |
| 1801 | γαν. Μα ο Στάμος λέγει πως δεν τον είχαν κοιτάξει καλά και γι' α� |
| 1802 | τό δεν έσκασαν... |
| 1803 | - Τι ανοησίες! είπε πάλι ο Γιάννης. Ο Στάμος, θαρρώ, τις κόβει! |
| 1804 | - Εσύ δεν το πιστεύεις, Γιάννη; ρώτησε η Πο� |
| 1805 | λο� |
| 1806 | διά κλονισμένη. |
| 1807 | - Όχι! αποκρίθηκε ο Γιάννης. |
| 1808 | - Και όμως είναι αλήθεια! βεβαίωσε η Αλεξάνδρα. Να, ρώτα τον Αντώνη να σο� |
| 1809 | πει τι λέγει ο Στάμος. |
| 1810 | Μα ο Αντώνης δε θέλησε να πει τι λέγει ο Στάμος. Δεν ταίριαζε, απέναντι ενός αγοριού, να δώσει δίκαιο σε κορίτσι. Κι εδώ, ή ο Στάμος είχε πει «ανοησίες», όπως έλεγε ο Γιάννης, ή ο Γιάννης ήταν άπιστος Θωμάς, πο� |
| 1811 | και α� |
| 1812 | τό ήταν κακό. Ώστε γύρισε στον Αλέξανδρο και τον διέταξε: |
| 1813 | - Πήγαινε απάνω και φέρε μο� |
| 1814 | τη σβούρα μο� |
| 1815 | ! |
| 1816 | - Δεν πάγω! είπε ο Αλέξανδρος πο� |
| 1817 | με πάθος παρακολο� |
| 1818 | θούσε τις περιπέτειες το� |
| 1819 | στα� |
| 1820 | ρού, το� |
| 1821 | διαβόλο� |
| 1822 | και των Εβραίων. |
| 1823 | - Πήγαινε! επανέλαβε ο Αντώνης. Δε γ� |
| 1824 | ρνά καλά! Θέλω να τη δείξω το� |
| 1825 | Γιάννη! |
| 1826 | - Πηγαίνω ύστερα! αποκρίθηκε ο Αλέξανδρος. |
| 1827 | - Αν δεν πας, ξέρεις;... Θα πω το� |
| 1828 | Γιάννη τι είπες στον αξιωματικό! |
| 1829 | Ο Αλέξανδρος πετάχθηκε απάνω. |
| 1830 | - Όχι! αναφώνησε. Ο Γιάννης γύρισε. |
| 1831 | - Τι είπες; Και σε ποιον αξιωματικό; ρώτησε με καλοσύνη. |
| 1832 | - Μην πεις! φώναξε με αγωνία ο Αλέξανδρος. Και σο� |
| 1833 | φέρνω τη σβούρα σο� |
| 1834 | ! |
| 1835 | Και σαν αστραπή χάθηκε πίσω από τις πόρτες και όρμησε στη σκάλα. Στη βεράντα έπεσε σιωπή. Ο Γιάννης κοίταζε τις εξαδέλφες το� |
| 1836 | και οι εξαδέλφες κοίταζαν τη θάλασσα, για να κρύψο� |
| 1837 | ν την ντροπή πο� |
| 1838 | τις πλάκωσε πάλι με την ενθύμηση το� |
| 1839 | αξιωματικού και το� |
| 1840 | Αλέξανδρο� |
| 1841 | . |
| 1842 | Μόνος ο Αντώνης, με τα χέρια στις τσέπες το� |
| 1843 | πανταλονιού το� |
| 1844 | και το κεφάλι ψηλά, πήγαινε κι έρχο� |
| 1845 | νταν κλοτσώντας καρέγλες και τραπέζι, χωρίς ντροπή και χωρίς ανησ� |
| 1846 | χία, αφού εκείνος όριζε την κατάσταση και από κείνον κρέμο� |
| 1847 | νταν να πει ή να μην πει, να ντροπιάσει την οικογένεια στα μάτια το� |
| 1848 | Γιάννη ή να βαστάξει το γόητρο της ψηλά. Πέρασε ένας κο� |
| 1849 | λούρας φωνάζοντας: |
| 1850 | - Φρέσκα κο� |
| 1851 | λούρια της ώρας! |
| 1852 | Κατέβηκε ο Γιάννης, διάλεξε ένα κο� |
| 1853 | λούρι κι έβγαλε από την τσέπη το� |
| 1854 | μια φούχτα πράματα, όπο� |
| 1855 | χώριζαν δ� |
| 1856 | ο βόλοι, ένας σο� |
| 1857 | γιάς, τρεις τέσσερις πενίτσες, ένα κομματάκι αλ� |
| 1858 | σίδα και μια πεντάρα. Πήρε την πεντάρα και την έδωσε το� |
| 1859 | κο� |
| 1860 | λούρα και άρχισε ν' ανεβαίνει σιγά, σηκώνοντας τη μύτη το� |
| 1861 | κατά τον ο� |
| 1862 | ρανό. |
| 1863 | - Βρέχει, είπε. |
| 1864 | Και με το κο� |
| 1865 | λούρι στο χέρι, ακούμπησε στην ξύλινη κολόνα πο� |
| 1866 | βαστούσε τη σκεπή της βεράντας, κοιτάζοντας κατά τη θάλασσα και αγνοώντας εξάδελφο κι εξαδέλφες, πο� |
| 1867 | τον λοξοκοίταζαν με περιέργεια. Ώσπο� |
| 1868 | λαχανιασμένος κατέβηκε ο Αλέξανδρος και, κατακόκκινος και ανήσ� |
| 1869 | χος, έδωσε τη σβούρα το� |
| 1870 | Αντώνη. Γύρισε ο Γιάννης και το� |
| 1871 | χαμογέλασε με το λίγο στραβό χαμόγελο της θείας Αργίνης και το� |
| 1872 | πρόσφερε το κο� |
| 1873 | λούρι. |
| 1874 | - Σ' αρέσει; ρώτησε. Για σένα τ' αγόρασα! |
| 1875 | Σάστισε ο Αλέξανδρος και κοκκίνισε ακόμα περισσότερο. Σάστισαν και οι αδελφές το� |
| 1876 | , σάστισε ακόμα περισσότερο και ο Αντώνης. Και δεν ήξερε ο Αλέξανδρος τι να κάνει. |
| 1877 | - Ε, δεν το παίρνεις; ρώτησε ο Γιάννης. |
| 1878 | Και το πήρε ο Αλέξανδρος και ξέχασε να πει ε� |
| 1879 | χαριστώ. |
| 1880 | - Α� |
| 1881 | τός ο Αλέξανδρος όλο θα μας ντροπιάζει... μο� |
| 1882 | ρμούρισε η Αλεξάνδρα της Πο� |
| 1883 | λο� |
| 1884 | διάς. Δώσ' το� |
| 1885 | μια σπρωξιά να ξ� |
| 1886 | πνήσει... |
| 1887 | Μα, πριν προφθάσει η Πο� |
| 1888 | λο� |
| 1889 | διά να δώσει την παραγγελμένη σπρωξιά, βγήκε πηδηχτή και θ� |
| 1890 | μωμένη η θεία, άρπαξε τον Αλέξανδρο με το κο� |
| 1891 | λούρι στο χέρι και τον πήρε μέσα φωνάζοντας: |
| 1892 | - Βρέχει, δεν το βλέπετε; Τι κάνεις εσύ, Αλεξάνδρα, πο� |
| 1893 | είσαι η πιο μεγάλη; Και τι σας είπα πριν; Θέλετε νταντά να σας φ� |
| 1894 | λάγει, κοτζάμ παιδιά; |
| 1895 | Η απρόοπτη α� |
| 1896 | τή μπόρα, πο� |
| 1897 | από το κεφάλι το� |
| 1898 | Αλέξανδρο� |
| 1899 | ξεσπούσε έξαφνα στο κεφάλι της Αλεξάνδρας, ζάλισε ακόμα περισσότερο τα ξαφνισμένα από το κο� |
| 1900 | λούρι αδέλφια. Κι επειδή η θεία τούς είπε και άλλα και μάλωσε τον καθένα χωριστά, μπάζοντας το� |
| 1901 | ς μέσα, κι έκλεισε με πάταγο τη γ� |
| 1902 | άλινη πόρτα και φώναξε: «Αφροδίτη! Φέρε καφέ και γλ� |
| 1903 | κό για το γιατρό, στο γραφείο το� |
| 1904 | κ� |
| 1905 | ρίο� |
| 1906 | » και ξανάφ� |
| 1907 | γε βιαστική, όπως είχε έλθει, τ' αδέλφια άργησαν να σ� |
| 1908 | νέλθο� |
| 1909 | ν και ύστερα στάθηκαν και κοιτάχθηκαν και μετρήθηκαν. Ο Αλέξανδρος ήταν ολόκληρος εκεί, με το κο� |
| 1910 | λούρι ακόμα στο χέρι. Μα έλειπε ένας, ο Γιάννης. |
| 1911 | Μο� |
| 1912 | διασμένα πήγαν τ' αδέλφια στη γ� |
| 1913 | άλινη πόρτα και κοίταξαν έξω, όπο� |
| 1914 | τώρα έπεφτε καταρράχτης η βροχή. |
| 1915 | Ο Γιάννης ήταν ακόμα εκεί, στην ίδια κολόνα, σκασμένος στα γέλια, με τα δ� |
| 1916 | ο χέρια στις τσέπες, και κοίταζε τα εξαδέλφια το� |
| 1917 | κοροϊδε� |
| 1918 | τικά. Και, καθώς πλάκωσαν και οι τέσσερις τη μύτη το� |
| 1919 | ς στο τζάμι, α� |
| 1920 | τός το� |
| 1921 | ς έβγαλε τη γλώσσα, δηλαδή το� |
| 1922 | ς κορόιδεψε ακόμα περισσότερο. Ο Αντώνης δήλωσε πως α� |
| 1923 | τό ήταν αδικία. Γιατί, σα μάλωνε η θεία Μαριέτα, ήθελαν δεν ήθελαν έπρεπε να μπο� |
| 1924 | ν μέσα, ενώ ο Γιάννης, πο� |
| 1925 | ήταν μεγάλος και είχε και μητέρα και πατέρα στο σπίτι... |
| 1926 | Μα ο Γιάννης, απέξω, τώρα έκανε τέτοια πράματα, πο� |
| 1927 | όλες οι κο� |
| 1928 | βέντες σταμάτησαν και ο Αλέξανδρος ξέχασε να κόψει το κο� |
| 1929 | λούρι το� |
| 1930 | . Με τα χέρια στις τσέπες πηδούσε μ' ενωμένα τα ποδάρια κι έπεφτε με ανοιχτά και πάλι ξαναπηδούσε με ανοιχτά και ξανάπεφτε μ' ενωμένα, τρεις, τέσσερις, πέντε φορές στην αράδα. Και ύστερα, χωρίς να σταθεί, έβγαλε τα χέρια το� |
| 1931 | από τις τσέπες το� |
| 1932 | , έπιασε τη μέση το� |
| 1933 | και άρχισε να χορεύει μονάχος το� |
| 1934 | . Και τι χορό! Πετούσε τα πόδια το� |
| 1935 | μπροστά και τα χτ� |
| 1936 | πούσε χάμω και ύστερα τα πετούσε πλάγια και πάλι τα χτ� |
| 1937 | πούσε χάμω και σήκωνε τα γόνατα το� |
| 1938 | ως το πιγούνι και λύγιζε ως κάτω στις πλάκες και πάλι πηδούσε σαν μπάλα κι έστριφτε σα σβούρα στο τακούνι το� |
| 1939 | και στέκο� |
| 1940 | νταν στο ένα πόδι, κι έγερνε το σώμα το� |
| 1941 | ως κάτω και ακο� |
| 1942 | μπούσε χάμω στο χέρι το� |
| 1943 | , τεντώνοντας τάβλα το άλλο πόδι, και πάλι ορθώνο� |
| 1944 | νταν μεμιάς και χτ� |
| 1945 | πούσε απανωτά τις πλάκες με τακούνια και μύτες, πλακαπλάκ, πλακαπλάκ, πλακ, πλακ! Θαμπωμένα τον κοίταζαν τ' αδέλφια. Και, σα να μην έφθαναν όλα α� |
| 1946 | τά, έβαλε μπροστά το� |
| 1947 | μια καρέγλα και πήδηξε από πάνω. Και ύστερα πήρε το τρίποδο σιδερένιο τραπέζι και το έβαλε στη μέση κι έπαιξε βαρελάκια, πηδώντας από πάνω. |
| 1948 | - Τι δεν κάνει α� |
| 1949 | τός ο Γιάννης! είπε θα� |
| 1950 | μάζοντας η Αλεξάνδρα. |
| 1951 | Μα και α� |
| 1952 | τού ακόμα δε σταμάτησε ο Γιάννης. Εκεί πο� |
| 1953 | θαύμαζαν τ' αδέλφια, σήκωσε το τραπέζι στα χέρια το� |
| 1954 | , το αναποδογύρισε στον αέρα, με τα πόδια πάνω, και το στήριξε στο κεφάλι το� |
| 1955 | . |
| 1956 | Τ' αδέλφια ξέσπασαν σε χειροκροτήματα. Και τότε είπε η Πο� |
| 1957 | λο� |
| 1958 | διά την ιστορική εκείνη αναίδεια πο� |
| 1959 | έμεινε μαύρη σελίδα στα οικογενειακά το� |
| 1960 | ς αρχεία. Μαγεμένη, εκστατική, είπε: |
| 1961 | - Εγώ, σα μεγαλώσω, θα πάρω τον Γιάννη! Καταστροφή! Παν τα μάγια και η γοητεία, πάει και το μεθύσι! |
| 1962 | - Και ποια είσαι σ� |
| 1963 | πο� |
| 1964 | θα πάρεις τον Γιάννη; ρώτησε με καταφρόνια ο Αντώνης. |
| 1965 | - Και πού το ξέρεις αν θέλει να σε πάρει ο Γιάννης; ρώτησε σ� |
| 1966 | νάμα η Αλεξάνδρα. |
| 1967 | Και ως και ο Αλέξανδρος, πο� |
| 1968 | ήταν σ� |
| 1969 | νήθως κόμμα της, είπε: |
| 1970 | - Ναι, πού το ξέρεις; |
| 1971 | Κατακόκκινη, ντροπιασμένη, είχε κολλήσει πάλι η Πο� |
| 1972 | λο� |
| 1973 | διά το μέτωπο της στο γ� |
| 1974 | αλί της πόρτας μα πού να κοιτάξει πια τον Γιάννη! Και πάλι θα ήθελε να την κατάπινε η γη κι έκανε πως βλέπει τις κλωστές από νερά πο� |
| 1975 | κρέμο� |
| 1976 | νταν στην ξύλινη σκεπή της βεράντας και τσάκιζαν στην κο� |
| 1977 | παστή και γίνο� |
| 1978 | νταν σκόνη � |
| 1979 | γρή και σκορπίζο� |
| 1980 | νταν χάμω. Και είπε ο Αντώνης: |
| 1981 | - Μούτρο για σιδέρωμα! Α� |
| 1982 | στηρά τον διέκοψε η Αλεξάνδρα: |
| 1983 | - Αντώνη, το ξέρεις πως η μαμά δε θέλει να λες τέτοια λόγια! |
| 1984 | - Μα είναι φανταγμένη! διαμαρτ� |
| 1985 | ρήθηκε ο Αντώνης. |
| 1986 | - Πολύ φανταγμένη, είπε η Αλεξάνδρα. Μα εσύ να μη λες άσχημα λόγια! |
| 1987 | Άνοιξε ο Αλέξανδρος το στόμα το� |
| 1988 | να μιλήσει, μα πάλι άλλαξε γνώμη και δεν είπε τίποτα. Και σε λίγο έκοψε ένα κομμάτι από το κο� |
| 1989 | λούρι το� |
| 1990 | και το πρόσφερε της Πο� |
| 1991 | λο� |
| 1992 | διάς. Μα εκείνη, χωρίς να γ� |
| 1993 | ρίσει, σήκωσε τον ώμο της. Και θέλησε ο Αλέξανδρος να της το βάλει στο χέρι κι εκείνη τράβηξε το χέρι της. Και για να μη λ� |
| 1994 | πηθεί ο Αλέξανδρος με τον τρόπο της, είπε ο Αντώνης: |
| 1995 | - Δώσε μού το μένα! και το έφαγε. Και είπε η Αλεξάνδρα: |
| 1996 | - Και μένα! |
| 1997 | Κι έκοψε άλλο κομμάτι ο Αλέξανδρος και της το 'δωσε. Κι επειδή δε γύριζε η Πο� |
| 1998 | λο� |
| 1999 | διά, ακούμπησε ο Αλέξανδρος το κο� |
| 2000 | λούρι το� |
| 2001 | στο τραπέζι, πήρε μια καρέγλα, την έστησε κοντά της και ανέβηκε πάνω, πλάγι της, να δει τι κοιτάζει. Δεν είδε όμως τίποτα. Και, αφού στραβολαίμιασε γ� |
| 2002 | ρεύοντας να δει, ξανακατέβηκε και ζήτησε για παρηγοριά το κο� |
| 2003 | λούρι το� |
| 2004 | . Μα από το κο� |
| 2005 | λούρι δεν έμενε πια παρά ένα κομματάκι μια σταλιά και λίγα σησάμια σκορπισμένα στο τραπέζι. Θύμωσε ο Αλέξανδρος και χτύπησε το πόδι το� |
| 2006 | και είπε πως θέλει όλο το κο� |
| 2007 | λούρι το� |
| 2008 | . Και άναψε καβγάς. Αγανακτισμένη γύρισε η Πο� |
| 2009 | λο� |
| 2010 | διά ν' ακούσει και απέξω ο Γιάννης κόλλησε το πρόσωπο το� |
| 2011 | στο τζάμι να δει, και την ίδια ώρα έβγαινε η θεία Μαριέτα με το θείο Γιώργη από το γραφείο το� |
| 2012 | θείο� |
| 2013 | Ζωρζή. |
| 2014 | Τα πράματα ήταν πολύ άσχημα, προπάντων πο� |
| 2015 | ο Αλέξανδρος άρχιζε να κλαίει. Πέρασε βιαστικά ο Αντώνης κοντά το� |
| 2016 | και το� |
| 2017 | είπε: |
| 2018 | - Αν κλάψεις, θα πω της θείας πως είπες «Βρε σ� |
| 2019 | » στον αξιωματικό! |
| 2020 | Και σ� |
| 2021 | νάμα άνοιξε το� |
| 2022 | Γιάννη πο� |
| 2023 | χτ� |
| 2024 | πούσε το τζάμι. Ο Αλέξανδρος κατάπιε τα δάκρ� |
| 2025 | α το� |
| 2026 | , η Πο� |
| 2027 | λο� |
| 2028 | διά την αγανάκτηση της, και οι τέσσερις θ� |
| 2029 | μήθηκαν ξαφνικά πως η μις Ράις ήταν πολύ άρρωστη. Μπήκε μέσα ο θείος Γιώργης γελώντας και τον ακολούθησε η θεία Μαριέτα. Εκείνη δε γελούσε· φαίνο� |
| 2030 | νταν μάλιστα πολύ σκοτισμένη και τα φρύδια της ήταν σηκωμένα στη μέση σαν περισπωμένη. Και είπε ο θείος Γιώργης: |
| 2031 | - Μπα, Γιάννη, τι κάνεις εδώ; |
| 2032 | Μα σαν το� |
| 2033 | αποκρίθηκε ο Γιάννης: «Μ' έστειλε η μητέρα να ρωτήσω ποιος είναι άρρωστος», είπε ο θείος ο γιατρός κάτι παράξενο. Είπε, χτ� |
| 2034 | πώντας τον Γιάννη στον ώμο: |
| 2035 | - Κανένας δεν είναι άρρωστος! Άιντε, πάμε σπίτι μας! Καθισμένα στα κρεβάτια το� |
| 2036 | ς, εκείνο το ίδιο βράδ� |
| 2037 | , αφού τα είχε ξεκο� |
| 2038 | μπώσει και πλύνει η Αφροδίτη, και κανένας δεν είχε τ� |
| 2039 | λίξει χαρτιά στα μαλλιά των κοριτσιών, τα τέσσερα αδέλφια, με σβησμένο το κερί και κατεβασμένες τις κο� |
| 2040 | νο� |
| 2041 | πιέρες, χαμηλοκο� |
| 2042 | βέντιαζαν. |
| 2043 | - Εγώ ήθελα να ξέρω, είπε η Αλεξάνδρα, γιατί δε μας είπαν την αλήθεια! |
| 2044 | - Γιατί δε μας είπαν τίποτα πρόσθεσε η Πο� |
| 2045 | λο� |
| 2046 | διά. |
| 2047 | - Πώς δε μας είπαν τίποτα; ρώτησε ο Αντώνης. Μας είπε η θεία πως είναι πολύ άρρωστη η μις Ράις! |
| 2048 | - Και είπε ο θείος Γιώργης το� |
| 2049 | Γιάννη πως κανένας δεν είναι άρρωστος εδώ! αποκρίθηκε η Αλεξάνδρα. |
| 2050 | - Μπορεί να μην ξέρει καλά ο θείος Γιώργης! παρατήρησε ο Αλέξανδρος. |
| 2051 | - Σώπα σ� |
| 2052 | ! το� |
| 2053 | είπε ο Αντώνης. Αφού είναι γιατρός ο θείος! |
| 2054 | - Και η Αφροδίτη δεν ξέρει; έκανε η Πο� |
| 2055 | λο� |
| 2056 | διά. |
| 2057 | - Εκείνη ξέρει πιο καλά απ' όλο� |
| 2058 | ς! επικύρωσε η Αλεξάνδρα. Αφού ήταν στην κάμαρα σαν πήγε ο θείος με τη θεία, και ήταν και ύστερα, και ήταν και πριν. |
| 2059 | - Ε! Α� |
| 2060 | τή δεν είπε ποτέ πως η μις Ράις δεν είναι άρρωστη! είπε ο Αντώνης. |
| 2061 | - Όχι, μα είπε: «Α� |
| 2062 | τές οι Εγγλέζες δεν παθαίνο� |
| 2063 | ν τίποτα, κι έννοια σας!» Πο� |
| 2064 | είναι σα να λέγει πως δεν είναι άρρωστη! αποκρίθηκε η Αλεξάνδρα. |
| 2065 | - Είπε και κάτι άλλο, πρόσθεσε σ� |
| 2066 | λλογισμένη η Πο� |
| 2067 | λο� |
| 2068 | διά. Είπε: «Κάθε άλλος θα είχε γκρεμοτσακιστεί δέκα φορές! Α� |
| 2069 | τή τίποτα!» Γιατί θα είχε γκρεμοτσακιστεί η μις Ράις; Και από πού; |
| 2070 | - Από το κρεβάτι της ίσως; αν είχε πέσει; έκανε δειλά ο Αλέξανδρος. |
| 2071 | - Όχι, γιατί είπε η Αφροδίτη: «Με τα εγγλέζικα ποδάρια της τα 'βγαλε πέρα» και δε μίλησε για κρεβάτι, αποκρίθηκε η Πο� |
| 2072 | λο� |
| 2073 | διά. Την άκο� |
| 2074 | σα πο� |
| 2075 | το είπε της κερα-Ρήνης. |
| 2076 | Τα τέσσερα αδέλφια έπεσαν σε σ� |
| 2077 | λλογή. |
| 2078 | - Εγώ αύριο θα πάγω μέσα να τη δω και θα σας πω! αποφάσισε ο Αντώνης. |
| 2079 | - Κι εγώ! πετάχθηκε και είπε ο Αλέξανδρος. |
| 2080 | - Όχι εσύ, δεν κάνει! Είσαι μικρός και μπορείς να κολλήσεις την αρρώστια της! |
| 2081 | - Καθόλο� |
| 2082 | δε θα κολλήσω! Και θα πάγω! |
| 2083 | - Τότε θα πάμε όλοι μας! είπε η Αλεξάνδρα. |
| 2084 | - Σιγά, μη ζητήσει τώρα να πάγει και η Πο� |
| 2085 | λο� |
| 2086 | διά! έκανε κοροϊδε� |
| 2087 | τικά ο Αντώνης. |
| 2088 | Η Πο� |
| 2089 | λο� |
| 2090 | διά ορτσώθηκε � |
| 2091 | ψώνοντας και τη φωνή: |
| 2092 | - Και γιατί να μην πάγω; |
| 2093 | - Γιατί είσαι κορίτσι, και τα κορίτσια κάθονται ήσ� |
| 2094 | χα! |
| 2095 | Από τα κοριτσίστικα κρεβάτια σηκώθηκε διαμαρτ� |
| 2096 | ρία. Ο Αντώνης το� |
| 2097 | ς είπε να σωπάσο� |
| 2098 | ν. Ο Αλέξανδρος � |
| 2099 | ποστήριζε τις αδελφές το� |
| 2100 | . Για να επιβληθεί, αναγκάστηκε ο Αντώνης να φωνάξει. Τα κορίτσια επαναστάτησαν, μα κανένας δεν τις άκο� |
| 2101 | σε, γιατί όλοι μιλούσαν μαζί. Παλαμάκια δ� |
| 2102 | νατά και μια φωνή ανέβηκαν από το κάτω πάτωμα. |
| 2103 | - Παιδιά, θέλετε ν' ανεβώ; |
| 2104 | Ξαφνική σιωπή απλώθηκε στη σκοτεινή κάμαρα. Ούτε φωνή ούτε κίνηση ακούστηκε πια. Και όταν ανέβηκε η θεία να βεβαιωθεί πως όλα ήταν εντάξει, τέσσερις κο� |
| 2105 | νο� |
| 2106 | πιέρες άσπρες ξεχώριζαν θαμπά στην αστροφεγγιά πο� |
| 2107 | έμπαινε από τα ορθάνοιχτα παράθ� |
| 2108 | ρα, μα τσιμο� |
| 2109 | διά πια δεν ακούο� |
| 2110 | νταν. |
| 2111 | Την επαύριο το πρωί μεγάλη είδηση σ� |
| 2112 | ντάραξε τα τέσσερα αδέλφια. Είπε η Αφροδίτη: |
| 2113 | - Πάει η μις Ράις! |
| 2114 | - Τι; Πέθανε; |
| 2115 | - Όχι, έφ� |
| 2116 | γε! |
| 2117 | Κανένας δεν το πίστεψε. Κι ένας ένας πήγε στην πλαγινή κάμαρα να βεβαιωθεί και βρήκε την πόρτα ανοιχτή και την κάμαρα άδεια. Και πήγαν τ' αδέλφια στη θάλασσα με την Αφροδίτη κι έκαναν όλες τις αταξίες και δεν ήθελαν πια να βγο� |
| 2118 | ν από το νερό, ώσπο� |
| 2119 | θύμωσε η Αφροδίτη και φοβέρισε πως θα το πει της θείας. |
| 2120 | Και όταν γύρισαν στο σπίτι και κάθισαν στο πρόγε� |
| 2121 | μα, εκεί πο� |
| 2122 | σερβίριζε τον καφέ με το γάλα, είπε η θεία: |
| 2123 | - Παιδιά, η μις Ράις ήταν άρρωστη χθες και έφ� |
| 2124 | γε. |
| 2125 | - Πού πήγε, θεία; ρώτησε η Αλεξάνδρα. |
| 2126 | - Δεν ξέρω. Μα ίσως πήγε στη μητέρα της, ώσπο� |
| 2127 | να γίνει πάλι καλά. Και σεις κοιτάξτε να είστε πολύ φρόνιμοι σήμερα, να μη θ� |
| 2128 | μώσω! |
| 2129 | Ο θείος δεν είπε τίποτα, μόνο κοίταξε τ' αδέλφια, το ένα ύστερα από το άλλο, μ' ένα χαμόγελο πο� |
| 2130 | στένε� |
| 2131 | ε τα μάτια το� |
| 2132 | από τις πολλές τις δίπλες. |
| 2133 | Ούτε τ' αδέλφια δεν είπαν τίποτα. Μόνο κοιτάχθηκαν και σώπασαν. Μα όταν βρέθηκαν μόνα, πήγε ροδάνι η γλώσσα το� |
| 2134 | ς. |
| 2135 | - Και πρώτον, είπε η Αλεξάνδρα, άρρωστη δεν ήταν η μις Ράις, αφού έφ� |
| 2136 | γε. Ένας άρρωστος παίρνει λάδι και μένει στο κρεβάτι. Και στη μητέρα της δεν πήγε, αφού μας είπε πως η μητέρα της πέθανε και ο πατέρας της ξαναπαντρεύτηκε και δεν ξέρει πού είναι. |
| 2137 | - Ναι, είπε η Πο� |
| 2138 | λο� |
| 2139 | διά, μα και η θεία, βλέπεις, δεν ήξερε. Είπε «ίσως». Και πρέπει κάτι να τρέχει, γιατί, σα ρώτησα την Αφροδίτη, μο� |
| 2140 | αποκρίθηκε πως ούτε κείνη δεν ήξερε πότε έφ� |
| 2141 | γε η μις Ράις. Και όμως ύστερα είπε πως πονεί το χέρι της, γιατί κατέβασε το μπαούλο πο� |
| 2142 | ήταν πολύ βαρύ. Γιατί λοιπόν κατέβασε το μπαούλο, αν δεν ήξερε πως φεύγει η μις Ράις; |
| 2143 | - Και η κερα-Ρήνη λέγει κοροφέξαλα! είπε πάλι η Αλεξάνδρα. Μο� |
| 2144 | είπε, σαν τη ρώτησα: «Να πας να ρωτήσεις τη θεία σο� |
| 2145 | ! Εμένα δε με βαλαν να τη φ� |
| 2146 | λάγω!» Και με την Αφροδίτη όλο κρ� |
| 2147 | φομιλάει. |
| 2148 | - Ίσως... άρχισε ο Αλέξανδρος. |
| 2149 | Μα δε βρήκε τι μπορούσε το «ίσως» να είναι κι έμεινε με τα χέρια το� |
| 2150 | απλωμένα στα γόνατα το� |
| 2151 | και με την απορία το� |
| 2152 | . |
| 2153 | - Και τι μας μέλει τι ώρα έφ� |
| 2154 | γε και γιατί; Φθάνει πο� |
| 2155 | έφ� |
| 2156 | γε! Ζήτω η ελε� |
| 2157 | θερία! φώναξε ο Αντώνης χορεύοντας στο ένα πόδι, όπως είδε τον Γιάννη να το κάνει χθες. Πάει το μάθημα! Βούλιαξε το μάθημα! Παιχνίδι όλη μέρα σήμερα! |
| 2158 | Μα τι παιχνίδι να φανταστούν, πο� |
| 2159 | να μη μοιάζει με κανένα παιχνίδι πο� |
| 2160 | έπαιξαν ως τώρα; Χρειάζο� |
| 2161 | νταν για την περίσταση α� |
| 2162 | τή κάτι εντελώς διαφορετικό κι εξαιρετικό, κάτι μεγάλο και τρελό, άξιο της καινούριας ελε� |
| 2163 | θερίας το� |
| 2164 | ς. Κι ενώ το σ� |
| 2165 | ζητούσαν, ήλθε στο σπο� |
| 2166 | δαστήριο η κερα-Ρήνη μ' ένα πανέρι βύσσινο για γλ� |
| 2167 | κό. Το είχε στείλει η θεία Αργίνη κι έπρεπε να καθαριστεί γρήγορα, γιατί ήταν λίγο γινωμένο. Η θεία μηνούσε ν' αρχίσο� |
| 2168 | ν τα κορίτσια ε� |
| 2169 | θύς το ξεκο� |
| 2170 | κούτσιασμα κι εκείνη έρχεται αμέσως. |
| 2171 | - Να παιχνίδι μια φορά! είπε καταχαρούμενη η Αλεξάνδρα πο� |
| 2172 | , σαν και την Πο� |
| 2173 | λο� |
| 2174 | διά, τρελαίνο� |
| 2175 | νταν για τις σπιτικές δο� |
| 2176 | λειές. Έλα, Αντώνη, και σ� |
| 2177 | , να κάνομε πιο γρήγορα! |
| 2178 | Μα ο Αντώνης ακατάδεχτα κοίταζε τις προετοιμασίες των κοριτσιών, τις ποδιές πο� |
| 2179 | ζώνο� |
| 2180 | νταν, τα μανίκια πο� |
| 2181 | σήκωναν και τύλιγαν ως τον άγκωνα, τις σο� |
| 2182 | πιέρες, το πακετάκι με άπιαστες φορκέτες, με πιάτα όπο� |
| 2183 | θα έριχναν τα κο� |
| 2184 | κούτσια. Α� |
| 2185 | τός δεν ήταν κορίτσι. Α� |
| 2186 | τή δεν ήταν αντρίκεια δο� |
| 2187 | λειά. Φαντάσο� |
| 2188 | να έλεγαν το� |
| 2189 | πατέρα: «Βάλε ποδιά κι έλα να καθαρίσεις βύσσινο ή τριαντάφ� |
| 2190 | λλο ή σταφύλι»! Σήκωσε το� |
| 2191 | ς ώμο� |
| 2192 | ς το� |
| 2193 | ο Αντώνης και, με τα χέρια στις τσέπες, βγήκε από την κάμαρα. |
| 2194 | - Έλα, Αλέξανδρε, φώναξε, άφησε τις γ� |
| 2195 | ναικείες α� |
| 2196 | τές δο� |
| 2197 | λειές στα κορίτσια! |
| 2198 | Ο Αλέξανδρος, πο� |
| 2199 | είχε δέσει μια πετσέτα στη μέση το� |
| 2200 | και με λαχτάρα ετοιμάζο� |
| 2201 | νταν να βοηθήσει, διαλέγοντας και βάζοντας χωριστά τα σάπια βύσσινα και βγάζοντας τα κοτσάνια, δίστασε μια στιγμή. Ήταν μεγάλος ο πειρασμός να μείνει με τα κορίτσια και να πασπατεύει βύσσινα! Ήταν τόσο κόκκινα και δροσερά! Μα, πάλι, ν' αρνηθεί την πρόσκληση το� |
| 2202 | Αντώνη, πο� |
| 2203 | το� |
| 2204 | έκανε την τιμή να το� |
| 2205 | φερθεί σαν αγόρι - τιμή σπάνια όσο και ποθητή - και να τον βάλει στην ίδια μοίρα με τον εα� |
| 2206 | τό το� |
| 2207 | ; Δεν μπόρεσε ο Αλέξανδρος ν' ανθέξει στο δεύτερο. Αναστενάζοντας, ξεζώθηκε την πετσέτα και ακολούθησε τον Αντώνη. |
| 2208 | - Τόσο το καλύτερο! είπε λίγο πειραγμένη η Αλεξάνδρα, θα μας μείνει εμάς περισσότερο βύσσινο να καθαρίσομε! |
| 2209 | Και με ζήλο έχωναν το δ� |
| 2210 | ο κορίτσια το κεφάλι μιας φορκέτας σε κάθε βύσσινο, τραβούσαν έξω το κο� |
| 2211 | κούτσι, έριχναν το φρούτο σε μια σο� |
| 2212 | πιέρα και το κο� |
| 2213 | κούτσι σ' ένα πιάτο. Το γλέντι ήταν μεγάλο. Έτρεχαν τα ζο� |
| 2214 | μιά, κόκκινα σαν αίμα, σ' όλο το γ� |
| 2215 | μνό μπράτσο κι έσταζαν από τον άγκωνα. Κι έπρεπε να προσέχεις να μη στάξο� |
| 2216 | ν ούτε χάμω ούτε στα ρούχα σο� |
| 2217 | , γιατί λέκιαζαν, και να έχεις πάντα μια κατσαρόλα κάτω από τον άγκωνα, πο� |
| 2218 | να μαζεύει το ζο� |
| 2219 | μί, γιατί η θεία φώναζε, μη χαθεί ούτε στάλα, πο� |
| 2220 | θα κάνει όμορφο χρώμα στο γλ� |
| 2221 | κό. |
| 2222 | - Και τα κο� |
| 2223 | κούτσια μη χαθούν, γιατί θα στραγγίσο� |
| 2224 | ν ύστερα, είπε η Αλεξάνδρα της Πο� |
| 2225 | λο� |
| 2226 | διάς, ούτε κανένα από τα πολύ γινωμένα βύσσινα. Από α� |
| 2227 | τά θα γίνει ύστερα η β� |
| 2228 | σσινάδα... |
| 2229 | Τη διέκοψε ο Αλέξανδρος πο� |
| 2230 | μπήκε στην κάμαρα σα σίφο� |
| 2231 | νας: |
| 2232 | - Αλεξάνδρα! Έλα γρήγορα! Ο Αντώνης είναι πολύ άρρωστος! Γρήγορα! Γρήγορα! Θα κάνει, λέει, εμετό! |
| 2233 | Πετάχθηκε πάνω η Αλεξάνδρα. Μα τι να κάνει τα ζο� |
| 2234 | μιά πο� |
| 2235 | έσταζαν από τα χέρια της και πο� |
| 2236 | δεν έπρεπε να τα σκο� |
| 2237 | πίσει, μη λεκιάσο� |
| 2238 | ν την πετσέτα; Ε� |
| 2239 | τ� |
| 2240 | χώς η κερα-Ρήνη είχε φροντίσει να βάλει και μια λεκάνη με νερό απάνω στο τραπέζι, για το τέλος της δο� |
| 2241 | λειάς. |
| 2242 | - Γρήγορα! Γρήγορα! φώναζε ο Αλέξανδρος. |
| 2243 | Ξέβγαλε η Αλεξάνδρα τα χέρια της, βούτηξε και η Πο� |
| 2244 | λο� |
| 2245 | διά τα δικά της και, τρεχάτες και οι δ� |
| 2246 | ο, ακολούθησαν τον Αλέξανδρο. Τις πήγε ίσια στο γραφείο το� |
| 2247 | θείο� |
| 2248 | . |
| 2249 | Σωριασμένος στα γόνατα, ακο� |
| 2250 | μπισμένος στον τοίχο, το πρόσωπο κατάχλομο και τα μάτια κλειστά, ο Αντώνης φαίνο� |
| 2251 | νταν αλήθεια το� |
| 2252 | «θανατά», όπως είπε ύστερα η Αλεξάνδρα, όταν τη ρώτησε η Αφροδίτη. Έτρεξαν οι δ� |
| 2253 | ο αδελφές κι έκαναν να τον σηκώσο� |
| 2254 | ν. Μα, καθώς τον άγγιξαν, γούρλωσε ο Αντώνης τα μάτια το� |
| 2255 | , τις κοίταξε με αγωνία, έκανε να σηκωθεί, μα δεν πρόφθασε. Και... πλο� |
| 2256 | φ... όλο το πρωινό πρόγε� |
| 2257 | μα χύθηκε στο πάτωμα! Ε� |
| 2258 | τ� |
| 2259 | χώς σ� |
| 2260 | γύριζε ακόμα η Αφροδίτη την τραπεζαρία, όταν άκο� |
| 2261 | σε τις φωνές των κοριτσιών κι έτρεξε. Σήκωσε τον Αντώνη, πο� |
| 2262 | είχε πέσει χάμω σα σακούλι άδειο, και τον ξάπλωσε στον καναπέ, το� |
| 2263 | έβρεξε το μέτωπο και το πρόσωπο και βγήκε έξω να φέρει σφο� |
| 2264 | γγαρόπανα και νερά να πλύνει το πάτωμα. |
| 2265 | - Πώς σο� |
| 2266 | ήλθε, Αντώνη; ρώτησε η Αλεξάνδρα πο� |
| 2267 | εξακολο� |
| 2268 | θούσε να το� |
| 2269 | βρέχει το μέτωπο, όπως είχε δει την Αφροδίτη να το κάνει. |
| 2270 | Ο Αντώνης δε μίλησε. Αλλά βιαστικά, μήπως και το� |
| 2271 | κόψει ο Αντώνης το λόγο και δεν προφθάσει να τα πει, διηγήθηκε ο Αλέξανδρος την ιστορία, με πολλά πήγαινε κι έλα, φασαρεύοντας και πολ� |
| 2272 | λογώντας, για ν' αναπαραστήσει και να ζωντανέψει τη σκηνή. |
| 2273 | - Να, έτσι! είπε ο Αλέξανδρος. Μο� |
| 2274 | λέγει ο Αντώνης: «Τι να παίξομε;» Εγώ δεν ήξερα. Και είπε ο Αντώνης: «Εγώ θα είμαι ο θείος Ζωρζής και σ� |
| 2275 | θα είσαι η κερα-Ρήνη!» Και κάθισε, να έτσι, στην πολ� |
| 2276 | θρόνα. Εγώ δεν ήθελα να είμαι κερα-Ρήνη. Μο� |
| 2277 | είπε ο Αντώνης: «Θα κάνεις μόνο αγορίστικες δο� |
| 2278 | λειές. Φέρε μο� |
| 2279 | το ναργιλέ το� |
| 2280 | θείο� |
| 2281 | !»... |
| 2282 | - Αντώνη! αναφώνησε η Αλεξάνδρα πιάνοντας το πιγούνι της με τα δ� |
| 2283 | ο της χέρια. Πώς τόλμησες; |
| 2284 | Ο Αντώνης δεν αποκρίθηκε. |
| 2285 | Κι εξακολούθησε ο Αλέξανδρος με ακόμα πιότερη πολ� |
| 2286 | λογία: |
| 2287 | - Ναι, κι εγώ το� |
| 2288 | το είπα: «Όχι, Αντώνη. Ο θείος δε θέλει!» Μα εκείνος πρόσταξε: «Φέρε μού τον!» Κι εγώ δεν μπορούσα να τον σηκώσω. Λοιπόν ήλθε ο Αντώνης, να έτσι, και ήθελε να τον σηκώσει. Και ύστερα μο� |
| 2289 | είπε: «Είναι αναμμένος. Θέλεις να κάνω, όπως κάνει ο θείος, φούσκες στο νερό;» Και είπα ναι. Κι εκείνος έβαλε το κεχλιμπάρι στο στόμα κι έκανε φούσκες στο νερό. Κι έκανε, ξέρεις, πολλέεεες... πολλές φούσκες! Και το� |
| 2290 | είπα: «Κάνε το πάλι!» Και το ξανάκανε. Και το� |
| 2291 | είπα: «Πάλι!» Μα εκείνος δεν ήθελε πια. Είπε: «Θα κάνω εμετό!» Και πήγε στον τοίχο κι έπεσε χάμω κι εγώ έτρεξα να σας το πω... |
| 2292 | Με κλειστά μάτια μο� |
| 2293 | ρμούρισε ο Αντώνης: |
| 2294 | - Μην το πείτε της θείας! |
| 2295 | Την ίδια ώρα μπήκε μέσα η θεία. Φορούσε κι εκείνη μια μεγάλη ποδιά άσπρη και είχε τα μανίκια της σηκωμένα. |
| 2296 | - Τι τρέχει; ρώτησε. Κανένας δε μίλησε. |
| 2297 | Πίσω από τη θεία μπήκε μέσα η Αφροδίτη με σφο� |
| 2298 | γγαρόπανα κι έναν κο� |
| 2299 | βά νερό. |
| 2300 | - Το παιδί είναι κακοδιάθετο, είπε, κι έκανε εμετό! |
| 2301 | Η θεία φαίνο� |
| 2302 | νταν ανήσ� |
| 2303 | χη. Είχε πλησιάσει τον καναπέ κι έπιασε το μέτωπο το� |
| 2304 | Αντώνη. |
| 2305 | - Είναι δροσερός, είπε, και είναι σαν ιδρωμένος! Τι έχεις, Αντώνη; Μην έφαγες τίποτα βύσσινα; |
| 2306 | - Όχι! Όχι, θεία! φώναξαν μαζί τα δ� |
| 2307 | ο κορίτσια, ούτε ήλθε μαζί μας να τα καθαρίσει! Μας φώναξε ο Αλέξανδρος εμάς τις δ� |
| 2308 | ο! |
| 2309 | - Μα πώς το� |
| 2310 | ήλθε; ρώτησε πάλι η θεία. |
| 2311 | Κανένα από τ' αδέλφια δε μίλησε. Κι ε� |
| 2312 | θύς είπε η Αφροδίτη: |
| 2313 | - Θα 'ναι η ζέστη! |
| 2314 | - Ναι, είπε η θεία, κάνει πολλή ζέστη σήμερα! Άνοιξε το παράθ� |
| 2315 | ρο, Αφροδίτη, να το� |
| 2316 | φ� |
| 2317 | σήξει... |
| 2318 | Και παίρνοντας ένα χάρτινο ριπίδι από το τραπέζι, άρχισε να φ� |
| 2319 | σά το� |
| 2320 | Αντώνη. |
| 2321 | - Αισθάνεσαι καλύτερα; ρώτησε. |
| 2322 | - Ναι, θεία, ε� |
| 2323 | χαριστώ, είμαι καλά, αποκρίθηκε ο Αντώνης. |
| 2324 | Μα ούτε άνοιγε τα μάτια το� |
| 2325 | ούτε σηκώνο� |
| 2326 | νταν. Και σαν είπε η θεία «Σ� |
| 2327 | νήλθε το χρώμα το� |
| 2328 | . Είναι καλύτερα. Πάμε τώρα, κορίτσια, να καθαρίσομε το βύσσινο», σηκώθηκαν οι δ� |
| 2329 | ο αδελφές χωρίς να τολμήσο� |
| 2330 | ν να κοιτάξο� |
| 2331 | ν καν το ναργιλέ. |
| 2332 | Η θεία όμως τον είδε. Τίποτα δεν ξέφε� |
| 2333 | γε από τη γοργή ματιά της. |
| 2334 | - Ποιος άγγιξε το ναργιλέ το� |
| 2335 | κ� |
| 2336 | ρίο� |
| 2337 | ; ρώτησε την Αφροδίτη. |
| 2338 | Η τραπεζιέρα πο� |
| 2339 | σφο� |
| 2340 | γγάριζε το πάτωμα γύρισε και, σηκώνοντας με απορία τα φρύδια, της είπε: |
| 2341 | - Κανένας, κ� |
| 2342 | ρία! Ποιος θα τον αγγίξει; |
| 2343 | - Α� |
| 2344 | τό ρωτώ κι εγώ! είπε η θεία. Ο κύριος είχε τ� |
| 2345 | λίξει το μαρκούτσι γύρω στο γ� |
| 2346 | αλί, πριν φύγει! Ποιος το ξετύλιξε και το έριξε χάμω; Η Αφροδίτη γύρισε πάλι να δει και είπε βιαστικά: |
| 2347 | - Θα ξετ� |
| 2348 | λίχθηκε μόνο το� |
| 2349 | το μαρκούτσι... ή θα το έριξα εγώ σαν ξεσκόνισα... |
| 2350 | Από τον καναπέ σηκώθηκε η φωνή το� |
| 2351 | Αντώνη. |
| 2352 | - Όχι, είπε, εγώ ξετύλιξα το σωλήνα! Τ' αδέλφια στάθηκαν παγωμένα. |
| 2353 | - Εσύ; έκανε παίρνοντας φωτιά η θεία. Ο Αντώνης ήταν πάλι κατάχλομος. |
| 2354 | - Ναι, είπε χωρίς ν' ανοίξει τα μάτια το� |
| 2355 | , εγώ έπιασα το ναργιλέ... κι έκανα φούσκες στο νερό... |
| 2356 | Σώπασε ο Αντώνης και κανένας δε μίλησε. Και στη μεγάλη σιωπή ακούστηκε μόνο το φο� |
| 2357 | ρκισμένο σφο� |
| 2358 | γγάρισμα της Αφροδίτης. |
| 2359 | Πλησίασε η θεία τον καναπέ και τα κορίτσια και ο Αλέξανδρος άρχισαν να τρέμο� |
| 2360 | ν. Πωπώ!... Τι θα γίνει τώρα; |
| 2361 | Μα η θεία, αντί να το� |
| 2362 | τις βρέξει, όπως το περίμεναν τ' αδέλφια, έσκ� |
| 2363 | ψε απάνω στον Αντώνη και, με το μαντίλι της, σκούπισε το καταϊδρωμένο πρόσωπο το� |
| 2364 | . - Δε σε τιμωρώ, το� |
| 2365 | είπε, γιατί τιμωρήθηκες μόνος σο� |
| 2366 | με τον εμετό πο� |
| 2367 | σο� |
| 2368 | έφερε το κάπνισμα το� |
| 2369 | ναργιλέ. Ελπίζω όμως α� |
| 2370 | τό να σο� |
| 2371 | γίνει μάθημα και άλλη φορά να � |
| 2372 | πακούεις όταν σο� |
| 2373 | λέγει ο θείος σο� |
| 2374 | να μην αγγίζεις πράματα πο� |
| 2375 | δε σο� |
| 2376 | ανήκο� |
| 2377 | ν... Σήκω τώρα να πας να πλ� |
| 2378 | θείς. Και μεις, κορίτσια, πάμε στο βύσσινο μας... |
| 2379 | - Ο� |
| 2380 | φ! έκανε η Αλεξάνδρα, όταν, μετά το μεσημέρι, στην κρεβατοκάμαρα το� |
| 2381 | ς τ' αδέλφια βρέθηκαν πάλι μόνα. Τι τρομάρα πήρα, Αντώνη, σαν πήγες και είπες της θείας πως κάπνισες το ναργιλέ το� |
| 2382 | θείο� |
| 2383 | ! |
| 2384 | - Κι εγώ! είπε η Πο� |
| 2385 | λο� |
| 2386 | διά. |
| 2387 | Με τα χέρια στη ράχη πίσω, μαζεύοντας και ξεμαζεύοντας την άσπρη το� |
| 2388 | φο� |
| 2389 | στίτσα, ρώτησε ο Αλέξανδρος: |
| 2390 | - Γιατί το είπες της θείας, Αντώνη, αφού μας είπες εμάς να μην το πούμε; |
| 2391 | - Αφού ρώτησε, έκανε ο Αντώνης. |
| 2392 | - Μα η Αφροδίτη είχε πει πως από τη ζέστη έκανες εμετό. Και η θεία είπε ναι. |
| 2393 | Ο Αντώνης δε μίλησε. |
| 2394 | - Και η Αφροδίτη είπε πως δεν έπρεπε ποτέ να μιλήσεις, εξακολούθησε ο Αλέξανδρος, γιατί η θεία θα πίστε� |
| 2395 | ε ότι εκείνη έριξε κάτω το... πώς τον είπε η θεία το σωλήνα; |
| 2396 | - Μαρκούτσι, αποκρίθηκε η Αλεξάνδρα. |
| 2397 | - Ναι, το μαρκούτσι. Γιατί είπες εσύ όχι; |
| 2398 | - Αφού ήταν ψέματα! έκανε ο Αντώνης. η Αλεξάνδρα θαύμασε και επιδοκίμασε. |
| 2399 | - Έχει δίκαιο ο Αντώνης! είπε. Η Πο� |
| 2400 | λο� |
| 2401 | διά δάκρ� |
| 2402 | σε. |
| 2403 | - Και πάντα λέγει την αλήθεια ο Αντώνης! είπε με καμάρι. Μα εγώ φοβήθηκα! Πωπώ, πώς φοβήθηκα! |
| 2404 | - Κι εγώ! είπε η Αλεξάνδρα. Και σαν ηχώ είπε ο Αλέξανδρος: |
| 2405 | - Κι εγώ! |
| 2406 | Μα όλη α� |
| 2407 | τή η κο� |
| 2408 | βέντα δεν ικανοποίησε τον Αλέξανδρο πο� |
| 2409 | σ� |
| 2410 | λλογισμένος εξακολο� |
| 2411 | θούσε να μαζεύει και ξεμαζεύει τη φο� |
| 2412 | στίτσα το� |
| 2413 | στα χέρια το� |
| 2414 | . |
| 2415 | - Αντώνη, ρώτησε πάλι, γιατί δεν είπες αμέσως όχι, όταν είπε η θεία και η Αφροδίτη πως η ζέστη σε πείραξε; |
| 2416 | - Και πού να ξέρω εγώ πως ο ναργιλές με πείραξε; αναφώνησε ο Αντώνης. Εγώ δεν είδα ποτέ το θείο να κάνει εμετό σαν καπνίζει. |
| 2417 | - Αλήθεια! επικύρωσε η Αλεξάνδρα. Πού να το ξέρεις; Και όλοι θαύμασαν πάλι. |
| 2418 | Μα οι απορίες το� |
| 2419 | Αλέξανδρο� |
| 2420 | πάλι δεν ησύχασαν. |
| 2421 | - Γιατί λοιπόν δεν είπε την αλήθεια η Αφροδίτη; Εκείνη είπε πως είχε δει το ναργιλέ και κατάλαβε αμέσως, μα δεν πρόφθασε, λέει, να ξανατ� |
| 2422 | λίξει το... Πώς το λένε, Αλεξάνδρα; |
| 2423 | - Το μαρκούτσι. |
| 2424 | - Ναι! Γιατί λοιπόν είπε πως σε πείραξε η ζέστη; Η Πο� |
| 2425 | λο� |
| 2426 | διά είχε πάλι δακρ� |
| 2427 | σμένα τα μάτια. |
| 2428 | - Η Αφροδίτη είναι πολύ καλή, είπε, και δε θέλει ποτέ να μας μαλώνει η θεία! |
| 2429 | - Αλήθεια! είπε η Αλεξάνδρα. Και όλα τ' αδέλφια σ� |
| 2430 | μφώνησαν. Και είπε ο Αντώνης � |
| 2431 | περήφανα: |
| 2432 | - Εγώ την αγαπώ πολύ την Αφροδίτη! Σα μεγαλώσω, θα την πάρω για νταντά των παιδιών μο� |
| 2433 | ! |
| 2434 | Και τότε κόντεψαν να μαλώσο� |
| 2435 | ν τ' αδέλφια. |
| 2436 | - Εγώ θα την πάρω, είπε η Αλεξάνδρα, γιατί είμαι πιο μεγάλη! |
| 2437 | - Όχι, εγώ! είπε η Πο� |
| 2438 | λο� |
| 2439 | διά. Γιατί ένα βράδ� |
| 2440 | , πο� |
| 2441 | ήταν πάλι άρρωστη η μις Ράις και πο� |
| 2442 | εκείνη μο� |
| 2443 | τύλιξε τα μαλλιά μο� |
| 2444 | στα χαρτιά και δε με πόνεσε καθόλο� |
| 2445 | , μο� |
| 2446 | είπε: «Θα σο� |
| 2447 | τα τ� |
| 2448 | λίγω πάντα εγώ!» |
| 2449 | - Κι εμένα μο� |
| 2450 | το είπε! αναφώνησε η Αλεξάνδρα. Το ίδιο βράδ� |
| 2451 | ! |
| 2452 | - Μα εγώ είμαι αγόρι! είπε ο Αντώνης. Και περνώ πρώτος! |
| 2453 | - Κι εγώ είμαι αγόρι! φώναξε ο Αλέξανδρος. |
| 2454 | Οι φωνές ολοένα ανέβαιναν, αγρίε� |
| 2455 | αν, η ατμόσφαιρα γέμιζε μπαρούτι. Τρεχάτη ανέβηκε η Αφροδίτη. |
| 2456 | - Θα ξ� |
| 2457 | πνήσετε το θείο σας, κακά παιδιά! το� |
| 2458 | ς είπε με θ� |
| 2459 | μωμένα ψιθ� |
| 2460 | ρίσματα. Τι μαλώνετε, αντί να κοιμάστε; |
| 2461 | Επίσης ψιθ� |
| 2462 | ριστά, όλα μαζί τ' αδέλφια, της είπαν την αιτία το� |
| 2463 | καβγά. Και τη ρώτησε το καθένα: |
| 2464 | - Δεν είναι αλήθεια, πες, πως θα 'ρθεις με τα δικά μο� |
| 2465 | τα παιδιά; |
| 2466 | Γέλασε η Αφροδίτη και είπε: |
| 2467 | - Θα πάγω μ' εκείνον από σας πο� |
| 2468 | θα παντρε� |
| 2469 | τεί πρώτος! Α� |
| 2470 | τή η λύση το� |
| 2471 | ς άρεσε ολωνών και καθάρισε πάλι την ατμόσφαιρα, ως την ώρα πο� |
| 2472 | κατέβηκαν στην α� |
| 2473 | λή μ' ένα κομμάτι ψωμοτύρι στο χέρι. |
| 2474 | Θα 'ρθει σήμερα η Αλίς! είπε η Αλεξάνδρα έξαφνα. |
| 2475 | - Αλήθεια! μο� |
| 2476 | ρμούρισε η Πο� |
| 2477 | λο� |
| 2478 | διά. Και... αμέ αν είναι Εβραία; |
| 2479 | - Πφφφ!... έκανε ο Αντώνης. Ο Γιάννης λέγει πως α� |
| 2480 | τά είναι ανοησίες. |
| 2481 | Και χώνοντας το ψωμοτύρι το� |
| 2482 | στην τσέπη, σκαρφάλωσε στη γαζία, το παρατηρητήρι το� |
| 2483 | . |
| 2484 | Στην πλαγινή α� |
| 2485 | λή δεν ήταν παρά η Αλίς με τον Αλέκο. Είχαν ακούσει το τρίξιμο της γαζίας, είχαν δει τα κλαδιά να γέρνο� |
| 2486 | ν από το βάρος το� |
| 2487 | Αντώνη και περίμεναν με σηκωμένο το κεφάλι κι ένα φαρδύ χαμόγελο στο στόμα. |
| 2488 | - Να έλθομε; ρώτησε η Αλίς. |
| 2489 | - Ναι, σας περιμένομε! αποκρίθηκε ο Αντώνης. |
| 2490 | - Στάσο� |
| 2491 | , Αντώνη... ψιθύρισε η Αλεξάνδρα πιάνοντας, για να � |
| 2492 | ψωθεί, το τεντωμένο σκοινί της απλώτρας. |
| 2493 | Μ' αψηφώντας την αδελφή το� |
| 2494 | , ρώτησε ο Αντώνης: |
| 2495 | - Πού είναι ο Μαξ; |
| 2496 | - Έξω, αποκρίθηκε η Αλίς δείχνοντας αόριστα κάπο� |
| 2497 | με το χέρι. Μα θα έλθει σε λίγο. Αν μας θέλετε εμάς, ερχόμαστε! |
| 2498 | Τα κορίτσια, πο� |
| 2499 | δεν πρόφθασαν ν' αποφασίσο� |
| 2500 | ν ποιος είχε δίκαιο, από τον Γιάννη ή τον Στάμο, έμειναν μο� |
| 2501 | διασμένα σαν μπήκε η Αλίς, η Αλεξάνδρα στο σκοινί της, η Πο� |
| 2502 | λο� |
| 2503 | διά καθισμένη σε μιαν άδεια κάσα και παίζοντας ταμπούρλο με τα τακούνια της. |
| 2504 | - Καλημέρα, είπε η Αλίς. |
| 2505 | - Καλημέρα, αποκρίθηκαν οι αδελφές. |
| 2506 | - Καλημέρα, είπε και ο Αλέξανδρος, πο� |
| 2507 | στην αμφιβολία το� |
| 2508 | είχε βάλει το δάχτ� |
| 2509 | λο στο στόμα και κοίταζε μια τις αδελφές το� |
| 2510 | και μια τον Αντώνη πο� |
| 2511 | κατέβαινε από κλαδί σε κλαδί. Και κανένας δεν κούνησε. |
| 2512 | Η Αλίς, πο� |
| 2513 | περίμενε πιο θερμή � |
| 2514 | ποδοχή, κοντοστάθηκε. Ο Αλέκος επίσης. Τα πράματα θα δ� |
| 2515 | σκολεύο� |
| 2516 | νταν πολύ, αν εκείνη την ώρα δεν τσάκιζε το τελε� |
| 2517 | ταίο κλαδί της γαζίας, παίρνοντας κάτω τον Αντώνη πιο γρήγορα απ' ό,τι το λογάριαζε κείνος. |
| 2518 | Γενικό γέλιο ξέσπασε και όλοι έτρεξαν να τον σηκώσο� |
| 2519 | ν. Το κλαδί ήταν χαμηλό, ο Αντώνης παλικάρι, δεν είχε, λέει, χτ� |
| 2520 | πήσει, και η κατρακύλα το� |
| 2521 | πήρε μαζί της τη στενοχώρια της πρώτης στιγμής, πο� |
| 2522 | έλιωσε μες στα γέλια. |
| 2523 | - Να σ' έβλεπε ο μπαμπούλας!... είπε ξεκαρδισμένη η Αλίς. |
| 2524 | - Πάει ο μπαμπούλας! αποκρίθηκε ο Αντώνης. |
| 2525 | - Ξέρεις, Αλίς; Έφ� |
| 2526 | γε ο μπαμπούλας! πρόσθεσε ο Αλέξανδρος. |
| 2527 | Η Αλίς το� |
| 2528 | γύρισε το χαρούμενο πρόσωπο της. |
| 2529 | - Το ξέρω, είπε. Ο Μαξ κι εγώ την είδαμε. |
| 2530 | - Κι εγώ την είδα, πρόσθεσε ο Αλέκος. |
| 2531 | Τ' αδέλφια σάστισαν. Περίεργα μαζεύθηκαν όλα γύρω στην Αλίς. |
| 2532 | - Πού την είδατε; |
| 2533 | - Την ώρα πο� |
| 2534 | έφε� |
| 2535 | γε. Χθες βράδ� |
| 2536 | . |
| 2537 | - Ήταν άσχημηηη!!! Και ήταν η μύτη της κόκκινηηη!!! Πφούι! έκανε ο Αλέκος. |
| 2538 | - Πώς την είδατε; Πού; Πότε έφ� |
| 2539 | γε; ρώτησαν όλα μαζί τα τέσσερα αδέλφια. |
| 2540 | - Έξω, στο δρόμο. Έφ� |
| 2541 | γε με το αμάξι, τη νύχτα, είπε η Αλίς πολύ � |
| 2542 | περήφανη πως είχε τόσα να διηγηθεί. Εμείς το ξέραμε πως θα φύγει. Η μαμά το είπε ε� |
| 2543 | θύς. Η μαμά είπε: «Δεν μπορούν πια να την κρατήσο� |
| 2544 | ν, μιας και το μήν� |
| 2545 | σε η βασίλισσα...» |
| 2546 | - Τι μήν� |
| 2547 | σε η βασίλισσα; ρώτησαν τα δ� |
| 2548 | ο κορίτσια με κομμένη από τη σ� |
| 2549 | γκίνηση αναπνοή. |
| 2550 | - Μπα! Δεν το ξέρετε; Βέβαια! Το μήν� |
| 2551 | σε η βασίλισσα! Την ώρα πο� |
| 2552 | γ� |
| 2553 | ρίσατε χθες, δεν κάθο� |
| 2554 | νταν η βασίλισσα με τη Ρωσίδα κ� |
| 2555 | ρία της Τιμής και με το βασιλέα και με το� |
| 2556 | ς αξιωματικούς απέξω από την α� |
| 2557 | λή το� |
| 2558 | ς; |
| 2559 | - Ναι! Το� |
| 2560 | ς είδαμε! είπε η Αλεξάνδρα. |
| 2561 | - Λοιπόν σας είδαν κι εκείνοι! Και μήν� |
| 2562 | σε η βασίλισσα της θείας σας πως ήταν ο μπαμπούλας μεθ� |
| 2563 | σμένος! |
| 2564 | - Τι ήταν; ρώτησε η Πο� |
| 2565 | λο� |
| 2566 | διά. |
| 2567 | - Μεθ� |
| 2568 | σμένη, στο� |
| 2569 | πί! είπε ο Αλέκος. |
| 2570 | - Και πώς το ήξερε η βασίλισσα; έκανε σαστισμένος ο Αντώνης. |
| 2571 | - Ε, καλά, δε φαίνο� |
| 2572 | νταν; Η φούστα της ήταν ξεκούμπωτη, το καπέλο της στραβό... Σαν καρνάβαλος ήταν! είπε η Αλίς. |
| 2573 | Ναι, τη θ� |
| 2574 | μήθηκαν τ' αδέλφια, και πώς σκόνταφτε και πώς ξέχασε πίσω τον Αλέξανδρο και πώς μια από δω πήγαινε και μια από κει, σα μαούνα άδεια πο� |
| 2575 | την κ� |
| 2576 | λούν τα κύματα. |
| 2577 | - Κι έκανε την άρρωστη, εξακολούθησε η Αλίς, και η θεία σας τρόμαξε κι έφερε το γιατρό, γιατί νόμιζε πως είχε παραμιλητά, και ύστερα στάθηκαν στην πόρτα και την κοίταζε ο γιατρός και την είδε πο� |
| 2578 | έβγαζε μια μποτίλια από κάτω από το μαξιλάρι της κι έπινε. Και ύστερα ήλθε το μήν� |
| 2579 | μα της βασίλισσας και είπε η θεία σας: «Α� |
| 2580 | τή δεν μπορεί πια να μείνει, α� |
| 2581 | τή θα φύγει αμέσως!» Και της έδωσε ο γιατρός... δεν ξέρω τι γιατρικό, πο� |
| 2582 | την ξεμέθ� |
| 2583 | σε, και την κατέβασαν κι εκείνη και το σεντούκι της και την έβαλαν σ' ένα αμάξι και δρόμο! |
| 2584 | Άκο� |
| 2585 | αν τ' αδέλφια σαστισμένα. |
| 2586 | - Μα πώς τα ξέρεις όλα α� |
| 2587 | τά; ρώτησε ο Αντώνης. |
| 2588 | - Μας τα είπε η μαγείρισσα μας, πο� |
| 2589 | της τα είπε η δική σας. Και τ' άκο� |
| 2590 | σε η μαμά και βγήκε στη βεράντα να δει. Είχε παύσει η βροχή και κατεβήκαμε στο δρόμο με τον Μαξ και την είδαμε πο� |
| 2591 | έφε� |
| 2592 | γε. Ήταν πολύ θ� |
| 2593 | μωμένη, αληθινός μπαμπούλας! Κι έλεγε άσχημα λόγια, και είπε πως οι Έλληνες είναι πρόστ� |
| 2594 | χοι. Εγώ δεν καταλάβαινα. Μα ο θείος σας θύμωσε και τη μάλωσε. Κι εκείνος το είπε το� |
| 2595 | πατέρα. |
| 2596 | Τ' αδέλφια κοίταζαν την Αλίς με ακράτητο θα� |
| 2597 | μασμό! Τέτοιο γλέντι να γίνει στο σπίτι το� |
| 2598 | ς και να μην το ξέρο� |
| 2599 | ν! |
| 2600 | - Κρίμα! είπε πικρά ο Αντώνης. Εγώ ήθελα να τη δω σαν έφε� |
| 2601 | γε! |
| 2602 | - Εσείς πότε το μάθατε; ρώτησε ο Αλέκος. |
| 2603 | - Σήμερα το πρωί μόνο. |
| 2604 | - Και δεν απορήσατε πώς να φύγει έτσι ξαφνικά ο μπαμπούλας; ρώτησε η Αλίς. |
| 2605 | Και βέβαια τ' αδέλφια είχαν απορήσει. |
| 2606 | - Και δε ρωτήσατε κανένα; Και βέβαια είχαν ρωτήσει. |
| 2607 | - Και τι σας είπε η θεία σας; |
| 2608 | Τ' αδέλφια ομολόγησαν πως δε ρώτησαν τη θεία. |
| 2609 | - Ποιος ρωτά ποτέ τη θεία; έκανε σκανδαλισμένος ο Αλέξανδρος. |
| 2610 | - Αμέ ποιον ρωτήσατε; |
| 2611 | - Την Αφροδίτη. |
| 2612 | - Και τι σας είπε η Αφροδίτη; |
| 2613 | - Πως ούτε είδε ούτε ήξερε πότε έφ� |
| 2614 | γε η μις Ράις. |
| 2615 | - Αχούχα! έκανε ο Αλέκος. Η Αφροδίτη είπε ψέματα! |
| 2616 | Τ' αδέλφια κοντοστάθηκαν. Η κατηγορία ήταν μεγάλη, η λέξη βαριά. Ψέματα στο σπίτι κανένας δεν έλεγε. Μπορούσε να είχε λάθος η Αφροδίτη· μπορούσε να λέγει κοροφέξαλα η κερα-Ρήνη. Μπορεί να μην κατάλαβαν και οι δ� |
| 2617 | ο... Μα να πει ψέματα η Αφροδίτη!... |
| 2618 | Πειραγμένη είπε η Αλεξάνδρα: |
| 2619 | - Η Αφροδίτη δε λέγει ψέματα! |
| 2620 | - Πώς δε λέγει; διέκοψε ο Αλέκος. Αφού ήταν στο δρόμο και βοήθησε τον αμαξά ν' ανεβάσει το σεντούκι το� |
| 2621 | μπαμπούλα κοντά το� |
| 2622 | ... Και μάλιστα στραμπούλησε το χέρι της! |
| 2623 | Α� |
| 2624 | τή η τελε� |
| 2625 | ταία κατηγορία έπεσε σαν μπαλτάς στο κεφάλι των τεσσάρων αδελφιών, πο� |
| 2626 | στάθηκαν άφωνα. Μια στιγμή δε μίλησε κανένας. Ύστερα, ντροπαλά, είπε η Πο� |
| 2627 | λο� |
| 2628 | διά: |
| 2629 | - Η Αφροδίτη είναι πολύ καλή... και μας αγαπά πολύ... και θα νόμιζε πως θα λ� |
| 2630 | πηθούμε πο� |
| 2631 | έφ� |
| 2632 | γε η μις Ράις... |
| 2633 | - Αχούχα! έκανε πάλι ο Αλέκος, σκασμένος στα γέλια. Να λ� |
| 2634 | πηθείτε πως έφ� |
| 2635 | γε ο μπαμπούλας; |
| 2636 | - Ναι! είπε η Πο� |
| 2637 | λο� |
| 2638 | διά, αγανακτισμένη για την απιστία το� |
| 2639 | Αλέκο� |
| 2640 | . Εγώ μια φορά έκλαψα, σαν έφ� |
| 2641 | γε η μις Μέι. Και το είπα μια μέρα της Αφροδίτης. |
| 2642 | - Ποια είναι η μις Μέι; |
| 2643 | - Μια άλλη δασκάλισσα πο� |
| 2644 | είχαμε. |
| 2645 | - Σας έδερνε και α� |
| 2646 | τή; |
| 2647 | - Όχι, ομολόγησε η Πο� |
| 2648 | λο� |
| 2649 | διά. |
| 2650 | - Τούτη όμως σας έδερνε. Λοιπόν; είπε ο Αλέκος. |
| 2651 | Και τα τέσσερα αδέλφια δε βρήκαν απάντηση. Και κοκορεύθηκε ο Αλέκος με την επιτ� |
| 2652 | χία το� |
| 2653 | και είπε: |
| 2654 | - Γίνεται μια τέτοια φασαρία στο σπίτι σας και σεις ούτε παίρνετε χαμπάρι! Ούτε ρωτάτε τίποτα! Και χάβετε ό,τι κολοκύθια σας πο� |
| 2655 | ν! |
| 2656 | Ο Αντώνης άρχισε να θ� |
| 2657 | μώνει. Απ' όλη α� |
| 2658 | τή την ιστορία έβγαινε μειωμένος και α� |
| 2659 | τός και τ' αδέλφια το� |
| 2660 | και όλο το σπιτικό. Α� |
| 2661 | τός και τ' αδέλφια το� |
| 2662 | περνούσαν για μπούφοι, εκεί πο� |
| 2663 | η Αλίς και ο Αλέκος όλα τα ήξεραν και όλα τα είχαν δει. Αισθάνθηκε την ανάγκη να ξανασηκώσει το γόητρο το� |
| 2664 | σπιτιού το� |
| 2665 | . |
| 2666 | - Και πρώτον, είπε με στόμφο, η θεία δεν επιτρέπει κο� |
| 2667 | σκο� |
| 2668 | σο� |
| 2669 | ριές στο σπίτι, ούτε στην � |
| 2670 | πηρεσία ούτε σε μας! Και θα είπε της Αφροδίτης να μην πει τίποτα για ό,τι έγινε... |
| 2671 | - Πο� |
| 2672 | φ! διέκοψε ο Αλέκος. Και πώς το μάθαμε μεις; Από την Αφροδίτη και την κερα-Ρήνη σας! |
| 2673 | Το πράμα ήταν ασ� |
| 2674 | ζήτητο. Μ' όλο το� |
| 2675 | το θ� |
| 2676 | μό, ο Αντώνης δε βρήκε απάντηση. Και είπε γλ� |
| 2677 | κά η Αλίς: |
| 2678 | - Καλά, αν δεν έπρεπε να μιλήσει η Αφροδίτη, καλά κάνατε να μην τη ρωτήσετε. Μα τη θεία σας; Γιατί δε ρωτήσατε τη θεία σας; |
| 2679 | Αποκρίθηκε η Αλεξάνδρα: |
| 2680 | - Εμείς δε ρωτούμε τίποτα τη θεία μας! |
| 2681 | Ο Αντώνης θύμωσε με την Αλεξάνδρα, γιατί α� |
| 2682 | τά τα κορίτσια έχο� |
| 2683 | ν μανία να τα διηγούνται όλα στη γειτονιά. Μα δεν είπε τίποτα κι έσφιξε με λύσσα τα δόντια το� |
| 2684 | . |
| 2685 | - Μπα; Γιατί; Εμείς όλα τα ρωτούμε της μαμάς και το� |
| 2686 | πατέρα και δε φοβούμαστε κανένα, και είμαστε ελεύθεροι και ό,τι θέλομε λέμε και σ' όλο� |
| 2687 | ς τα λέμε... |
| 2688 | Α� |
| 2689 | τή τη φορά έσκασε ο Αντώνης. |
| 2690 | - Μα, εσείς, φώναξε έξω φρενών, σηκώνοντας απειλητικά τη γροθιά το� |
| 2691 | ; εσείς όλα τα κακά τα κάνετε! Εσείς στα� |
| 2692 | ρώσατε το Χριστό! |
| 2693 | Σα να 'πεσε κερα� |
| 2694 | νός στην α� |
| 2695 | λή. Μετά τον πάταγο απλώθηκε σιωπή. Κανένας δε μίλησε. Η Αλίς, τρομαγμένη, κοίταζε τ' αδέλφια, ο Αλέκος έμεινε με το στόμα ανοιχτό, ο Αλέξανδρος φοβήθηκε και για προστασία, έπιασε το χέρι της Πο� |
| 2696 | λο� |
| 2697 | διάς, και τα δ� |
| 2698 | ο κορίτσια έσκ� |
| 2699 | ψαν το κεφάλι σα να περίμεναν μεγάλο κακό. Κι εκεί ακούστηκε ήσ� |
| 2700 | χη η φωνή της θείας: |
| 2701 | - Αντώνη! Έλα πάνω πο� |
| 2702 | σε θέλω! |
| 2703 | Και πάλι κανένας δε μίλησε. Όλα τα μάτια γύρισαν προς τον Αντώνη πο� |
| 2704 | στέκονταν σα μο� |
| 2705 | διασμένος. Την ίδια στιγμή η πόρτα της α� |
| 2706 | λής άνοιξε και μπήκε μέσα ο Μαξ. Σα να ξύπνησε ξαφνικά, η Αλίς ξέσπασε στα κλάματα, όρμησε προς την εξώπορτα, έσπρωξε πίσω τον Μαξ και βγήκε μαζί το� |
| 2707 | , παρασέρνοντας στην ορμή της και τον Αλέκο, πο� |
| 2708 | , βγαίνοντας, ξανάκλεισε την πόρτα. Κοίταξε ο Αντώνης την πόρτα, ύστερα κοίταξε μια μια τις αδελφές το� |
| 2709 | . Και σηκώνοντας το κεφάλι, μπήκε στο σπίτι. Τα κορίτσια έμειναν παραζαλισμένα, η Αλεξάνδρα ακίνητη σαν τη γ� |
| 2710 | ναίκα το� |
| 2711 | Λώτ, η Πο� |
| 2712 | λο� |
| 2713 | διά κρατώντας ακόμα το χέρι το� |
| 2714 | Αλέξανδρο� |
| 2715 | . Κι άξαφνα, στην πλαγινή α� |
| 2716 | λή, ακούστηκαν κλάματα και μια γ� |
| 2717 | ναικεία φωνή πο� |
| 2718 | σιγά παρηγορούσε. |
| 2719 | - Η Αλίς κλαίει! είπε η Πο� |
| 2720 | λο� |
| 2721 | διά. Και τα λέγει τώρα στη μαμά της... |
| 2722 | - Και ο Αντώνης; ρώτησε χαμηλόφωνα ο Αλέξανδρος. |
| 2723 | - Θα τις φάγει! είπε η Αλεξάνδρα ξαναβρίσκοντας τη φωνή της. Πάμε να τον παρηγορήσομε! |
| 2724 | Βρήκαν τον Αντώνη καθισμένο στη βεράντα, ακο� |
| 2725 | μπισμένο στην κο� |
| 2726 | παστή, το πρόσωπο κρ� |
| 2727 | μμένο στα διπλωμένα το� |
| 2728 | μπράτσα. Τρόμαξαν τ' αδέλφια. Ποτέ δεν τον είχαν δει έτσι. |
| 2729 | - Κλαις, Αντώνη; ρώτησε η Αλεξάνδρα χαμηλόφωνα, βάζοντας το χέρι της σιγά στον ώμο το� |
| 2730 | . |
| 2731 | Χωρίς να γ� |
| 2732 | ρίσει, το έσπρωξε κείνος πίσω ακατάδεχτα. |
| 2733 | Τον ήξεραν τον Αντώνη τ' αδέλφια το� |
| 2734 | , πως, όσο πιο λ� |
| 2735 | πημένος ήταν, τόσο πιο ακατάδεχτος γίνο� |
| 2736 | νταν και τόσο πιο δεν ήθελε παρηγοριές και σ� |
| 2737 | μπάθειες. Και στάθηκαν πλάγι το� |
| 2738 | αποσβολωμένα και σιωπηλά, λ� |
| 2739 | πημένα όσο κι εκείνος. Κι ενώ στέκο� |
| 2740 | νταν και τα τρία πίσω το� |
| 2741 | , χωρίς μιλιά και μαραμένα, βγήκε ο θείος στη βεράντα. Το θείο Ζωρζή δεν το φοβούνταν τ' αδέλφια. Τον ήξεραν γλ� |
| 2742 | κό και � |
| 2743 | πομονετικό, πάντα έτοιμο να σ� |
| 2744 | γχωρήσει, να γελάσει και να χαϊδέψει. Στέναξαν από ανακούφιση και τα τρία σαν τον είδαν, ξέροντας πως η παρηγοριά τώρα ήταν κοντά. |
| 2745 | Πέρασε ο θείος χαϊδε� |
| 2746 | τικά το χέρι το� |
| 2747 | στο κεφάλι το� |
| 2748 | Αλέξανδρο� |
| 2749 | , χαμογέλασε στα δ� |
| 2750 | ο κορίτσια και, καθίζοντας σε μια καρέγλα, τράβηξε τον Αντώνη στην αγκαλιά το� |
| 2751 | . Έκανε ο Αντώνης ν' αντισταθεί. Μα ήταν ο θείος πιο δ� |
| 2752 | νατός. Και βλέποντας πως δεν μπορεί να το� |
| 2753 | ξεφύγει, σκέπασε ο Αντώνης το πρόσωπο το� |
| 2754 | με τα χέρια το� |
| 2755 | κι έμεινε όρθιος ανάμεσα στα γόνατα το� |
| 2756 | θείο� |
| 2757 | . |
| 2758 | - Έλα, πες μο� |
| 2759 | τώρα τι έκανες, το� |
| 2760 | είπε κείνος με καλοσύνη, και γιατί πάλι θύμωσες τη θεία σο� |
| 2761 | και την ανάγκασες να σε δείρει, κοτζάμ αγόρι οκτώ χρονών, ε; |
| 2762 | Ο Αντώνης δεν αποκρίθηκε. Και μπροστά το� |
| 2763 | τα τρία αδέλφια περίμεναν, σ� |
| 2764 | γκινημένα, τα καλά λόγια το� |
| 2765 | θείο� |
| 2766 | πο� |
| 2767 | θα γιάτρε� |
| 2768 | αν τη λύπη το� |
| 2769 | Αντώνη. Μα ο θείος δε βιάζο� |
| 2770 | νταν να μιλήσει. Σκέπτο� |
| 2771 | νταν και κοίταζε το γ� |
| 2772 | ρτό κεφάλι το� |
| 2773 | ανιψιού το� |
| 2774 | . Και είπε αργά ο θείος: |
| 2775 | - Έκανες, ξέρεις, Αντώνη, μιαν άσχημη πράξη, όταν μες στο σπίτι σο� |
| 2776 | πρόσβαλες μο� |
| 2777 | σαφίρη! Κι έκανες μιαν ακόμα πιο κακή πράξη, όταν πείραξες το μο� |
| 2778 | σαφίρη α� |
| 2779 | τόν στη θρησκεία το� |
| 2780 | , δηλαδή σε ό,τι έχει πιο ιερό! Γιατί το έκανες; |
| 2781 | Ο Αντώνης δε μίλησε. Δειλά ακούμπησε η Πο� |
| 2782 | λο� |
| 2783 | διά το χέρι της στο γόνατο το� |
| 2784 | θείο� |
| 2785 | και ρώτησε: |
| 2786 | - Μα, θείε, οι Εβραίοι έχο� |
| 2787 | ν θρησκεία; |
| 2788 | - Βέβαια έχο� |
| 2789 | ν! αποκρίθηκε ο θείος. |
| 2790 | - Μ' αφού σταύρωσαν το Χριστό; |
| 2791 | - Και ο Χριστός ήταν Εβραίος, είπε πάλι ο θείος. |
| 2792 | Ένα «ω!!!» γενικό το� |
| 2793 | αποκρίθηκε. Και από τη σάστισή το� |
| 2794 | , ο Αντώνης κατέβασε τα χέρια το� |
| 2795 | . Σ� |
| 2796 | λλογίστηκε μια στιγμή ο θείος και ύστερα είπε: - Είναι πολλά, πολλά χρόνια, σχεδόν δ� |
| 2797 | ο χιλιάδες χρόνια, πο� |
| 2798 | μερικοί κακοί Εβραίοι, «Γραμματείς και Φαρισαίοι � |
| 2799 | ποκριταί», όπως λέγει το Ε� |
| 2800 | αγγέλιο, και αρχιερείς μέσα σ' α� |
| 2801 | τούς, τον σταύρωσαν το Χριστό, γιατί τον μισούσαν και τον φθονούσαν πο� |
| 2802 | ήταν τόσο καλός και πονόψ� |
| 2803 | χος και πο� |
| 2804 | τον αγαπούσε όλος ο κόσμος, γιατί κι εκείνος αγαπούσε όλο τον κόσμο και σ� |
| 2805 | γχωρούσε το� |
| 2806 | ς αμαρτωλούς και παρηγορούσε το� |
| 2807 | ς λ� |
| 2808 | πημένο� |
| 2809 | ς και γιάτρε� |
| 2810 | ε όλο� |
| 2811 | ς το� |
| 2812 | ς πονεμένο� |
| 2813 | ς και σκορπούσε χαρά όπο� |
| 2814 | περνούσε. Και τον ζούλεψαν και τον μίσησαν και τον σκότωσαν. Μα όλοι α� |
| 2815 | τοί πο� |
| 2816 | τον αγαπούσαν και τον ακολο� |
| 2817 | θούσαν και τον λάτρε� |
| 2818 | αν, μήπως και α� |
| 2819 | τοί δεν ήταν Εβραίοι; |
| 2820 | - Αλήθεια, θείε; αναφώνησε η Αλεξάνδρα. |
| 2821 | - Αλήθεια, βέβαια! αποκρίθηκε γελαστά ο θείος. Και απ' α� |
| 2822 | τούς το� |
| 2823 | ς καλούς Εβραίο� |
| 2824 | ς, άλλοι έγιναν χριστιανοί και άλλοι έμειναν Εβραίοι, ίσως γιατί δεν το� |
| 2825 | ς εξήγησαν καλά τι ήταν ο Χριστός, ίσως γιατί δεν ήθελαν ν' αφήσο� |
| 2826 | ν την παλιά το� |
| 2827 | ς θρησκεία. Και α� |
| 2828 | τωνών τα παιδιά και τα εγγόνια και οι απόγονοι έμειναν καλοί Εβραίοι και λατρεύο� |
| 2829 | ν και α� |
| 2830 | τοί το Θεό σαν κι εμάς, μόνο πο� |
| 2831 | το Χριστό, αντί για Θεό, πο� |
| 2832 | τον λατρεύομε μεις, τον έχο� |
| 2833 | ν' α� |
| 2834 | τοί για προφήτη. Και μερικοί απ' α� |
| 2835 | τούς, σα λ.χ. τον κύριο Χορν, είναι τόσο καλοί, πο� |
| 2836 | μακάρι να ήταν σαν κι α� |
| 2837 | τούς όλοι οι Χριστιανοί! |
| 2838 | Από τη σαστισμάδα της η Αλεξάνδρα διέκοψε το θείο: |
| 2839 | - Μα, θείε, δεν μπορούν να είναι οι Εβραίοι καλοί, αφού, σα δο� |
| 2840 | ν στα� |
| 2841 | ρό, πέφτο� |
| 2842 | ν ξεροί! |
| 2843 | - Τι κάνο� |
| 2844 | ν, λέει; |
| 2845 | - Πέφτο� |
| 2846 | ν ξεροί! Ναι, θείε, μας το είπε ο Στάμος! |
| 2847 | - Κι έπεσε σήμερα η Αλίς Χορν ξερή; ρώτησε ο θείος. |
| 2848 | Και με το δάχτ� |
| 2849 | λο έδειξε το στα� |
| 2850 | ρό της Αλεξάνδρας, και ύστερα το στα� |
| 2851 | ρό της Πο� |
| 2852 | λο� |
| 2853 | διάς, και ύστερα και το� |
| 2854 | Αλέξανδρο� |
| 2855 | , πο� |
| 2856 | και οι τρεις κρέμο� |
| 2857 | νταν στο αλ� |
| 2858 | σιδάκι το� |
| 2859 | ς, από πάνω από τα φορέματα των παιδιών. Τ' αδέλφια κοιτάχθηκαν σαστισμένα. Το� |
| 2860 | ς είχαν ξεχάσει το� |
| 2861 | ς στα� |
| 2862 | ρούς το� |
| 2863 | ς, δεν είχαν παρατηρήσει πως ήταν έξω και δεν είχαν σκεφθεί να το� |
| 2864 | ς κρύψο� |
| 2865 | ν, σαν ήλθε η Αλίς στην α� |
| 2866 | λή το� |
| 2867 | ς. Και είπε ο Αντώνης, μιλώντας πρώτη φορά: |
| 2868 | - Καλά είπε ο Γιάννης πως είναι ανοησίες... |
| 2869 | Η φωνή το� |
| 2870 | Αντώνη σκόρπισε τα τελε� |
| 2871 | ταία σύννεφα. Τ' αδέλφια το� |
| 2872 | πέταξαν φωνές και γέλια, από τη χαρά πο� |
| 2873 | ξαναμίλησε ο Αντώνης, και ο θείος τούς πρότεινε έναν περίπατο. Μαζί, χωρίς καπέλα, κατέβηκαν στο Πασαλιμάνι και μαζί ξανανέβηκαν πάλι τον ανήφορο και ακολούθησαν το δρόμο πο� |
| 2874 | γ� |
| 2875 | ρνά στο λόφο και πήγαν σ' ένα καφενεδάκι και ο θείος τούς τρατάρησε όλο� |
| 2876 | ς από ένα μαστιχάτο λο� |
| 2877 | κούμι. |
| 2878 | - Και αύριο, Κ� |
| 2879 | ριακή, θα μηνύσομε της Αλίς να έλθει να παίξει μαζί σας, για να ξεχάσει κι εκείνη την άσχημη σημερινή εντύπωση, είπε ο θείος κοιτάζοντας ένα ένα τα τέσσερα ανίψια το� |
| 2880 | από μέσα από τα ρ� |
| 2881 | τιδωμένα μάτια το� |
| 2882 | , πο� |
| 2883 | τα στένε� |
| 2884 | ε όλο και περισσότερο το πλατύ χαμόγελο το� |
| 2885 | . |
| 2886 | - Αντώνη, Τρελαντώνη, έλα μέσα, μην πάγω στην κ� |
| 2887 | ρία! φώναξε η Αφροδίτη από μέσα από την κρεβατοκάμαρα. |
| 2888 | - Φ� |
| 2889 | σάει μπάτης, αποκρίθηκε ο Αντώνης από το μπαλκόνι όπο� |
| 2890 | , με το ν� |
| 2891 | χτικό το� |
| 2892 | ακόμα, σήκωνε στον αέρα ένα σαλιωμένο δάχτ� |
| 2893 | λο, για να δει από πού το� |
| 2894 | το κρύωνε ο άνεμος. |
| 2895 | Μελαγχολικά μπήκε μέσα. |
| 2896 | - Θα πάμε στην εκκλησία, είπε. |
| 2897 | - Ναι; Το 'πε η θεία; ρώτησε ξαφνισμένη η Αλεξάνδρα. |
| 2898 | - Όχι! Μα παρατήρησα πως κάθε φορά πο� |
| 2899 | την Κ� |
| 2900 | ριακή φ� |
| 2901 | σάει μπάτης, η θεία μάς παίρνει στην εκκλησία. |
| 2902 | Γρινιάρικα, από το κρεβάτι της όπο� |
| 2903 | κάθο� |
| 2904 | νταν με τα παπο� |
| 2905 | τσωμένα της πόδια κρεμαστά και τα μαλλιά της ακόμα στα χαρτιά, πο� |
| 2906 | της τα τύλιξε η Αφροδίτη αποβραδίς, για να είναι κατσαρά την Κ� |
| 2907 | ριακή, κατσο� |
| 2908 | φιασμένη είπε η Πο� |
| 2909 | λο� |
| 2910 | διά: |
| 2911 | - Εγώ ξέρω πως σα βάλει η θεία το μενεξελί της μεταξωτό φόρεμα, βρέχει. Όχι σα φ� |
| 2912 | σάει μπάτης... |
| 2913 | - Ποιος σο� |
| 2914 | είπε πως θα βρέξει; διέκοψε ο Αντώνης. Είπα πως θα πάμε στην εκκλησία. Σα να μη φθάνει πο� |
| 2915 | δε βο� |
| 2916 | τούμε στη θάλασσα την Κ� |
| 2917 | ριακή! Κι εγώ σήμερα ήθελα να παίξω πόλεμο με το� |
| 2918 | ς στρατιώτες μο� |
| 2919 | . Ο� |
| 2920 | φ! μπελάς! |
| 2921 | Η Αφροδίτη, πο� |
| 2922 | αποκούμπωνε το� |
| 2923 | Αλέξανδρο� |
| 2924 | τ' άσπρα στιβαλάκια, τον αγριοκοίταξε. |
| 2925 | - Δεν ντρέπεσαι, Αντώνη, να λες μπελά την εκκλησία! το� |
| 2926 | είπε α� |
| 2927 | στηρά. |
| 2928 | Ο Αντώνης κοντοστάθηκε και, αλήθεια, ντράπηκε και κοκκίνισε. |
| 2929 | - Μα ναι, είπε ξαναβρίσκοντας την τόλμη το� |
| 2930 | μαζί με την απάντηση, εδώ δε μ' αρέσει η εκκλησία! Στην Αλεξάνδρεια πηγαίναμε στον Άγιο Σάββα, στεκόμασταν στο στασίδι της μαμάς, και λειτο� |
| 2931 | ργούσε ο Πατριάρχης και είχαμε και το εγκόλπιο μας και τα έλεγε σιγά ο Πατριάρχης κι εμείς τα διαβάζαμε στο εγκόλπιο και ξέραμε πότε θα πο� |
| 2932 | ν το Ε� |
| 2933 | αγγέλιο και πότε θα βγο� |
| 2934 | ν τ' Άγια. Εδώ... Πρώτον εδώ είναι πάντα γεμάτη η εκκλησία και μας σπρώχνο� |
| 2935 | ν απ' όλες τις μεριές... |
| 2936 | - Εδώ έχετε της θείας σας της Αργίνης το στασίδι, διέκοψε η Αφροδίτη. |
| 2937 | - Μπα! Σαν μπει μέσα η θεία Μαριέτα, το πιάνει όλο, είναι τόσο παχιά! είπε ο Αντώνης. Εμείς στεκόμαστε εμπρός της, στην αράδα. Και κάνει μια ζέστη! Και δεν έχομε εγκόλπια... τα ξεχάσαμε στην Αλεξάνδρεια. Και τα λέγει γρήγορα και μες στη μύτη το� |
| 2938 | ο παπα- Δημήτρης και δεν καταλαβαίνω τίποτα, και βαριούμαι και δεν περνά η ώρα. Και όλο λέγει ο παπα-Δημήτρης «Κύριω-ω ελώ-ω-ωησον! Κύριω-ω ελώ-ω-ωησον»! |
| 2939 | - Κανένας δε λέγει ποτέ Κύριω ελώησον, διαμαρτ� |
| 2940 | ρήθηκε η Αφροδίτη. |
| 2941 | - Ναι, το λέγει ο παπα-Δημήτρης, βεβαίωσε φωναχτά, από πίσω από τον μπερντέ όπο� |
| 2942 | λούζο� |
| 2943 | νταν σ' ένα στρογγ� |
| 2944 | λό μπανάκι η Αλεξάνδρα, πο� |
| 2945 | πάντα � |
| 2946 | ποστήριξε τον Αντώνη. Κι εγώ το άκο� |
| 2947 | σα. Και σ� |
| 2948 | δεν τ' άκο� |
| 2949 | σες, Πο� |
| 2950 | λο� |
| 2951 | διά; |
| 2952 | Μα η Πο� |
| 2953 | λο� |
| 2954 | διά είχε χαθεί. |
| 2955 | - Πού πήγε πάλι α� |
| 2956 | τό το παιδί! έκανε η Αφροδίτη. Και μπήκε στο πλαγινό δωμάτιο να τη γ� |
| 2957 | ρέψει. |
| 2958 | Ο Αντώνης σήκωσε το� |
| 2959 | ς ώμο� |
| 2960 | ς το� |
| 2961 | . |
| 2962 | - Σηκώθηκε με στραβό ποδάρι σήμερα η Πο� |
| 2963 | λο� |
| 2964 | διά! είπε. Ούτε το κρύο νερό δεν την ξεστράνεψε! |
| 2965 | Και αλήθεια. Μόλις είχε κατέβει από το κρεβάτι της, άρχισε τη γρίνια πως της πήρε κάποιος τη μια της παντούφλα. Αρνήθηκαν τ' αδέλφια της, επέμεινε κείνη και το πράμα γύριζε στον καβγά, όταν ανακάλ� |
| 2966 | ψε ο Αλέξανδρος την παντούφλα σκαλωμένη στην κο� |
| 2967 | νο� |
| 2968 | πιέρα της. Και τώρα την έχασαν τ' αδέλφια της κι έφ� |
| 2969 | γε και η Αφροδίτη. Κι έξαφνα ακούστηκε η φωνή της θείας στη σκάλα: |
| 2970 | - Πο� |
| 2971 | λο� |
| 2972 | διά! Πού πας έτσι άντ� |
| 2973 | τη, με τα μαλλιά σο� |
| 2974 | ακάμωτα; Πήγαινε απάνω αμέσως! |
| 2975 | Και η δειλή φωνή της Πο� |
| 2976 | λο� |
| 2977 | διάς: |
| 2978 | - Πήγαινα να πω της Αλίς... Είπε ο θείος να πούμε της Αλίς... |
| 2979 | Και πάλι η φωνή της θείας: |
| 2980 | - Και είναι τέτοια βία; Να τρέχεις με το μεσοφόρι σο� |
| 2981 | στα σοκάκια; Γρήγορα πάνω! |
| 2982 | Και ακολούθησε σιωπή. Και ύστερα ακούστηκαν αργά βήματα και παρο� |
| 2983 | σιάστηκε η Πο� |
| 2984 | λο� |
| 2985 | διά εμπρός στ' αδέλφια της, ντροπιασμένη, με το� |
| 2986 | ς ώμο� |
| 2987 | ς και τα μπράτσα γ� |
| 2988 | μνά, τα μαλλιά της όλα στα χαρτιά, κο� |
| 2989 | λούρια κο� |
| 2990 | λούρια. Ήταν ντροπιασμένη, γιατί το ήξερε πως θα την κορόιδε� |
| 2991 | αν τ' αδέλφια της, πως θέλησε να κάνει τη μεγάλη και να πάγει να καλέσει την Αλίς για το απόγεμα, ενώ ήταν αποφασισμένο πως θα πήγαινε η Αλεξάνδρα στ' όνομα των αδελφών της. |
| 2992 | - Είσαι μια ζαβολιάρα! της είπε η Αλεξάνδρα πο� |
| 2993 | δεν ανέχο� |
| 2994 | νταν από κανένα να της πάρει τα πρωτοτόκιά της. Είχαμε σ� |
| 2995 | μφωνήσει πως θα πήγαινα εγώ στης Αλίς. |
| 2996 | - Καθόλο� |
| 2997 | , είπε κακιωμένη η Πο� |
| 2998 | λο� |
| 2999 | διά, εγώ δε σ� |
| 3000 | μφώνησα καθόλο� |
| 3001 | , ούτε και ο Αλέξανδρος. Εμείς είπαμε να πάμε όλοι μαζί. |
| 3002 | - Γιατί λοιπόν πήγες μονάχη; ρώτησε ο Αντώνης. |
| 3003 | Η Αλεξάνδρα, πο� |
| 3004 | είχε ξετ� |
| 3005 | λίξει όλα τα χαρτιά από τα μαλλιά της κι ετοιμάζο� |
| 3006 | νταν να τα χτενίσει, γύρισε απειλητικά με το χτένι στο χέρι. |
| 3007 | - Καλά λέγει ο Αντώνης. Αν ήταν να πάμε όλοι μαζί, γιατί πήγαινες εσύ, κρ� |
| 3008 | φά, μονάχη; |
| 3009 | - Εγώ δεν πήγαινα κρ� |
| 3010 | φά! αναφώνησε η Πο� |
| 3011 | λο� |
| 3012 | διά παλεύοντας μ' ένα κατσαρό πο� |
| 3013 | δεν ήθελε να χωριστεί από το χαρτί το� |
| 3014 | . |
| 3015 | - Αμέ τι έκανες; Γιατί δε μας είπες πως πας στης Αλίς; |
| 3016 | - Γιατί εσύ και ο Αντώνης όλο σ� |
| 3017 | μφωνείτε μαζί και κάνετε ό,τι θέλετε σεις, κι εμείς δεν είμαστε τίποτα, ο Αλέξανδρος κι εγώ! ξέσπασε η Πο� |
| 3018 | λο� |
| 3019 | διά, έτοιμη να κλάψει, τραβώντας με απελπισία το χαρτί πο� |
| 3020 | δεν έβγαινε. |
| 3021 | - Προφάσεις εν αμαρτίαις! Δεν ξέρεις τι να πεις! Όλο τη μεγάλη θέλεις να μας κάνεις κι έχεις και την απαίτηση να παντρε� |
| 3022 | τείς με τον Γιάννη! αποκρίθηκε η Αλεξάνδρα γ� |
| 3023 | ρεύοντας με το ελεύθερο της χέρι να βοηθήσει την αδελφή της. |
| 3024 | Η Πο� |
| 3025 | λο� |
| 3026 | διά έμπηξε τα κλάματα. |
| 3027 | - Με πόνεσες! φώναξε πεισμωμένη. |
| 3028 | - Πώς σε πόνεσα; |
| 3029 | - Και πρώτον δε θέλω να παντρε� |
| 3030 | τώ με τον Γιάννη! Και σ� |
| 3031 | με πόνεσες, μο� |
| 3032 | τράβηξες τα μαλλιά μο� |
| 3033 | ! |
| 3034 | - Ξετύλιξα δηλαδή το χαρτί πο� |
| 3035 | τραβούσες! Α� |
| 3036 | τό είναι το ε� |
| 3037 | χαριστώ; Μπράβο σο� |
| 3038 | ! |
| 3039 | - Δεν κλαις γι' α� |
| 3040 | τό, της είπε ο Αντώνης, ούτε για τον Γιάννη. Κλαις γιατί ξέρεις πως έκανες μια ζαβολιά. Έλα, πες το! |
| 3041 | - Δεν ήθελα καθόλο� |
| 3042 | να κάνω ζαβολιά! Ήθελα μόνο να δω τι θα πει η Αλίς και αν ήταν θ� |
| 3043 | μωμένη, διαμαρτ� |
| 3044 | ρήθηκε η Πο� |
| 3045 | λο� |
| 3046 | διά. Να, ρώτα τον Αλέξανδρο! |
| 3047 | Μα, όρθιος κοντά στην πόρτα, χτενισμένος, ντ� |
| 3048 | μένος, ολοπάστρικος, ο Αλέξανδρος δεν είχε γνώμη. Κοίταζε μια την Πο� |
| 3049 | λο� |
| 3050 | διά, πο� |
| 3051 | έκλαιγε και διαμαρτ� |
| 3052 | ρούνταν στ' όνομα της και στο δικό το� |
| 3053 | , και μια τον Αντώνη και την Αλεξάνδρα, πο� |
| 3054 | την κατηγορούσαν τόσο κατηγορηματικά, και απόφαση δεν έβγαζε. Τον σ� |
| 3055 | γκινούσε η Πο� |
| 3056 | λο� |
| 3057 | διά πο� |
| 3058 | όλο ανέφερε τη γνώμη το� |
| 3059 | . Μα, πάλι, να είναι ζαβολιάρα! Και αναστέναξε ο Αλέξανδρος με ανακούφιση σαν είπε ο Αντώνης το τελειωτικό «Παύσατε π� |
| 3060 | ρ!», πο� |
| 3061 | στη γλώσσα των αδελφών σήμαινε «Φθάνο� |
| 3062 | ν πια οι καβγάδες». Και το ήξερε ο Αλέξανδρος πως στις μαγικές α� |
| 3063 | τές λέξεις κανένας δεν αντιστέκο� |
| 3064 | νταν ποτέ, προπάντων σαν τις ξεστόμιζε ο Αντώνης προστακτικά, με ύφος μεγάλο� |
| 3065 | στρατηγού. Μα ήταν γραφτό η Κ� |
| 3066 | ριακή α� |
| 3067 | τή να μην πάει καλά. Στο πρόγε� |
| 3068 | μα, σαν κατέβηκαν τ' αδέλφια, το� |
| 3069 | ς είπε η θεία: |
| 3070 | - Σβέλτα λιγάκι, παιδιά! Πάρετε τον καφέ σας χωρίς χασομέρι και ύστερα τα καπέλα σας. Θα σας πάγω στην εκκλησία! |
| 3071 | - Δε σο� |
| 3072 | το 'πα εγώ; Να ο μπάτης! μο� |
| 3073 | ρμούρισε ο Αντώνης ανεβαίνοντας με την Πο� |
| 3074 | λο� |
| 3075 | διά να φέρο� |
| 3076 | ν τα καπέλα όλων των αδελφών, ενόσω ξεπετιούνταν η Αλεξάνδρα στο πλάγι για να καλέσει την Αλίς. Το ήξερα πως θα πάμε. Πάντα ο μπάτης φέρνει γρο� |
| 3077 | σο� |
| 3078 | ζιά. |
| 3079 | Μα δε σταμάτησε κει η γρο� |
| 3080 | σο� |
| 3081 | ζιά το� |
| 3082 | μπάτη. Σαν επέστρεψε η Αλεξάνδρα τρεχάτη, μην αν� |
| 3083 | πομονήσει η θεία, έφερε άλλη μια απογοητε� |
| 3084 | τική είδηση: Η Αλίς και τ' αδέλφια της είχαν φύγει πρωί πρωί για ένα μέρος πο� |
| 3085 | το λένε Κηφισιά, σε μιας θείας το� |
| 3086 | ς, και δεν ήξερε η μαγείρισσα σε πόσες μέρες θα γ� |
| 3087 | ρίσο� |
| 3088 | ν. |
| 3089 | - Ωραία! μο� |
| 3090 | ρμούρισε ο Αντώνης, πάει και το απόγεμα μας! |
| 3091 | Στην εκκλησία, μια στιγμή, νόμισαν πως διορθώθηκαν τα πράματα. Ο παπα-Δημήτρης εξακολο� |
| 3092 | θούσε να ψέλνει με τη μύτη το «Κύριω-ω ελώ-ω-ωησον», όταν έξαφνα έγινε γενικό σούσο� |
| 3093 | ρο, άντρες και γ� |
| 3094 | ναίκες παραμέρισαν, άνοιξαν δρόμο, και ο βασιλέας και η βασίλισσα με τις δ� |
| 3095 | ο βασιλοπούλες ήλθαν και στάθηκαν ακριβώς εμπρός στο στασίδι της θείας Αργίνης, πο� |
| 3096 | το γέμιζε μεγαλόπρεπα η θεία Μαριέτα και το πράσινο μεταξωτό, όλο φραμπαλάδες, φόρεμα της. Ο βασιλέας ανταπέδωσε γελαστά το χαιρετισμό το� |
| 3097 | θείο� |
| 3098 | και της θείας. Η βασίλισσα όμως δε γύρισε. Ίσια και σοβαρή κοίταζε το Ιερό μπροστά της. |
| 3099 | Τ' αδέλφια ούτε άκο� |
| 3100 | αν πια τον παπα-Δημήτρη. Τα κορίτσια θαύμαζαν τη μεγάλη βασιλοπούλα πο� |
| 3101 | φορούσε ένα τριανταφ� |
| 3102 | λλί κλειστό καπέλο, δεμένο κάτω από το πιγούνι, και είχε τα μαλλιά, μακριά και ξανθά, σκόρπια στη ράχη, ενώ ο Αντώνης μελετούσε το βασιλέα πο� |
| 3103 | βαστούσε στο ένα το� |
| 3104 | χέρι τη σταχτιά το� |
| 3105 | ρεπούμπλικα και ακο� |
| 3106 | μπούσε με τα δ� |
| 3107 | ο χέρια στο μπαστούνι το� |
| 3108 | χωρίς να καμπο� |
| 3109 | ριάζει. |
| 3110 | Πώς στέκο� |
| 3111 | νταν άραγε η ράχη το� |
| 3112 | τόσο ίσια; Ήταν πολύ ψηλό το μπαστούνι το� |
| 3113 | ; Ή μήπως δεν τ' ακο� |
| 3114 | μπούσε χάμω; Ο θείος πάντα στρογγύλε� |
| 3115 | ε την πλάτη, σαν ακο� |
| 3116 | μπούσε με τα δ� |
| 3117 | ο χέρια στο μπαστούνι το� |
| 3118 | . Αν είχε μπαστούνι ο Αντώνης, θα μπορούσε άραγε να σταθεί σαν το βασιλέα, με τη ράχη κολόνα; Ισιώθηκε, άπλωσε τα χέρια μ' ένα � |
| 3119 | ποθετικό μπαστούνι στο χέρι, κοιτάζοντας να πάρει τη στάση το� |
| 3120 | βασιλέα και... Μα να πάλι η γρο� |
| 3121 | σο� |
| 3122 | ζιά το� |
| 3123 | μπάτη! Την ίδια στιγμή, τρεχάτο πέρασε πίσω το� |
| 3124 | ένα τρελόπαιδο, τον έσπρωξε, έχασε ο Αντώνης την ισορροπία το� |
| 3125 | κι έπεσε μπρος στο βασιλέα, παρασέρνοντας και το μπαστούνι και τη σταχτιά ρεπούμπλικα. Παφ! Πο� |
| 3126 | φ! Κλακ κλακ κλακ! |
| 3127 | Γύρισε όλη η εκκλησία! Μόνη η βασίλισσα δεν ταράχτηκε και σιγά, με το χέρι ξαναγύρισε προς το Ιερό το πρόσωπο της μικρής βασιλοπούλας, πο� |
| 3128 | είχε στρέψει να δει και πο� |
| 3129 | έμπηξε τα γέλια. Ο Αντώνης ήθελε να τον είχαν καταπιεί οι πλάκες της εκκλησίας. Τόσο ντράπηκε, ώστε ούτε άκο� |
| 3130 | σε το βασιλέα πο� |
| 3131 | είπε χαμηλόφωνα το� |
| 3132 | θείο� |
| 3133 | με τη δ� |
| 3134 | νατή ξενική το� |
| 3135 | προφορά: |
| 3136 | - Παρακαλώ! Παρακαλώ! Δε φταίγει το παιδί! Είναι πολύς ο κόσμος και πέφτει μικρή η εκκλησία για τις μεγάλες εορτές... |
| 3137 | Το άκο� |
| 3138 | σε όμως η Αλεξάνδρα και το� |
| 3139 | το επανέλαβε ύστερα για να τον παρηγορήσει, σαν επέστρεφαν στο σπίτι, όλοι μαζί, τα τέσσερα αδέλφια μπροστά, ο θείος και η θεία πίσω. Και παρηγορήθηκε ο Αντώνης για το μάλωμα της θείας και την τιμωρία να μη φάγει γαλακτομπούρεκο το μεσημέρι. Όλα θα πήγαιναν πια καλά, αν δεν είχαν φο� |
| 3140 | σκώσει τα μ� |
| 3141 | αλά της Αλεξάνδρας, πο� |
| 3142 | , μαζί με τα παρηγορητικά λόγια το� |
| 3143 | βασιλέα, είχε ακούσει κι ένα άλλο: πως την ωραία βασιλοπούλα με το τριανταφ� |
| 3144 | λλί καπέλο και τα ξέπλεκα μαλλιά την έλεγαν κι α� |
| 3145 | τή Αλεξάνδρα. Ποιος την έπιανε πια την Αλεξάνδρα! Πήγε να ρωτήσει η Πο� |
| 3146 | λο� |
| 3147 | διά πώς τη λέγανε τη μικρή βασιλοπούλα και της αποκρίθηκε η Αλεξάνδρα πως ούτε ήξερε ούτε την ένοιαζε. Και είπε δειλά η Πο� |
| 3148 | λο� |
| 3149 | διά: |
| 3150 | - Εγώ νομίζω πως τη λεν Πο� |
| 3151 | λο� |
| 3152 | διά! |
| 3153 | Την κορόιδεψαν τ' αδέλφια της πως τέτοιο άσχημο όνομα δεν μπορούσε να το έχει βασιλοπούλα και ντράπηκε η Πο� |
| 3154 | λο� |
| 3155 | διά και σ� |
| 3156 | μμαζεύθηκε και δεν είπε πια τίποτα. Κι ύστερα φούσκωσε, φούσκωσε η Αλεξάνδρα από � |
| 3157 | περηφάνεια για τη σ� |
| 3158 | νονόματη της, την όμορφη βασιλοπούλα, ώσπο� |
| 3159 | μπούχτισε ο Αντώνης και φο� |
| 3160 | ρκίστηκε και ξέσπασε και είπε: |
| 3161 | - Μας σκότισες με τη βασιλοπούλα σο� |
| 3162 | ! |
| 3163 | Και τότε θύμωσε και η Αλεξάνδρα και σήκωσε ψηλά το κεφάλι της και πήρε ένα βιβλίο και κάθισε χωριστά κι έκανε πως διαβάζει. Μα δε διάβαζε καθόλο� |
| 3164 | και όλοι βαρέθηκαν πολύ. Και είπε με παράπονο ο Αλέξανδρος, πο� |
| 3165 | είχε καθίσει χάμω ώσπο� |
| 3166 | να ξεμαλώσο� |
| 3167 | ν τ' αδέλφια το� |
| 3168 | και πο� |
| 3169 | βαριούνταν περισσότερο και από το� |
| 3170 | ς άλλο� |
| 3171 | ς, είπε, έτοιμος να βάλει τα κλάματα: |
| 3172 | - Α� |
| 3173 | τός ο μπάτης σήμερα είναι πολύ κακός! |
| 3174 | Έχωσε ο Αντώνης τα χέρια το� |
| 3175 | στις τσέπες, στριφογύρισε στο τακούνι το� |
| 3176 | , σφύριξε το «Ω λ� |
| 3177 | γηρόν και κοπτερόν σπαθί μο� |
| 3178 | !» και βγήκε από την κάμαρα σειάμενος κο� |
| 3179 | νάμενος. Μα δεν πρόφτασαν τα κορίτσια ν' ανταλλάξο� |
| 3180 | ν πέντε λόγια με τον Αλέξανδρο και ξαναμπήκε σα σίφο� |
| 3181 | νας. Ακτινοβολούσε όλος. |
| 3182 | - Θα πάμε το απόγεμα στης θείας Αργίνης! Μο� |
| 3183 | το είπε ο θείος! Έστειλε μήν� |
| 3184 | μα η θεία Αργίνη πως θα 'ρθει εδώ και να πάμε μεις εκεί! Θα 'ρθει η Μαριόρα, η τραπεζιέρα της, να μας πάρει και θα πάμε μονάχοι μας! Ζήτω! Ζήτω! |
| 3185 | Πάει η κακοκεφιά, πάει κι ο βαρεμός. Μόλις άγγιξαν φαγί τ' αδέλφια στο τραπέζι, τέτοια ήταν η αν� |
| 3186 | πομονησία το� |
| 3187 | ς να παν στης θείας Αργίνης να δο� |
| 3188 | ν τα καινούρια το� |
| 3189 | ς εξαδέλφια πο� |
| 3190 | όλο τ' άκο� |
| 3191 | αν και πο� |
| 3192 | δεν τα γνώριζαν ακόμα. Ώσπο� |
| 3193 | να έλθει η Μαριόρα, το� |
| 3194 | ς φάνηκε πως πέρασαν χρόνια. Ώσπο� |
| 3195 | να φθάσο� |
| 3196 | ν στο σπίτι, πως έκαναν το γύρο το� |
| 3197 | κόσμο� |
| 3198 | . Της θείας Αργίνης το σπίτι ήταν σε μια πλατεία με μερικά δέντρα σκονισμένα και λίγες τζινιές χλωρωτικές, πο� |
| 3199 | ορτσώνο� |
| 3200 | νταν στ' ατροφικά το� |
| 3201 | ς κλωνάρια. Μα στα μάτια των τεσσάρων αδελφών ποτέ δεν άνθισαν ωραιότερα λο� |
| 3202 | λούδια, ούτε βλάστησαν πρασινότερα δέντρα. Κι εδήλωσαν της Μαριόρας πως ποτέ στην Αλεξάνδρεια δεν είδαν τέτοιο ωραίο περιβόλι. |
| 3203 | - Και τα δικά μας παιδιά το αγαπούν, είπε καμαρώνοντας η Μαριόρα. |
| 3204 | Μα, σαν μπήκαν στο σπίτι και αντίκρισαν «τα δικά μας παιδιά», πο� |
| 3205 | το� |
| 3206 | ς φάνηκαν λαός ολόκληρος, τα τέσσερα αδέλφια έπαθαν γλωσσοδέτη. Ήταν όλα εκεί, τα επτά παιδιά της θείας Αργίνης, μια σκάλα από αγόρια και κορίτσια όλων των ηλικιών, από δεκαπέντε χρονών ως δύο. Τα δ� |
| 3207 | ο μεγάλα κορίτσια, η Κατίνα, μελαχρινή, και η Κλειώ, ξανθή, επιβλήθηκαν πολύ στα τέσσερα αδέλφια με τις μακριές φούστες και τις πλεξούδες το� |
| 3208 | ς, σηκωμένες και δεμένες στο σβέρκο με φαρδιές καφετιές κορδέλες. |
| 3209 | Ύστερα ήταν ο Γιάννης, ο φίλος το� |
| 3210 | ς, ο μόνος πο� |
| 3211 | γνώριζαν. Ύστερα η Αλεξάνδρα, μαζεμένη και σιωπηλή. Ύστερα ο Μανόλης, πο� |
| 3212 | τον έλεγαν τ' αδέλφια το� |
| 3213 | Μπανανάκη, γιατί αγαπούσε πολύ τις μπανάνες και το� |
| 3214 | τις έφερνε δώρο κάθε ταξιδιώτης πο� |
| 3215 | έφθανε με τα αιγ� |
| 3216 | πτιακά βαπόρια. Ύστερα ο Αλέκος, ολοστρόγγ� |
| 3217 | λος και ξανθός, και τελε� |
| 3218 | ταία η Λο� |
| 3219 | κία, πο� |
| 3220 | ήταν μικρότερη από τον Αλέξανδρο και κάθο� |
| 3221 | νταν χάμω, μια μπάλα στα μπλο� |
| 3222 | ντ� |
| 3223 | μένη, με κατακόκκινα μάγο� |
| 3224 | λα και μαύρα κοντά σγο� |
| 3225 | ρά μαλλιά. Η Κατίνα άπλωσε το χέρι μεγαλόπρεπα και είπε: |
| 3226 | - Καλημέρα! |
| 3227 | |
| 3228 | Η Κλειώ όμως γονάτισε μπρος στον Αλέξανδρο, το� |
| 3229 | έβγαλε το καπέλο το� |
| 3230 | και, με τα όμορφα δάχτ� |
| 3231 | λα της, το� |
| 3232 | διόρθωσε τις ξανθές το� |
| 3233 | μπούκλες και τον είπε «Χρ� |
| 3234 | σό μο� |
| 3235 | !» και τον φίλησε. |
| 3236 | Απ' όλο� |
| 3237 | ς, η Αλεξάνδρα θαύμασε περισσότερο τη μεγαλόπρεπη Κατίνα. Η Πο� |
| 3238 | λο� |
| 3239 | διά όμως λαχταρούσε να παίξει με την μπλο� |
| 3240 | μπάλα, τη Λο� |
| 3241 | κία. Ο Αντώνης κοίταζε όλο� |
| 3242 | ς, έναν έναν, ακατάδεχτα, γιατί ντρέπο� |
| 3243 | νταν. Τόσο ακατάδεχτα, πο� |
| 3244 | , σαν αντάμωσε ο Μανόλης το βλέμμα το� |
| 3245 | , ντράπηκε και τρύπωσε κάτω από μια καρέγλα και κάθισε χάμω, με το κάθισμα της καρέγλας στο κεφάλι το� |
| 3246 | και τα μάτια καρφωμένα στον Αντώνη, και περίμενε. Μα η Μαριόρα είχε εξαφανιστεί και τα τέσσερα αδέλφια δεν ήξεραν ούτε τι να πο� |
| 3247 | ν ούτε τι στάση να πάρο� |
| 3248 | ν εμπρός στ' άγνωστα εξαδέλφια, ιδίως εμπρός στην Κατίνα και στην αδελφή της, τη σιωπηλή Αλεξάνδρα, πο� |
| 3249 | τα κοίταζαν σαν ανθρωπάρια παράξενα και σπάνια. Και τότε, μ' ένα νάζι το� |
| 3250 | κεφαλιού, είπε η Κατίνα: |
| 3251 | - Ελάτε στην τραπεζαρία να πάρετε μια β� |
| 3252 | σσινάδα! Και ξεκίνησαν τα ένδεκα εξαδέλφια και ανακατώθηκαν θέλοντας και μη τα στελέχη το� |
| 3253 | ς. Και σαν μπήκαν στην τραπεζαρία και είδαν τις παστελαριές με τα σησάμια και τα ξερά αμύγδαλα και τα κο� |
| 3254 | λούρια και το στρογγ� |
| 3255 | λό ρεβανί, κάτασπρο, πασπαλισμένο ψιλή ζάχαρη, και τις αφράτες φέτες ψωμί και τη β� |
| 3256 | σσινάδα στα ποτήρια, λύθηκε η γλώσσα ολωνών και πήγε ροδάνι. |
| 3257 | Και βόησε η τραπεζαρία σα δέντρο στο σούρο� |
| 3258 | πο, όταν το λεν τα σπο� |
| 3259 | ργίτια, πριν κατακαθίσο� |
| 3260 | ν να κο� |
| 3261 | ρνιάσο� |
| 3262 | ν και ν' αποκοιμηθούν. |
| 3263 | Τρεχάτα κατέβηκαν τα ένδεκα εξαδέλφια στην α� |
| 3264 | λή, το ένα σπρώχνοντας το άλλο, το καθένα βαστώντας ποιος ένα κο� |
| 3265 | λούρι, ποιος μια φέτα ψωμί ή μια παστελαριά. Τη λέγανε «α� |
| 3266 | λή» τα παιδιά της θείας Αργίνης, μα ήταν μάλλον περιβολάκι, με λιλάδια στο� |
| 3267 | ς δρόμο� |
| 3268 | ς και πικροδάφνες τούφες τούφες, και στο βάθος μια στέρνα μαρμαρένια για νερό. |
| 3269 | Η Αλεξάνδρα η εξαδέλφη έτρωγε αργά και σιωπηλά το κο� |
| 3270 | λούρι της και κάθε λίγο γύριζε στην Πο� |
| 3271 | λο� |
| 3272 | διά, πο� |
| 3273 | της είχε προσκολληθεί και την κοίταζε από το κεφάλι στα πόδια με βαρεμό, σα να της έλεγε: «Δεν πας παρακάτω;» |
| 3274 | Μα η Πο� |
| 3275 | λο� |
| 3276 | διά, πο� |
| 3277 | ντρέπο� |
| 3278 | νταν τις δ� |
| 3279 | ο μεγάλες εξαδέλφες και πο� |
| 3280 | δεν καταδέχο� |
| 3281 | νταν τον Μπανανάκη και τον Αλέκο πο� |
| 3282 | έπαιξαν τόπι αναμεταξύ το� |
| 3283 | ς, δεν ήξερε με ποιον να πάγει. Γιατί η Αλεξάνδρα η αδελφή, σαν πιο μεγάλη, έκανε τη σοβαρή και κο� |
| 3284 | βέντιαζε με την Κατίνα, ενώ ο Γιάννης έκανε χίλιες τρέλες, για να θαμπώσει τον Αντώνη και την Κλειώ, πο� |
| 3285 | στα παιχνίδια ήταν η πιο τρελή απ' όλο� |
| 3286 | ς. Ο Αλέξανδρος πάλι, το κόμμα της, ο σύντροφος της, κάθο� |
| 3287 | νταν στο πεζούλι της πόρτας με τη Λο� |
| 3288 | κία και κάθε λίγο την αγκάλιαζε και τη φιλούσε, παιχνίδι πο� |
| 3289 | το βαριούνταν η Πο� |
| 3290 | λο� |
| 3291 | διά. |
| 3292 | Δεν ήξερε λοιπόν τι να κάνει. Και δειλά, για ν' αρχίσει κο� |
| 3293 | βέντα, είπε της εξαδέλφης Αλεξάνδρας: |
| 3294 | - Παίζεις σκοινάκι; |
| 3295 | Γύρισε πάλι η εξαδέλφη Αλεξάνδρα και την κοίταξε από πάνω ως κάτω και ρώτησε σ� |
| 3296 | ρτά: |
| 3297 | - Πόσων χρονών είσαι; |
| 3298 | Αποκρίθηκε η Πο� |
| 3299 | λο� |
| 3300 | διά, μεγαλώνοντας λίγο τον εα� |
| 3301 | τό της: |
| 3302 | - Οκτώ. Και σ� |
| 3303 | ; |
| 3304 | - Εννιά, αποκρίθηκε ακατάδεχτα η εξαδέλφη Αλεξάνδρα μεγαλώνοντας και α� |
| 3305 | τή κατά λίγο� |
| 3306 | ς μήνες την ηλικία της. |
| 3307 | Και γ� |
| 3308 | ρνώντας τη ράχη της στην εξαδέλφη της, πήγε παρακάτω. |
| 3309 | Ένιωσε βαριά η Πο� |
| 3310 | λο� |
| 3311 | διά την απόσταση πο� |
| 3312 | τη χώριζε από την εξαδέλφη Αλεξάνδρα και, ταπεινωμένη, μόνη πάλι, πήγε στο βάθος το� |
| 3313 | περιβολιού, κατά τη στέρνα, όπο� |
| 3314 | πάλε� |
| 3315 | αν τ' αγόρια με την Κλειώ. Πάλε� |
| 3316 | ε με τα όλα της η Κλειώ, γιατί, αν και τον Αντώνη τον έκανε εύκολα ζάφτι, τον Γιάννη όμως δύσκολα τον έβαζε κάτω και ήταν κατακόκκινη και η ξανθή πλεξούδα της είχε ξεφτίσει και το φόρεμα της ήταν τσαλακωμένο. |
| 3317 | - Πο� |
| 3318 | λο� |
| 3319 | διά! φώναξε. Έλα να με βοηθήσεις! Μα τ' αγόρια δεν την καταδέχθηκαν. |
| 3320 | - Μ' α� |
| 3321 | τήν, τώρα, τη μικρή θα τα βάλομε; έκαναν. Και σταμάτησαν την πάλη. |
| 3322 | Πέταξε πίσω η Κλειώ τα μαλλιά της από το ζεσταμένο της πρόσωπο και γελώντας φώναξε το� |
| 3323 | Αντώνη: |
| 3324 | - Άιντε! Σο� |
| 3325 | πάγω στοίχημα πως δεν είσαι άξιος να πηδήξεις πάνω από τη στέρνα! |
| 3326 | Να πεις το� |
| 3327 | Αντώνη «Δε σ' έχω άξιο», ήταν σα να τον σπιρο� |
| 3328 | νίζεις. |
| 3329 | Πήρε τη φόρα το� |
| 3330 | , έτρεξε, πήδηξε... κι έπεσε πλο� |
| 3331 | φ! μέσα στη στέρνα. Η Κλειώ έμπηξε τα γέλια, μαζί κι ο Γιάννης. Μα τον είδε η Αλεξάνδρα αδελφή, από τις ροδοδάφνες όπο� |
| 3332 | κο� |
| 3333 | βέντιαζε με την Κατίνα, και τρεχάτη έφθασε, καταταραγμένη. |
| 3334 | - Αχ, Αντώνη! Τι θα πει η θεία; Φορείς τα κ� |
| 3335 | ριακάτικα σο� |
| 3336 | ! Το νερό δεν ήταν βαθύ κι εύκολα τον έσ� |
| 3337 | ραν έξω η Κλειώ και ο Γιάννης. Μα σε τι χάλια! Τα μαλλιά το� |
| 3338 | σα λαδωμένα, κολλημένα στο πρόσωπο το� |
| 3339 | , τα ρούχα το� |
| 3340 | μούσκεμα ως μέσα, η μεταξωτή το� |
| 3341 | γαλάζια γραβάτα σα σκοινί κρέμο� |
| 3342 | νταν άμορφη μπροστά το� |
| 3343 | και λάσπες παντού λέρωναν την αφράτη προ ολίγο� |
| 3344 | λινή το� |
| 3345 | φορεσιά. Η Αλεξάνδρα αδελφή είχε δάκρ� |
| 3346 | α στα μάτια. |
| 3347 | - Και τώρα; έκανε αναπολώντας τη μελλούμενη κατσάδα. Η Αλεξάνδρα εξαδέλφη είχε πλησιάσει και, στρέφοντας ακατάδεχτα το κεφάλι της, είπε: |
| 3348 | - Α� |
| 3349 | τό δεν είναι τίποτα! Καλά πο� |
| 3350 | δεν έσπασε το κεφάλι το� |
| 3351 | ! |
| 3352 | Η παρατήρηση α� |
| 3353 | τή παρηγόρησε την Αλεξάνδρα αδελφή. Όχι όμως και τον Αντώνη πο� |
| 3354 | προτιμούσε χίλιες φορές να είχε σπάσει το κεφάλι το� |
| 3355 | , παρά ν' αντιμετωπίσει το θ� |
| 3356 | μό της θείας. |
| 3357 | Ξεκαρδισμένοι τίναζαν ο Γιάννης και η Κλειώ τα νερά από τα ρούχα το� |
| 3358 | . |
| 3359 | - Μοιάζεις λαδωμένος ποντικός! το� |
| 3360 | έλεγαν για παρηγοριά. Είσαι γελοίος! |
| 3361 | Μόνη η Κατίνα δεν είχε χάσει το μεγαλείο της σ' όλη α� |
| 3362 | τή την ιστορία. Χτύπησε τα παλαμάκια της και φώναξε: |
| 3363 | - Μαριόρα! |
| 3364 | Και σαν παρο� |
| 3365 | σιάστηκε τρεχάτη η Μαριόρα, της έδειξε με το δάχτ� |
| 3366 | λο το μο� |
| 3367 | σκεμένο Αντώνη και είπε μεγαλόπρεπα: |
| 3368 | - Πάρε τον μέσα και στέγνωσε τον! |
| 3369 | - Παναγιά μο� |
| 3370 | ! Τι έπαθε; Και πώς θα τον στεγνώσω; αναφώνησε η Μαριόρα κι έκανε το στα� |
| 3371 | ρό της. Φωτιά δεν έχομε αναμμένη, σίδερα ζεστά δεν έχει κ� |
| 3372 | ριακάτικο... |
| 3373 | - Βάλε τα ρούχα το� |
| 3374 | στον ήλιο, διέκοψε ήσ� |
| 3375 | χα η Κατίνα, και φόρεσε το� |
| 3376 | ωστόσο μια φορεσιά το� |
| 3377 | Μανόλη ή... έριξε μια ματιά το� |
| 3378 | Αντώνη και πρόσθεσε, αν δεν το� |
| 3379 | μπαίνει, δώσε το� |
| 3380 | μια φορεσιά το� |
| 3381 | Γιάννη, ώσπο� |
| 3382 | να στεγνώσο� |
| 3383 | ν τα δικά το� |
| 3384 | ρούχα. |
| 3385 | Είπε η Κατίνα. Και με ήσ� |
| 3386 | χο, μεγαλόπρεπο βήμα πήγε πάλι και κάθισε μες στις ροδοδάφνες και φώναξε την Αλεξάνδρα κοντά της. Η Αλεξάνδρα κολακεύθηκε πολύ πο� |
| 3387 | η μεγάλη, σαν κ� |
| 3388 | ρία πια, Κατίνα, την ήθελε σ� |
| 3389 | ντροφιά και μ' όλη της την ανησ� |
| 3390 | χία για τον Αντώνη και τη φορεσιά το� |
| 3391 | , έκανε κι εκείνη την αδιάφορη και κάθισε πλάγι στην εξαδέλφη της μες στις ροδοδάφνες. Όλη όμως η άλλη τσούρμα, από την τρελή Κλειώ ως την μπλο� |
| 3392 | μπάλα τη Λο� |
| 3393 | κία, όλοι σπρώχνοντας και σπρωχνόμενοι, τρεχάτοι ακολούθησαν τη Μαριόρα και τον Αντώνη, πο� |
| 3394 | από την πίσω πόρτα μπήκαν στο μαγειρείο. |
| 3395 | - Τι είναι α� |
| 3396 | τά, καλέ; αναφώνησε μια γριά πο� |
| 3397 | κάθο� |
| 3398 | νταν πλάγι στο παράθ� |
| 3399 | ρο και κοίταζε το� |
| 3400 | ς περαστικούς στο δρόμο. Και τι μο� |
| 3401 | κάνατε την κο� |
| 3402 | ζίνα μο� |
| 3403 | ; Για δες νερά στις πλάκες! |
| 3404 | - Μη φωνάζεις, κερα-Αννέτα! είπε γελώντας η Κλειώ. Είναι εξάδελφος μας κι έπεσε στη στέρνα! Πάγει η Μαριόρα να το� |
| 3405 | φέρει στεγνά ρούχα και πρέπει να τον γδύσομε! |
| 3406 | - Κύριε ελέησον! είπε η κερα-Αννέτα και στα� |
| 3407 | ροκοπήθηκε και α� |
| 3408 | τή δ� |
| 3409 | ο φορές. Σα δε σκοτώθηκε το παιδί! Εσύ πάλι θα τον έβαλες στα αίματα, κερα-Κλειώ, σα να σε βλέπω, με τις μαριολιές σο� |
| 3410 | ! |
| 3411 | Ξεκαρδίστηκε η Κλειώ. |
| 3412 | - Και τι φταίγω εγώ, σα θέλο� |
| 3413 | ν οι μικροί να κάνο� |
| 3414 | ν το� |
| 3415 | ς μεγάλο� |
| 3416 | ς; είπε. Γύρε� |
| 3417 | ε να πηδήξει από πάνω από τη στέρνα! |
| 3418 | - Η Κλειώ φταίγει! φώναξε ο Αλέκος. Την ακούσαμε, ο Μπανανάκης κι εγώ, πο� |
| 3419 | το� |
| 3420 | είπε να πηδήξει! |
| 3421 | Γύρισε η Αλεξάνδρα εξαδέλφη και τον αποτσίφνωσε με μια ματιά. |
| 3422 | - Εσύ να μη φ� |
| 3423 | τρώνεις εκεί πο� |
| 3424 | δε σε σπέρνο� |
| 3425 | ν! το� |
| 3426 | είπε σ� |
| 3427 | ρτά, με ύφος δασκάλας, πο� |
| 3428 | την έκανε και επιβάλλο� |
| 3429 | νταν σε όλα της τ' αδέλφια. Ας μην την άκο� |
| 3430 | ε, αφού δεν ήταν άξιος! |
| 3431 | Ταπεινωμένος, αποσβολωμένος, άκο� |
| 3432 | ε ο Αντώνης κι έκανε πως σιάζει τα μανίκια το� |
| 3433 | , για ν' αποφύγει τα κοροϊδε� |
| 3434 | τικά βλέμματα των εξαδέλφων το� |
| 3435 | , προπάντων το� |
| 3436 | Γιάννη και της Κλειώς. Μα όταν κατάφθασε η Μαριόρα με στεγνά ρούχα και σίμωσε η Κλειώ χορε� |
| 3437 | τά και φωναχτά να το� |
| 3438 | βγάλει την μπλούζα το� |
| 3439 | , αγρίεψε, επαναστάτησε, ξαναβρήκε όλη την παλικαριά το� |
| 3440 | . |
| 3441 | - Να φύγετε όλοι! φώναξε. Δε θα γδ� |
| 3442 | θώ μπροστά σας! Και πάλι σπρώχνοντας και σκο� |
| 3443 | ντο� |
| 3444 | φλώντας βγήκε όλη η τσούρμα έξω κι έμεινε μόνος ο Αντώνης στην κο� |
| 3445 | ζίνα, με τη Μαριόρα και την κερα-Αννέτα. |
| 3446 | Έξω περίμενε η τσούρμα πολιορκώντας την πόρτα. Τα δ� |
| 3447 | ο μικρά, ο Αλέξανδρος και η Λο� |
| 3448 | κία, είχαν κολλήσει το μάτι το� |
| 3449 | ς σε μια χαραματιά της πόρτας και γύρε� |
| 3450 | αν να δο� |
| 3451 | ν. |
| 3452 | - Γδύθηκε; Ντύθηκε; Τι κάνει; ρώτησαν τ' άλλα δ� |
| 3453 | ο αγόρια, ο Μανόλης και ο Αλέκος. |
| 3454 | Μα τίποτα δεν έβλεπαν τα μικρά. Η κερα-Αννέτα, με όλο το πλάτος της παχιάς της ράχης, σκέπαζε τη χαραματιά. Και γελούσε η Κλειώ, κορόιδε� |
| 3455 | ε ο Γιάννης, και ο καθένας έλεγε το κοντό το� |
| 3456 | και το μακρύ το� |
| 3457 | . Μόνη η Πο� |
| 3458 | λο� |
| 3459 | διά στέκο� |
| 3460 | νταν παράμερα, σιωπηλή και ανήσ� |
| 3461 | χη. Τι θα πει η θεία, σα δει τα ρούχα το� |
| 3462 | Αντώνη; |
| 3463 | Η πόρτα άνοιξε και βγήκε η Μαριόρα σπρώχνοντας μπροστά της τον Αντώνη. |
| 3464 | Ένα ξεφωνητό τον παρέλαβε. Τι Αντώνης ήταν α� |
| 3465 | τός! Το πανταλόνι το� |
| 3466 | Γιάννη, διπλωμένο και ξαναδιπλωμένο, κρέμο� |
| 3467 | νταν ως τα πόδια το� |
| 3468 | , πο� |
| 3469 | έσερναν ξεθωριασμένες και πολ� |
| 3470 | πατημένες παντούφλες. Τα μανίκια, γ� |
| 3471 | ρισμένα και α� |
| 3472 | τά και ξαναγ� |
| 3473 | ρισμένα, το� |
| 3474 | σκέπαζαν ακόμα και τα χέρια. Ο λαιμός έχασκε, το κολάρο τον κο� |
| 3475 | κούλωνε, το πιγούνι το� |
| 3476 | χάνο� |
| 3477 | νταν μες στη γραβάτα, ήταν θέαμα ο Αντώνης! Μόνο τα μαλλιά το� |
| 3478 | , στεγνωμένα πια, ήταν καλοχτενισμένα, με καινούρια χωρίστρα. |
| 3479 | Μα μαζί με τα στεγνά ρούχα, ας ήταν και κωμικά, είχε ξαναβρεί ο Αντώνης το παραστατικό το� |
| 3480 | και τα μεγάλα το� |
| 3481 | κέφια, και πρώτος α� |
| 3482 | τός άρχισε τα καραγκιοζλίκια, με χορούς και πήδο� |
| 3483 | ς, χτ� |
| 3484 | πώντας χάμω τις πλατιές το� |
| 3485 | παντούφλες, πο� |
| 3486 | έκαναν πλακ πλακ πλακ στις πέτρες. Και το παιχνίδι έγινε τρελό και γενικό. Και ξαφνικά ο Αντώνης βρέθηκε το κέντρο όλης της εξαδελφικής παρατάξεως. Έγινε αρχηγός, χωρίς να καταλάβει κανείς πώς και πότε το� |
| 3487 | δόθηκε η αρχηγία. Έκοψε κι έραψε όσο και όπως ήθελε, και τ� |
| 3488 | φλά τον ακολούθησαν οι άλλοι. |
| 3489 | Κι έτσι έφτιασε στρατούς και στόλο� |
| 3490 | ς, χώρισε ληστές και χωροφύλακες, έστησε πύργο� |
| 3491 | ς, περιφρούρησε φ� |
| 3492 | λακές, διεύθ� |
| 3493 | νε τα πάντα. Ποτέ ακόμα δεν είχε φανταστεί τόση ποικιλία από μάχες: πολιορκίες γύρω στις ροδοδάφνες, με φρούρια Κατίνα, Αλεξάνδρα εξαδέλφη, Αλεξάνδρα αδελφή· να� |
| 3494 | μαχίες γύρω στη στέρνα, με να� |
| 3495 | αρχίδα αν� |
| 3496 | πότακτη Κλειώ, και μπο� |
| 3497 | ρλότα Μανόλη, Αλέκο, Πο� |
| 3498 | λο� |
| 3499 | διά· ληστείες στα κορφοβούνια των μπάγκων φ� |
| 3500 | γή αιχμαλώτων Λο� |
| 3501 | κία, Αλέξανδρος· μάχη αρχιληστών Γιάννης, Αντώνης. Λαμποκοπούσε όλος ο Αντώνης μες στα μακριά και πλατιά ρούχα το� |
| 3502 | Γιάννη. Ήταν σα ν' άναψε φωτοστέφανο γύρω στο κεφάλι το� |
| 3503 | . Τα μάτια το� |
| 3504 | άστραφταν, η φωνή το� |
| 3505 | σάλπιζε και βροντούσε, οι διαταγές το� |
| 3506 | έπεφταν σαν αστροπελέκια και όλοι � |
| 3507 | ποτάσσο� |
| 3508 | νταν μαγεμένοι, � |
| 3509 | πάκο� |
| 3510 | αν, εκτελούσαν τις προσταγές το� |
| 3511 | . Εκείνο το απόγεμα ήταν ο Αντώνης στις δόξες το� |
| 3512 | . |
| 3513 | - Ο Αντώνης είναι το πιο χρ� |
| 3514 | σό μας εξαδέλφι, δήλωσε η Κλειώ, όταν διακόπηκε το παιχνίδι και μπήκε στην κο� |
| 3515 | ζίνα ο Αντώνης, για να ξαναφορέσει τα στεγνωμένα το� |
| 3516 | πια ρούχα. |
| 3517 | Και όταν τα φόρεσε και ξαναβγήκε στην α� |
| 3518 | λή, με τη Μαριόρα και τα καπέλα των αδελφών το� |
| 3519 | , ολόκληρη η τσούρμα τον επε� |
| 3520 | φήμησε και τον ζητωκραύγασε. Ο Αντώνης θριάμβε� |
| 3521 | ε, χαμογελούσε, χαιρετούσε, και τον αποχαιρέτησαν τα εξαδέλφια μ' ενθο� |
| 3522 | σιασμούς και � |
| 3523 | ποσχέσεις γρήγορα να ξαναπαντηθούν. Μα, σα βγήκαν στο δρόμο, σαν κόπασαν οι τρέλες κι έλειψαν τα γέλια και σώπασαν οι φωνές και πήγαιναν τα τέσσερα αδέλφια με τη Μαριόρα, έσβησε ξαφνικά το φωτοστέφανο το� |
| 3524 | Αντώνη, διαλύθηκαν τα μάγια. Τον κοίταξαν τ' αδέλφια το� |
| 3525 | , πο� |
| 3526 | πήγαινε � |
| 3527 | περήφανα μπροστά, στο δρόμο το γεμάτον κόσμο τη βραδινή α� |
| 3528 | τή ώρα, και τρόμαξαν και ντράπηκαν γι' α� |
| 3529 | τόν. Το� |
| 3530 | ς φάνηκε αν� |
| 3531 | πόφορα βρώμικος και κωμικός, με τα ρούχα το� |
| 3532 | κιτρινιασμένα και ασιδέρωτα, αλλού ζαρωμένα και αλλού κρεμαστά, με παπούτσια και κάλτσες όπο� |
| 3533 | είχαν ξεραθεί κομμάτια οι λάσπες και με γραβάτα πο� |
| 3534 | είχε χάσει και χρώμα και σχήμα και είχε γίνει είδος μο� |
| 3535 | σαμάς. Βίασε το βήμα της η Αλεξάνδρα και τον πρόφθασε και το� |
| 3536 | είπε χαμηλόφωνα, στο α� |
| 3537 | τί: |
| 3538 | - Μην τρέχεις, Αντώνη, χώσο� |
| 3539 | κοντά στη Μαριόρα, μη σε δει κανείς! Είσαι φρίκη! |
| 3540 | Κόπηκε η φόρα το� |
| 3541 | Αντώνη και το ωραίο � |
| 3542 | περήφανο βήμα το� |
| 3543 | , κοίταξε μπράτσα και πόδια και η καρδιά το� |
| 3544 | βούλιαξε στα παπούτσια το� |
| 3545 | . Έριξε μια ματιά στο� |
| 3546 | ς περαστικούς πο� |
| 3547 | φορούσαν τα καλά το� |
| 3548 | ς, για το βραδινό κ� |
| 3549 | ριακάτικο περίπατο, και αντάμωσε ένα δ� |
| 3550 | ο βλέμματα κοροϊδε� |
| 3551 | τικά. Βράδ� |
| 3552 | νε το βήμα το� |
| 3553 | και χώθηκε μεταξύ της Μαριόρας και της Πο� |
| 3554 | λο� |
| 3555 | διάς. |
| 3556 | Αγγλικά, μην καταλάβει η Μαριόρα, ρώτησε την αδελφή το� |
| 3557 | : |
| 3558 | - Φαίνονται πολύ άσχημα τα ρούχα μο� |
| 3559 | ; |
| 3560 | Με δάκρ� |
| 3561 | α στη φωνή αποκρίθηκε η Πο� |
| 3562 | λο� |
| 3563 | διά: |
| 3564 | - Φρικτά! Τι θα πει η θεία; |
| 3565 | Βιαστικά, ψιθ� |
| 3566 | ριστά έκαναν σ� |
| 3567 | μβούλιο τα τρία μεγαλύτερα αδέλφια. Να μην περάσο� |
| 3568 | ν από τη βεράντα, όπο� |
| 3569 | θα κάθο� |
| 3570 | νταν οι θείες με τις επισκέψεις. Να πάρο� |
| 3571 | ν τον πίσω δρόμο. Να μπο� |
| 3572 | ν στην α� |
| 3573 | λή. Να βρο� |
| 3574 | ν την Αφροδίτη και να της ζητήσο� |
| 3575 | ν βοήθεια. Να μπο� |
| 3576 | ν μπροστά τα κορίτσια να την ειδοποιήσο� |
| 3577 | ν. Ολόκληρη στρατηγική προετοίμασαν τ' αδέλφια. Γιατί, αν έβλεπε η θεία τον Αντώνη σ' α� |
| 3578 | τά τα χάλια... |
| 3579 | - Σας είπα από το πρωί πως θα μας βγει στραβός ο μπάτης! είπε μελαγχολικά ο Αντώνης. |
| 3580 | - Έννοια σο� |
| 3581 | , θα σε γλιτώσομε! είπαν τα κορίτσια πο� |
| 3582 | περπατούσαν πότε μπρος και πότε πίσω, για να τον κρύψο� |
| 3583 | ν από το� |
| 3584 | ς περαστικούς, μην τύχει και τον γνωρίσει κανένας. |
| 3585 | Έφθασαν στα σπίτια το� |
| 3586 | Τσίλερ και μεμιάς έστριψαν όλα μαζί τ' αδέλφια στον πίσω δρομάκο. |
| 3587 | - Γιατί από δω, παιδιά; ρώτησε η Μαριόρα. |
| 3588 | - Πάντα από την α� |
| 3589 | λή μπαίνομε, αποκρίθηκε αποφασιστικά η Αλεξάνδρα. |
| 3590 | - Και πάντα εμείς μπαίνομε πρώτες, πρόσθεσε με φόρα η Πο� |
| 3591 | λο� |
| 3592 | διά παίρνοντας το χέρι το� |
| 3593 | Αλέξανδρο� |
| 3594 | , για να παρασύρει και τη Μαριόρα προς την α� |
| 3595 | λή. Τα κατάφεραν τα κορίτσια και μπήκαν πρώτες στην α� |
| 3596 | λή με τη Μαριόρα και τον Αλέξανδρο, αφήνοντας έξω τον Αντώνη, και από κει στο μαγειρείο, όπο� |
| 3597 | έπιασε η Μαριόρα κο� |
| 3598 | βέντα με την κερα-Ρήνη, ενώ η Αλεξάνδρα απομόνωσε την Αφροδίτη για να της τα πει και η Πο� |
| 3599 | λο� |
| 3600 | διά έστηνε καραούλι, μην παρο� |
| 3601 | σιαστεί ξαφνικά κανένας από το� |
| 3602 | ς μεγάλο� |
| 3603 | ς της βεράντας. |
| 3604 | - Πωπώ! αναφώνησε σαν τ' άκο� |
| 3605 | σε η Αφροδίτη. Μην τον δει μονάχα η θεία σο� |
| 3606 | ! Δεν ήθελε να το� |
| 3607 | δώσω, λέει, τα καλά το� |
| 3608 | , γιατί θα τα πατσαβο� |
| 3609 | ριάσει παίζοντας! Πού είναι το τρελόπαιδο; |
| 3610 | Μα σα βγήκε στην α� |
| 3611 | λή με την Αλεξάνδρα, το «τρελόπαιδο» δεν ήταν πο� |
| 3612 | θενά. |
| 3613 | - Θα φοβήθηκε να μπει μέσα, είπε η Αλεξάνδρα, θα στέκεται απέξω. |
| 3614 | Και τωόντι στέκο� |
| 3615 | νταν απέξω. Μα στο� |
| 3616 | ς λεκέδες και στις λάσπες το� |
| 3617 | ρούχο� |
| 3618 | το� |
| 3619 | είχαν προστεθεί τώρα κι αίματα νωπά, και με τα δ� |
| 3620 | ο το� |
| 3621 | χέρια σκέπαζε το στόμα το� |
| 3622 | . - Αντώνη! Τι έπαθες; φώναξε η Αλεξάνδρα. |
| 3623 | - Σσστ! Δεν είναι τίποτα, με δάγκασε ο Ντον! είπε χαμηλόφωνα ο Αντώνης. |
| 3624 | Η Αφροδίτη χλόμιασε. Άρπαξε τα χέρια το� |
| 3625 | και τα είδε ματωμένα. |
| 3626 | - Πού σε δάγκασε; ρώτησε γ� |
| 3627 | ρνώντας μέσα κι έξω τα χέρια το� |
| 3628 | . |
| 3629 | - Στο στόμα! είπε ο Αντώνης κι έδειξε το πάνω το� |
| 3630 | χείλι πο� |
| 3631 | μάτωνε από δ� |
| 3632 | ο τρύπες πο� |
| 3633 | είχαν αφήσει τα δόντια το� |
| 3634 | Ντον. |
| 3635 | Ο ένοχος κάθο� |
| 3636 | νταν παρακάτω και μασούλιζε ένα κόκαλο. Η Αφροδίτη φαίνο� |
| 3637 | νταν πολύ τρομαγμένη. Πλησίασε τον Ντον να τον εξετάσει και, καθώς την είδε α� |
| 3638 | τός, πετάχθηκε απάνω και άρχισε να πηδά γύρω της και να της κάνει χίλιες χαρές. Η Αφροδίτη όμως έμοιαζε σκο� |
| 3639 | το� |
| 3640 | ρεμένη. |
| 3641 | - Η ο� |
| 3642 | ρά το� |
| 3643 | είναι ψηλά, δε μοιάζει άρρωστος, είπε γ� |
| 3644 | ρίζοντας κοντά στ' αδέλφια. Τι το� |
| 3645 | έκανες και σε δάγκασε, Τρελαντώνη; |
| 3646 | - Το� |
| 3647 | πήρα το κόκαλο! είπε ντροπιασμένος ο Αντώνης. |
| 3648 | - Τις αταξίες σο� |
| 3649 | δεν μπορείς να μην τις κάνεις! είπε σκοτισμένη όλο και περισσότερο η Αφροδίτη. Έλα μέσα γρήγορα να σε πλύνω. Πρήστηκαν κιόλα τα χείλια σο� |
| 3650 | . |
| 3651 | Την ακολούθησε ο Αντώνης με την Αλεξάνδρα κι έκανε να μπει στην κο� |
| 3652 | ζίνα. Μα τον έσπρωξε κατά την είσοδο η Αφροδίτη. |
| 3653 | - Πάμε πάνω, το� |
| 3654 | είπε, θέλει καθάρισμα το στόμα σο� |
| 3655 | . Τρεχάτη και τρομαγμένη κατάφθασε η Πο� |
| 3656 | λο� |
| 3657 | διά με τον άλλο τόσο τρομαγμένο Αλέξανδρο. |
| 3658 | - Πίσω! Πίσω! ψιθύρισε. Μπαίνο� |
| 3659 | ν μέσα... |
| 3660 | Σταμάτησε άφωνη εμπρός στον αιματωμένο Αντώνη πο� |
| 3661 | πάλε� |
| 3662 | ε με την Αφροδίτη να της ξεφύγει. |
| 3663 | - Όχι, Αντώνη, δεν κάνει, θα φωνάξω τη θεία σο� |
| 3664 | ! έλεγε η Αφροδίτη. Δεν παίρνω απάνω μο� |
| 3665 | α� |
| 3666 | τή την ιστορία... |
| 3667 | Και βλέποντας πως της ξέφε� |
| 3668 | γε ο Αντώνης, τον άρπαξε από την μπλούζα το� |
| 3669 | και φώναξε: |
| 3670 | - Κ� |
| 3671 | ρία! Ελάτε, κ� |
| 3672 | ρία! Γρήγορα... |
| 3673 | - Κακιά! μούγκρισε ο Αντώνης κι έμεινε ακίνητος, περιμένοντας το αστροπελέκι πο� |
| 3674 | θα έπεφτε τώρα στο κεφάλι το� |
| 3675 | . |
| 3676 | Στην ανοιχτή πόρτα το� |
| 3677 | σαλονιού στέκο� |
| 3678 | νταν η θεία Μαριέτα και ο θείος ο γιατρός. |
| 3679 | - Τι τρέχει; ρώτησε η θεία. |
| 3680 | - Ο σκύλος δάγκασε τον Αντώνη! Δείτε, κύριε γιατρέ! είπε πολύ ταραγμένη η Αφροδίτη. |
| 3681 | - Ο σκύλος; |
| 3682 | - Ποιος σκύλος; |
| 3683 | - Πώς τον δάγκασε; |
| 3684 | - Πού; ρώτησαν μαζί θείος και θεία. |
| 3685 | - Αχ, Θεέ μο� |
| 3686 | ! Τι θα τον κάνο� |
| 3687 | ν τώρα! μο� |
| 3688 | ρμούρισε τρέμοντας η Αλεξάνδρα. |
| 3689 | - Η θεία θα δει τα ρούχα το� |
| 3690 | ... πρόσθεσε η Πο� |
| 3691 | λο� |
| 3692 | διά. Μα θεία και θείος είχαν πλησιάσει κατασ� |
| 3693 | γχ� |
| 3694 | σμένοι και, πίσω το� |
| 3695 | ς, ανήσ� |
| 3696 | χοι πρόβαλαν η θεία Αργίνη με το θείο Ζωρξή. |
| 3697 | - Τι τρέχει; |
| 3698 | - Ποιον δάγκασε ο σκύλος; |
| 3699 | - Τον Αντώνη! Τον δάγκασε ο σκύλος το� |
| 3700 | βασιλέα! εξήγησε η Αφροδίτη. |
| 3701 | Μεγάλο σούσο� |
| 3702 | ρο ακολούθησε. Θείος Ζωρζής, θεία Αργίνη, θεία Μαριέτα και θείος γιατρός μαζεύθηκαν γύρω στον άφωνο Αντώνη, πο� |
| 3703 | όλο περίμενε το αστροπελέκι, και το αστροπελέκι δεν έπεφτε. Και όχι μόνο δεν έπεφτε το αστροπελέκι, αλλά και όλοι οι μεγάλοι φασάρε� |
| 3704 | αν γύρω το� |
| 3705 | · η θεία Αργίνη τον πήρε στην αγκαλιά της, η θεία Μαριέτα βο� |
| 3706 | τούσε πανιά σε μια λεκάνη και το� |
| 3707 | ξέπλενε τρ� |
| 3708 | φερά πρόσωπο και χέρια, ενώ ο θείος Γιώργης βο� |
| 3709 | τούσε κομπρέσες σ' ένα κίτρινο γιατρικό και το� |
| 3710 | τις άπλωνε στα χείλια. |
| 3711 | - Δεν είναι τίποτα, δεν είναι τίποτα! έλεγε κάθε λίγο. Να το� |
| 3712 | εξακολο� |
| 3713 | θήσετε τις κομπρέσες με την άρνικα και θα ξεπρηστούν τα χείλια το� |
| 3714 | . Μόνο... |
| 3715 | Πήρε κατά μέρος το θείο Ζωρζή και κάτι το� |
| 3716 | είπε κρ� |
| 3717 | φά. Αμέσως άρπαξε το καπέλο το� |
| 3718 | ο θείος Ζωρζής και βγήκε έξω. |
| 3719 | - Τι τρέχει, Γιώργη; ρώτησε ανήσ� |
| 3720 | χα η θεία Μαριέτα. |
| 3721 | - Τίποτα. Μα καλό είναι να εξετάσο� |
| 3722 | ν το σκύλο, αποκρίθηκε ο θείος γιατρός. |
| 3723 | Σαστισμένα κοίταζαν τ' αδέλφια όλη α� |
| 3724 | τή τη φασαρία και τον Αντώνη πο� |
| 3725 | σιωπηλά δέχο� |
| 3726 | νταν, σα λίγο ζαλισμένος, χάδια και περιποιήσεις. Επέστρεψε ο θείος Ζωρζής και κάτι τον ρώτησε η θεία Μαριέτα και αποκρίθηκε ο θείος: |
| 3727 | - Ο βασιλέας διέταξε να δέσο� |
| 3728 | ν τον Ντον και να τον παραφ� |
| 3729 | λάγο� |
| 3730 | ν! |
| 3731 | Και χάιδεψε τα μαλλιά το� |
| 3732 | Αντώνη και είπε: |
| 3733 | - Δεν είναι τίποτα, και σ� |
| 3734 | είσαι παλικάρι! |
| 3735 | Το βράδ� |
| 3736 | εκείνο, σα βρέθηκαν μόνα πάλι, γδ� |
| 3737 | μένα και στο κρεβάτι, με κατεβασμένες τις κο� |
| 3738 | νο� |
| 3739 | πιέρες και σβησμένο το φως, τα τέσσερα αδέλφια έκαναν σ� |
| 3740 | μβούλιο στα σκοτεινά. |
| 3741 | - Ήθελα να ξέρω, είπε η Αλεξάνδρα, τι έκανε τη θεία και δε μάλωσε τον Αντώνη; |
| 3742 | Ο Αντώνης είχε δεμένο το στόμα, πράμα πο� |
| 3743 | τον δ� |
| 3744 | σκόλε� |
| 3745 | ε λίγο και τον έκανε να προφέρει περίεργα, με πολλά φ φ φ φ... και θ θ θ θ..., χωρίς όμως και να τον εμποδίζει να βάζει το λόγο το� |
| 3746 | , και μάλιστα να κόβει το λόγο στ' αδέλφια το� |
| 3747 | , με όλη την επιβολή πο� |
| 3748 | το� |
| 3749 | έδινε το δάγκαμα το� |
| 3750 | Ντον και η παλικαρίσια ακλαψιά το� |
| 3751 | . Σήκωσε τη φωνή το� |
| 3752 | πάνω από τα ψιθ� |
| 3753 | ρίσματα των αδελφών το� |
| 3754 | και είπε: |
| 3755 | - Κάποιοθθθ μάγεπθε τη θεία, γιατί όχι μόνο δε με μάλωθθθε, κο� |
| 3756 | κούτθθθι, μ' απεναντίαθ με φιλούθε θθθαν να ήμο� |
| 3757 | ν ο Αλέκθθθαντροθθθ! |
| 3758 | - Εγώ νομίζω πως δεν είδε τα ρούχα σο� |
| 3759 | , είπε η Πο� |
| 3760 | λο� |
| 3761 | διά. |
| 3762 | - Ούτε τις λάσπες στα παπούτσια το� |
| 3763 | , πρόσθεσε ο Αλέξανδρος. |
| 3764 | - Τα είδε όλα, διέκοψε η Αλεξάνδρα. Την άκο� |
| 3765 | σα πο� |
| 3766 | το είπε της Αφροδίτης. |
| 3767 | - Τι τηθ είπε; ρώτησε ανήσ� |
| 3768 | χος ξαφνικά ο Αντώνης. |
| 3769 | - Να μη σο� |
| 3770 | αλλάξει τα ρούχα σο� |
| 3771 | , μη σε ζαλίσει. Και είπε κι ένα άλλο. Είπε «Καλά και ήταν ο σκύλος το� |
| 3772 | βασιλέα». |
| 3773 | - Αλήθεια! θαύμασε η Πο� |
| 3774 | λο� |
| 3775 | διά. Καλά και ήταν ο Ντον! Από το κρεβάτι το� |
| 3776 | , αργά, ρώτησε ο Αλέξανδρος: |
| 3777 | - Γιατί είναι καλύτερο να σε δαγκάσει ο σκύλος το� |
| 3778 | βασιλέα παρά αλλο� |
| 3779 | νού; |
| 3780 | - Επειδή... άρχισε η Πο� |
| 3781 | λο� |
| 3782 | διά, μα στάθηκε. Κι εκείνη δεν ήξερε. Και ρώτησε διστακτικά: |
| 3783 | - Γιατί είπε η θεία πως ήταν καλύτερα, Αλεξάνδρα; |
| 3784 | - Επειδή α� |
| 3785 | τός είναι από καλή ράτσα, είπε με βεβαιότητα η Αλεξάνδρα. Ενώ, αν ήταν κανένας αγριόσκ� |
| 3786 | λος, θα τον είχε φάγει ολόκληρο τον Αντώνη. |
| 3787 | - Αλήθεια! στέναξε πάλι η Πο� |
| 3788 | λο� |
| 3789 | διά. |
| 3790 | - Καθόλο� |
| 3791 | ! διαμαρτ� |
| 3792 | ρήθηκε ο Αντώνης. Εγώ δε θα τον άφηνα, θα τον κλοτθθθούθα και θα τον έδιωχνα! |
| 3793 | - Ναι! Πού θα πρόφθαινες! έκανε η Αλεξάνδρα. |
| 3794 | Μα ο Αλέξανδρος, πο� |
| 3795 | δεν ικανοποιήθηκε με την εξήγηση, διέκοψε τη σ� |
| 3796 | ζήτηση. |
| 3797 | - Ο δικός μας ο Κέρβερος, στην Αλεξάνδρεια, δεν είναι σκύλος το� |
| 3798 | βασιλέα, και όμως δεν έφαγε ποτέ κανένα μας... ούτε μας δάγκασε ποτέ, είπε σ� |
| 3799 | λλογισμένος. |
| 3800 | Η παρατήρηση το� |
| 3801 | Αλέξανδρο� |
| 3802 | έριξε την Αλεξάνδρα σε σ� |
| 3803 | λλογή. Μα βρήκε αμέσως μια δικαιολογία. |
| 3804 | - Και πρώτον, είπε, ο Κέρβερος είναι δικό μας σκ� |
| 3805 | λί. |
| 3806 | - Και τι πειράζει; Η μαμά λέγει πως είναι αγριόσκ� |
| 3807 | λος! επέμεινε ο Αλέξανδρος. |
| 3808 | Και πάλι τα λόγια το� |
| 3809 | Αλέξανδρο� |
| 3810 | μπέρδεψαν την Αλεξάνδρα. Μα και πάλι βρήκε μιαν εξήγηση: |
| 3811 | - Ναι, μα ο Αντώνης δεν το� |
| 3812 | έπαιρνε τα κόκαλα το� |
| 3813 | ! Σήμερα πήρε το� |
| 3814 | Ντον το κόκαλο πο� |
| 3815 | έτρωγε. Και θύμωσε α� |
| 3816 | τός. |
| 3817 | - Βέβαια! επισφράγισε η Πο� |
| 3818 | λο� |
| 3819 | διά. |
| 3820 | - Κι έπρεπε γι' α� |
| 3821 | τό να τον δαγκάσει; ρώτησε ο Αλέξανδρος. Εσύ λες πως δεν πρέπει ποτέ να θ� |
| 3822 | μώνομε μεις, όταν άλλα παιδιά μας παίρνο� |
| 3823 | ν τα παιχνίδια μας. |
| 3824 | Η Αλεξάνδρα στενοχωρέθηκε. Τι σαλάτα την έκανε ο Αλέξανδρος την παιδαγωγική της! |
| 3825 | - Και πρώτον λες ανοησίες! Ο Ντον είναι σκύλος, τι ξέρει; έκανε αν� |
| 3826 | πόμονα. Έπειτα, να πο� |
| 3827 | τον τιμώρησε ο βασιλέας! Είπε να τον δέσο� |
| 3828 | ν και να τον παραφ� |
| 3829 | λάξο� |
| 3830 | ν! |
| 3831 | - Έπρεπε να τον δείρο� |
| 3832 | ν! επέμεινε ο Αλέξανδρος πο� |
| 3833 | κο� |
| 3834 | ρδίζο� |
| 3835 | νταν με τα ίδια το� |
| 3836 | τα λόγια. Γιατί δεν είπε ο θείος Γιώργης να τον δείρο� |
| 3837 | ν, παρά είπε μόνο να τον κοιτάξο� |
| 3838 | ν; |
| 3839 | - Να τον εκθθθετάθο� |
| 3840 | ν, διόρθωσε ο Αντώνης. |
| 3841 | - Τι θα πει; ρώτησε ο Αλέξανδρος. |
| 3842 | - Να τον εκθθθετάθο� |
| 3843 | ν θα πει... |
| 3844 | Το ήξερε τώρα ο Αντώνης, μα πώς να το πει με λόγια; Α� |
| 3845 | τός ο Αλέξανδρος, με τα αιώνια ρωτήματα το� |
| 3846 | ! |
| 3847 | - Δεν καταλαβαίνειθθθ τίποτα! Να, πώθθθ κάνο� |
| 3848 | ν εκθετάθθθειθ θτο θκολείο; |
| 3849 | Δεν είχε πολλή πεποίθηση στα λόγια το� |
| 3850 | ο Αντώνης, μα επιτέλο� |
| 3851 | ς ας καταλάβαινε και ο μικρός. Ο Αλέξανδρος όμως δεν είχε καταλάβει. Κι εννοούσε να καταλάβει. |
| 3852 | - Θα το� |
| 3853 | κάνο� |
| 3854 | ν μάθημα; ρώτησε. |
| 3855 | Το ερώτημα έμεινε χωρίς απάντηση, η κο� |
| 3856 | νο� |
| 3857 | πιέρα το� |
| 3858 | Αντώνη σώπαινε. Ένιωσε η Αλεξάνδρα πως κάπο� |
| 3859 | σκάλωσε το κύρος το� |
| 3860 | Αντώνη και πως κινδύνε� |
| 3861 | ε να γκρεμιστεί από κει πο� |
| 3862 | το είχε ανεβάσει η παλικαριά το� |
| 3863 | όλης της ημέρας. Για ν' αλλάξει την ομιλία και να κόψει τα ρωτήματα το� |
| 3864 | Αλέξανδρο� |
| 3865 | , πο� |
| 3866 | έβγαιναν πάντα κομπολόγι, είπε μ' έναν αναστεναγμό: |
| 3867 | - Ο� |
| 3868 | φ! Πάει α� |
| 3869 | τή η Κ� |
| 3870 | ριακή! Ήταν γρο� |
| 3871 | σούζικη! Πρώτα το ταξίδι της Αλίς, ύστερα η τούμπα το� |
| 3872 | Αντώνη στην εκκλησία, ύστερα η βο� |
| 3873 | τιά στη στέρνα και τώρα ο Ντον... Πρωί πρωί αλήθεια ο γρο� |
| 3874 | σούζης ο μπάτης... |
| 3875 | Μα τη διέκοψε ο Αντώνης. |
| 3876 | - Ποιοθθθ λέγει τον μπάτη γρο� |
| 3877 | θούδη; αναφώνησε. Εγώ ποτέ πια δε θα τον πω γρο� |
| 3878 | θθθούδη, χαλάλι το� |
| 3879 | , αφού με δάγκαθε ο Ντον! Αν δε με είχε δαγκάθει ο Ντον, αν δεν είχε τρομάκθει η θεία... Πωπώ! τι με περίμενε!... Μπα! Ο μπάτηθθθ είναι γο� |
| 3880 | ρλήθθθ! Δήτω ο μπάτηθθθ! |
| 3881 | Μια τούμπα στα μαλακά ακούστηκε και από μέσα από την κο� |
| 3882 | νο� |
| 3883 | πιέρα σα σάλπισμα ξαναπέταξε η φωνή το� |
| 3884 | Αντώνη: |
| 3885 | - Δήτω-ω-ω!!! |
| 3886 | - Ζήτω! φώναξε και ο Αλέξανδρος πο� |
| 3887 | ηλεκτρίσθηκε και ανασηκώθηκε και α� |
| 3888 | τός για τούμπα. |
| 3889 | - Τι τρέχει απάνω; Ποιος φωνάζει; |
| 3890 | Η φωνή της θείας στη σκάλα σταμάτησε ξαφνικά τις ετοιμασίες των άλλων κρεβατιών. Βήματα ακούστηκαν και σ� |
| 3891 | νάμα ένα βιαστικό γλίστρημα σωμάτων κάτω από σεντόνια πίσω από τις τέσσερις κο� |
| 3892 | νο� |
| 3893 | πιέρες, και τέλεια σιωπή απλώθηκε στην κάμαρα. Τα βήματα πλησίαζαν. Η θεία μπήκε μέσα προσεκτικά και στάθηκε ν' ακούσει. Τσιμο� |
| 3894 | διά... |
| 3895 | - Παιδιά; έκανε χαμηλόφωνα. |
| 3896 | - Κανένας δε μίλησε. |
| 3897 | Σίμωσε η θεία στο κρεβάτι το� |
| 3898 | Αντώνη, άπλωσε το χέρι της κάτω από την κο� |
| 3899 | νο� |
| 3900 | πιέρα κι έψαξε το μέτωπο και το λαιμό το� |
| 3901 | . Ο Αντώνης δεν κούνησε. Σιγά τράβηξε κείνη κι έσιαξε το σεντόνι το� |
| 3902 | , ξανάμπηξε την κο� |
| 3903 | νο� |
| 3904 | πιέρα και βγήκε έξω. |
| 3905 | - Όχι, δεν έχει π� |
| 3906 | ρετό, και κοιμούνται και τα τέσσερα, είπε βγαίνοντας. |
| 3907 | Και η φωνή το� |
| 3908 | θείο� |
| 3909 | απέξω αποκρίθηκε: |
| 3910 | - Μένει να παρακολο� |
| 3911 | θήσομε τώρα το σκύλο. Ε� |
| 3912 | τ� |
| 3913 | χώς φαίνεται να είναι καλά και σαν τον είδα, είχε σηκωμένη την ο� |
| 3914 | ρά κι έπινε Μοιάζει... |
| 3915 | Τα παρακάτω χάθηκαν στο γύρισμα της σκάλας. |
| 3916 | - Δε θαθθθ είπα πωθ ο μπάτηθθθ είναι γο� |
| 3917 | ρλήθθθ; ψιθύρισε τσε� |
| 3918 | δά ο Αντώνης. |
| 3919 | Από το κρεβάτι της Αλεξάνδρας ακούστηκε χαμηλόφωνη διαταγή: |
| 3920 | - Σσστ!... Η θεία είπε πως κοιμόμαστε! Καληνύχτα! |
| 3921 | Πο� |
| 3922 | σήμαινε «Δεν πρέπει να τη γελάσομε, λοιπόν φθάνο� |
| 3923 | ν τα λόγια». Για τ' αδέλφια ήταν σα να σάλπισε σιωπητήριο. Σε τέτοια διαταγή δεν επιτρέπο� |
| 3924 | νταν αντίρρηση. Και οι τρεις μικρότεροι, ε� |
| 3925 | άγωγα, έκλεισαν τα μάτια το� |
| 3926 | ς. |
| 3927 | Ξαπλωμένος χάμω, πίσω από το μολ� |
| 3928 | βένιο στρατό το� |
| 3929 | , το ένα μάτι κλειστό, σημαδεύοντας με το άλλο πού να ρίξει το βόλο το� |
| 3930 | , είπε ο Αντώνης: |
| 3931 | - Λοιπόν! Αποφάσισε! Είσαι ή δεν είσαι Τούρκος; |
| 3932 | - Δεν είμαι! αναφώνησε αγανακτισμένος ο Αλέξανδρος, γονατισμένος και α� |
| 3933 | τός πίσω από το δικό το� |
| 3934 | στρατό, τα χέρια το� |
| 3935 | απλωμένα προστατε� |
| 3936 | τικά πάνω από τα παρατεταγμένα μολ� |
| 3937 | βένια στρατιωτάκια. |
| 3938 | Ο Αντώνης άνοιξε το δεύτερο μάτι το� |
| 3939 | για να αγριοκοιτάξει τον αδελφό το� |
| 3940 | . |
| 3941 | - Λοιπόν τι είσαι; |
| 3942 | - Έλληνας! φώναξε ο Αλέξανδρος. |
| 3943 | - Μα πώς μπορούν Έλληνες να πολεμούν και να σκοτώνο� |
| 3944 | ν Έλληνες; ρώτησε ο Αντώνης. |
| 3945 | Ο Αλέξανδρος δεν ήξερε. |
| 3946 | - Δε θέλω όμως να είναι Τούρκοι οι στρατιώτες μο� |
| 3947 | ! διαμαρτ� |
| 3948 | ρήθηκε θ� |
| 3949 | μωμένος. |
| 3950 | - Και ποιος θα είναι τότε Τούρκος; Πώς θα πολεμήσομε; Ή Έλληνες θα είναι οι στρατιώτες σο� |
| 3951 | ή Τούρκοι! Αφού οι δικοί μο� |
| 3952 | είναι Έλληνες, οι δικοί σο� |
| 3953 | πρέπει να είναι Τούρκοι! |
| 3954 | - Δε θέλω! επανέλαβε ο Αλέξανδρος. |
| 3955 | Από το τραπέζι, όπο� |
| 3956 | με μπλο� |
| 3957 | και κόκκινα μολύβια χρωμάτιζαν οι δ� |
| 3958 | ο αδελφές ντεκολτέ κ� |
| 3959 | ρίες με τριαντάφ� |
| 3960 | λλα στο κεφάλι, παλιά φιγο� |
| 3961 | ρίνια της θείας Μαριέτας, σηκώθηκε η Πο� |
| 3962 | λο� |
| 3963 | διά και σίμωσε τ' αγόρια. |
| 3964 | Ήταν πάλι Κ� |
| 3965 | ριακή. Μια βδομάδα είχε περάσει από το δάγκαμα το� |
| 3966 | Ντον, τα χείλα το� |
| 3967 | Αντώνη είχαν γιατρε� |
| 3968 | τεί, οι αταξίες πολλαπλασιάστηκαν και οι τιμωρίες της θείας έπεφταν βροχή. Μα σήμερα δεν είχε πάγει η θεία στην εκκλησία, και τ' αγόρια, ελεύθερα, είχαν αποφασίσει να κάνο� |
| 3969 | ν πόλεμο κι έστησαν τον έναν αντίκρ� |
| 3970 | στον άλλο το� |
| 3971 | ς δ� |
| 3972 | ο το� |
| 3973 | ς εχθρικούς στρατούς. Στάθηκε η Πο� |
| 3974 | λο� |
| 3975 | διά, με τα χέρια στην πλάτη, όρθια, κι επιθεώρησε με μια ματιά τα τακτικά, κατά τετράδες βαλμένα στρατιωτάκια το� |
| 3976 | Αντώνη, τα το� |
| 3977 | φέκια και τις ξιφολόγχες το� |
| 3978 | ς ολόισια, γραμμή στον ώμο, με την ελληνική σημαία στη μέση και το στρατηγό καβάλα εμπρός. Και ύστερα κοίταξε τα στρατιωτάκια το� |
| 3979 | Αλέξανδρο� |
| 3980 | , μια μάζα γύρω στην τρίχρωμη μολ� |
| 3981 | βένια σημαία το� |
| 3982 | ς, με τις ξιφολόγχες άλλες στραβωμένες και άλλες σπασμένες, με βάσεις ασταθείς, αλλού τσακισμένες και αλλού κ� |
| 3983 | ρτές. Μα δε μίλησε. Και είπε ο Αντώνης, στα� |
| 3984 | ρώνοντας τα χέρια το� |
| 3985 | : |
| 3986 | - Τότε καλύτερα να μην παίξομε! Παραπονιάρικα είπε ο Αλέξανδρος: |
| 3987 | - Δε θέλω ο στρατός μο� |
| 3988 | να είναι τούρκικος! |
| 3989 | Και νιώθοντας πως ο ερχομός της Πο� |
| 3990 | λο� |
| 3991 | διάς σήμαινε επικο� |
| 3992 | ρία, σήκωσε το κεφάλι και παρακάλεσε: |
| 3993 | - Πες το� |
| 3994 | ! |
| 3995 | - Τότε μάζεψε το στρατό σο� |
| 3996 | , είπε ο Αντώνης. |
| 3997 | - Γιατί δε γίνεσαι εσύ Τούρκος; ρώτησε η Πο� |
| 3998 | λο� |
| 3999 | διά. |
| 4000 | - Εγώ; |
| 4001 | Υπερήφανα έδειξε ο Αντώνης το στρατό το� |
| 4002 | , ολοκαίνο� |
| 4003 | ριο, περιποιημένο, βερνικωμένο, σα να 'βγαινε από το μαγαζί, και χάιδεψε τη χάρτινη ελληνική σημαία, όχι πολύ τακτικά χρωματισμένη, αλλά παστρικά κολλημένη απάνω στη μολ� |
| 4004 | βένια σημαία, για να σκεπάσει τα τρία της χρώματα. |
| 4005 | - Α� |
| 4006 | τοί Τούρκοι; έκανε. Πώς μπορούν να είναι οι Τούρκοι πιο ωραίοι από το� |
| 4007 | ς Έλληνες; Και πώς μπορούν οι Έλληνες να έχο� |
| 4008 | ν α� |
| 4009 | τό το χάλι; πρόσθεσε με μια περιφρονητική κίνηση κατά τη μολ� |
| 4010 | βένια μάζα το� |
| 4011 | Αλέξανδρο� |
| 4012 | . |
| 4013 | Το επιχείρημα σ� |
| 4014 | γκίνησε την Πο� |
| 4015 | λο� |
| 4016 | διά. Ειρηνε� |
| 4017 | τικά είπε το� |
| 4018 | Αλέξανδρο� |
| 4019 | : |
| 4020 | - Ας είναι Άγγλοι οι δικοί σο� |
| 4021 | ! |
| 4022 | - Λαμπρά! Σαν τη μις Ράις! επιδοκίμασε ο Αντώνης πο� |
| 4023 | ήξερε τη νίκη το� |
| 4024 | σίγο� |
| 4025 | ρη και ήταν ενθο� |
| 4026 | σιασμένος να τραβήξει έναν τράκο στο� |
| 4027 | ς σ� |
| 4028 | μπατριώτες της μις Ράις, ας ήταν και μολ� |
| 4029 | βένιοι. |
| 4030 | Ο Αλέξανδρος στάθηκε να σ� |
| 4031 | λλογιστεί. |
| 4032 | - Καλά, είπε αργοκο� |
| 4033 | νώντας πλαγίως το κεφάλι το� |
| 4034 | , όχι για τη μις Ράις, μα γιατί ο θείος λέγει πως οι Άγγλοι μας έδωσαν την Κρήτη... |
| 4035 | - Την Κέρκ� |
| 4036 | ρα! διόρθωσε ο Αντώνης. Πού η Κρήτη! Η Κρήτη θα ελε� |
| 4037 | θερωθεί μόνη της! Α� |
| 4038 | τή δεν έχει ανάγκη από το� |
| 4039 | ς Άγγλο� |
| 4040 | ς! |
| 4041 | - Ναιαιαι; έκανε ο Αλέξανδρος. Πώς θα ελε� |
| 4042 | θερωθεί; |
| 4043 | - Θα κάνει επανάσταση, όπως ο Καραϊσκάκης... πο� |
| 4044 | μας έδειξε ό θείος τον τάφο το� |
| 4045 | , και θα ελε� |
| 4046 | θερωθεί όπως ελε� |
| 4047 | θερώθηκε η Ελλάδα. Να! Α� |
| 4048 | τοί οι Κρητικοί είναι παλικάρια! Οι δικοί μο� |
| 4049 | στρατιώτες λοιπόν είναι Κρητικοί! |
| 4050 | - Ωραία! φώναξε μ' ενθο� |
| 4051 | σιασμό ο Αλέξανδρος. Και οι δικοί μο� |
| 4052 | Έλληνες... |
| 4053 | Μα τον διέκοψε ο Αντώνης: |
| 4054 | - Μπούφο! Και τι είναι οι Κρητικοί; Δεν είναι και α� |
| 4055 | τοί Έλληνες; Και οι Κερκ� |
| 4056 | ραίοι; Και οι Ροδίτες και οι Κ� |
| 4057 | πριώτες; Πώς μπορούν Έλληνες να σκοτώνο� |
| 4058 | ν Έλληνες; Ο ενθο� |
| 4059 | σιασμός το� |
| 4060 | Αλέξανδρο� |
| 4061 | έπεσε και κοντοστάθηκε, ζαλισμένος λίγο από τόσα ονόματα. |
| 4062 | - Μα τότε; Τι θα είναι οι δικοί μο� |
| 4063 | ; ρώτησε κατσο� |
| 4064 | φιασμένος. |
| 4065 | - Μα δεν είπαμε πως θα είναι Άγγλοι; Και η σημαία σο� |
| 4066 | το λέγει. Είναι ξένη. |
| 4067 | - Η μις Ράις είπε πως δεν είναι αγγλική α� |
| 4068 | τή η σημαία, μο� |
| 4069 | ρμούρισε διστακτικός ο Αλέξανδρος. |
| 4070 | - Το ξέρω, είναι γαλλική, αδιάφορο. Έλα! Ετοιμάσο� |
| 4071 | ! |
| 4072 | - Μα είναι παλικάρια οι Άγγλοι; ρώτησε επιφ� |
| 4073 | λακτικά ο Αλέξανδρος. |
| 4074 | - Βέβαια είναι! Αφού μας έδωσαν την Κέρκ� |
| 4075 | ρα; Έλα τώρα! Πού είναι ο βόλος σο� |
| 4076 | ; |
| 4077 | Μα ο Αλέξανδρος είχε χάσει το βόλο το� |
| 4078 | . Τον γύρεψε μες στις φούστες το� |
| 4079 | , ανάμεσα στο� |
| 4080 | ς στρατιώτες το� |
| 4081 | , μες στο κο� |
| 4082 | τί το� |
| 4083 | ς, και πάλι στη μάζα των στρατιωτών. Ο βόλος δε βρέθηκε. Μόνο πο� |
| 4084 | έπεσαν οι στρατιώτες το� |
| 4085 | , πο� |
| 4086 | ήταν, ποιος πολύ ποιος λίγο, όλοι κάπως κο� |
| 4087 | τσοί και ανάπηροι, και χρειάστηκε να το� |
| 4088 | ς ξαναστήσει. Έχασε την � |
| 4089 | πομονή το� |
| 4090 | ο.Αντώνης. |
| 4091 | - Έλα, τελείωνε! φώναξε το� |
| 4092 | Αλέξανδρο� |
| 4093 | . Σο� |
| 4094 | δίνω εγώ άλλο βόλο! Μόνο στήσε γρήγορα το στρατό σο� |
| 4095 | ! |
| 4096 | Βιάζο� |
| 4097 | νταν ο Αλέξανδρος όσο μπορούσε και βοηθούσε και η Πο� |
| 4098 | λο� |
| 4099 | διά. Μα δεν ήταν εύκολο να στηθούν γερά στρατιώτες πο� |
| 4100 | όλοι σχεδόν είχαν στραβωμένες τις βάσεις. Το είδε η Πο� |
| 4101 | λο� |
| 4102 | διά και άρχισε να θ� |
| 4103 | μώνει. Με τα δόντια της, νε� |
| 4104 | ρικά, θ� |
| 4105 | μωσιάρικα, έσιαζε μια δ� |
| 4106 | ο λ� |
| 4107 | γισμένες βάσεις. |
| 4108 | - Τι χάλια πο� |
| 4109 | είναι οι στρατιώτες σο� |
| 4110 | ! είπε χαμηλόφωνα το� |
| 4111 | Αλέξανδρο� |
| 4112 | , ενώ παρακάτω ο Αντώνης γύρε� |
| 4113 | ε ανάμεσα στο� |
| 4114 | ς βόλο� |
| 4115 | ς το� |
| 4116 | έναν όμοιο σαν το δικό το� |
| 4117 | , για να τον δώσει το� |
| 4118 | αδελφού το� |
| 4119 | . Τι χάλια! Ένας δεν έχει στέρεη βάση! Και θες να είναι κι Έλληνες! Με την πρώτη θα πέσο� |
| 4120 | ν! |
| 4121 | Ντροπιασμένος κοίταζε ο Αλέξανδρος τα θ� |
| 4122 | μωμένα χέρια της Πο� |
| 4123 | λο� |
| 4124 | διάς πο� |
| 4125 | γύρε� |
| 4126 | ε να στερεώσει το� |
| 4127 | ς στρατιώτες το� |
| 4128 | , πατώντας τη μια βάση πάνω στην άλλη, μήπως τις αλληλοσ� |
| 4129 | γκρατήσει. Μα επέστρεφε ο Αντώνης. Το� |
| 4130 | ς έσφιξε η Πο� |
| 4131 | λο� |
| 4132 | διά όσο μπορούσε σε μια μάζα και σηκώθηκε. |
| 4133 | - Να, είπε ο Αντώνης το� |
| 4134 | αδελφού το� |
| 4135 | . Δε βρήκα τον απαράλλαχτο σαν το δικό μο� |
| 4136 | βόλο, μα δεν πειράζει. Ο δικός σο� |
| 4137 | είναι λίγο πιο μεγάλος, θα σκοτώσεις περισσότερο� |
| 4138 | ς από το� |
| 4139 | ς δικούς μο� |
| 4140 | στρατιώτες. Έλα! Τράβα εσύ πρώτος! |
| 4141 | - Και σημάδεψε καλά! πρόσταξε η Πο� |
| 4142 | λο� |
| 4143 | διά. |
| 4144 | Δίπλωσε ο Αλέξανδρος τον αντίχειρα το� |
| 4145 | μέσα στο στρογγ� |
| 4146 | λεμένο το� |
| 4147 | δείχτη, τοποθέτησε το βόλο πάνω στο νύχι το� |
| 4148 | και σημάδεψε. Μα ήταν μικρός ο αντίχειρας και βαρύς ο βόλος. Τον τίναξε, έφ� |
| 4149 | γε α� |
| 4150 | τός στραβά και πέρασε πλάγι στο� |
| 4151 | ς στρατιώτες το� |
| 4152 | Αντώνη, χωρίς ν' αγγίξει κανένα. |
| 4153 | - Μπούφο! μο� |
| 4154 | ρμούρισε η Πο� |
| 4155 | λο� |
| 4156 | διά. |
| 4157 | - Δική μο� |
| 4158 | σειρά! είπε ο Αντώνης. |
| 4159 | Ξαπλώθηκε χάμω, τοποθέτησε το βόλο το� |
| 4160 | στο νύχι το� |
| 4161 | , έκλεισε το ένα μάτι, σημάδεψε κι έριξε. Ο βόλος χτύπησε τη μάζα το� |
| 4162 | Αλέξανδρο� |
| 4163 | στη μια γωνιά και πήρε το� |
| 4164 | ς μισούς. |
| 4165 | - Ω! ω! ω! έκανε ο Αλέξανδρος, έτοιμος να κλάψει. |
| 4166 | - Στάσο� |
| 4167 | ! φώναξε η Πο� |
| 4168 | λο� |
| 4169 | διά απλώνοντας τα χέρια της. Είπαμε πως όποιος στρατιώτης έπεσε πάνω σ' άλλο στρατιώτη είναι πληγωμένος και ξανασηκώνεται. Σκοτωμένοι είναι μόνο όσοι ακο� |
| 4170 | μπούν ολόκληροι στο πάτωμα. |
| 4171 | - Σωστά, αποκρίθηκε ο Αντώνης πο� |
| 4172 | είχε κάνει το νόμο στα γενέθλια το� |
| 4173 | Αλέξανδρο� |
| 4174 | , όταν είχε λάβει ο αδελφός το� |
| 4175 | καινούριο� |
| 4176 | ς στρατιώτες, ενώ οι δικοί το� |
| 4177 | είχαν αρχίσει να χάνο� |
| 4178 | ν λίγο την ισορροπία το� |
| 4179 | ς. Σωστά, επανέλαβε πλησιάζοντας να επιτηρήσει την επιλογή. Μα τούτοι είναι σχεδόν όλοι σκοτωμένοι. |
| 4180 | - Καθόλο� |
| 4181 | ! είπε η Πο� |
| 4182 | λο� |
| 4183 | διά σηκώνοντας έναν πεσμένο πο� |
| 4184 | έσπρωξε έναν άλλο πλάγι το� |
| 4185 | . Να, κούνησε α� |
| 4186 | τός· άρα ακο� |
| 4187 | μπούσε στον άλλο. |
| 4188 | - Στην άκρη μόνο της ξιφολόγχης! παρατήρησε ο Αντώνης. |
| 4189 | - Αδιάφορο! Ακο� |
| 4190 | μπούσε! επέμεινε η Πο� |
| 4191 | λο� |
| 4192 | διά. |
| 4193 | Και σήκωσε τον πληγωμένο, και άλλον έναν, και πάλι άλλον, ώσπο� |
| 4194 | δεν έμειναν παρά τρεις τέσσερις σκοτωμένοι. |
| 4195 | - Σα να μο� |
| 4196 | φαίνεται πως το� |
| 4197 | ς σήκωσες όλο� |
| 4198 | ς! ξαναδιαμαρτ� |
| 4199 | ρήθηκε ο Αντώνης. |
| 4200 | - Καθόλο� |
| 4201 | ! Σήκωσα μόνο το� |
| 4202 | ς πληγωμένο� |
| 4203 | ς! Έλα, Αλέξανδρε, τράβα πάλι! |
| 4204 | Αναστέναξε ο Αλέξανδρος με ανακούφιση, σαν είδε πάλι όρθιο� |
| 4205 | ς το� |
| 4206 | ς στρατιώτες το� |
| 4207 | , και πάλι σημάδεψε και πάλι έριξε. Μα πάλι στράβωσε ο βόλος το� |
| 4208 | και αστόχησε και κατρακύλησε πέρα από το στρατό το� |
| 4209 | Αντώνη. |
| 4210 | - Μα δεν προσέχεις! το� |
| 4211 | φώναξε η Πο� |
| 4212 | λο� |
| 4213 | διά. |
| 4214 | - Δική μο� |
| 4215 | σειρά! είπε θριαμβε� |
| 4216 | τικά ο Αντώνης. |
| 4217 | Και σημάδεψε και τράβηξε, και πάλι ο μισός στρατός το� |
| 4218 | Αλέξανδρο� |
| 4219 | στρώθηκε χάμω. Η Πο� |
| 4220 | λο� |
| 4221 | διά ρίχθηκε στα γόνατα και άρχισε πάλι το ξεδιάλεγμα των πληγωμένων. Μ' α� |
| 4222 | τή τη φορά είχε ρίξει πιο δ� |
| 4223 | νατά ο Αντώνης και είχαν σκορπίσει μακριά οι στρατιώτες, αφήνοντας λιγότερο� |
| 4224 | ς πληγωμένο� |
| 4225 | ς παρά σκοτωμένο� |
| 4226 | ς. |
| 4227 | - Έλα, είπε σφίγγοντας τα δόντια της η Πο� |
| 4228 | λο� |
| 4229 | διά, σημάδεψε! Πρόσεξε! |
| 4230 | Πρόσεξε ο καημένος ο Αλέξανδρος, μα το� |
| 4231 | έπεφτε βαρύς ο βόλος και μικρό το χέρι και ήταν στερεές οι βάσεις το� |
| 4232 | Αντώνη. Α� |
| 4233 | τή τη φορά χτύπησε την πλε� |
| 4234 | ρά μιας τετράδας, αλλά, αν και κλονίστηκε ολόκληρη η σειρά, μόνο ένας στρατιώτης έπεσε. |
| 4235 | Και πάλι τράβηξε ο Αντώνης, και πάλι σκόρπισαν, πεθαμένοι και πληγωμένοι, όλοι σχεδόν οι στρατιώτες το� |
| 4236 | Αλέξανδρο� |
| 4237 | . |
| 4238 | Τα δάκρ� |
| 4239 | α έτρεχαν τώρα σιωπηλά στα μάγο� |
| 4240 | λα το� |
| 4241 | , ενώ σήκωνε το� |
| 4242 | ς πληγωμένο� |
| 4243 | ς το� |
| 4244 | , και πλάγι το� |
| 4245 | , σιωπηλή και α� |
| 4246 | τή, έτριζε η Πο� |
| 4247 | λο� |
| 4248 | διά τα δόντια της κι έσφιγγε κοντά-κοντά, για να � |
| 4249 | ποστηρίξει ο ένας τον άλλο, το� |
| 4250 | ς λίγο� |
| 4251 | ς πια ήρωες το� |
| 4252 | Αλέξανδρο� |
| 4253 | . |
| 4254 | Ο αγώνας δε βάσταξε πολύ. Στην κατοπινή ριξιά έπεσε όλος ο στρατός το� |
| 4255 | Αλέξανδρο� |
| 4256 | . |
| 4257 | - Ζήτω! φώναξε ο Αντώνης. Ζήτω! Σας έφαγα πάλι! |
| 4258 | - Καθόλο� |
| 4259 | ! αποκρίθηκε η Πο� |
| 4260 | λο� |
| 4261 | διά, γοργά σηκώνοντας τρεις τέσσερις στρατιώτες. Α� |
| 4262 | τοί είναι πληγωμένοι, πληγωμένος και ο στρατηγός! Έλα, Αλέξανδρε! |
| 4263 | - Ζαβολιάρα! της φώναξε ο Αντώνης. Ήταν όλοι σκοτωμένοι! |
| 4264 | - Δεν ήταν! διαμαρτ� |
| 4265 | ρήθηκε η Πο� |
| 4266 | λο� |
| 4267 | διά. Και δε θέλω να με λες ζαβολιάρα! Α� |
| 4268 | τοί ήταν πληγωμένοι, να, ήταν πεσμένοι έτσι... |
| 4269 | - Εγώ το� |
| 4270 | ς είδα, και ήταν όλοι σκοτωμένοι! επέμεινε ο Αντώνης. |
| 4271 | - Δεν ήταν! επέμεινε και η Πο� |
| 4272 | λο� |
| 4273 | διά. |
| 4274 | - Ήταν! |
| 4275 | - Δεν ήταν! |
| 4276 | Τα πράγματα αγρίε� |
| 4277 | αν. |
| 4278 | - Μη μαλώνετε! φώναξε η Αλεξάνδρα από το τραπέζι της. Ο Αντώνης ρίχθηκε κι εκείνος στα γόνατα. |
| 4279 | - Έλα, καλά, ξεμπέρδε� |
| 4280 | ε, Αλέξανδρε, ρίξε άλλη μια, είπε πεισμωμένος, και με την πρώτη θα σο� |
| 4281 | το� |
| 4282 | ς σαρώσω όλο� |
| 4283 | ς κάτω! |
| 4284 | Ο Αλέξανδρος, γονατιστός, δάγκανε τα χείλια το� |
| 4285 | , για να σταματήσει τα δάκρ� |
| 4286 | α πο� |
| 4287 | ολοένα ανάβρ� |
| 4288 | ζαν. Πήρε το βόλο το� |
| 4289 | , σημάδεψε κι έριξε. Μά έτρεμαν τα χέρια το� |
| 4290 | και ο βόλος πήδηξε από πάνω από το στρατό το� |
| 4291 | Αντώνη και κύλησε με κρότο στα σανίδια, μακριά, πίσω το� |
| 4292 | . |
| 4293 | - Δική μο� |
| 4294 | σειρά και τελείωσε! φώναξε θριαμβε� |
| 4295 | τικά ο Αντώνης. |
| 4296 | - Δεν πάει α� |
| 4297 | τή! αντιφώναξε η Πο� |
| 4298 | λο� |
| 4299 | διά. |
| 4300 | - Πάει και παραπάει! |
| 4301 | - Όχι, δεν πάει! Έδωσες το� |
| 4302 | Αλέξανδρο� |
| 4303 | ένα μεγάλο βόλο πο� |
| 4304 | δε χωρεί στο δάχτ� |
| 4305 | λο το� |
| 4306 | ! Δώσ' το� |
| 4307 | το δικό σο� |
| 4308 | βόλο! |
| 4309 | - Ανοησίες λες! Φύγε από κει! |
| 4310 | - Δεν πάει σο� |
| 4311 | λέγω! Στάσο� |
| 4312 | ! |
| 4313 | Με μια σπρωξιά την παραμέρισε ο Αντώνης, έριξε το βόλο το� |
| 4314 | και σκόρπισε στα πέρατα το� |
| 4315 | ς τελε� |
| 4316 | ταίο� |
| 4317 | ς ανδρείο� |
| 4318 | ς το� |
| 4319 | Αλέξανδρο� |
| 4320 | , μαζί και το στρατηγό, πο� |
| 4321 | α� |
| 4322 | τή τη φορά έπεσε από το άλογο. Ο Αλέξανδρος δε γύρε� |
| 4323 | ε πια να σ� |
| 4324 | γκρατήσει τ' αναφιλητά το� |
| 4325 | . Η Πο� |
| 4326 | λο� |
| 4327 | διά άφριζε. |
| 4328 | - Δεν πάει! έλεγε και ξανάλεγε. Δεν πάει, είναι αδικία! Και με φούρκα μάζεψε το στρατηγό, τον κάθισε στο άλογο και άρχισε να στήνει πάλι όρθιο� |
| 4329 | ς το� |
| 4330 | ς στρατιώτες. |
| 4331 | Με μια ξανάστροφη το� |
| 4332 | ς έριξε κάτω ο Αντώνης. Έξω φρενών κλότσησε η Πο� |
| 4333 | λο� |
| 4334 | διά και αναποδογύρισε και σκόρπισε όλο το στρατό το� |
| 4335 | Αντώνη. Άλλη μάχη ξέσπασε τότε. Την έπιασε ο Αντώνης από τα δ� |
| 4336 | ο χέρια γ� |
| 4337 | ρεύοντας να τη γονατίσει. |
| 4338 | - Τι έκανες; της είπε μέσα από τα δόντια το� |
| 4339 | . Είδες τι έκανες; Έριξες κάτω την ελληνική σημαία και την ξεκόλλησες! Μάζεψε την ε� |
| 4340 | θύς και φίλησε την! |
| 4341 | - Δεν τη μαζεύω και δεν τη φιλώ! |
| 4342 | - Θα τη μαζέψεις! |
| 4343 | - Δεν τη μαζεύω! |
| 4344 | Με τη βία τη γονάτισε. |
| 4345 | - Μάζεψε την! Είναι η ελληνική σημαία! |
| 4346 | - Δεν είναι! Είναι ένα παλιόχαρτο... |
| 4347 | - Πο� |
| 4348 | λο� |
| 4349 | διά!... |
| 4350 | Διακόπηκε κείνη, τρομαγμένη με τα ίδια της τα λόγια. Σα να πάγωσε ξαφνικά η κάμαρα όλη. Η Αλεξάνδρα είχε σηκωθεί από τη ζωγραφική της, ο Αντώνης τράβηξε τα χέρια το� |
| 4351 | , ο Αλέξανδρος σταμάτησε τα κλάματα το� |
| 4352 | . Και οι τρεις την κοίταζαν. Μα η Πο� |
| 4353 | λο� |
| 4354 | διά δεν τα 'βαζε κάτω. |
| 4355 | - Δεν είναι α� |
| 4356 | τό σημαία! επέμεινε. Α� |
| 4357 | τό το ζωγράφισε ο Αντώνης, και το κόλλησε ο Αντώνης, και δεν είναι τίποτα, και είναι πασαλειμμένο γκόμες και μο� |
| 4358 | ντζούρες! Είναι... είναι... |
| 4359 | Δεν τόλμησε να επαναλάβει τη λέξη, μα τα χείλια της έτρεμαν και δάκρ� |
| 4360 | α μαζεύο� |
| 4361 | νταν στα μάτια της. |
| 4362 | - Είναι μια μο� |
| 4363 | ντζούρα! μο� |
| 4364 | ρμούρισε. |
| 4365 | - Καλά! είπε ο Αντώνης. Το απόγεμα θα έλθει ο Γιάννης και θα τον ρωτήσω αν επιτρέπονται α� |
| 4366 | τά! Θα το� |
| 4367 | πω πως είπες τη σημαία μας παλιόχαρτο και μο� |
| 4368 | ντζούρα! - Δεν την είπα! |
| 4369 | - Δεν την είπες; Τ' άκο� |
| 4370 | σε και η Αλεξάνδρα και ο Αλέξανδρος! |
| 4371 | - Όχι! Δεν το είπα για τη σημαία μας! Το είπα γι' α� |
| 4372 | τό το χαρτί... |
| 4373 | - Να, πάλι το λες! Λοιπόν για τιμωρία σο� |
| 4374 | θα το� |
| 4375 | πω και το άλλο. Πως είπες πο� |
| 4376 | , όταν μεγαλώσεις, θα τον πάρεις... |
| 4377 | Α� |
| 4378 | τού πια ξεχείλισε το ποτήρι. Η Πο� |
| 4379 | λο� |
| 4380 | διά έμπηξε τα κλάματα, πετάχθηκε έξω από την κάμαρα κι έτρεξε ολόισια στην α� |
| 4381 | λή. Εκεί ήταν μοναξιά και ηλιοπύρι. Κάθισε στο πεζούλι της πόρτας, έσκ� |
| 4382 | ψε το κεφάλι της στα γόνατα κι έκλαψε, έκλαψε όσο το τραβούσε η καρδιά της. Η πόρτα της α� |
| 4383 | λής άνοιξε σιγά και η Αλίς μπήκε μέσα. Μα τόσο έκλαιγε η Πο� |
| 4384 | λο� |
| 4385 | διά, πο� |
| 4386 | δεν την άκο� |
| 4387 | σε. Πλησίασε η Αλίς λίγο διστακτικά και ακούμπησε το χέρι στο σκ� |
| 4388 | μμένο κεφάλι της Πο� |
| 4389 | λο� |
| 4390 | διάς. |
| 4391 | - Γιατί κλαις; ρώτησε γλ� |
| 4392 | κά. |
| 4393 | Ξαφνίστηκε η Πο� |
| 4394 | λο� |
| 4395 | διά και ανορθώθηκε. Το πρόσωπο της ήταν μο� |
| 4396 | σκεμένο και μο� |
| 4397 | ντζο� |
| 4398 | ρωμένο από τ' ασκούπιστα δάκρ� |
| 4399 | α. Αντίκρισε το σ� |
| 4400 | μπονετικό βλέμμα της Αλίς και σ� |
| 4401 | γκινήθηκε και ξανάρχισε τα κλάματα. |
| 4402 | - Γιατί κλαις; Τι έχεις; |
| 4403 | Μα δεν ήθελε να πει η Πο� |
| 4404 | λο� |
| 4405 | διά ούτε για τη σημαία ούτε για τον καβγά της με τον Αντώνη ούτε για τις φοβέρες το� |
| 4406 | πως θα τα πει το� |
| 4407 | Γιάννη. Σ� |
| 4408 | νάμα θ� |
| 4409 | μήθηκε την τελε� |
| 4410 | ταία φορά πο� |
| 4411 | είχε έλθει η Αλίς και, βλέποντας την τόσο σ� |
| 4412 | μπονετική και γλ� |
| 4413 | κιά, ντράπηκε για τα τραχιά λόγια πο� |
| 4414 | της είχε πει ο Αντώνης, πως εκείνη σταύρωσε το Χριστό. Και, με ξαφνική τρ� |
| 4415 | φερότητα, αγκάλιασε την Αλίς και τη φίλησε. |
| 4416 | Κοκκίνισε κείνη από ε� |
| 4417 | χαρίστηση και της ανταπέδωσε το φίλημα της. |
| 4418 | - Μα γιατί κάθεσαι στον ήλιο; Πύρωσε το κεφάλι σο� |
| 4419 | , είπε. Έλα στη σκιά. |
| 4420 | Μαζί πήγαν τα δ� |
| 4421 | ο κορίτσια και κάθισαν κάτω από τη γαζία. Και για να κάνει την Πο� |
| 4422 | λο� |
| 4423 | διά να ξεχάσει τη λύπη της, είπε η Αλίς. |
| 4424 | - Ξέρεις γιατί δεν ήρθα τόσες μέρες; Ήμο� |
| 4425 | ν στης θείας μο� |
| 4426 | , στην εξοχή, στο βο� |
| 4427 | νό, στην πρασινάδα και στα πεύκα! Αχ, έλα και σ� |
| 4428 | !... |
| 4429 | Μέσα στην κάμαρα ωστόσο άλλος θρήνος γίνο� |
| 4430 | νταν. Ο Αλέξανδρος μάζε� |
| 4431 | ε φούχτες το� |
| 4432 | ς στρατιώτες το� |
| 4433 | , κλαίγοντας, και το� |
| 4434 | ς έριχνε φύρδην μείγδην στο κο� |
| 4435 | τί το� |
| 4436 | ς, ενώ ο Αντώνης, με τα χέρια στην τσέπη, πήγαινε κι έρχο� |
| 4437 | νταν σα Μεγάλος Ναπολέων μετά τη νίκη. |
| 4438 | - Και πρώτον δεν κάνει να κλαις γιατί νικήθηκες! είπε το� |
| 4439 | αδελφού το� |
| 4440 | . Δεν είναι σπορ α� |
| 4441 | τό! |
| 4442 | Ο Αλέξανδρος, πο� |
| 4443 | το ήξερε, πο� |
| 4444 | είχε ακούσει α� |
| 4445 | τό το ίδιο μάθημα ύστερ' από κάθε μάχη με τον Αντώνη, δεν αποκρίθηκε, μόνο μο� |
| 4446 | σούνιζε σιωπηλά, γ� |
| 4447 | ρεύοντας να καταπιεί τα δάκρ� |
| 4448 | α το� |
| 4449 | . |
| 4450 | Η Αλεξάνδρα είχε ξανακαθίσει στο τραπέζι κι έγλειφε το πινέλο της για να το κάνει μ� |
| 4451 | τερό. |
| 4452 | - Ο Αλέξανδρος είναι μικρός, είπε μ' επιείκεια. Μα η Πο� |
| 4453 | λο� |
| 4454 | διά πο� |
| 4455 | είναι μεγάλη πρέπει να μάθει να μη θ� |
| 4456 | μώνει, σα χάνει ένα παιχνίδι. |
| 4457 | Ο Αλέξανδρος ξέσπασε σε καινούρια κλάματα. |
| 4458 | - Η Πο� |
| 4459 | λο� |
| 4460 | διά είναι πολύ καλή! είπε. |
| 4461 | - Βέβαια, γιατί σε βοήθησε! αποκρίθηκε ο Αντώνης. |
| 4462 | - Δε με βοήθησε! Αν με είχε βοηθήσει, θα κέρδιζα εγώ τον πόλεμο! |
| 4463 | - Κιαμεδέ! Με τέτοιο� |
| 4464 | ς στρατιώτες, στραβωμένο� |
| 4465 | ς, σπασμένο� |
| 4466 | ς... |
| 4467 | - Ναι, θα σο� |
| 4468 | σκότωνε η Πο� |
| 4469 | λο� |
| 4470 | διά το� |
| 4471 | ς δικούς σο� |
| 4472 | ! |
| 4473 | - Κιαμεδέ! είπε πάλι ο Αντώνης. |
| 4474 | Ξανάνοιξε το κο� |
| 4475 | τί το� |
| 4476 | , όπο� |
| 4477 | έναν έναν είχε σ� |
| 4478 | γ� |
| 4479 | ρίσει και φ� |
| 4480 | λάξει το� |
| 4481 | ς στρατιώτες το� |
| 4482 | , αφού πρώτα διόρθωσε και ίσιασε όσες ξιφολόγχες είχαν κακοπάθει από την κλοτσιά της Πο� |
| 4483 | λο� |
| 4484 | διάς, και το� |
| 4485 | ς χάιδεψε με αγάπη. |
| 4486 | - Τέτοιο στρατό δεν τον νικά κανένας! είπε. Οι δικές μο� |
| 4487 | βάσεις είναι όλες στερεές! |
| 4488 | - Η Πο� |
| 4489 | λο� |
| 4490 | διά θα το� |
| 4491 | ς νικούσε, γιατί σημαδεύει πιο καλά από σένα! |
| 4492 | - Κιαμεδέ! επανέλαβε κοροϊδε� |
| 4493 | τικά ο Αντώνης. |
| 4494 | - Ναι, σημαδεύει πιο καλά! επέμεινε με πείσμα ο Αλέξανδρος. Στο κροκέ, στην Αλεξάνδρεια, πολλές φορές σε κέρδιζε! |
| 4495 | - Στο κροκέ! Ένα κο� |
| 4496 | τό, κοριτσίστικο παιχνίδι! έκανε ακατάδεχτα ο Αντώνης. Εγώ σο� |
| 4497 | λέγω για βόλο� |
| 4498 | ς! Στο� |
| 4499 | ς βόλο� |
| 4500 | ς τα βγάζει πέρα μαζί μο� |
| 4501 | ; |
| 4502 | - Και στο� |
| 4503 | ς βόλο� |
| 4504 | ς σε κερδίζει η Πο� |
| 4505 | λο� |
| 4506 | διά! |
| 4507 | - Ποτέ! |
| 4508 | - Ναι, σε κέρδισε μια μέρα, εγώ το θ� |
| 4509 | μούμαι! |
| 4510 | - Λες ανοησίες! |
| 4511 | - Σε κέρδισε μια μέρα! |
| 4512 | - Και πρώτον η Πο� |
| 4513 | λο� |
| 4514 | διά δεν έχει βόλο� |
| 4515 | ς! Πώς με κέρδισε; Με τι; |
| 4516 | - Ο Στάμος της είχε δώσει βόλο� |
| 4517 | ς! |
| 4518 | - Ο Στάμος; Θ� |
| 4519 | μάσαι σ� |
| 4520 | τώρα τι έκανε στην Αλεξάνδρεια ο Στάμος! |
| 4521 | - Ναι, εγώ θ� |
| 4522 | μούμαι. Εσύ κάνεις πως ξέχασες. Εσύ έπαιζες με την Αλεξάνδρα κι εκείνη εναντίον σο� |
| 4523 | με τον Στάμο. |
| 4524 | - Ο Στάμος κέρδισε κείνη τη μέρα, όχι η Πο� |
| 4525 | λο� |
| 4526 | διά! |
| 4527 | - Ναι, η Πο� |
| 4528 | λο� |
| 4529 | διά! Εγώ το θ� |
| 4530 | μούμαι! Το είπε και ο Στάμος! |
| 4531 | - Και σ� |
| 4532 | λες ό,τι ακούσεις, σαν παπαγάλος! |
| 4533 | - Και σ� |
| 4534 | λες ψέματα... |
| 4535 | - Αλέξανδρε! φώναξε τρομαγμένη η Αλεξάνδρα. |
| 4536 | Πιο μεγάλη προσβολή δεν μπορούσε να γίνει το� |
| 4537 | Αντώνη, παρά να το� |
| 4538 | πο� |
| 4539 | ν πως λέγει «ανακρίβειες». Τη λέξη όμως «ψέματα» κανένα απ' τ' αδέλφια δεν είχε τολμήσει ποτέ να την ξεστομίσει. Θα έπεφτε τώρα ξύλο; |
| 4540 | Σφίγγοντας φούχτες και δόντια, κατακόκκινος, είπε ο Αντώνης: |
| 4541 | - Είσαι μικρός και δε σε δέρνω! Μα στάσο� |
| 4542 | να έλθει η μαμά, να μάθει πως είπες «Βρε σ� |
| 4543 | » στον αξιωματικό, και βλέπεις εσύ! |
| 4544 | Ο Αλέξανδρος αναλύθηκε πάλι στα κλάματα. |
| 4545 | - Μην το πεις! παρακάλεσε. |
| 4546 | - Όχι, τι; Να λες έτσι, πως λέγω εγώ ψέματα; Και σα μάθει η μαμά πως λες α� |
| 4547 | τή τη λέξη... |
| 4548 | - Πο� |
| 4549 | δε θέλει ο πατέρας ούτε να περνά το στόμα μας! πρόσθεσε α� |
| 4550 | στηρά η Αλεξάνδρα. |
| 4551 | - Και πως μο� |
| 4552 | την είπες εμένα... εμένα! επανέλαβε ο Αντώνης. Να δεις! Να δεις τι θα πάθεις, κι εσύ και η Πο� |
| 4553 | λο� |
| 4554 | διά, πο� |
| 4555 | είπε μο� |
| 4556 | ντζούρα και παλιόχαρτο την ελληνική σημαία! |
| 4557 | Α� |
| 4558 | τή η διπλή φοβέρα αποτελείωσε πια τον Αλέξανδρο. Κάθισε χάμω, έχωσε το κεφάλι το� |
| 4559 | στις δίπλες της φούστας το� |
| 4560 | και αφέθηκε στην απελπισία το� |
| 4561 | . Η πόρτα της κάμαρας άνοιξε και το γελαστό κεφάλι της Αλίς, με τις ξανθές της πλεξούδες στεφάνι, παρο� |
| 4562 | σιάστηκε στο άνοιγμα. |
| 4563 | - Καλημέρα! φώναξε χαρούμενα. Μας θέλετε; Και μπήκε μέσα με την Πο� |
| 4564 | λο� |
| 4565 | διά. |
| 4566 | Το μάτι της Πο� |
| 4567 | λο� |
| 4568 | διάς έπεσε αμέσως στο ξαφνισμένο, όλο δάκρ� |
| 4569 | α και δαχτ� |
| 4570 | λιές πασαλειμμένο πρόσωπο το� |
| 4571 | Αλέξανδρο� |
| 4572 | . Μάντεψε ε� |
| 4573 | θύς καβγάδες και λογομαχίες, όπο� |
| 4574 | ο φ� |
| 4575 | σικός της σύμμαχος θα τις έφαγε πάλι. |
| 4576 | - Γιατί κλαις; ρώτησε απότομα, έτοιμη για μάχη. |
| 4577 | - Γιατί... γιατί... κλαψαποκρίθηκε ο Αλέξανδρος. Μα τον διέκοψε ο Αντώνης μ' ένα νόημα. |
| 4578 | - Μην πεις! διέταξε σιωπηλά, κρ� |
| 4579 | φοδείχνοντας την Αλίς. Και σκύβοντας πάνω στον αδελφό το� |
| 4580 | , τάχα να τον βοηθήσεινα σηκωθεί, το� |
| 4581 | πρόσταξε στο α� |
| 4582 | τί: |
| 4583 | - Μην πεις για τη σημαία μπροστά της! |
| 4584 | Και σώπασε ο Αλέξανδρος κι έγινε σιωπή, και τ' αδέλφια στάθηκαν αδέξια, κο� |
| 4585 | τά, μαγκωμένα. |
| 4586 | Μα η Αλίς δεν το� |
| 4587 | ς άφησε καιρό να νιώσο� |
| 4588 | ν τη στενοχώρια το� |
| 4589 | ς. Γελαστή σίμωσε τον Αντώνη και, σπρώχνοντας με το δάχτ� |
| 4590 | λο πίσω το κεφάλι το� |
| 4591 | , είπε: |
| 4592 | - Για να δω; Μπα! Περίεργο! Δε φαίνονται τα δαγκάματα το� |
| 4593 | Ντον, μόνο δ� |
| 4594 | ο μικρά κοκκινάκια! Πόνεσες πολύ; |
| 4595 | - Όχι! Μα πώς το ξέρεις; ρώτησε ο Αντώνης. |
| 4596 | - Μας το 'πε χθες βράδ� |
| 4597 | η Μαρούσα. Μας είπε πως ήλθατε να με φωνάξετε, αλήθεια; Τι κρίμα πο� |
| 4598 | είχα φύγει! Και πως ύστερα σε δάγκασε ο Ντον. Καημένε Αντώνη! Πώς θα πόνεσες! |
| 4599 | - Όχι, δεν πόνεσα πολύ, με δάγκασε, να, έτσι! είπε ο Αντώνης πιάνοντας το χείλι το� |
| 4600 | ανάμεσα στον αντίχειρα και στο δείχτη. |
| 4601 | - Καλέ, τι λες; Σο� |
| 4602 | έκανε, λέει, κιμά το πρόσωπο! Ναι, η Μαρούσα μας το είπε. Και κόντεψες να λ� |
| 4603 | σσάξεις και δεν έκλαψες, ούτε καν φοβήθηκες! Μπράβο σο� |
| 4604 | ! Όλοι σε θα� |
| 4605 | μάσαμε... |
| 4606 | Ο Αντώνης, πο� |
| 4607 | δεν είχε καταλάβει καθόλο� |
| 4608 | πως έγινε κιμάς το πρόσωπο το� |
| 4609 | , ούτε πως κόντεψε να λ� |
| 4610 | σσάξει, ένιωσε έξαφνα σα να � |
| 4611 | ψώνο� |
| 4612 | νταν μια πήχη πάνω από το μπόι το� |
| 4613 | . |
| 4614 | Οι αδελφές το� |
| 4615 | όμως, φ� |
| 4616 | σικά, έκαναν να τον κατεβάσο� |
| 4617 | ν από τα ύψη το� |
| 4618 | . |
| 4619 | - Τι; Τι είπε η Μαρούσα; ρώτησε ειρωνικά η Αλεξάνδρα. Και φο� |
| 4620 | ριαστά διαμαρτ� |
| 4621 | ρήθηκε η Πο� |
| 4622 | λο� |
| 4623 | διά: |
| 4624 | - Καθόλο� |
| 4625 | δεν το� |
| 4626 | έκανε κιμά το πρόσωπο! ενώ με βιαστικά βήματα πλησίαζε ο Αλέξανδρος και σηκώνο� |
| 4627 | νταν στις μύτες το� |
| 4628 | , για να δει από πιο κοντά τις άγνωστες πληγές στο πρόσωπο το� |
| 4629 | αδελφού το� |
| 4630 | . |
| 4631 | Μα η Αλίς δεν � |
| 4632 | ποχώρησε. |
| 4633 | - Ναι, ναι, σε ξέρω! Είσαι πάντα παλικάρι και ποτέ δε λες πως πονείς! επανέλαβε. Μα κόντεψες να λ� |
| 4634 | σσάξεις και να πεθάνεις! Το είπε και ο πατέρας, και κατατρόμαξαν όλοι εδώ... |
| 4635 | - Εμείς; Καθόλο� |
| 4636 | ! αναφώνησε η Πο� |
| 4637 | λο� |
| 4638 | διά. Εκτός, ναι, μόνο σαν έτρεχαν τα αίματα... |
| 4639 | - Καλέ, τι αίματα! Τόσο τρόμαξε η θεία σας η Μαριέτα, πο� |
| 4640 | έστειλε το θείο σας στο βασιλέα να το� |
| 4641 | πει να σκοτώσει τον Ντον. Και είπε ο βασιλέας: «Πώς λ� |
| 4642 | πούμαι γι' α� |
| 4643 | τό πο� |
| 4644 | σ� |
| 4645 | νέβηκε! Να είστε βέβαιος πως θα θέσομε τον Ντον και θα τον παραφ� |
| 4646 | λάξομε!» Και κάθε μέρα, ύστερα, μηνούσε πως ο Ντον ήπιε πολύ νερό... |
| 4647 | - Γιατί; ρώτησε η Αλεξάνδρα. |
| 4648 | - Γιατί, αν ήταν λ� |
| 4649 | σσασμένος, δε θα έπινε νερό, έτσι λέγει ο πατέρας. Μα ο Αντώνης δεν το ήξερε πως δε θα ήταν λ� |
| 4650 | σσασμένος, και όμως δε φοβήθηκε καθόλο� |
| 4651 | ! Οι δ� |
| 4652 | ο αδελφές άκο� |
| 4653 | αν κλονισμένες και ο Αλέξανδρος ξέχασε, στη σαστιμάδα το� |
| 4654 | , να κλείσει το στόμα το� |
| 4655 | . |
| 4656 | - Και όχι μόνο τον δάγκασε, αλλά τον δάγκασε στο πρόσωπο, πο� |
| 4657 | είναι ακόμα πιο επικίνδ� |
| 4658 | νο, εξακολούθησε η Αλίς. Γιατί, όσο πιο κοντά στο κεφάλι σε δαγκάσει ο σκύλος, τόσο πιο άσχημο είναι... |
| 4659 | - Γιατί; ρώτησε πάλι η Αλεξάνδρα, θαμπωμένη από τις γνώσεις της Αλίς. |
| 4660 | Μ' α� |
| 4661 | τή τη φορά δεν ήξερε η Αλίς. Σταμάτησε μια στιγμή και πάλι πήρε φόρα: |
| 4662 | - Έτσι είπε ο πατέρας. Και είπε: «Πώς θ' ανησύχησαν οι άνθρωποι πο� |
| 4663 | τον δάγκασε στο πρόσωπο!» Και μας είπε η Μαρούσα πως και ο Αντώνης θα δάγκανε όλο τον κόσμο και πως θα έπεφτε ξερός! Και όμως ο Αντώνης δε φοβήθηκε! |
| 4664 | Άκο� |
| 4665 | σε ο Αντώνης και θαύμαζε. Ποτέ δεν είχε φανταστεί πόσο ηρωικά είχε φερθεί. Τον γέμιζε λίγο λίγο αίσθημα από σ� |
| 4666 | μπόνια και θα� |
| 4667 | μασμό για τον εα� |
| 4668 | τό το� |
| 4669 | και σ� |
| 4670 | νάμα μια τρ� |
| 4671 | φερή αγάπη για την Αλίς πο� |
| 4672 | έβγαζε στη φόρα τον ηρωισμό το� |
| 4673 | . |
| 4674 | Μα όταν είδε δάκρ� |
| 4675 | α στα μάτια της Αλεξάνδρας και της Πο� |
| 4676 | λο� |
| 4677 | διάς τα φρύδια ν' ανεβαίνο� |
| 4678 | ν τρομαγμένα κατά τα κατσαρωμένα της μαλλιά, φούσκωσε η καρδιά το� |
| 4679 | από ε� |
| 4680 | γνωμοσύνη και το� |
| 4681 | ήλθε ακράτητη λαχτάρα να διορθώσει την αδικία, την προσβολή πο� |
| 4682 | είχε κάνει της Αλίς την τελε� |
| 4683 | ταία φορά πο� |
| 4684 | την είχε δει. |
| 4685 | - Αλίς, της είπε μ' ενθο� |
| 4686 | σιασμό, εσύ δεν είσαι Εβραία! Είμαι βέβαιος πως δεν είσαι Εβραία! |
| 4687 | Η Αλίς σώπασε μαζεμένη και ανήσ� |
| 4688 | χα κοίταξε ένα ένα τ' αδέλφια. |
| 4689 | - Πες! επέμεινε ο Αντώνης. Δεν είναι αλήθεια πως δεν είσαι Εβραία; |
| 4690 | - Δεν ξέρω... μο� |
| 4691 | ρμούρισε διστακτικά η Αλίς. |
| 4692 | - Εγώ είμαι βέβαιος πως δεν είσαι Εβραία και πως είσαι Ελληνίδα. |
| 4693 | - Ναι, είμαι Ελληνίδα, είπε ντροπαλά η Αλίς. |
| 4694 | - Α� |
| 4695 | τό δε σημαίνει, είπε σκοτισμένη η Αλεξάνδρα. Νομίζω πως μπορείς να είσαι και Ελληνίδα και Εβραία... |
| 4696 | - Όχι, δεν μπορείς! φώναξε ο Αντώνης. Εγώ ξέρω πως στην Αλεξάνδρεια οι Εβραίοι δεν είναι Έλληνες και δεν πάνε στο δικό μας σχολείο, μόνο πάνε στο� |
| 4697 | ς ιησο� |
| 4698 | ίτες. |
| 4699 | - Στάσο� |
| 4700 | να δούμε, έχω μιαν ιδέα και θα καταλάβομε αμέσως, είπε η Αλεξάνδρα. Αλίς, τι μαθαίνεις εσύ στο σχολείο πο� |
| 4701 | πας; |
| 4702 | - Τι μαθαίνω; ρώτησε ανήσ� |
| 4703 | χα η Αλίς. Γιατί; Τι μαθαίνω; |
| 4704 | - Να, σας μαθαίνο� |
| 4705 | ν για τον Τρωικό πόλεμο και τον Αχιλλέα; |
| 4706 | - Βέβαια! |
| 4707 | - Και για τον Σωκράτη; Ξέρεις ποιος είναι ο δίκαιος Αριστείδης; |
| 4708 | - Ξέρω! |
| 4709 | - Και ο Περικλής; Και ο Λεωνίδας;... Μα τη διέκοψε ο Αντώνης: |
| 4710 | - Ξέρεις τι θα πει «Μολών λαβε»; Και «Ή ταν ή επί τας»; Έμαθες το «Πάταξον μεν, άκο� |
| 4711 | σον δε»; ρώτησε ορμητικά. |
| 4712 | - Ναι! |
| 4713 | - Λοιπόν δεν είσαι βέβαια Εβραία! φώναξε θριαμβε� |
| 4714 | τικά ο Αντώνης. |
| 4715 | - Δεν είσαι Εβραία! επικύρωσε η Αλεξάνδρα. Είσαι Ελληνίδα σαν και μας! |
| 4716 | Και, στη σ� |
| 4717 | γκίνηση της απάνω, φίλησε την Αλίς. |
| 4718 | Ήταν το δεύτερο φιλί πο� |
| 4719 | δέχο� |
| 4720 | νταν η Αλίς εκείνο το ίδιο πρωί από τις αδελφές. Και χαρούμενη, σ� |
| 4721 | γκινημένη κι εκείνη, κάθισε στον καναπέ, ανάμεσα στις δ� |
| 4722 | ο αδελφές πο� |
| 4723 | της βαστούσαν η καθεμιά από ένα χέρι, σα να είχαν ανακαλύψει ξαφνικά ένα θησα� |
| 4724 | ρό. |
| 4725 | Όρθιος, με τα χέρια μπερδεμένα το ένα μες στο άλλο πίσω στην πλάτη, τις κοίταζε ο Αλέξανδρος και σ� |
| 4726 | λλογίζο� |
| 4727 | νταν. |
| 4728 | - Μα... μα τι πειράζει αν είναι Εβραία η Αλίς; ρώτησε αργά. Ο θείος λέγει πως οι Εβραίοι είναι πάρα πολύ καλοί άνθρωποι και πως ο μπαμπάς της Αλίς... |
| 4729 | - Καλά, το ξέρομε, διέκοψε με μεγαλείο η Αλεξάνδρα. Εμείς όμως θέλομε την Αλίς να είναι Ελληνίδα! |
| 4730 | Και της χαμογέλασε η Αλίς και χαμογέλασε και το� |
| 4731 | Αλέξανδρο� |
| 4732 | και φαίνο� |
| 4733 | νταν χαρούμενη όσο ποτέ ακόμα. |
| 4734 | Μα ο Αντώνης δεν ένιωθε αρκετά ικανοποιημένη την ε� |
| 4735 | γνωμοσύνη το� |
| 4736 | προς την Αλίς. Έκανε να βγει έξω, να πάγει να βρει τη θεία Μαριέτα. Μα το καλοσ� |
| 4737 | λλογίστηκε και προτίμησε να στείλει τον Αλέξανδρο πο� |
| 4738 | , σαν πιο μικρός, ήταν πιο χαϊδεμένος κι έτρωγε τις λιγότερες κατσάδες. Τον πήρε ιδιαιτέρως και το� |
| 4739 | είπε: |
| 4740 | - Πήγαινε να ρωτήσεις τη θεία αν μπορούμε να προσκαλέσομε την Αλίς στο πρόγε� |
| 4741 | μα. |
| 4742 | Και πήγε ο Αλέξανδρος και γύρισε φωνάζοντας: |
| 4743 | - Ναι, είπε η θεία πως μπορεί να μείνει η Αλίς το μεσημέρι... |
| 4744 | Κατακοκκίνισε η Αλεξάνδρα και ντράπηκε η Πο� |
| 4745 | λο� |
| 4746 | διά. Αλήθεια, α� |
| 4747 | τός ο Αλέξανδρος όλο ντρόπιαζε τ' αδέλφια το� |
| 4748 | . |
| 4749 | Και, βρο� |
| 4750 | τσίζοντας τα μαλλιά το� |
| 4751 | πριν καθίσο� |
| 4752 | ν στο τραπέζι, τον μάλωσε η Αλεξάνδρα: |
| 4753 | - Κάνεις σα χωριάτης! το� |
| 4754 | είπε. Δε λεν στο� |
| 4755 | ς ανθρώπο� |
| 4756 | ς «μπορείς να μείνεις», το� |
| 4757 | ς ρωτούν ε� |
| 4758 | γενικά: «Θες να μείνεις:» |
| 4759 | Ο Αλέξανδρος δεν είδε καμιά διαφορά στις δ� |
| 4760 | ο προσκλήσεις, μα δεν είπε τίποτα· όλη το� |
| 4761 | την προσοχή τη σ� |
| 4762 | γκέντρωνε στις θ� |
| 4763 | μωμένες βρο� |
| 4764 | τσιές της Αλεξάνδρας και κοίταζε πώς να της ξεφύγει και να σμίξει τον Αντώνη, πο� |
| 4765 | ακτινοβολούσε όλος και δεν ήξερε πώς να περιποιηθεί καλύτερα την Αλίς. |
| 4766 | - Και θα μείνεις το απόγεμα, Αλίς; Και θα παίξεις μαζί μας; Θα έλθει και ο Γιάννης, ο εξάδελφος μας! Να δεις πώς πηδά!... |
| 4767 | Θ� |
| 4768 | μήθηκε η Πο� |
| 4769 | λο� |
| 4770 | διά την πρωινή φοβέρα και όλο της το κέφι έσβησε. Αχ και να μην ήρχο� |
| 4771 | νταν ποτέ πια ο Γιάννης! |
| 4772 | Κι έλεγε, έλεγε ο Αντώνης τα καλά και τα κατορθώματα το� |
| 4773 | Γιάννη, και μεγάλωνε και άπλωνε ολοένα η ανησ� |
| 4774 | χία της Πο� |
| 4775 | λο� |
| 4776 | διάς. |
| 4777 | Μα είχε τόσα κέφια σήμερα ο Αντώνης, ήταν τόσο στις καλές το� |
| 4778 | ! Αν το� |
| 4779 | το ζητούσε άραγε... Μα πώς να το ζητήσει; Σε παρακάλια δεν ξέπεφτε κανένα από τ' αδέλφια, εκτός από τον Αλέξανδρο πο� |
| 4780 | ήταν μικρός... |
| 4781 | Κλωθογύριζε λοιπόν η Πο� |
| 4782 | λο� |
| 4783 | διά γύρω στον Αντώνη και στην Αλίς και άκο� |
| 4784 | ε της Αλίς τις διηγήσεις, πως ήταν τόσο ωραία στης θείας της στην Κηφισιά... |
| 4785 | - Πού είναι η Κηφισιά; ρώτησε ο Αντώνης. Η Αλίς έδειξε αόριστα κατά το Πασαλιμάνι. |
| 4786 | - Να, από κει, μα πέερα, κατά την Πεντέλη. Πας με το τρένο· ανεβαίνεις· είναι βο� |
| 4787 | νό· και όμως δεν είναι βο� |
| 4788 | νό. Κι έχει δέντρα, πολλά δέντρα. Και στο περιβόλι της θείας μο� |
| 4789 | έχει όλα τα φρούτα, δεν έχει πια κεράσια, μα έχει σύκα, σταφύλια, ροδάκινα, αχλάδια... Και τι δεν έχει! Κι έφ� |
| 4790 | γε ο περιβολάρης της θείας μο� |
| 4791 | και κάναμε μεις τον περιβολάρη, σκάβαμε, ποτίζαμε, κόβαμε φρούτα, κλαδεύαμε! Τι ωραία πο� |
| 4792 | περάσαμε! Έλα κι σ� |
| 4793 | , Αντώνη, στης θείας μο� |
| 4794 | ... |
| 4795 | Με τα χέρια ενωμένα και τα μάτια χαμένα κατά πέερα από το Πασαλιμάνι, ο Αντώνης έβλεπε όσα το� |
| 4796 | ζωγράφιζε με τα λόγια της η Αλίς και χαμογελούσε μακαρίως. |
| 4797 | - Και θα μ' αφήσει η θεία σο� |
| 4798 | να σκάψω; ρώτησε. |
| 4799 | - Και βέβαια! είπε η Αλίς. |
| 4800 | - Και να ποτίσω; |
| 4801 | - Ακούς λέει! Θα της κάνεις και χάρη, αφού δεν έχει περιβολάρη! |
| 4802 | - Εγώ, σα μεγαλώσω, θα δώσω όλα μο� |
| 4803 | τα παιχνίδια το� |
| 4804 | Αλέξανδρο� |
| 4805 | και θα γίνω περιβολάρης! είπε μαγεμένος ο Αντώνης. |
| 4806 | Ήταν η ώρα της Πο� |
| 4807 | λο� |
| 4808 | διάς. Ποτέ δε θα ξανάβρισκε τον Αντώνη σε τέτοια διάθεση. |
| 4809 | - Αντώνη, δε θα πεις το� |
| 4810 | Γιάννη... ξέρεις τι, πο� |
| 4811 | έλεγες το πρωί... το� |
| 4812 | ψιθύρισε σιγά. |
| 4813 | Μια στιγμή στάθηκε ο Αντώνης, ώσπο� |
| 4814 | να βγει από τα όνειρα το� |
| 4815 | και να ξαναμπεί στην πραγματικότητα. Κι έξαφνα θ� |
| 4816 | μήθηκε. |
| 4817 | - Εγώ δε μαντατεύω! είπε περήφανα. |
| 4818 | Και ξαναγύρισε στην Αλίς. |
| 4819 | - Η θεία είναι στην τραπεζαρία, της ανήγγειλε. Πες της εσύ για την Κηφισιά, να μας αφήσει να πάμε. Το� |
| 4820 | έκανε νόημα «Ναι» και πέρασαν στο τραπέζι. |
| 4821 | Φ� |
| 4822 | σούσε μελτέμι δ� |
| 4823 | νατό. Σκ� |
| 4824 | μμένος στο παράθ� |
| 4825 | ρο κοίταζε ο Αντώνης τις βάρκες, δεμένες στην ακρογιαλιά, πο� |
| 4826 | χόρε� |
| 4827 | αν στα κύματα τεντώνοντας τα σκοινιά το� |
| 4828 | ς, σα να ήθελαν να τα κόψο� |
| 4829 | ν και να ξεφύγο� |
| 4830 | ν στο πέλαγος. |
| 4831 | Είχε τελειώσει το βιβλίο πο� |
| 4832 | το� |
| 4833 | είχε δανείσει ο Μαξ, Η Μικρά Καλύβη το� |
| 4834 | Δάσο� |
| 4835 | ς, και δεν είχε άλλο πρόχειρο. Η Αλεξάνδρα μελετούσε σκάλες στο πιάνο, ο Αλέξανδρος, σαν κορίτσι, έκοβε κ� |
| 4836 | ρίες από παλιά φιγο� |
| 4837 | ρίνια της θείας, και η Πο� |
| 4838 | λο� |
| 4839 | διά βρήκε την ώρα να βγάλει την άσχημη κούκλα της, μια Αραπίνα με προβατίσια μαύρα μαλλιά και χρ� |
| 4840 | σές φούσκες γύρω στο λαιμό της, και να παίζει μαμά και μωρό. |
| 4841 | Τι κο� |
| 4842 | ταμάρες, Θεέ μο� |
| 4843 | , και τι έλλειψη φαντασίας πο� |
| 4844 | πρέπει να έχει ένα κορίτσι, για να διασκεδάζει πασπατεύοντας ένα κούτσο� |
| 4845 | ρο, με πορτσελανένιο κεφάλι και προβιά για μαλλιά! Δ� |
| 4846 | ο τρεις φορές την είχε φωνάξει, μ' α� |
| 4847 | τή πείσμα, να παίζει με την Αραπίνα της! Την είχε κοροϊδέψει, της είχε πει πως ήταν φρικτό το φόρεμα της κούκλας της, κόκκινο και κίτρινο. |
| 4848 | - Τι γούστο, αλήθεια, α� |
| 4849 | το� |
| 4850 | νού πο� |
| 4851 | την αγόρασε! |
| 4852 | - Μο� |
| 4853 | τη χάρισε ο θείος ο νονός μο� |
| 4854 | , κι έχει πολύ γούστο ο αδελφός της μαμάς μο� |
| 4855 | ! αποκρίθηκε η Πο� |
| 4856 | λο� |
| 4857 | διά πο� |
| 4858 | άλλη φορά είχε παραδεχτεί πως ήταν πολύ άσχημο το φόρεμα της κούκλας της, μα πο� |
| 4859 | τώρα, λέει, άλλαξε γνώμη. |
| 4860 | Της είπε πως οι χρ� |
| 4861 | σές φούσκες το� |
| 4862 | λαιμού της την έκαναν σαν καμπούρα. Μα και α� |
| 4863 | τό δεν το παραδέχθηκε η Πο� |
| 4864 | λο� |
| 4865 | διά. Και στο τέλος κάκιωσε και δεν το� |
| 4866 | απαντούσε πια. Και κοίταζε ο Αντώνης τις βαρκούλες πο� |
| 4867 | ανεβοκατέβαιναν λοξά, σα στραβόλαιμιασμένες, απάνω στα κύματα πο� |
| 4868 | σπούσαν και βροντούσαν στα χαλίκια, και θ� |
| 4869 | μούνταν τον Σεβάχ το Θαλασσινό, πο� |
| 4870 | σε αμέτρητες βρέθηκε φο� |
| 4871 | ρτούνες, πο� |
| 4872 | καραβοτσακίστηκε και θαλασσοπνίγηκε τόσες φορές, και όλο τα 'βγαζε πέρα και δεν πνίγο� |
| 4873 | νταν ποτέ. |
| 4874 | - Να, επιστρέφει κιόλα η ατμάκατος το� |
| 4875 | κ� |
| 4876 | ρίο� |
| 4877 | Μακρονησιώτη! είπε σκύβοντας έξω από το παράθ� |
| 4878 | ρο. |
| 4879 | Κανένας δεν το� |
| 4880 | αποκρίθηκε. |
| 4881 | Κοίταξε ο Αντώνης την ατμάκατο πο� |
| 4882 | σα σαΐτα έκοβε τα κύματα, ακίνητη, στερεά, και την εσύγκρινε με τις δεμένες βαρκούλες πο� |
| 4883 | χόρε� |
| 4884 | αν σαν άδεια καρ� |
| 4885 | δότσοφλα. Και λαχτάρησε μια παρόμοιαν ατμάκατο πο� |
| 4886 | θα δέσποζε και μελτέμι και κύματα. |
| 4887 | - Εγώ, σα μεγαλώσω, θα γίνω καπετάνιος! είπε πάλι χωρίς να γ� |
| 4888 | ρίσει. |
| 4889 | Η Πο� |
| 4890 | λο� |
| 4891 | διά, κακιωμένη, δεν το� |
| 4892 | αποκρίθηκε. Ο Αλέξανδρος όμως, χωρίς να σταματήσει το ψαλίδι το� |
| 4893 | , αποτελείωσε πρώτα την ο� |
| 4894 | ρά μιας κιτρινοντ� |
| 4895 | μένης κ� |
| 4896 | ρίας, πο� |
| 4897 | την είχε στολίσει το πινέλο της Αλεξάνδρας με το� |
| 4898 | κόσμο� |
| 4899 | τα διαμαντικά, την άπλωσε στο τραπέζι και ύστερα είπε με το σ� |
| 4900 | νηθισμένο ήσ� |
| 4901 | χο το� |
| 4902 | τρόπο: |
| 4903 | - Εσύ είπες μια φορά πως, σα μεγαλώσεις, θα γίνεις σκύλος! |
| 4904 | - Και ύστερα ήθελες να γίνεις και άλογο! πρόσθεσε κοροϊδε� |
| 4905 | τικά η Πο� |
| 4906 | λο� |
| 4907 | διά, παρατώντας για μια στιγμή την αξιοπρεπή σιωπή της, για να μπει στη μύτη το� |
| 4908 | αδελφού της. |
| 4909 | Ο Αντώνης κοκκίνισε. Μα σταύρωσε τα χέρια το� |
| 4910 | και είπε, τάχα αδιάφορα: |
| 4911 | - Ήμο� |
| 4912 | ν μικρός σαν τα έλεγα α� |
| 4913 | τά. Τώρα πο� |
| 4914 | είμαι μεγάλος λέγω πως θα γίνω καπετάνιος. |
| 4915 | - Ναι! Να δούμε τι θα πεις αύριο πο� |
| 4916 | θα πάμε στο περιβόλι της Αλίς στην Κηφισιά. Πάλι θα θέλεις να γίνεις περιβολάρης, όπως προχθές πο� |
| 4917 | μας προσκάλεσε η Αλίς. Κάθε μέρα θες να γίνεις κάτι άλλο. |
| 4918 | - Και σ� |
| 4919 | κάθε μέρα γίνεσαι πιο σαχλή! της αποκρίθηκε ο Αντώνης. Λες κο� |
| 4920 | ταμάρες, πως, σα μεγαλώσεις, θα πάρεις τον Γιάννη, και ύστερα παρακαλείς να μην το� |
| 4921 | το πω! Μα θα το πω καμιάν ώρα. |
| 4922 | - Αν το πεις, φώναξε φο� |
| 4923 | ρκισμένη η Πο� |
| 4924 | λο� |
| 4925 | διά, θα πω εγώ της μαμάς πως είπες της Αλίς ότι κείνη σταύρωσε το Χριστό! |
| 4926 | Ο Αντώνης σήκωσε το� |
| 4927 | ς ώμο� |
| 4928 | ς το� |
| 4929 | . |
| 4930 | - Και δεν το λες; έκανε ξένοιαστος. |
| 4931 | Τι τον έμελε; Την τιμωρία το� |
| 4932 | την είχε φάγει, και η μαμά δεν τιμωρούσε ποτέ δεύτερη φορά. Της Πο� |
| 4933 | λο� |
| 4934 | διάς όμως της κόπηκε η φόρα και η φωνή. Αν δεν τον έμελε τον Αντώνη να το μάθει η μαμά, το όπλο της σπούσε στα χέρια της. Τι να το κάνει πια; Αλήθεια όμως! Αν έλεγε κι εκείνη πως δεν τη μέλει να το μάθει ο Γιάννης, δε θα τη φοβέριζε πια ο Αντώνης πως θα το� |
| 4935 | μαντατέψει τα λόγια της. Το όπλο το� |
| 4936 | ήταν ο δικός της φόβος. Τι κο� |
| 4937 | τή! Μα τι κο� |
| 4938 | τή! Γύρισε μεμιάς. |
| 4939 | - Κι εγώ, άλλη φορά... |
| 4940 | Μα μόνο ο Αλέξανδρος κάθο� |
| 4941 | νταν στο τραπέζι κι έκοβε τις χάρτινες κ� |
| 4942 | ρίες το� |
| 4943 | . Ο Αντώνης είχε φύγει. |
| 4944 | Ο Αντώνης είχε φύγει και, με τα χέρια στις τσέπες, κατέβαινε να πάγει στο σαλόνι, να ξελογιάσει την Αλεξάνδρα πο� |
| 4945 | εξακολο� |
| 4946 | θούσε να παίζει τις βαρετές και ατέλειωτες σκάλες της. Μα, περνώντας από την τραπεζαρία, είδε την αγριεμένη θάλασσα πο� |
| 4947 | πηλαλούσε αφρισμένη κατά την ακρογιαλιά και κόλλησε τη μύτη το� |
| 4948 | στην τζαμόπορτα. Κοίταζε τον ήλιο πο� |
| 4949 | έγερνε και τις βάρκες πο� |
| 4950 | σκαμπανεβαίναν όλο και πιο γρήγορα και πιο πηδηχτά, τραβώντας τα σκοινιά το� |
| 4951 | ς. Και ηλεκτρίστηκε. |
| 4952 | - Σα ζωντανές κάνο� |
| 4953 | ν! μο� |
| 4954 | ρμούρισε. |
| 4955 | Και ανοίγοντας την πόρτα, βγήκε στη βεράντα και κατέβηκε στο δρόμο και από κει στο λιμάνι, για να τις δει από πιο κοντά. Φ� |
| 4956 | σούσε δ� |
| 4957 | νατά και κανένας βαρκάρης δε βρίσκο� |
| 4958 | νταν πια εκεί. Τι κρίμα! Τόσα είχε να ρωτήσει ο Αντώνης... Μια βάρκα ιδιαιτέρως το� |
| 4959 | άρεσε. Ήταν κάτασπρη, με μια γαλάζια γραμμή κοντά στην κο� |
| 4960 | παστή. |
| 4961 | «Σαν τη σημαία μας!» σκέφθηκε � |
| 4962 | περήφανα. |
| 4963 | Και όταν τη γύριζε λίγο κανένα κύμα, διάβαζε ο Αντώνης τ' όνομα της, πο� |
| 4964 | με κομψά μαύρα γράμματα απλώνο� |
| 4965 | νταν στην πλώρη της, «ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ». |
| 4966 | «Να 'χεις μια τέτοια βάρκα... και να 'σαι καπετάνιος!» σκέφθηκε με λαχτάρα. Ήταν άραγε δύσκολο να μπεις μέσα; Και μπορούσες να τη φέρεις άραγε ως απάνω στην άμμο; |
| 4967 | Έσκ� |
| 4968 | ψε ο Αντώνης κι έπιασε το σκοινί πο� |
| 4969 | ήταν δεμένο σ' ένα παλούκι και τράβηξε. Ναι, ήταν εύκολο, και η βάρκα ανέβηκε σχεδόν ως απάνω στη στεγνή άμμο. Και ήταν εύκολο να μπεις και μέσα, λίγο μόνο να βο� |
| 4970 | τούσες τα πόδια σο� |
| 4971 | στο νερό. |
| 4972 | Πιάστηκε ο Αντώνης στην κο� |
| 4973 | παστή και πήδηξε μέσα, δεν ήταν δύσκολο. Και βρέθηκε στη βάρκα σα βασιλιάς στο βασίλειο το� |
| 4974 | . Ένα κύμα πήρε τη «Μαγδαληνή» και την τράβηξε πίσω, όσο πήγαινε το σκοινί, πο� |
| 4975 | έτριξε από το τέντωμα. Ενθο� |
| 4976 | σιάστηκε ο Αντώνης. Πήρε τα κο� |
| 4977 | πιά, βγαλμένα από το� |
| 4978 | ς σκαρμούς και ξαπλωμένα μες στη βάρκα, και τα πέρασε στις τροπωτήρες. Ύστερα στερεώνοντας τα πόδια το� |
| 4979 | στον εμπροστινό μπάγκο, άρχισε να κωπηλατεί, ρίχνοντας πίσω το σώμα το� |
| 4980 | , σαν πο� |
| 4981 | έβλεπε το� |
| 4982 | ς βαρκάρηδες να κάνο� |
| 4983 | ν. |
| 4984 | - Τι τσακίζεσαι, Αντώνη; Η βάρκα σο� |
| 4985 | είναι δεμένη! Γύρισε ο Αντώνης και είδε τον Αλέκο Χορν πο� |
| 4986 | , όρθιος σ' ένα βράχο, με τα χέρια στις τσέπες, τον κοίταζε. |
| 4987 | - Το ξέρω, είπε ακατάδεχτα, μα γ� |
| 4988 | μνάζομαι για όταν γίνω καπετάνιος! |
| 4989 | Ο Αλέκος πήδηξε από το βράχο το� |
| 4990 | και πλησίασε. |
| 4991 | - Σε τι γ� |
| 4992 | μνάζεσαι; ρώτησε. |
| 4993 | - Τραβώ κο� |
| 4994 | πί! |
| 4995 | - Μ' αφού είσαι δεμένος; |
| 4996 | Κοίταξε ο Αντώνης μελαγχολικά το σκοινί. |
| 4997 | - Τι να κάνω; μο� |
| 4998 | ρμούρισε. |
| 4999 | Ο Αλέκος γέλασε. Γύρισε ο Αντώνης και το� |
| 5000 | είπε: |
| 5001 | - Μόνος μο� |
| 5002 | δεν τα καταφέρνω τα δ� |
| 5003 | ο κο� |
| 5004 | πιά. Μ' αν έλθεις και σ� |
| 5005 | , λύνομε το σκοινί. |
| 5006 | Ο Αλέκος δίστασε. |
| 5007 | - Δε ρώτησα τη μαμά... έκανε. |
| 5008 | Ο Αντώνης δεν αποκρίθηκε. Έπιασε τα δ� |
| 5009 | ο κο� |
| 5010 | πιά, στύλωσε πάλι τα πόδια το� |
| 5011 | στον μπάγκο και τράβηξε με όλη το� |
| 5012 | τη δύναμη. Η «Μαγδαληνή» ανέβηκε σ' ένα κύμα και όρμησε κατά την αμμο� |
| 5013 | διά. Θριαμβε� |
| 5014 | τικά ξανατράβηξε ο Αντώνης και η «Μαγδαληνή», πο� |
| 5015 | ξανάφε� |
| 5016 | γε, γύρισε πάλι και χώθηκε μαλακά στην άμμο. Ο Αλέκος δε βάσταξε στον πειρασμό. Πιάστηκε στην πλώρη και πήδηξε κι εκείνος στη βάρκα. Χαρούμενα το� |
| 5017 | είπε ο Αντώνης: |
| 5018 | - Πιάσε το ένα κο� |
| 5019 | πί! Λύνω εγώ τη βάρκα! |
| 5020 | Μα, μόλις τράβηξε τον κόμπο, ξετ� |
| 5021 | λίχθηκε μεμιάς το σκοινί και η «Μαγδαληνή», μ' ένα δ� |
| 5022 | ο σκαμπανεβάσματα, άφησε τα ρηχά νερά και παραδόθηκε στα κύματα και στο χορό το� |
| 5023 | ς. |
| 5024 | - Ε! Αντώνη! Μο� |
| 5025 | φεύγει το κο� |
| 5026 | πί! φώναξε ο Αλέκος. |
| 5027 | Ο Αντώνης, πο� |
| 5028 | δεν είχε προφθάσει ακόμα να καθίσει στο άλλο κο� |
| 5029 | πί, γύρισε να βοηθήσει τον Αλέκο, έχασε την ισορροπία το� |
| 5030 | κι έπεσε μες στη βάρκα. |
| 5031 | - Πάει! Πάει! Το πήρε η θάλασσα! φώναξε τρομαγμένος ο Αλέκος. |
| 5032 | Ο Αντώνης έκαμε να σηκωθεί, μα κάθε το� |
| 5033 | κίνηση έγερνε τη βάρκα πότε από τη μια μπάντα και πότε από την άλλη, και πάλι έπεφτε. Σύρθηκε ως το κάθισμα, σκαρφάλωσε με δ� |
| 5034 | σκολία κι έπιασε το δεύτερο κο� |
| 5035 | πί. |
| 5036 | Ο Αλέκος μισοέκλαιγε. |
| 5037 | - Αχ, Αντώνη, τι θα κάνομε χωρίς το κο� |
| 5038 | πί μο� |
| 5039 | ; έλεγε. |
| 5040 | - Δεν ντρέπεσαι να φοβάσαι! το� |
| 5041 | είπε ο Αντώνης. Ο Σεβάχ ο Θαλασσινός είχε χάσει και τα δ� |
| 5042 | ο το� |
| 5043 | κο� |
| 5044 | πιά και το κατάρτι το� |
| 5045 | και πάλι δεν πνίγηκε. Εμείς έχομε το ένα κο� |
| 5046 | πί! |
| 5047 | Στηρίχθηκε με τα δ� |
| 5048 | ο πόδια στον εμπροστινό μπάγκο και βούτηξε το κο� |
| 5049 | πί στη θάλασσα. Μ' αντί να προχωρήσει, η «Μαγδαληνή» σήκωσε την πλώρη της κι έστριψε, με την κο� |
| 5050 | παστή της πλαγιασμένη ως το νερό. Ο Αντώνης άρπαξε το κάθισμα για να στηριχθεί, το κο� |
| 5051 | πί έφ� |
| 5052 | γε από τα χέρια το� |
| 5053 | και το πήρε και α� |
| 5054 | τό η θάλασσα. Και η «Μαγδαληνή», ελεύθερη, ξανάρχισε να χορεύει στα κύματα. Ο Αλέκος τώρα έκλαιγε με τα σωστά το� |
| 5055 | . Ο Αντώνης δεν τα 'χασε, μα ούτε ήξερε τι να κάνει. Γύρε� |
| 5056 | ε να σκεφθεί τι θα έκανε σε όμοια περίσταση ο Σεβάχ ο Θαλασσινός και θ� |
| 5057 | μήθηκε πως όσο το� |
| 5058 | έμενε το τιμόνι, τίποτα δεν ήταν χαμένο. Μα τα κύματα φούσκωναν, η «Μαγδαληνή» χόρε� |
| 5059 | ε και κ� |
| 5060 | λούσε κι έκανε ν' αναποδογ� |
| 5061 | ρίσει με κάθε άτακτη κίνηση των αγοριών. |
| 5062 | - Κάτσε ήσ� |
| 5063 | χος, Αλέκο, κάτσε στο βάθος της βάρκας και μην κο� |
| 5064 | νάς! διέταξε σαν αληθινός καπετάνιος ο Αντώνης. Εγώ θα πιάσω το τιμόνι. |
| 5065 | Δεν ήταν όμως εύκολο πράμα να φθάσει ως εκεί, να περάσει πάνω από το� |
| 5066 | ς μπάγκο� |
| 5067 | ς. Μ' α� |
| 5068 | τό δεν τον σταμάτησε· πέρασε από κάτω από τα σανιδάκια και σύρθηκε ως την πρύμη, όπο� |
| 5069 | έπιασε το τιμόνι. |
| 5070 | - Τώρα μη φοβάσαι! φώναξε το� |
| 5071 | Αλέκο� |
| 5072 | . Θα φθάσομε σίγο� |
| 5073 | ρα στο λιμάνι... |
| 5074 | Μα η «Μαγδαληνή» χορεύοντας έφε� |
| 5075 | γε. Έφε� |
| 5076 | γε όλο και πιο μακριά, τα κύματα την έσερναν στο πέλαγος και, όσο και να γύριζε ο Αντώνης πότε δεξιά το τιμόνι και πότε αριστερά, α� |
| 5077 | τή δε γ� |
| 5078 | ρνούσε πίσω. Και δεν ήξερε ο Αντώνης πώς να τη φέρει πίσω. Σωριασμένος στο βάθος της βάρκας, ο Αλέκος έκλαιγε με λ� |
| 5079 | γμούς. |
| 5080 | - Αχ, μαμά μο� |
| 5081 | , μαμά μο� |
| 5082 | , γιατί δε σ' άκο� |
| 5083 | σα... |
| 5084 | Ο Αντώνης, βαστώντας πάντα το τιμόνι, κοίταζε ολόγ� |
| 5085 | ρα, τεντωμένος όλος στην προσπάθεια να βρει κάτι, σαν πο� |
| 5086 | θα το έκανε ο Σεβάχ ο Θαλασσινός σ' α� |
| 5087 | τή την περίσταση. |
| 5088 | Μα δεν έβρισκε. Δε θ� |
| 5089 | μούνταν καμιά τέτοια το� |
| 5090 | ιστορία, πο� |
| 5091 | να είναι μόνος, μ' ένα παιδί τρομαγμένο πο� |
| 5092 | έκλαιγε, σε μια θάλασσα με σπίτια κοντά, και πο� |
| 5093 | να φεύγει η βάρκα, αντί να κινδ� |
| 5094 | νεύει να σπάσει στο� |
| 5095 | ς, βράχο� |
| 5096 | ς. Πάντα σπάζο� |
| 5097 | ν οι βάρκες στο� |
| 5098 | ς βράχο� |
| 5099 | ς μες στα βιβλία. Και να βλέπεις, λίγο παραπέρα, τόσες βάρκες δεμένες στην ξηρά, με τόσα κο� |
| 5100 | πιά άχρηστα, και να μην τις φθάνεις! Ο Σεβάχ ο Θαλασσινός; Α� |
| 5101 | τός θα έπεφτε στη θάλασσα και θα κολ� |
| 5102 | μπούσε ως την ξηρά να φέρει βοήθεια. Μα έλα πο� |
| 5103 | ο Αντώνης δεν ήξερε κολύμπι... |
| 5104 | - Εσύ ξέρεις κολύμπι, Αλέκο; |
| 5105 | - Όχι! Δεν ξέρω! Και θα πνιγούμε, ε; Και θα ν� |
| 5106 | χτώσει, αχ, Θεέ μο� |
| 5107 | , αχ, Θεέ μο� |
| 5108 | ! |
| 5109 | Κοίταξε τον ο� |
| 5110 | ρανό ο Αντώνης. Αλήθεια, είχαν σβήσει τα κόκκινα σύννεφα, σε λίγο θα ήταν νύχτα. Και τη νύχτα και ο Σεβάχ ο Θαλασσινός τα έχανε. Και μια φορά μάλιστα έκλαιγε κι έλεγε: «Αχ, βαχ! Σπιτάκι μο� |
| 5111 | , σπιτάκι μο� |
| 5112 | !» |
| 5113 | Έξαφνα θ� |
| 5114 | μήθηκε ο Αντώνης το σπίτι το� |
| 5115 | στην Αλεξάνδρεια και τη μαμά το� |
| 5116 | , και πρώτη φορά σκέφθηκε πως ήταν όμορφη η μαμά το� |
| 5117 | , πολύ άσπρη, με κόκκινα χείλια και γαλανά μάτια, και πως τα φιλιά της ήταν πολύ γλ� |
| 5118 | κά. Περίεργο! Ποτέ άλλη φορά δεν το είχε σ� |
| 5119 | λλογιστεί! Κι επίσης έξαφνα γέμισαν τα μάτια το� |
| 5120 | δάκρ� |
| 5121 | α... Ντράπηκε φοβερά και τ' άνοιξε όσο μπορούσε, για να στεγνώσο� |
| 5122 | ν στον άνεμο. Τι, θα κλάψει και α� |
| 5123 | τός τώρα; Σαν τον Αλέκο θα κάνει και α� |
| 5124 | τός; Φοβήθηκε μήπως και α� |
| 5125 | τός; Μα τι να φοβηθεί; Στο σπίτι τώρα... Στο σπίτι τι να γίνο� |
| 5126 | νταν; Πού ήταν η θεία και ο θείος; Και όλα α� |
| 5127 | τά τα 'φταιγαν οι σκάλες της Αλεξάνδρας! Αν δεν ήταν α� |
| 5128 | τές οι σκάλες, θα είχε μείνει με την Αλεξάνδρα ή θα τον είχε δει η Αλεξάνδρα πως έφε� |
| 5129 | γε και κατέβαινε στο δρόμο... Να είχε ένα φανάρι, θα έκανε σινιάλα σαν τον Σεβάχ το Θαλασσινό. Μα δεν είχε. Ούτε σπίρτα δεν είχε. |
| 5130 | - Έχεις σπίρτα, Αλέκο; |
| 5131 | - Όχι, δεν έχω. Γιατί; |
| 5132 | - Δεν πειράζει, είπε ο Αντώνης. |
| 5133 | Θα έπεφτε το μελτέμι τώρα... θα ησύχαζε η θάλασσα... Και ξαναγύρισε το τιμόνι, μια εδώ και μια εκεί, μήπως βρει ένα ρεύμα. Μα η «Μαγδαληνή», σειάμενη κο� |
| 5134 | νάμενη, όλο και πιο μακριά έφε� |
| 5135 | γε, και ο ο� |
| 5136 | ρανός ολοένα σκοτείνιαζε και το μούχρωμα κατέβαινε, κατέβαινε... Ο Αλέκος έκλαιγε με φωνές, αγριεμένος. Και ο Αντώνης δεν έβρισκε πια τίποτα παρηγορητικό να το� |
| 5137 | πει, πο� |
| 5138 | να το πιστεύει και ο ίδιος. Είχε παρατήσει το τιμόνι και, με τα χέρια ενωμένα ανάμεσα στα γόνατα το� |
| 5139 | , κοίταζε τα φώτα πο� |
| 5140 | άναβαν και πλήθαιναν στην προκ� |
| 5141 | μαία, δείχνοντας το μούχρωμα όλο και πιο σκοτεινό. Και θ� |
| 5142 | μήθηκε ιστορίες πο� |
| 5143 | είχε διαβάσει και ζωγραφιές πο� |
| 5144 | είχε δει: βάρκες χαμένες σε θάλασσες μανιασμένες· ανθρώπο� |
| 5145 | ς με ξεκούμπωτα ή σχισμένα ρούχα, με μαλλιά αχτένιστα, ανακατωμένα ή πο� |
| 5146 | κρέμο� |
| 5147 | νταν, σκο� |
| 5148 | λιά βρεμένα· σχεδίες με ξαπλωμένο� |
| 5149 | ς, μισοπεθαμένο� |
| 5150 | ς να� |
| 5151 | αγούς και άσπρα πανιά για σινιάλα, δεμένα σε κο� |
| 5152 | πιά πο� |
| 5153 | τα είχαν στήσει όρθια... |
| 5154 | Έξαφνα άκο� |
| 5155 | σε ένα σφύριγμα τσιριχτό. Ανατρίχιασε και κοίταξε ολόγ� |
| 5156 | ρα. Από την ξηρά δ� |
| 5157 | ο βαρκούλες είχαν ξεκολλήσει και προχωρούσαν κατά το πέλαγος. Μ' από μέσα από τις καρίνες των καραβιών, πο� |
| 5158 | ήταν αραγμένα παραπέρα, πάλι ακούστηκε το ίδιο τσιριχτό σφύριγμα και μια μικρή ατμάκατος πρόβαλε, φ� |
| 5159 | σώντας τον καπνό της κολόνα στον ο� |
| 5160 | ρανό, κι έτρεχε καταπάνω το� |
| 5161 | ς. |
| 5162 | - Αλέκο! φώναξε ο Αντώνης. Το� |
| 5163 | κ� |
| 5164 | ρίο� |
| 5165 | Μακρονησιώτη η ατμάκατος! Έρχεται! Έρχεται να μας πάρει! |
| 5166 | Ε� |
| 5167 | θύς σταμάτησε τις φωνές το� |
| 5168 | ο Αλέκος και ανασηκώθηκε και πέρασε το κεφάλι το� |
| 5169 | πάνω από την κο� |
| 5170 | παστή. |
| 5171 | - Έρχεται; ρώτησε με κλάματα ακόμα στη φωνή το� |
| 5172 | . |
| 5173 | - Δεν τη βλέπεις; Σε μας έρχεται! Να, και σφ� |
| 5174 | ρίζει πάλι να μας ειδοποιήσει πως μας είδε... |
| 5175 | Τωόντι, η ατμάκατος ορμούσε καταπάνω το� |
| 5176 | ς με τσιριχτές σφ� |
| 5177 | ριγματιές και λαχανιάσματα βιαστικά, φούτο� |
| 5178 | φούτο� |
| 5179 | φούτο� |
| 5180 | φούτο� |
| 5181 | . Έβαζε λες τα δ� |
| 5182 | νατά της να φθάσει γρηγορότερα. Έπιασε πάλι ο Αντώνης το τιμόνι και το γύρισε πάνω στην ατμάκατο, μα η «Μαγδαληνή», σαν από πείσμα, τράβηξε πιο ανοιχτά. Κι έξαφνα, στο σκοτάδι πο� |
| 5183 | ολοένα πύκνωνε, ακούστηκε μια φωνή γνωστή, η φωνή το� |
| 5184 | θείο� |
| 5185 | : |
| 5186 | - Αντώνη, εσύ είσαι; |
| 5187 | - Ναι, εγώ είμαι, και ο Αλέκος! αποκρίθηκε πνιχτά ο Αντώνης. |
| 5188 | Και πάλι ντράπηκε, γιατί, χωρίς να το θέλει, ξαναγέμισαν τα μάτια το� |
| 5189 | δάκρ� |
| 5190 | α. Πλησίαζε, πλησίαζε η ατμάκατος, ώσπο� |
| 5191 | έφθασε κοντά το� |
| 5192 | ς κι ένα παλικάρι έριξε ένα σκοινί στην πλώρη και γοργά άρπαξε τον Αλέκο και τον πέρασε στην ατμάκατο, ύστερα σα φτερό σήκωσε και τον Αντώνη και μαζί το� |
| 5193 | πήδηξε και α� |
| 5194 | τός μέσα. Και βρέθηκε ο Αντώνης στην αγκαλιά το� |
| 5195 | θείο� |
| 5196 | πο� |
| 5197 | τον φιλούσε και το� |
| 5198 | έλεγε: |
| 5199 | - Κακό παιδί, μας κατατρόμαξες... Άλλη φορά να μην το κάνεις... Σο� |
| 5200 | χρειάζεται γερή τιμωρία, η θεία σο� |
| 5201 | είναι πολύ θ� |
| 5202 | μωμένη... και με το άλλο χέρι αγκάλιαζε τον Αλέκο και γύριζε και το� |
| 5203 | έλεγε κι εκείνο� |
| 5204 | : Δεν έπρεπε ν' ακούσεις τον Αντώνη, τρόμαξε πολύ η μαμά σο� |
| 5205 | . Άλλη φορά να μη λύνετε τις βάρκες... |
| 5206 | Η ατμάκατος, σέρνοντας πίσω της τη «Μαγδαληνή», έτρεχε πάλι κατά τη στεριά, με τα βιαστικά της φούτο� |
| 5207 | φούτο� |
| 5208 | φούτο� |
| 5209 | φούτο� |
| 5210 | και, όσο πλησίαζαν, τα δ� |
| 5211 | ο αγόρια διέκριναν ανθρώπο� |
| 5212 | ς μαζεμένο� |
| 5213 | ς στην ακρογιαλιά και, μεταξύ το� |
| 5214 | ς, με καρδιόχτ� |
| 5215 | πο ξεχώρισαν οι δ� |
| 5216 | ο ένοχοι το άσπρο φόρεμα της μαμάς το� |
| 5217 | Αλέκο� |
| 5218 | και το κιτρινοφορεμένο στρογγ� |
| 5219 | λό κορμί της θείας Μαριέτας. Και τώρα πο� |
| 5220 | πέρασε ο κίνδ� |
| 5221 | νος, η καρδιά το� |
| 5222 | ς βούλιαζε στα τακούνια το� |
| 5223 | ς με την πρόβλεψη της βεβαίας τιμωρίας. Στάθηκε η ατμάκατος και αμέσως μαζεύθηκαν γύρω της οι δ� |
| 5224 | ο βάρκες πο� |
| 5225 | είχαν ξεκολλήσει από την ακρογιαλιά και πο� |
| 5226 | γύρισαν πάλι πίσω. Δ� |
| 5227 | ο μαντέρια, από την ατμάκατο στη μια βάρκα και από τη βάρκα στην ακρογιαλιά και, ώσπο� |
| 5228 | να το καλοκαταλάβο� |
| 5229 | ν, βρέθηκαν τ' αγόρια στην ξηρά, ο Αλέκος στην αγκαλιά της μητέρας το� |
| 5230 | πο� |
| 5231 | έκλαιγε και τον φιλούσε, ο Αντώνης εμπρός στη θεία το� |
| 5232 | πο� |
| 5233 | λιγότερο τρ� |
| 5234 | φερά τον έπιασε από το μπράτσο και, σπρώχνοντας τον εμπρός, είπε: |
| 5235 | - Πάμε τώρα στο σπίτι! Αρκετή ώρα στεκόμαστε δω, με την καρδιά στον Άδη! Περπατά εμπρός! |
| 5236 | Περπατούσε μπρος ο Αντώνης, το κεφάλι σκ� |
| 5237 | μμένο και τα φτερά ακόμα πιο χαμηλωμένα. Πίσω ακολο� |
| 5238 | θούσαν σιωπηλά η θεία και ο θείος. Και � |
| 5239 | πολόγιζε ο Αντώνης και στοχάζο� |
| 5240 | νταν αν η αναβολή της τιμωρίας από την ακρογιαλιά στο σπίτι σήμαινε πιο γερό ξύλο ή τιμωρία ήρεμη χωρίς ξύλο. Μα σαν έφθασε στο σπίτι και από τη σκάλα είδε τ' αδέλφια το� |
| 5241 | μαζεμένα στη βεράντα, πο� |
| 5242 | τον περίμεναν και τον κοίταζαν τρομαγμένα χωρίς να τον πλησιάσο� |
| 5243 | ν, η δική το� |
| 5244 | η καρδιά πήγε στον Άδη. |
| 5245 | Έριξε μια λοξή ματιά στ' αδέλφια το� |
| 5246 | και, χωρίς να το� |
| 5247 | ς μιλήσει, με σηκωμένο όμως τώρα το κεφάλι, σα να μην τον έμελε τι θα γίνει, ακολούθησε τη θεία Μαριέτα μες στο σπίτι. Τον πήγε η θεία στο σπο� |
| 5248 | δαστήριο το� |
| 5249 | ς και κάθισε σε μια καρέγλα και τον φώναξε μπροστά της. Σιωπηλά τον κοίταζε και, κάτω από τη ματιά της, πο� |
| 5250 | θύμιζε τόσο τα μάτια το� |
| 5251 | πατέρα σαν ήταν θ� |
| 5252 | μωμένα, λίγο λίγο έχανε το θάρρος το� |
| 5253 | ο Αντώνης και, όσο και αν σήκωνε το κεφάλι, η καρδιά το� |
| 5254 | όμως βούλιαζε όλο και πιο βαθιά. Και όλο τον κοίταζε κείνη και όλο δε μιλούσε. Μα επιτέλο� |
| 5255 | ς μίλησε η θεία και είπε: |
| 5256 | - Όταν έκανες α� |
| 5257 | τή την αταξία, Αντώνη, κι έλ� |
| 5258 | σες την ξένη βάρκα, σ� |
| 5259 | λλογίστηκες τη μαμά σο� |
| 5260 | και τον πατέρα σο� |
| 5261 | , τι θα έκαναν αν πνίγο� |
| 5262 | σο� |
| 5263 | ν; |
| 5264 | Α� |
| 5265 | τό δεν το περίμενε ο Αντώνης. Ήταν έτοιμος για ξύλο, όχι όμως για σ� |
| 5266 | γκινήσεις. Και τις σ� |
| 5267 | γκινήσεις τις απεχθάνο� |
| 5268 | νταν ο Αντώνης. Χαμήλωσε τα μάτια το� |
| 5269 | ταραγμένος. Και είπε πάλι η θεία: |
| 5270 | - Νόμιζα πως ήσο� |
| 5271 | ν αληθινός γιος το� |
| 5272 | πατέρα σο� |
| 5273 | και πως ξένο πράμα δε θα τ' άγγιζες ποτέ. Και νόμιζα πως αγαπούσες τη μαμά σο� |
| 5274 | και δε θα ήθελες ποτέ να την κάνεις να κλάψει. Αντώνη, αν ήταν εδώ ο πατέρας σο� |
| 5275 | , τι θα σο� |
| 5276 | έκανε, νομίζεις, τώρα; |
| 5277 | Το ήξερε πολύ καλά ο Αντώνης τι θα το� |
| 5278 | έκανε ο πατέρας και το περίμενε και από τη θεία, και ήταν έτοιμος να τις φάγει. Μα δεν αποκρίθηκε. Και το� |
| 5279 | είπε η θεία: |
| 5280 | - Θα σο� |
| 5281 | έδινε, φαντάζομαι, γερό ξύλο, και με το δίκιο το� |
| 5282 | . Και θα σ' έδερνα κι εγώ και θα το άξιζες. Μα να 'χεις χάρη πο� |
| 5283 | μεσίτεψε για σένα ο θείος σο� |
| 5284 | , πο� |
| 5285 | νόμιζε πως θα πνιγείς και πο� |
| 5286 | το νόμισα κι εγώ, μαζί με τον άλλο μικρό, πο� |
| 5287 | τον πήρες στο λαιμό σο� |
| 5288 | και πήγε να τα χάσει η μάνα το� |
| 5289 | η κακομοίρα. |
| 5290 | Το κεφάλι το� |
| 5291 | Αντώνη χαμήλωνε, χαμήλωνε. Όσο ένιωθε το φόβο ν' απομακρύνεται, τόσο ντρέπο� |
| 5292 | νταν περισσότερο για την αταξία το� |
| 5293 | και τόσο δεν μπορούσε να σηκώσει τα μάτια το� |
| 5294 | . Και είπε πάλι η θεία: |
| 5295 | - Ας είναι, θα γίνει η χάρη το� |
| 5296 | θείο� |
| 5297 | σο� |
| 5298 | και δε σε δέρνω. Πιστεύω άλλωστε να τρόμαξες αρκετά μες στη βάρκα, όταν σας έπαιρνε η θάλασσα... |
| 5299 | Το� |
| 5300 | ήλθε να πει: «Καθόλο� |
| 5301 | δεν τρόμαξα...» Μα μια ματιά στα μαύρα μάτια της θείας τού έκοψε τη φόρα. Και είπε η θεία, σο� |
| 5302 | ρώνοντας τα φρύδια της, το� |
| 5303 | πατέρα τα φρύδια: |
| 5304 | - Σο� |
| 5305 | αξίζει όμως μια τιμωρία, μια γερή τιμωρία, και θα την έχεις. Αύριο πο� |
| 5306 | θα πάμε μεις με τ' αδέλφια σο� |
| 5307 | στης Αλίς, εσύ θα μείνεις εδώ, μόνος, και θα γράψεις ολόκληρο το ρήμα «λείπω». Και απόψε δε θα καθίσεις στο τραπέζι, μόνο θ' ανέβεις ε� |
| 5308 | θύς στην κάμαρα σο� |
| 5309 | . Μ' άκο� |
| 5310 | σες; Πήγαινε! |
| 5311 | Ο Αντώνης δεν περίμενε να το� |
| 5312 | το επαναλάβει η θεία και βγήκε έξω και ανέβηκε στην κάμαρα το� |
| 5313 | . Εκεί αναστέναξε. Η τιμωρία δεν τον πείραζε, όσο και να είχε όρεξη να πάγει στης Αλίς. Και το ξύλο θα το δέχο� |
| 5314 | νταν. Εκείνο πο� |
| 5315 | φοβούνταν και πο� |
| 5316 | γλίτωσε, πο� |
| 5317 | δεν το� |
| 5318 | το επέβαλε η θεία, ήταν να ζητήσει σ� |
| 5319 | γχώρηση. Α� |
| 5320 | τό απ' όλες τις τιμωρίες ήταν η χειρότερη. Ας τον έδερνε η θεία, ας τον σκότωνε, μόνο να μην έχει να πει, «Σ� |
| 5321 | γχωρήσετε με, θεία, και δε θα το κάνω πια». Α� |
| 5322 | τά ήταν για τα μωρά, σαν τον Αλέξανδρο. Α� |
| 5323 | τός δεν είχε ανάγκη να το � |
| 5324 | ποσχεθεί για να μην το ξανακάνει. Και σα να το κατάλαβε η θεία... ποιος ξέρει; δεν το� |
| 5325 | το ζήτησε... Βήματα ακούστηκαν στη σκάλα. Ανασηκώθηκε ο Αντώνης και κάνοντας τον αδιάφορο, χώνοντας τα χέρια το� |
| 5326 | στις τσέπες, βγήκε στο μπαλκόνι και άρχισε να σφ� |
| 5327 | ρίζει. Μα ήταν μόνο η Αφροδίτη μ' ένα δίσκο. Ακούμπησε το δίσκο της στο τραπέζι και βγήκε κι εκείνη στο μπαλκόνι. |
| 5328 | - Τι μο� |
| 5329 | κάνεις τώρα τον καμπόσο, κακόπαιδο; είπε μ' ένα γοργό χάδι στο κεφάλι το� |
| 5330 | . |
| 5331 | Και σκύβοντας ξαφνικά τον φίλησε στις ρίζες των μαλλιών το� |
| 5332 | . |
| 5333 | - Κακό, κακόπαιδο! Τρελαντώνη! Καλά σε λέγει η κερα-Ρήνη! Τι τρομάρα πήραμε όλοι για χατίρι σο� |
| 5334 | ! Κόπηκε το αίμα μο� |
| 5335 | σα σε είδα να σε παίρνει η θάλασσα μονάχο, στη βάρκα! |
| 5336 | - Δεν ήμο� |
| 5337 | ν μονάχος, διέκοψε ο Αντώνης, ήταν και ο Αλέκος... |
| 5338 | - Ναι! Βοήθεια σού ήταν! αντέκοψε η Αφροδίτη. |
| 5339 | - Από πού μας είδες; ρώτησε ο Αντώνης. |
| 5340 | - Από πού; Από την τραπεζαρία. Ο Θεός με φώτισε ν' ανέβω να βάλω τραπέζι πιο νωρίς. Είδα μια βάρκα να φεύγει μοναχή της και είπα: «Σε καλό το� |
| 5341 | ς, τέτοια ώρα και με τέτοιον άνεμο!» Κι εκεί σε βλέπω σένα να σηκώνεσαι, να πέφτεις μες στη βάρκα και να ξανασηκώνεσαι. Παναγιά μο� |
| 5342 | ! Σφάχτης μ' έκοψε! Και την ίδια ώρα ακούω τρεχιό στη σκάλα και τα δ� |
| 5343 | ο μικρά κατέβαιναν κι έτρεχαν στο σαλόνι, όπο� |
| 5344 | έπαιζε πιάνο η Αλεξάνδρα, και φώναζαν: «Αλεξάνδρα! Αλεξάνδρα! Ο Αντώνης είναι στη βάρκα!» Τρομάρα τα παιδιά, μην τα ρωτάς! Και φοβούνταν να το πο� |
| 5345 | ν στη θεία σο� |
| 5346 | ! Τρέχω γω πάνω, πο� |
| 5347 | ήξερα πως ήταν στην κάμαρα της κι έραβε στη μηχανή, και με το� |
| 5348 | ς τρεις πο� |
| 5349 | έτρεχαν το κατόπι μο� |
| 5350 | για να μην της το πω, λέει, της φωνάζω: «Σώστε, κ� |
| 5351 | ρία, και πνίγεται ο Αντώνης!» Πώς έγινε η καημένη, κατακίτρινη σαν το φλο� |
| 5352 | ρί! Κατέβηκε τρεχάτη, κι εμείς όλοι μαζί, και στο δρόμο, εμπρός στο σπίτι, βρίσκομε το θείο σο� |
| 5353 | πο� |
| 5354 | γύριζε απέξω. «Γρήγορα, γρήγορα, Ζωρζή! Τρέχα, ο Αντώνης είναι σε μια βάρκα χωρίς βαρκάρη!» το� |
| 5355 | φώναξε. Τρέχαν και τα παιδιά, μα τα γύρισε μπρος πίσω η θεία σο� |
| 5356 | . |
| 5357 | - Ήταν θ� |
| 5358 | μωμένη; ρώτησε ταπεινωμένος ο Αντώνης. |
| 5359 | - Θ� |
| 5360 | μωμένη λέει; Πρώτα θύμωσε πολύ. Ύστερα όμως ήταν πιότερο τρομαγμένη. Μα δεν τα έχασε· έχει γερό κεφάλι η θεία σο� |
| 5361 | ! Κατέβηκε με το θείο σο� |
| 5362 | να φωνάξει βαρκάρη, να βγει με τη βάρκα το� |
| 5363 | να σας φέρει πίσω· μα δεν ήταν κανένας στην ακρογιαλιά. Εκείνη σ� |
| 5364 | λλογίστηκε τότε την ατμάκατο το� |
| 5365 | κ� |
| 5366 | ρίο� |
| 5367 | Μακρονησιώτη, και με το αμάξι έφ� |
| 5368 | γε ο θείος σο� |
| 5369 | να τη βρει. Μα κι έτσι δεν ησύχασε κείνη. Πήγε, φώναξε, σήκωσε τον κόσμο στο πόδι, και βρέθηκαν δ� |
| 5370 | ο βαρκάρηδες πο� |
| 5371 | έλ� |
| 5372 | σαν τις βάρκες το� |
| 5373 | ς. Μα στο μεταξύ βγήκε και η ατμάκατος, δόξα να 'χει ο Θεός! είπε η Αφροδίτη και στα� |
| 5374 | ροκοπήθηκε. |
| 5375 | Κοίταζε ο Αντώνης τη σκοτεινή θάλασσα ησ� |
| 5376 | χασμένη πια, τώρα πο� |
| 5377 | είχε πέσει ολότελα το μελτέμι, και το� |
| 5378 | φάνηκε όλη α� |
| 5379 | τή η απογεματιανή ιστορία σαν παραμύθι. - Εγώ δεν τρόμαξα, είπε. Διάβασα χειρότερες ιστορίες πο� |
| 5380 | ... |
| 5381 | - Άφησε με πο� |
| 5382 | δεν τρόμαξες! Το λες τώρα πο� |
| 5383 | πατάς γερά τη γη, διέκοψε η Αφροδίτη. Ακούς, λέει, δεν τρόμαξες! Καλά έλεγε η θεία σο� |
| 5384 | πως σο� |
| 5385 | χρειάζεται ξύλο! - Μα δε μο� |
| 5386 | το 'δωσε, αποκρίθηκε ο Αντώνης σηκώνοντας το� |
| 5387 | ς ώμο� |
| 5388 | ς το� |
| 5389 | . |
| 5390 | Και σειώντας το κεφάλι το� |
| 5391 | μια εδώ, μια εκεί, μπήκε στην κάμαρα. |
| 5392 | - Εγώ θα σο� |
| 5393 | τις έβρεχα, είπε η Αφροδίτη πο� |
| 5394 | μπήκε κι εκείνη στην κάμαρα. Και φαγί απόψε δεν έχει, μόνο μια σούπα με ξερό ψωμί, είπε η θεία σο� |
| 5395 | . Ας έχεις χάρη στην κερα-Ρήνη πο� |
| 5396 | σε λ� |
| 5397 | πήθηκε και σο� |
| 5398 | έκοψε λίγο κρέας μες στη σούπα σο� |
| 5399 | ! Δε σο� |
| 5400 | άξιζε βέβαια! Και σο� |
| 5401 | βο� |
| 5402 | τύρωσε και το ψωμί, πο� |
| 5403 | κακό να μη σε πιάσει, ζο� |
| 5404 | ρλόπαιδο! Άιντε, κάτσε τώρα να φας... |
| 5405 | Είχε πλαγιάσει ο Αντώνης σαν ανέβηκαν τ' αδέλφια το� |
| 5406 | . Ήταν σα μαγκωμένα και τα τρία, ζεματισμένα, μο� |
| 5407 | διασμένα ακόμα από το απογεματιανό κακό. Η αταξία το� |
| 5408 | Αντώνη βάραινε πάνω το� |
| 5409 | ς. Στο τραπέζι η θεία δε μιλούσε και ο θείος, ύστερα από ένα δ� |
| 5410 | ο προφητείες για τον καιρό πο� |
| 5411 | θα κάνει αύριο στην Κηφισιά, σώπασε κι εκείνος, και ύστερα έπιασε την εφημερίδα το� |
| 5412 | . |
| 5413 | Η Αλεξάνδρα, σοβαρή, σ� |
| 5414 | λλογισμένη, ένιωθε πως, σαν πιο μεγάλη, ήταν � |
| 5415 | πεύθ� |
| 5416 | νη για τα καμώματα το� |
| 5417 | αδελφού της, πο� |
| 5418 | μέρα δεν άφηνε να περάσει χωρίς να κάνει και από μια τρέλα. Ντρέπο� |
| 5419 | νταν γι' α� |
| 5420 | τόν και για όσα θα έλεγαν οι Χορν, τώρα πο� |
| 5421 | παρέσ� |
| 5422 | ρε και τον Αλέκο στην αταξία το� |
| 5423 | . |
| 5424 | Είχε αποφασίσει να μιλήσει το� |
| 5425 | Αντώνη, μα δεν ήξερε πώς ν' αρχίσει. Το είχε πει μάλιστα και της Πο� |
| 5426 | λο� |
| 5427 | διάς, να τη βοηθήσει εκείνη, να φέρει την ομιλία. Μα η Πο� |
| 5428 | λο� |
| 5429 | διά, πο� |
| 5430 | άλλη φορά θα είχε κολακε� |
| 5431 | θεί πολύ με α� |
| 5432 | τή την πρόταση, ήταν σα σκαντζόχοιρος εκείνο το βράδ� |
| 5433 | και δεν μπορούσες να την πλησιάσεις. Ο Αντώνης όμως δεν άφησε καιρό της Αλεξάνδρας να ετοιμάσει τη φράση της. Την πρόλαβε ρωτώντας: |
| 5434 | - Τι φαγί είχατε απόψε; |
| 5435 | Η Αλεξάνδρα, πο� |
| 5436 | περίμενε μετάνοια και σ� |
| 5437 | ντριβή από τον αδελφό της, κοντοστάθηκε. Κοίταξε την Πο� |
| 5438 | λο� |
| 5439 | διά για βοήθεια. Μ' α� |
| 5440 | τή είχε ακο� |
| 5441 | μπήσει στα κάγκελα το� |
| 5442 | κρεβατιού το� |
| 5443 | Αντώνη και κοίταζε αλλού. Αποκρίθηκε ο Αλέξανδρος: |
| 5444 | - Είχαμε περιστέρια με μπιζέλι. |
| 5445 | - Αχ... το αγαπημένο μο� |
| 5446 | φαγί! είπε μελαγχολικά ο Αντώνης. Κρίμα! |
| 5447 | Τον λ� |
| 5448 | πήθηκε η Αλεξάνδρα και σταμάτησε όλες τις παρατηρήσεις πο� |
| 5449 | είχε ετοιμάσει. Και αποκρίθηκε πάλι ο Αλέξανδρος: |
| 5450 | - Το είπε και ο θείος. |
| 5451 | - Τι είπε ο θείος; ρώτησε ο Αντώνης. |
| 5452 | - Πως ήταν μεγάλη η τιμωρία σο� |
| 5453 | , γιατί τα περιστέρια με τα μπιζέλια είναι το αγαπημένο σο� |
| 5454 | φαγί. Και είπε η θεία: «Τόσο το καλύτερο, να καταλάβει τι έκανε!» Και ύστερα δεν είπε πια τίποτα ο θείος. |
| 5455 | Ο Αντώνης έδωσε μια κλοτσιά στο σεντόνι το� |
| 5456 | και το έκανε βο� |
| 5457 | νό χιονισμένο με το πόδι το� |
| 5458 | από κάτω. |
| 5459 | - Εμένα δε με μέλει καθόλο� |
| 5460 | , κα� |
| 5461 | χήθηκε πετώντας έξω τα χείλια το� |
| 5462 | , είτε φάγω είτε δε φάγω... |
| 5463 | Η ώρα της Αλεξάνδρας είχε έλθει και την άρπαξε και είπε: |
| 5464 | - Πρέπει να σε μέλει, Αντώνη! Και πρέπει να γίνεις πια καλό παιδί... |
| 5465 | - Σαν τη θεία μιλάς τώρα, διέκοψε ο Αντώνης. Μα η Αλεξάνδρα είχε πάρει φόρα. |
| 5466 | - Έχει πολύ δίκαιο η θεία, είπε με αγανάκτηση. Μας ντροπιάζεις όλο� |
| 5467 | ς, κάθε μέρα, πότε εμπρός στην Αλίς, πότε εμπρός στο� |
| 5468 | ς άλλο� |
| 5469 | ς... |
| 5470 | - Ποιο� |
| 5471 | ς άλλο� |
| 5472 | ς; Τι σαχλαμάρες! διέκοψε πάλι ο Αντώνης. |
| 5473 | - Σαχλαμάρες τα λες α� |
| 5474 | τά; Εσύ αύριο δε θα έλθεις και δε σε μέλει, μα εμείς πο� |
| 5475 | θα πάμε στην Κηφισιά και θ' απαντήσομε τον πατέρα το� |
| 5476 | Αλέκο� |
| 5477 | ... |
| 5478 | - Ωωωω... έκανε η Πο� |
| 5479 | λο� |
| 5480 | διά. |
| 5481 | Και μες στη σαστισμένη σιωπή πο� |
| 5482 | ακολούθησε, ξέσπασε στα κλάματα, έδωσε μια κλοτσιά στ' ανεύθ� |
| 5483 | να πόδια το� |
| 5484 | κρεβατιού κι έτρεξε στο μπαλκόνι. - Τι σ' έπιασε; φώναξε ο Αντώνης. |
| 5485 | - Άσ' την, είπε η Αλεξάνδρα, είναι έτσι, στις κακές της σήμερα. Ό,τι και αν της πεις κλαίγει, τη μάλωσε η θεία πο� |
| 5486 | ήλθε στο τραπέζι με βρώμικη ποδιά... |
| 5487 | - Όχι, δεν είναι γι' α� |
| 5488 | τό πο� |
| 5489 | κλαίγει, διέκοψε ο Αλέξανδρος. Έκλαιγε και πριν από το τραπέζι. |
| 5490 | - Πριν έλεγε πως την πονεί το παπούτσι της, είπε η Αλεξάνδρα. |
| 5491 | - Ναι... μα ίσως και τώρα να την πονεί... Βγήκε ο Αλέξανδρος στο μπαλκόνι και ρώτησε: |
| 5492 | - Σε πονεί, Πο� |
| 5493 | λο� |
| 5494 | διά, το παπούτσι σο� |
| 5495 | ; |
| 5496 | - Όχι... ναι... με πονεί, ακούστηκε παραπονιάρικη η φωνή της. |
| 5497 | - Και δεν το βγάζεις, κο� |
| 5498 | τή; της φώναξε από το κρεβάτι ο Αντώνης. |
| 5499 | - Ναι, βγάλ' το, Πο� |
| 5500 | λο� |
| 5501 | διά, είπε ο Αλέξανδρος. Στάσο� |
| 5502 | , εγώ θα σο� |
| 5503 | το βγάλω... |
| 5504 | Η Πο� |
| 5505 | λο� |
| 5506 | διά δεν ήθελε. Επέμεινε ο Αλέξανδρος και τον έσπρωξε η Πο� |
| 5507 | λο� |
| 5508 | διά. Θύμωσε ο Αλέξανδρος και της έδωσε μια στην πλάτη. Και ξέσπασε πάλι η Πο� |
| 5509 | λο� |
| 5510 | διά στα κλάματα. |
| 5511 | - Μα τι έπαθες απόψε; ξαναφώναξε ο Αντώνης. Η Αλεξάνδρα σήκωσε το� |
| 5512 | ς ώμο� |
| 5513 | ς της. |
| 5514 | - Έχει μπο� |
| 5515 | ρινάκια, εξήγησε. Άρχισε όταν μας έστειλε μέσα η θεία, κι εμείς θέλαμε να κατεβούμε στην ακρογιαλιά, να δούμε τη βάρκα σο� |
| 5516 | . Και από κείνη την ώρα όλο ξανανοίγο� |
| 5517 | ν οι βρύσες... |
| 5518 | - Πο� |
| 5519 | λο� |
| 5520 | διά, κλείσε τις βρύσες! φώναξε ο Αντώνης. Ακούς, Πο� |
| 5521 | λο� |
| 5522 | διά; Ε, Πο� |
| 5523 | λο� |
| 5524 | διά... |
| 5525 | - Αντώνη!... ακούστηκε θ� |
| 5526 | μωμένη η φωνή της θείας. Ξέχασες πως είσαι τιμωρημένος; |
| 5527 | Σιωπή στην κάμαρα. |
| 5528 | Και ο Αντώνης χώθηκε κάτω από το σεντόνι το� |
| 5529 | , η Αλεξάνδρα άρπαξε το χτένι, τάχα πως λύνει τα μπερδεμένα μαλλιά της, ο Αλέξανδρος κάθισε χάμω να ξεκο� |
| 5530 | μπώσει τα παπούτσια το� |
| 5531 | και σιωπηλή και ντροπιασμένη τρύπωσε μέσα η Πο� |
| 5532 | λο� |
| 5533 | διά και μισοκρύφθηκε πίσω από την κο� |
| 5534 | νο� |
| 5535 | πιέρα της να γδ� |
| 5536 | θεί. |
| 5537 | Όταν μπήκε στην κάμαρα η Αφροδίτη, βρήκε όλα τ' αδέλφια μισογδ� |
| 5538 | μένα. Απόγδ� |
| 5539 | σε τον Αλέξανδρο και άρχισε να χτενίζει την Αλεξάνδρα, τ� |
| 5540 | λίγοντας τα μαλλιά της σκο� |
| 5541 | λιά σκο� |
| 5542 | λιά σε χαρτί. |
| 5543 | Και οι δ� |
| 5544 | ο αδελφές μισούσαν α� |
| 5545 | τή την προετοιμασία πο� |
| 5546 | γίνο� |
| 5547 | νταν κάθε βράδ� |
| 5548 | , με περισσότερη φροντίδα, πο� |
| 5549 | σήμαινε περισσότερα χαρτιά στο κεφάλι, κάθε φορά την επαύριο έπρεπε να είναι καλοχτενισμένα τα κορίτσια. Τα σφιγμένα μαλλιά, τεντωμένα και τραβηγμένα στις ρίζες, τα χαρτιά κόμποι κόμποι, πο� |
| 5550 | χώνο� |
| 5551 | νταν στο κεφάλι μόλις έκανες να γ� |
| 5552 | ρίσεις στο κρεβάτι, πονούσαν, σε ξ� |
| 5553 | πνούσαν, σε νεύριαζαν. Και το χειρότερο για τις δ� |
| 5554 | ο αδελφές ήταν το πρωί, όταν έβγαζες τα χαρτιά και το� |
| 5555 | ς ξεδιάλ� |
| 5556 | νες τα μαλλιά, πο� |
| 5557 | φούντωναν σγο� |
| 5558 | ρεμένα και το� |
| 5559 | ς έκαναν δ� |
| 5560 | ο κεφάλια σαν «ξεραχνιάστρες», έλεγε η Αλεξάνδρα, μ' ένα φιόγκο ή μια κορδέλα πο� |
| 5561 | τις έκανε σα μαϊμούδες, έλεγε ο Αντώνης. |
| 5562 | Μα έτσι το ήθελε η μαμά, και οι αδελφές το είχαν πάρει απόφαση και η τελετή το� |
| 5563 | σγο� |
| 5564 | ρώματος γίνο� |
| 5565 | νταν λίγο πολύ χωρίς φασαρία. |
| 5566 | Απόψε όμως ήταν στις στραβές της η Πο� |
| 5567 | λο� |
| 5568 | διά και, σαν ήλθε η σειρά της, σήκωσε επανάσταση: |
| 5569 | - Δε θέλω, δε θέλω να μο� |
| 5570 | κάνεις κατσαρά! |
| 5571 | - Μπρε, αμάν, παιδί μο� |
| 5572 | ! |
| 5573 | - Όχι, δε θέλω! |
| 5574 | - Αύριο θα είσαι σαν κατσιβέλα! |
| 5575 | - Ας είμαι! |
| 5576 | - Δε θα σε πάρει η θεία σο� |
| 5577 | στην Κηφισιά! |
| 5578 | - Ας μη με πάρει! |
| 5579 | - Στάσο� |
| 5580 | , μπρε παιδί μο� |
| 5581 | , μια στιγμή! |
| 5582 | - Δε θα σταθώ! |
| 5583 | Και δε στάθηκε και δεν μπήκαν τα χαρτιά και την άλλη μέρα μόνη η Αλεξάνδρα βρέθηκε καλοχτενισμένη, με φο� |
| 5584 | ντωτά κατσαρωμένα μαλλιά. |
| 5585 | Η Πο� |
| 5586 | λο� |
| 5587 | διά είχε ξ� |
| 5588 | πνήσει πάλι από την ανάποδη. Ακόμα δεν της είχε μιλήσει κανείς και άρχισε να κλαίγει. Και σαν τη ρώτησε η Αφροδίτη τι έχει, είπε πάλι πως την πονεί το παπούτσι. |
| 5589 | - Μα άφησε να δω, μην έχει κανένα καρφί το παπούτσι σο� |
| 5590 | ! |
| 5591 | - Όχι, δεν έχει! |
| 5592 | - Στάσο� |
| 5593 | , μπρε παιδί μο� |
| 5594 | , να δω! |
| 5595 | - Όχι, δε θέλω! |
| 5596 | Μα όταν κατέβηκαν στο πρόγε� |
| 5597 | μα και είδε η θεία το κεφάλι της σαν «κατσιβέλας» κι έμαθε για ποιο λόγο είχαν μείνει τα μαλλιά της ακατσάρωτα, θύμωσε και της είπε: - Λοιπόν δε θα σε πάρομε στην Κηφισιά! Τα καπριτσιόζικα παιδιά μένο� |
| 5598 | ν σπίτι! |
| 5599 | Τ' αδέλφια περίμεναν πως θ' ανοίξο� |
| 5600 | ν οι βρύσες και θα γίνει νεροποντή. Μα, ω το� |
| 5601 | θαύματος, η Πο� |
| 5602 | λο� |
| 5603 | διά δεν έκλαψε! |
| 5604 | Και σαν ήλθε το αμάξι και πήρε θεία, θείο, Αλεξάνδρα και Αλέξανδρο και γύρισε ο Αντώνης μελαγχολικά από τη βεράντα να μπει μέσα, πηδώντας με τα πόδια της ενωμένα μπήκε και η Πο� |
| 5605 | λο� |
| 5606 | διά και, πιάνοντας τον από το� |
| 5607 | ς ώμο� |
| 5608 | ς, φώναξε θριαμβε� |
| 5609 | τικά: |
| 5610 | - Όλο το σπίτι δικό μας είναι σήμερα! Πάμε να παίξομε κ� |
| 5611 | νηγητό στις σκάλες! |
| 5612 | Μα ο Αντώνης δεν ξεμελαγχόλησε. |
| 5613 | - Έχω να γράψω ένα ρήμα, της αποκρίθηκε κατσο� |
| 5614 | φιασμένος. |
| 5615 | - Μπα! Εσύ γράφεις γρήγορα! Τι είναι ένα ρήμα! Να σο� |
| 5616 | το λέγω εγώ από τη γραμματική και σ� |
| 5617 | να γράφεις. |
| 5618 | - Θα 'ρθεις και σ� |
| 5619 | μαζί; ρώτησε ο Αντώνης. Και πρόσθεσε σ� |
| 5620 | μπονετικά: |
| 5621 | - Τι κο� |
| 5622 | τή πο� |
| 5623 | ήσο� |
| 5624 | ν χθες να μην αφήσεις να σε σγο� |
| 5625 | ράνο� |
| 5626 | ν και να πας στην Κηφισιά! |
| 5627 | Η Πο� |
| 5628 | λο� |
| 5629 | διά έκανε άλλο� |
| 5630 | ς δ� |
| 5631 | ο πήδο� |
| 5632 | ς. |
| 5633 | - Μα εγώ δεν ήθελα να πάγω, είπε. |
| 5634 | Με τα χέρια στις τσέπες την κοίταξε ο Αντώνης. |
| 5635 | - Γιατί; ρώτησε. |
| 5636 | Η Πο� |
| 5637 | λο� |
| 5638 | διά κοντοστάθηκε, δίστασε. |
| 5639 | - Γιατί έτσι, είπε με απόφαση. |
| 5640 | Έστριψε μια δ� |
| 5641 | ο φορές στο τακούνι της και πιάνοντας τον πάλι από το� |
| 5642 | ς ώμο� |
| 5643 | ς: |
| 5644 | - Έλα να γράψομε το ρήμα σο� |
| 5645 | , είπε. Μόνο η οριστική έχει πολλά. Τ' άλλα, � |
| 5646 | ποτακτική, προστακτική, απαρέμφατο, α� |
| 5647 | τά παν γρήγορα. Έλα, πάμε να το ξεφορτωθούμε! |
| 5648 | Και πήγαν και το ξεφορτώθηκαν και αναστέναξε ο Αντώνης και πέρασε το στο� |
| 5649 | πόχαρτο πάνω στο χαρτί το� |
| 5650 | , όπο� |
| 5651 | λες και είχαν περάσει πηδηχτά μελανωμένα ποδαράκια σπο� |
| 5652 | ργιτιού. Και με την αδελφή το� |
| 5653 | , τρεχάτος κατέβηκε στην α� |
| 5654 | λή. |
| 5655 | - Κι εδώ μπορούμε να κάνομε το� |
| 5656 | ς περιβολάρηδες, είπε η Πο� |
| 5657 | λο� |
| 5658 | διά. Χθες ίσα ίσα έλεγε ο θείος πως όλο το περιβόλι θέλει σκάψιμο. Έλα να το σκάψομε εμείς! |
| 5659 | Πήραν λοιπόν ο ένας ένα μικρό σκο� |
| 5660 | ριασμένο καρφί, η άλλη ένα κομμάτι σπασμένο κεραμίδι και άρχισαν να σκάβο� |
| 5661 | ν. |
| 5662 | - Μιάο� |
| 5663 | ! |
| 5664 | Γύρισαν τ' αδέλφια και είδαν την κιτρινόμα� |
| 5665 | ρη γάτα της Ρωσίδας κ� |
| 5666 | ρίας της Τιμής. |
| 5667 | - Φύγε, φύγε! Κσσστ! έκανε η Πο� |
| 5668 | λο� |
| 5669 | διά. Έχομε δο� |
| 5670 | λειά! |
| 5671 | Μα η γάτα δεν έφ� |
| 5672 | γε, απεναντίας σίμωσε. |
| 5673 | - Φύγε! επανέλαβε η Πο� |
| 5674 | λο� |
| 5675 | διά, μα σ� |
| 5676 | νάμα της έτριψε χαδιάρικα το κεφάλι. |
| 5677 | - Να την έβλεπε ο Ντον! είπε ο Αντώνης. |
| 5678 | - Τι θα έκανε ο Ντον; |
| 5679 | - Θα την έτρωγε! |
| 5680 | - Γιατί; |
| 5681 | - Έτσι. Ο θείος λέγει πως οι σκύλοι και οι γάτες όλο τρώγονται. |
| 5682 | - Αλήθεια; ρώτησε μαγεμένη η Πο� |
| 5683 | λο� |
| 5684 | διά. Κρίμα πο� |
| 5685 | δεν είναι εδώ ο Ντον! |
| 5686 | Ο Αντώνης σηκώθηκε και τίναξε τα χώματα από τα χέρια το� |
| 5687 | . |
| 5688 | - Πάμε να δοκιμάσομε αν είναι αλήθεια; ρώτησε. |
| 5689 | - Πού να πάμε; |
| 5690 | - Στην α� |
| 5691 | λή το� |
| 5692 | βασιλέα. Δεν είναι ποτέ κλειδωμένη. Η καρδιά της Πο� |
| 5693 | λο� |
| 5694 | διάς πήδηξε στο λαιμό της. Α� |
| 5695 | τό και αν ήταν τρέλα! Τρομερή τρέλα! Αντώνικη τρέλα! |
| 5696 | Μα λες και α� |
| 5697 | τή την ώρα κόλλησε από την τόλμη το� |
| 5698 | Αντώνη και η Πο� |
| 5699 | λο� |
| 5700 | διά. |
| 5701 | - Ναι! αναφώνησε. Πάμε! |
| 5702 | Πήρε τη γάτα στην αγκαλιά της και ρίχνοντας πίσω ανήσ� |
| 5703 | χες ματιές, μην και το� |
| 5704 | ς δει η κερα-Ρήνη ή η Αφροδίτη, τα δ� |
| 5705 | ο αδέλφια, πατώντας στα νύχια, βγήκαν από την α� |
| 5706 | λή. Η πόρτα το� |
| 5707 | βασιλέα ήταν ξεκλείδωτη και με καρδιόχτ� |
| 5708 | πο την έσπρωξαν τ' αδέλφια. Ησ� |
| 5709 | χία. Τα τρία σκ� |
| 5710 | λιά, δεμένα, ξαπλωμένα ηλιάζο� |
| 5711 | νταν. Μόνος ο Ντον σήκωσε το κεφάλι το� |
| 5712 | και κούνησε την ο� |
| 5713 | ρά το� |
| 5714 | . Βαστώντας τη γάτα πλησίασε η Πο� |
| 5715 | λο� |
| 5716 | διά. Μα τι ήταν α� |
| 5717 | τό; Έξαφνα η ήσ� |
| 5718 | χη α� |
| 5719 | λή αναστατώθηκε. Γαβγίσματα, φ� |
| 5720 | σίγματα, φωνές και στριγλιές γέμισαν τον αέρα. Η γάτα είχε ξεφύγει από τα χέρια της Πο� |
| 5721 | λο� |
| 5722 | διάς και είχε σκαρφαλώσει στο σβέρκο της, με τις τρίχες ολόρθες, φτύνοντας και φ� |
| 5723 | σώντας, ξετρελαμένη, ενώ ο Ντον και τ' άλλα σκ� |
| 5724 | λιά, όρθια, τραβούσαν τις αλ� |
| 5725 | σίδες το� |
| 5726 | ς, σα να ήθελαν να τις σπάσο� |
| 5727 | ν και ν' αρπάξο� |
| 5728 | ν τον εχθρό. |
| 5729 | Η Πο� |
| 5730 | λο� |
| 5731 | διά ξεφώνιζε, γύρε� |
| 5732 | ε να ξεφορτωθεί τη γάτα, και ο Αντώνης μάταια προσπαθούσε να την πιάσει. Παλεύοντας οπισθοχώρησε η Πο� |
| 5733 | λο� |
| 5734 | διά και η γάτα πήδηξε στον τοίχο και χάθηκε στην α� |
| 5735 | λή της Ρωσίδας κ� |
| 5736 | ρίας της Τιμής. |
| 5737 | Ο Αντώνης άρπαξε το μπράτσο της Πο� |
| 5738 | λο� |
| 5739 | διάς και απότομα την έσ� |
| 5740 | ρε στην πόρτα, τη στιγμή πο� |
| 5741 | στο πάνω πάτωμα άνοιγαν όλα τα παντζούρια και κεφάλια παρο� |
| 5742 | σιάζο� |
| 5743 | νταν σε διάφορα παράθ� |
| 5744 | ρα. |
| 5745 | Τρεχάτα είχαν βγει τ' αδέλφια στο δρόμο, αφήνοντας την πόρτα ανοιχτή, και τρύπωσαν στην α� |
| 5746 | λή το� |
| 5747 | ς. |
| 5748 | Τρομαγμένα κοιτάχθηκαν. |
| 5749 | Η Πο� |
| 5750 | λο� |
| 5751 | διά μάτωνε από μια τσο� |
| 5752 | γκρανιά στο σβέρκο και ο Αντώνης από άλλη μια στο χτένι το� |
| 5753 | χεριού. |
| 5754 | - Δεν πειράζει, είπε ο Αντώνης, χλομός ακόμα αλλά ξαναβρίσκοντας την τόλμη το� |
| 5755 | . Πάμε μέσα να σε πλύνω και δε θα φαίνεται τίποτα. |
| 5756 | Μα φαίνο� |
| 5757 | νταν η τσο� |
| 5758 | γκρανιά πάνω από το φρίλι το� |
| 5759 | λαιμού της και, όσο και αν τραβούσε απάνω ο Αντώνης το φο� |
| 5760 | στάνι, πάλι ξανάπεφτε στη θέση το� |
| 5761 | και ξεσκέπαζε το γδαρμένο σβέρκο. |
| 5762 | - Τι κο� |
| 5763 | ταμάρα να 'χεις κοντά μαλλιά! της είπε. Αν είχες κοτσίδα, θα την ξέπλεκες και δε θα φαίνο� |
| 5764 | νταν τίποτα. |
| 5765 | - Και το χέρι σο� |
| 5766 | ; |
| 5767 | - Α� |
| 5768 | τό δεν πειράζει, το κρύβω στην τσέπη. |
| 5769 | Τα κέφια το� |
| 5770 | ς ήταν μο� |
| 5771 | διασμένα και τα φτερά το� |
| 5772 | ς χαμηλωμένα. |
| 5773 | - Πώς έκανε η γάτα... είπε σ� |
| 5774 | λλογισμένος ο Αντώνης. |
| 5775 | Ήταν εκείνο πο� |
| 5776 | έλεγε η μις Ράις «Μαντ κατ»1. Αλήθεια, σαν τρελή έκανε! |
| 5777 | - Είναι πολύ κακιά και άγρια α� |
| 5778 | τή η γάτα, αποκρίθηκε τρομαγμένη ακόμα η Πο� |
| 5779 | λο� |
| 5780 | διά. Νόμιζα πως θα με φάγει... |
| 5781 | Της έριξε ο Αντώνης μια στοχαστική ματιά και είπε: |
| 5782 | - Ξέρεις... σ� |
| 5783 | λλογίζομαι... μήπως εμείς ήμασταν κακοί πο� |
| 5784 | πήγαμε να τη ρίξομε στη μύτη των σκύλων. |
| 5785 | - Γιατί ήμασταν εμείς κακοί; ρώτησε η Πο� |
| 5786 | λο� |
| 5787 | διά πο� |
| 5788 | μπροστά της ανοίγο� |
| 5789 | νταν ξαφνικά κόσμοι από κο� |
| 5790 | βαριασμένο� |
| 5791 | ς στοχασμούς. Τι κάναμε; |
| 5792 | - Λέγω... ξέρω γω; Η γάτα είναι πιο μικρή από το� |
| 5793 | ς σκύλο� |
| 5794 | ς το� |
| 5795 | βασιλέα. Αν ρίχναμε... ας πούμε, τον Αλέξανδρο πο� |
| 5796 | είναι μικρός, σ' ένα μεγάλο Τούρκο, και ο Τούρκος τον αρπούσε στα δόντια το� |
| 5797 | ... |
| 5798 | - Όχι, Αντώνη! αναφώνησε η Πο� |
| 5799 | λο� |
| 5800 | διά. Δεν είναι το ίδιο! |
| 5801 | - Όχι, δεν είναι ολωσδιόλο� |
| 5802 | το ίδιο... αποκρίθηκε κάπως μπερδεμένος ο Αντώνης, γιατί ο Αλέξανδρος είναι αδελφός μας... Μα η γάτα ήταν μικρή και ο Ντον μεγάλος... και ήταν τρία σκ� |
| 5803 | λιά... |
| 5804 | Πολύ άσχημες απορίες κο� |
| 5805 | τρο� |
| 5806 | βαλούσαν στο μ� |
| 5807 | αλό της Πο� |
| 5808 | λο� |
| 5809 | διάς και άλλες τόσες στσ� |
| 5810 | Αντώνη. Μα ο Αντώνης δεν αγαπούσε τις στενόχωρες σκέψεις. |
| 5811 | - Ο� |
| 5812 | φ! είπε. Κάνει ζέστη εδώ μέσα! Και πρέπει να σκάψομε τον κήπο. Πάμε στην α� |
| 5813 | λή. |
| 5814 | Και ξανάπιασαν το καρφί και τη σπασμένη κεραμίδα κι έσκαψαν, κι έσκαψαν, και γύρισαν όλο το χώμα, όχι μόνο στις πρασιές πο� |
| 5815 | περιτριγύριζαν την α� |
| 5816 | λή, αλλά και σ' όλες τις γλάστρες με το� |
| 5817 | ς βασιλικούς, επίσης και σ' ένα βαρελάκι όπο� |
| 5818 | ο θείος είχε φ� |
| 5819 | τέψει μια τριανταφ� |
| 5820 | λλιά πο� |
| 5821 | έβγαζε εκατόφ� |
| 5822 | λλα τριαντάφ� |
| 5823 | λλα και πο� |
| 5824 | την περιποιούνταν ιδιαίτερα και μόνος α� |
| 5825 | τός. |
| 5826 | Και αφού έσκαψαν καλά καλά και μάδησαν όλα τα φύλλα πο� |
| 5827 | το� |
| 5828 | ς φαίνο� |
| 5829 | νταν ξερά, μαζί και μερικά χλωρά, της τριανταφ� |
| 5830 | λλιάς το� |
| 5831 | θείο� |
| 5832 | , το� |
| 5833 | ς φάνηκε ξαφνικά α� |
| 5834 | τή σα μαδημένη. Και τότε θ� |
| 5835 | μήθηκε ο Αντώνης πως είχε πει κάποτε ο θείος ότι πληγώνεις το φ� |
| 5836 | τό τραβώντας τα φύλλα. |
| 5837 | - Ναι, είπε σ� |
| 5838 | λλογισμένη η Πο� |
| 5839 | λο� |
| 5840 | διά, θα χρειάζο� |
| 5841 | νταν ψαλίδι... Κι έχασα το δικό μο� |
| 5842 | . Κρίμα. |
| 5843 | - Πήγαινε να φέρεις της θείας, της είπε ο Αντώνης κόβοντας ακόμα ένα δ� |
| 5844 | ο φύλλα πο� |
| 5845 | το� |
| 5846 | φαίνο� |
| 5847 | νταν παραμεγαλωμένα. |
| 5848 | - Όχι, φοβούμαι, αποκρίθηκε η Πο� |
| 5849 | λο� |
| 5850 | διά. Θα φωνάζει η θεία. |
| 5851 | - Καλά λες. Πάρε της Αλεξάνδρας. |
| 5852 | Τρεχάτη μπήκε μέσα η Πο� |
| 5853 | λο� |
| 5854 | διά, μα σε λίγο παρο� |
| 5855 | σιάστηκε το κεφάλι της στο παράθ� |
| 5856 | ρο της εισόδο� |
| 5857 | . |
| 5858 | - Δεν το βρίσκω, Αντώνη! το� |
| 5859 | φώναξε. |
| 5860 | - Στάσο� |
| 5861 | , έρχομαι, αποκρίθηκε κείνος. |
| 5862 | Μα όσο και να σκάλισαν και οι δ� |
| 5863 | ο και ν' αναποδογύρισαν τα καλοσ� |
| 5864 | γ� |
| 5865 | ρισμένα κο� |
| 5866 | τιά της Αλεξάνδρας, το ψαλίδι δε βρέθηκε. |
| 5867 | - Και όμως πρέπει να κόψομε τα κοτσανάκια πο� |
| 5868 | μείναν από τα ξερά φύλλα, είπε ο Αντώνης. Φαίνεται ακατάστατη έτσι η τριανταφ� |
| 5869 | λλιά. Στάσο� |
| 5870 | . Θα πάρομε μια στιγμή το ψαλίδι της θείας και θα το βάλομε πάλι στη θέση το� |
| 5871 | . Δε θα πάθει τίποτα. |
| 5872 | Μα το πανεράκι της θείας δεν ήταν κάτω. |
| 5873 | - Πάμε να δούμε στην κάμαρα της, είπε ο Αντώνης. |
| 5874 | - Αχ, Αντώνη, κοίταξε τα χέρια σο� |
| 5875 | ! Πώς θα πιάσεις το πανέρι της θείας; |
| 5876 | Ο Αντώνης κοίταξε τα σκονισμένα, όλο χώματα χέρια το� |
| 5877 | , και ύστερα τα παπούτσια το� |
| 5878 | , πο� |
| 5879 | ήταν στα ίδια χάλια. |
| 5880 | - Έχεις δίκαιο, είπε, πάμε πρώτα να καθαριστούμε. |
| 5881 | Και, με πλ� |
| 5882 | μένα χέρια και ξεσκονισμένα παπούτσια, δειλά μπήκαν τα δ� |
| 5883 | ο αδέλφια στην κάμαρα της θείας. |
| 5884 | Η κάμαρα της θείας ήταν το «άγιον των αγίων». Απαγορεύο� |
| 5885 | νταν στα τέσσερα αδέλφια να μπαίνο� |
| 5886 | ν μέσα, αν δεν τα φώναζε η θεία. Και η θεία δεν τα φώναζε ποτέ· έβγαινε στην είσοδο, αν είχε να τα μαλώσει ή να τα επιθεωρήσει πριν βγο� |
| 5887 | ν. Αλλά στην κάμαρα της δεν ήθελε «ποδαρικά», όπως έλεγε. |
| 5888 | Α� |
| 5889 | τό πο� |
| 5890 | έκανε ο Αντώνης, να μπει μέσα με την Πο� |
| 5891 | λο� |
| 5892 | διά ενόσω έλειπε η θεία, ήταν το άκρον άωτον της τόλμης και της ασέβειας και της αποκοτιάς. |
| 5893 | Το ένιωθε η Πο� |
| 5894 | λο� |
| 5895 | διά, κρεμασμένη στο μπράτσο το� |
| 5896 | , και η καρδιά της χτ� |
| 5897 | πούσε τούμπανο. |
| 5898 | - Αντώνη... πάμε να φύγομε... ψιθύρισε χαμηλώνοντας τη φωνή της, σα να βρίσκονταν σε αγιαστήριο. Πάμε, Αντώνη! |
| 5899 | - Φοβητσιάρα! Τι φοβάσαι; Στάσο� |
| 5900 | να δούμε, της είπε κείνος. Κοίταξε τι μακριά πο� |
| 5901 | φαίνεται η θάλασσα από δω... Να και τα βο� |
| 5902 | νά πέρα, εκεί θα 'ναι η Κηφισιά, πο� |
| 5903 | είναι βο� |
| 5904 | νό και δεν είναι βο� |
| 5905 | νό, όπως λέγει η Αλίς. |
| 5906 | - Πώς το ξέρεις πως είναι η Κηφισιά; ρώτησε η Πο� |
| 5907 | λο� |
| 5908 | διά πο� |
| 5909 | είχε τρ� |
| 5910 | πώσει κοντά το� |
| 5911 | στο παράθ� |
| 5912 | ρο. |
| 5913 | Ο Αντώνης σήκωσε το� |
| 5914 | ς ώμο� |
| 5915 | ς το� |
| 5916 | . |
| 5917 | - Αφού είπε η Αλίς πως είναι πέρα; Και πέρα άλλο βο� |
| 5918 | νό δεν έχει... |
| 5919 | Το επιχείρημα ήταν αναμφισβήτητο. Και όμως... |
| 5920 | - Αντώνη... πώς περνά το τρένο τη θάλασσα; ρώτησε η Πο� |
| 5921 | λο� |
| 5922 | διά. |
| 5923 | Ο Αντώνης δεν αποκρίθηκε. |
| 5924 | Γύρισε η Πο� |
| 5925 | λο� |
| 5926 | διά και τον είδε όρθιο στην άλλη άκρη της κάμαρας, εμπρός στην ασκέπαστη ραφτομηχανή της θείας. Πλησίασε βιαστικά. |
| 5927 | - Μπα!... Δεν την έκλεισε η θεία... μο� |
| 5928 | ρμούρισε. |
| 5929 | Ο Αντώνης ρο� |
| 5930 | θούνιζε. |
| 5931 | - Την άνοιξα για να τη δω, είπε. Μα... πο� |
| 5932 | φ... βρωμά πετρέλαιο! Να την αφήσομε να ξεμ� |
| 5933 | ρίσει; |
| 5934 | Με το δάχτ� |
| 5935 | λο έσπρωξε σιγά τη ρόδα. |
| 5936 | - Μη, Αντώνη, μην την αγγίζεις! Δε θέλει η θεία! είπε η Πο� |
| 5937 | λο� |
| 5938 | διά. |
| 5939 | Μα η περιέργεια το� |
| 5940 | Αντώνη είχε ξ� |
| 5941 | πνήσει. |
| 5942 | - Για να δούμε αν τρ� |
| 5943 | πά η βελόνα, έκανε βάζοντας το δάχτ� |
| 5944 | λο το� |
| 5945 | από κάτω, ενώ με το δεξί το� |
| 5946 | χέρι έπιανε το χερούλι. |
| 5947 | Η λαδωμένη ρόδα γύρισε γοργά μ' ένα ζλακ! και η βελόνα τρύπησε πέρα πέρα το δάχτ� |
| 5948 | λο το� |
| 5949 | Αντώνη, χωρίς να ξανασηκωθεί. |
| 5950 | - Αντώνη! φώναξε η Πο� |
| 5951 | λο� |
| 5952 | διά. |
| 5953 | - Στάσο� |
| 5954 | ν' ανεβάσω τη βελόνα, είπε χωρίς να ταραχθεί ο Αντώνης, ε� |
| 5955 | τ� |
| 5956 | χώς είναι απέραστη, θα βγει εύκολα... |
| 5957 | Γύρισε τη ρόδα και η βελόνα σηκώθηκε ως απάνω, χωρίς όμως και να βγει από το δάχτ� |
| 5958 | λο, πο� |
| 5959 | έμενε καρφωμένο. |
| 5960 | - Αντώνη! Αχ, Αντώνη, τι έκανες! είπε κλαίγοντας η Πο� |
| 5961 | λο� |
| 5962 | διά. Πώς θα τη βγάλεις τώρα; |
| 5963 | Ο Αντώνης κοίταζε το δάχτ� |
| 5964 | λο το� |
| 5965 | . |
| 5966 | - Δε με μέλει πο� |
| 5967 | τρ� |
| 5968 | πήθηκα, είπε, μόνο πο� |
| 5969 | θα με βρει εδώ η θεία! |
| 5970 | Η Πο� |
| 5971 | λο� |
| 5972 | διά έκλαιγε τώρα με αναφιλητά. |
| 5973 | - Αχ, Θεέ μο� |
| 5974 | ! Θα σο� |
| 5975 | κόψο� |
| 5976 | ν το δάχτ� |
| 5977 | λο, Αντώνη! Πώς θα φύγεις από δω; Αχ, στάσο� |
| 5978 | να φωνάξω την Αφροδίτη... |
| 5979 | Με το δεξί το� |
| 5980 | χέρι την άρπαξε ο Αντώνης από το μανίκι. |
| 5981 | - Να μην κο� |
| 5982 | νήσεις! πρόσταξε. Και αντί να κλαις, βοήθησε με να βγάλω τη βελόνα! |
| 5983 | - Μα πώς; Πώς; έκανε απελπισμένη η Πο� |
| 5984 | λο� |
| 5985 | διά. |
| 5986 | - Να! Βάστα τη ρόδα και γύρισε την αργά αργά, ώσπο� |
| 5987 | ν' ανέβει όσο μπορεί πιο ψηλά η βελόνα. Έλα! |
| 5988 | Έκανε η Πο� |
| 5989 | λο� |
| 5990 | διά όπως της έλεγε και, σαν ανέβηκε ψηλά η βελόνα, σταμάτησε τη ρόδα. |
| 5991 | - Στάσο� |
| 5992 | τώρα, της είπε ο Αντώνης, μην ξαναπέσει η ρόδα! και με το δεξή το� |
| 5993 | δείχτη πίεσε κάτω το τρ� |
| 5994 | πημένο νύχι με όλη το� |
| 5995 | τη δύναμη. |
| 5996 | - Πονεί; ρώτησε τρέμοντας η Πο� |
| 5997 | λο� |
| 5998 | διά. |
| 5999 | - Άφησε τώρα αν πονεί, ο λόγος είναι να βγει η βελόνα! Βάστα τη ρόδα... Βάστα! Πάει, βγήκε! φώναξε θριαμβε� |
| 6000 | τικά ο Αντώνης. |
| 6001 | Και τράβηξε το δάχτ� |
| 6002 | λο το� |
| 6003 | και το έχωσε στο στόμα. |
| 6004 | - Ρούφηξε το! Πιπίλισέ το! Δείξε μο� |
| 6005 | το! παρακάλεσε η Πο� |
| 6006 | λο� |
| 6007 | διά. |
| 6008 | Έβγαλε ο Αντώνης το δάχτ� |
| 6009 | λο από το στόμα το� |
| 6010 | και τα δ� |
| 6011 | ο αδέλφια είδαν μια στρογγ� |
| 6012 | λή καθαρή τρ� |
| 6013 | πίτσα κόκκινη, στη μέση το� |
| 6014 | ν� |
| 6015 | χιού, και άλλη μια όμοια στο μέσα μέρος το� |
| 6016 | δαχτύλο� |
| 6017 | . |
| 6018 | - Πονεί; ρώτησε με αγωνία η Πο� |
| 6019 | λο� |
| 6020 | διά. Και ξαφνικά: |
| 6021 | - Στάσο� |
| 6022 | ! φώναξε κι έφ� |
| 6023 | γε σα σαΐτα. |
| 6024 | Γύρισε όπως είχε φύγει, τρεχάτη, και τον βρήκε τον Αντώνη στην είσοδο. Βαστούσε ένα μποτιλάκι κι ένα παστρικό κο� |
| 6025 | ρελάκι. |
| 6026 | - Στάσο� |
| 6027 | , το� |
| 6028 | είπε, θα σο� |
| 6029 | βάλω άρνικα. Η Αφροδίτη προχθές μο� |
| 6030 | έβαλε στο γόνατο και δεν ξεμάτωνε πια. Στάσο� |
| 6031 | . |
| 6032 | Ο Αντώνης της έτεινε το τρ� |
| 6033 | πημένο δάχτ� |
| 6034 | λο και, προσέχοντας μην τον πονέσει, κάνοντας τα καλά της, προσπαθώντας και φασαρεύοντας, το� |
| 6035 | το έδεσε η Πο� |
| 6036 | λο� |
| 6037 | διά, αφού σκόρπισε τη μισή άρνικα στο πάτωμα. |
| 6038 | - Και τώρα πάμε γρήγορα κάτω, μη μας δει κανείς εδώ! το� |
| 6039 | είπε με σκηνικά ψιθ� |
| 6040 | ρίσματα και περπατήματα στα νύχια και κατασκοπεύσεις στη σκάλα, φο� |
| 6041 | σκωμένη από � |
| 6042 | περηφάνεια, πως φρόντιζε κι εξ� |
| 6043 | πηρετούσε τον Αντώνη. |
| 6044 | Μα ο Αντώνης, ακόμα και όταν ε� |
| 6045 | χαριστιούνταν, δεν εννοούσε να κ� |
| 6046 | βερνιέται από κορίτσι. Ομολογούσε μέσα το� |
| 6047 | τις � |
| 6048 | πηρεσίες της αδελφής το� |
| 6049 | και τον ε� |
| 6050 | χαριστούσαν. Μα δεν έπρεπε να της δώσει και πολύ θάρρος, «γιατί τα κορίτσια... ξέρεις... τόσο να το� |
| 6051 | ς δώσεις, σε καβαλικεύο� |
| 6052 | ν κιόλα». Χρειάζο� |
| 6053 | νταν η Πο� |
| 6054 | λο� |
| 6055 | διά και λίγη ψ� |
| 6056 | χρολο� |
| 6057 | σία. |
| 6058 | - Στάσο� |
| 6059 | , της είπε μεγαλόπρεπα, έχω δο� |
| 6060 | λειά... Και ξαναμπήκε στην κάμαρα της θείας. |
| 6061 | Η Πο� |
| 6062 | λο� |
| 6063 | διά τον ακολούθησε, περίεργη όσο και τρομαγμένη. |
| 6064 | - Αχ, Αντώνη, τι θέλεις πια να μπαίνεις εδώ μέσα... Μα την αποπήρε: |
| 6065 | - Ποιος θα κλείσει τη μηχανή; Να τη βρει η θεία ξεσκέπαστη; |
| 6066 | Η Πο� |
| 6067 | λο� |
| 6068 | διά όρμησε, άρπαξε το καπάκι κι έκλεισε τη μηχανή πριν προφθάσει ο Αντώνης. |
| 6069 | - Έννοια σο� |
| 6070 | ! Μην κο� |
| 6071 | ράζεσαι! Έννοια σο� |
| 6072 | ! ψιθύρισε πασπατεύοντας να στερεώσει το καπάκι πο� |
| 6073 | όλο ξανάνοιγε. |
| 6074 | Πλησίασε ο Αντώνης, παραμέρισε τα χέρια της και ύστερα κατέβασε ένα σιδεράκι, γύρισε μια βίδα και το καπάκι έμεινε μαγκωμένο. |
| 6075 | - Ούτε να κλείσεις μια μηχανή δεν ξέρεις, της είπε. |
| 6076 | Η Πο� |
| 6077 | λο� |
| 6078 | διά, πάντα έτοιμη για επανάσταση, ορτσώθηκε. |
| 6079 | - Ναι, μα εσύ την άνοιξες, ώστε το ήξερες! Μεγάλη δο� |
| 6080 | λειά πο� |
| 6081 | την ξανάκλεισες! Εγώ δεν ξέρω από μηχανές! |
| 6082 | - Κανένα κορίτσι δεν ξέρει από μηχανές, αποφάσισε ο Αντώνης. Το είπε μια μέρα και ο πατέρας, όταν έσπασε ο Στάμος το βάτραχο το� |
| 6083 | , για να δει πώς πηδά. Είπε: «Ωστόσο, τι είναι τ' αγόρια! Α� |
| 6084 | τός γεννήθηκε μηχανικός!» Δηλαδή, πως κανένα κορίτσι δε γεννιέται μηχανική. |
| 6085 | Σ� |
| 6086 | λλογισμένη κατέβαινε η Πο� |
| 6087 | λο� |
| 6088 | διά τη σκάλα με τον αδελφό της. |
| 6089 | - Ναι, μα... έκανε. |
| 6090 | Γύρε� |
| 6091 | ε να θ� |
| 6092 | μηθεί για ποια τέχνη γεννιούνται τα κορίτσια. Μα δε βρήκε. |
| 6093 | - Τι ναι μα; Τα κορίτσια είναι περιττά στον κόσμο, είπε κοφτά πάλι ο Αντώνης. |
| 6094 | Η Πο� |
| 6095 | λο� |
| 6096 | διά ξαφνικά θ� |
| 6097 | μήθηκε. |
| 6098 | - Καθόλο� |
| 6099 | ! αναφώνησε. Ο θείος είπε μια μέρα για την κερα-Ρήνη, πο� |
| 6100 | είχε ψήσει σαλιάγκο� |
| 6101 | ς, «Ωστόσο, α� |
| 6102 | τή η κερα-Ρήνη γεννήθηκε μαγείρισσα!» Εμείς γεννιούμαστε μαγείρισσες! |
| 6103 | - Πφφφ! έκανε ο Αντώνης. Δεν κάνεις εσύ να μο� |
| 6104 | ψήσεις μακαρόνια με κιμά να σε δω; |
| 6105 | - Μα εγώ... διαμαρτ� |
| 6106 | ρήθηκε αναμμένη η Πο� |
| 6107 | λο� |
| 6108 | διά. Κοντοστάθηκε γ� |
| 6109 | ρεύοντας τι να πει. Και πάλι πήρε φόρα: |
| 6110 | - Μα εγώ ξέρω να ξεκο� |
| 6111 | κο� |
| 6112 | τσιάζω βύσσινο! είπε. Εσύ ξέρεις; |
| 6113 | - Πφφφ! έκανε πάλι ο Αντώνης. Γ� |
| 6114 | ναικείες δο� |
| 6115 | λειές... Τον διέκοψε η Αφροδίτη πο� |
| 6116 | έστρωνε τραπέζι στην τραπεζαρία. |
| 6117 | - Ελάτε, παιδιά, φώναξε, το φαγί είναι έτοιμο! Περνώντας πίσω από την Πο� |
| 6118 | λο� |
| 6119 | διά στάθηκε, την καλοκοίταξε και, πιάνοντας το φρίλι το� |
| 6120 | λαιμού της, είπε: |
| 6121 | - Γιατί είναι το φο� |
| 6122 | στάνι σο� |
| 6123 | αιματωμένο; Μπρε παιδί μο� |
| 6124 | , ποιος σ' έγδαρε έτσι; |
| 6125 | Η Πο� |
| 6126 | λο� |
| 6127 | διά σήκωσε το� |
| 6128 | ς ώμο� |
| 6129 | ς της να � |
| 6130 | ψώσει και το φόρεμα. |
| 6131 | - Η γάτα, είπε σύντομα. |
| 6132 | - Ποια γάτα; |
| 6133 | - Της Ρωσίδας κ� |
| 6134 | ρίας της Τιμής. Ήθελε να παίξει! έκανε τάχα αδιάφορη και κάθισε στο τραπέζι, αντίκρ� |
| 6135 | στον Αντώνη, όπως το 'κανε ο θείος και η θεία. |
| 6136 | Μα η Αφροδίτη σήμερα είχε μάτια εμπρός και πίσω και σε όλο της το κεφάλι. |
| 6137 | - Τι έχει το χέρι σο� |
| 6138 | , Αντώνη, και είναι δεμένο; ρώτησε πάλι. |
| 6139 | Ο Αντώνης το μισοσήκωσε και πάλι το κατέβασε, τάχα με αδιαφορία και α� |
| 6140 | τός. |
| 6141 | - Δεν είναι τίποτα. Το τρύπησα, είπε. |
| 6142 | - Για να δω! Πώς το τρύπησες; Άνοιξε το να δω! Αν είναι πονεμένο, να το βάλομε σε κα� |
| 6143 | τό νερό! |
| 6144 | - Δεν είναι ανάγκη, πετάχθηκε και είπε η Πο� |
| 6145 | λο� |
| 6146 | διά, το� |
| 6147 | το μούσκεψα εγώ με άρνικα! |
| 6148 | - Και πού βρήκες την άρνικα; |
| 6149 | - Στην κάμαρα σο� |
| 6150 | . Σε είδα προχθές πού την είχες κρύψει. Η Αφροδίτη δίστασε αν έπρεπε να μαλώσει ή να επαινέσει. |
| 6151 | Διάλεξε τη μέση οδό. |
| 6152 | - Ε, καλά το σ� |
| 6153 | λλογίστηκες να το� |
| 6154 | βάλεις άρνικα, είπε. Έβαλες και στην τσο� |
| 6155 | γκρανιά σο� |
| 6156 | ; |
| 6157 | Και χωρίς να περιμένει απόκριση, πρόσθεσε: |
| 6158 | - Άλλη φορά όμως να μο� |
| 6159 | κάνεις τη χάρη να με φωνάζεις και όχι να πηγαίνεις να σκαλίζεις στην κάμαρα μο� |
| 6160 | ! |
| 6161 | Όλο το απόγεμα πήγε και ήλθε η Αφροδίτη από την κο� |
| 6162 | ζίνα στο σπο� |
| 6163 | δαστήριο και από το σπο� |
| 6164 | δαστήριο στην κο� |
| 6165 | ζίνα και απορούσε με την ησ� |
| 6166 | χία το� |
| 6167 | σπιτιού. |
| 6168 | - Τι πάθαν οι δ� |
| 6169 | ο σκανδαλιάρηδες σήμερα; έλεγε και ξανάλεγε της κερα-Ρήνης. Δεν ακούονται! Και να το� |
| 6170 | ς δεις, σαν Παναγιές κάθονται και παίζο� |
| 6171 | ν ντόμινο, ο ένας αντίκρ� |
| 6172 | στον άλλο, τόσο φρόνιμα, πο� |
| 6173 | απορώ. Κάτι πάλι θα μας ξεσπάσει στο κεφάλι. |
| 6174 | Και η κερα-Ρήνη απορούσε και α� |
| 6175 | τή. |
| 6176 | - Μην είναι άρρωστα; της αποκρίνο� |
| 6177 | νταν. Τρελαντώνης και φρονιμάδα δεν παν μαζί! Κάτι θα σκαρφίζεται να μας βγάλει στη μέση το σκάνταλο μ� |
| 6178 | αλό το� |
| 6179 | . |
| 6180 | Μα όσο και να παραμόνεψε η Αφροδίτη, καμιάν αταξία δεν είδε. |
| 6181 | Και σα χαμήλωσε ο ήλιος και δρόσισε, σ� |
| 6182 | γκινημένη από τόση φρονιμάδα, πήγε και πρότεινε στα δ� |
| 6183 | ο αδέλφια να κάνο� |
| 6184 | ν θαλάσσιο λο� |
| 6185 | τρό, αφού δεν έκαναν το πρωί, και ύστερα να μείνο� |
| 6186 | ν μαζί της στην αμμο� |
| 6187 | διά και να μαζέψο� |
| 6188 | ν κοχλαδάκια. |
| 6189 | - Φταίγω εγώ τώρα; έλεγε λίγο αργότερα ο Αντώνης, καθισμένος στο σπο� |
| 6190 | δαστήριο με την Πο� |
| 6191 | λο� |
| 6192 | διά, πο� |
| 6193 | είχε πρησμένα τα μάτια από τα πολλά κλάματα. Είχαμε πει να μην κο� |
| 6194 | νήσομε πια από δω, ώσπο� |
| 6195 | να γ� |
| 6196 | ρίσει η θεία... Γιατί το ξέρω πως ο διάβολος έχει πολλά ποδάρια. Καθόμασταν όμορφα και καλά στο ντόμινο. Ήταν ανάγκη να μας πάγει στα λο� |
| 6197 | τρά η Αφροδίτη; Και ύστερα να καθίσομε στην άμμο και να πιάσει τόση κο� |
| 6198 | βέντα με τις γειτόνισσες; Και πού να τύχει και ο Μπαρμπαγιάννης ο Κανατάς! |
| 6199 | - Και να 'χει και τόσες στάμνες και τόσα κανάτια, ίσα ίσα σήμερα! αναστέναξε η Πο� |
| 6200 | λο� |
| 6201 | διά. |
| 6202 | - Ναι! Και να τις πηγαίνει παραγγελία στο καφενείο! Μα είδες; Είδες τι ωραία πο� |
| 6203 | τα είχε δεμένα, αράδες αράδες γύρω στο γαϊδο� |
| 6204 | ράκι το� |
| 6205 | ; αναφώνησε ο Αντώνης πο� |
| 6206 | ενθο� |
| 6207 | σιάστηκε πάλι με την ενθύμηση. |
| 6208 | - Τι ήθελες να τ' αγγίξεις! κλαψιάρισε η Πο� |
| 6209 | λο� |
| 6210 | διά. |
| 6211 | - Ήθελα να δω πώς στέκο� |
| 6212 | νταν. Πού να ξέρω εγώ πως το σκοινί ήταν περασμένο μονάχα μες στα χερούλια κάθε στάμνας και πως σα λύσεις μια, πέφτο� |
| 6213 | ν όλες! Ήταν κο� |
| 6214 | ταμάρα το� |
| 6215 | Μπαρμπαγιάννη! |
| 6216 | - Εγώ σο� |
| 6217 | το έλεγα, μην τις αγγίξεις, Αντώνη! |
| 6218 | - Το ξέρω κι εγώ τώρα! Μα φταίει ο Μπαρμπαγιάννης Κανατάς! Αντί να μο� |
| 6219 | πει «Φύλαγε το γαϊδο� |
| 6220 | ράκι μο� |
| 6221 | , ώσπο� |
| 6222 | να πάγω να πιω νερό», αν μο� |
| 6223 | έλεγε «Δεν είναι δεμένες κόμπο οι στάμνες, και πρόσεχε», εγώ δε θα τις άγγιζα! Μα πες, δε φαίνο� |
| 6224 | νταν δεμένες; |
| 6225 | - Ναι, φαίνο� |
| 6226 | νταν, παραδέχθηκε η Πο� |
| 6227 | λο� |
| 6228 | διά. |
| 6229 | - Κι εγώ έτσι νόμιζα και ήθελα να σο� |
| 6230 | δείξω πώς να κάνεις τον τελικό κόμπο. Πού να φανταστώ πως, μόλις λύσω το σκοινί, θα φύγο� |
| 6231 | ν όλα, στάμνες και κανάτια! |
| 6232 | - Και με τέτοιον κρότο!... |
| 6233 | - Χωρατεύεις... |
| 6234 | - Πόσα να σπάσανε λες, Αντώνη; |
| 6235 | - Ξέρω γω; Όλα θαρρώ. |
| 6236 | - Και περιμένει απέξω να 'ρθει ο θείος, να το� |
| 6237 | πληρώσει, λέει, τη ζημιά! |
| 6238 | Τα δ� |
| 6239 | ο αδέλφια έμειναν σ� |
| 6240 | λλογισμένα. Και ρώτησε ο Αντώνης: |
| 6241 | - Σαν πόσες δραχμές λες να ζητήσει το� |
| 6242 | θείο� |
| 6243 | ; Τέσσερις; Πέντε; |
| 6244 | Η Πο� |
| 6245 | λο� |
| 6246 | διά ξανάρχισε τα κλάματα. |
| 6247 | - Πολλές! είπε. Η Αφροδίτη λέγει πως θα θέλει πολλές δραχμές. Αχ! Να είχα κο� |
| 6248 | μπαρά, σαν την Αλίς! |
| 6249 | - Κι εγώ! είπε άθ� |
| 6250 | μα ο Αντώνης. |
| 6251 | Η Πο� |
| 6252 | λο� |
| 6253 | διά σφούγγισε τα μάτια της. Σκο� |
| 6254 | το� |
| 6255 | ρεμένη ρώτησε: |
| 6256 | - Να ζητήσομε χρήματα της κερα-Ρήνης; Εκείνη έχει πολλά. Κάθε βράδ� |
| 6257 | της δίνει η θεία. |
| 6258 | Ο Αντώνης αργοκούνησε το κεφάλι. |
| 6259 | - Ο πατέρας απαγορεύει να ζητούμε χρήματα, είπε. |
| 6260 | - Μα δε θα μας τα χαρίσει, θα μας τα δανείσει μόνο. |
| 6261 | - Κι α� |
| 6262 | τό το απαγορεύει ο πατέρας. Έπειτα πώς θα της τα πληρώναμε, αφού εμείς δεν έχομε κο� |
| 6263 | μπαρά; Και ούτε τίποτε άλλο έχομε εμείς. |
| 6264 | Η Πο� |
| 6265 | λο� |
| 6266 | διά αναπήδησε. Της είχε έλθει μια ιδέα. |
| 6267 | - Εγώ ξέρω! αναφώνησε. Θα της πο� |
| 6268 | λήσω τα σκο� |
| 6269 | λαρίκια της Αραπίνας μο� |
| 6270 | ! Πολλές φορές μο� |
| 6271 | τα ζήτησε κι εγώ δεν ήθελα να της τα δώσω. |
| 6272 | - Να της τα πο� |
| 6273 | λήσεις; έκανε ο Αντώνης βλέποντας ξαφνικά καινούριες ελπίδες να φτερο� |
| 6274 | γίζο� |
| 6275 | ν μπροστά το� |
| 6276 | . Ναι... α� |
| 6277 | τό επιτρέπεται... και ο πατέρας πο� |
| 6278 | λά μπαμπάκια στο γραφείο... α� |
| 6279 | τό είναι εμπόριο... |
| 6280 | Η Πο� |
| 6281 | λο� |
| 6282 | διά είχε τρέξει στη γωνιά όπο� |
| 6283 | αράδιαζε τα δικά της παιχνίδια, άνοιξε το σεντο� |
| 6284 | κάκι της κούκλας της και το άδειασε ολόκληρο στο πάτωμα. Κάτω κάτω πήρε ένα χάρτινο, αρκετά κακομεταχειρισμένο κο� |
| 6285 | τάκι, το άνοιξε και το έδειξε το� |
| 6286 | Αντώνη. - Να, είπε, α� |
| 6287 | τά τα κόκκινα αχλαδωτά σκο� |
| 6288 | λαρίκια, πο� |
| 6289 | μοιάζο� |
| 6290 | ν, λέει, κοράλι, α� |
| 6291 | τά θέλει η κερα-Ρήνη. Πάμε να της τα δείξομε. |
| 6292 | Μα η φόρα της κόπηκε μπρος στην κλειστή πόρτα της κο� |
| 6293 | ζίνας. Είχε ακούσει πως στο εμπόριο αγοράζεις και πο� |
| 6294 | λάς. Μα με τι τρόπο γίνεται η πράξη δεν το ήξερε. Μο� |
| 6295 | διασμένη πρόσφερε το κο� |
| 6296 | τί της στον αδελφό της. |
| 6297 | - Να, πάρ' τα, Αντώνη! Πες της το εσύ! |
| 6298 | - Όχι, εσύ. Δικά σο� |
| 6299 | είναι τα σκο� |
| 6300 | λαρίκια. |
| 6301 | - Μα... μα... εγώ δεν ξέρω πώς να της το πω... |
| 6302 | - Να, θα πεις: «Τα θέλεις; Τα πο� |
| 6303 | λώ». |
| 6304 | - Ναιαιαι; ρώτησε απρόθ� |
| 6305 | μα η Πο� |
| 6306 | λο� |
| 6307 | διά. Και α� |
| 6308 | τό, βέβαια, δεν είναι κακό; Επιτρέπεται, Αντώνη; |
| 6309 | Ο Αντώνης δεν ήταν και τόσο βέβαιος. Και α� |
| 6310 | τός από εμπόριο δεν ήξερε καλά. Με το χέρι παραμέρισε το κο� |
| 6311 | τί και το� |
| 6312 | ς θησα� |
| 6313 | ρούς της Πο� |
| 6314 | λο� |
| 6315 | διάς. |
| 6316 | - Άσ' τα, είπε, προτιμώ να φάγω ξύλο... |
| 6317 | Με ορμή άνοιξε η Πο� |
| 6318 | λο� |
| 6319 | διά την πόρτα και μπήκε στην κο� |
| 6320 | ζίνα. |
| 6321 | - Να, κερα-Ρήνη, σο� |
| 6322 | έφερα τα σκο� |
| 6323 | λαρίκια μο� |
| 6324 | και σο� |
| 6325 | τα πο� |
| 6326 | λώ! είπε βιαστικά, σε μια πνοή. |
| 6327 | Η κερα-Ρήνη τηγάνιζε κεφτέδες. Χωρίς να γ� |
| 6328 | ρίσει ρώτησε: |
| 6329 | - Τι κάνεις λέει; |
| 6330 | - Σο� |
| 6331 | πο� |
| 6332 | λώ τα σκο� |
| 6333 | λαρίκια της κούκλας μο� |
| 6334 | , κερα-Ρήνη, τα κόκκινα αχλαδάκια... |
| 6335 | Η φωνή της Πο� |
| 6336 | λο� |
| 6337 | διάς έτρεμε λίγο· περίμενε περισσότερο ενθο� |
| 6338 | σιασμό. Η κερα-Ρήνη εξακολο� |
| 6339 | θούσε με το πιρούνι ν' αναποδογ� |
| 6340 | ρίζει το� |
| 6341 | ς κεφτέδες μες στο τηγάνι. Χωρίς καν να κοιτάξει το απλωμένο δειλό χέρι με το χάρτινο κο� |
| 6342 | τί, φώναξε: |
| 6343 | - Αφροδίτη, μη χάσεις το κελεπούρι! Πο� |
| 6344 | λούμε διαμαντικά εδώ μέσα! |
| 6345 | Η Αφροδίτη, πο� |
| 6346 | κο� |
| 6347 | βέντιαζε με κάποιον στην α� |
| 6348 | λή, γύρισε και στάθηκε στην ανοιχτή πόρτα. |
| 6349 | - Ποιος πο� |
| 6350 | λά; ρώτησε. |
| 6351 | - Να, το κορίτσι μας! |
| 6352 | - Τι κάνει λέει; |
| 6353 | - Μο� |
| 6354 | πο� |
| 6355 | λά σκο� |
| 6356 | λαρίκια! |
| 6357 | Είδε η Αφροδίτη τον Αντώνη, στο βάθος της κο� |
| 6358 | ζίνας, πο� |
| 6359 | μελετούσε έναν έναν το� |
| 6360 | ς μπακιρένιο� |
| 6361 | ς τεντζερέδες στα ράφια, είδε και την Πο� |
| 6362 | λο� |
| 6363 | διά πο� |
| 6364 | , με κόκκινα πρησμένα μάτια και το κο� |
| 6365 | τί της στο χέρι, δεν πολ� |
| 6366 | ήξερε αν έπρεπε να μείνει ή να το βάλει στα πόδια, και ρώτησε γλ� |
| 6367 | κά: |
| 6368 | - Τι θες, Πο� |
| 6369 | λο� |
| 6370 | διά; |
| 6371 | Με χείλια πο� |
| 6372 | έτρεμαν είπε η Πο� |
| 6373 | λο� |
| 6374 | διά: |
| 6375 | - Θέλω να πο� |
| 6376 | λήσω τα σκο� |
| 6377 | λαρίκια της Αραπίνας μο� |
| 6378 | , για να πληρώσομε τον Μπαρμπαγιάννη Κανατά, πριν έλθει ο θείος... είπε και σώπασε πνιγμένη. Η Αφροδίτη γέλασε. Γύρισε κατά την α� |
| 6379 | λή. |
| 6380 | - Μπαρμπαγιάννη! φώναξε. Έλα ν' ακούσεις. |
| 6381 | Ένας άντρας ψηλός, με φαρδιά ξανθά μο� |
| 6382 | στάκια, γέμισε με το μεγάλο μπόι το� |
| 6383 | την πόρτα. Ήταν φτωχοντ� |
| 6384 | μένος και ξ� |
| 6385 | πόλ� |
| 6386 | τος και στο κεφάλι φορούσε ένα παλιωμένο πλατύγ� |
| 6387 | ρο καπέλο. Στα μαλλιά και στα μο� |
| 6388 | στάκια πολλές άσπρες τρίχες γ� |
| 6389 | άλιζαν, μα ήταν ήρεμο το πρόσωπο το� |
| 6390 | και είχε αρχοντιά η στάση το� |
| 6391 | , καθώς στηρίζο� |
| 6392 | νταν στη μαγκούρα το� |
| 6393 | . |
| 6394 | - Τι με θέλεις; ρώτησε. |
| 6395 | - Να, πο� |
| 6396 | λούμε χρ� |
| 6397 | σαφικά της κούκλας μας, για να σε πληρώσομε, είπε η Αφροδίτη κάνοντας το� |
| 6398 | το μάτι. |
| 6399 | - Για να δούμε τα τζοβαρικά σο� |
| 6400 | ! είπε ο Μπαρμπαγιάννης Κανατάς. |
| 6401 | Πήρε το κο� |
| 6402 | τί από το χέρι της Πο� |
| 6403 | λο� |
| 6404 | διάς κι έναν έναν έβγαλε από μέσα το� |
| 6405 | ς θησα� |
| 6406 | ρούς της και το� |
| 6407 | ς άπλωσε στο τραπέζι. |
| 6408 | Η κερα-Ρήνη είχε πλησιάσει με τα δ� |
| 6409 | ο της χέρια στο� |
| 6410 | ς γοφούς. |
| 6411 | - Να τα σκο� |
| 6412 | λαρίκια πο� |
| 6413 | θέλει να μο� |
| 6414 | πο� |
| 6415 | λήσει! είπε. |
| 6416 | Η Πο� |
| 6417 | λο� |
| 6418 | διά δε μίλησε. Ανήσ� |
| 6419 | χη κοίταζε τα στολίδια της. |
| 6420 | - Σκο� |
| 6421 | λαρίκια, ε; είπε ο Μπαρμπαγιάννης εξετάζοντας τα κόκκινα αχλαδάκια. Και τούτο; Τι είναι; Δαχτ� |
| 6422 | λίδι; |
| 6423 | - Όχι, είναι το χρ� |
| 6424 | σό βραχιόλι της κούκλας μο� |
| 6425 | , αποκρίθηκε πνιχτά η Πο� |
| 6426 | λο� |
| 6427 | διά. |
| 6428 | - Και τούτο; |
| 6429 | - Το διαμαντένιο της χτένι. |
| 6430 | - Πωπώ, ομορφιά! Και αμέ τούτες οι κίτρινες φούσκες με το λάστιχο; |
| 6431 | - Είναι το άλλο χρ� |
| 6432 | σό βραχιόλι της κούκλας μο� |
| 6433 | . |
| 6434 | - Πωπώ, πλούτη! Και τούτη η αλ� |
| 6435 | σίδα με τ' ωρολόγι; Πόσα τα δίνεις όλα μαζί, Πο� |
| 6436 | λο� |
| 6437 | διά; Ένα φόρτωμα κανάτια; Ε; |
| 6438 | Μα η Πο� |
| 6439 | λο� |
| 6440 | διά δεν ήξερε. Χαμένη γύρισε στον Αντώνη για βοήθεια. Μα ο Αντώνης είχε εξαφανιστεί. Με τα χέρια στις τσέπες, είχε βγει απαρατήρητος από την πόρτα της κο� |
| 6441 | ζίνας, στα νύχια πέρασε από το διάδρομο, την τραπεζαρία, βγήκε στη βεράντα και κατέβηκε, στο δρόμο. |
| 6442 | Δεν ήξερε γιατί, μα ντρέπο� |
| 6443 | νταν. Ντρέπο� |
| 6444 | νταν την κερα-Ρήνη, την Αφροδίτη, τον Μπαρμπαγιάννη Κανατά, πο� |
| 6445 | ήξεραν τώρα όλοι πως η Πο� |
| 6446 | λο� |
| 6447 | διά, για να μη φάγει α� |
| 6448 | τός ξύλο, παρέδιδε όλο� |
| 6449 | ς το� |
| 6450 | ς θησα� |
| 6451 | ρούς της. Και όσο περισσότερο ντρέπο� |
| 6452 | νταν, τόσο πιο πετούσε πίσω το κεφάλι το� |
| 6453 | . Και όλη τη μέρα δεν της είχε πει ούτε ένα ε� |
| 6454 | χαριστώ της Πο� |
| 6455 | λο� |
| 6456 | διάς πο� |
| 6457 | είχε βρει τρόπο να φάγει και α� |
| 6458 | τή τιμωρία και να μην πάγει στην Κηφισιά... Ο� |
| 6459 | φ! Ήταν πνιγερό όμως το σπίτι. Έξω στο δρόμο ανάσαινε το� |
| 6460 | λάχιστον κανείς καλύτερα. Κατέβηκε σε κάτι βράχο� |
| 6461 | ς και κοίταξε μακριά τη θάλασσα την ανοιχτή. Είχε βασιλέψει ο ήλιος, κατέβαινε το μούχρωμα και ήταν μοναξιά. Κι εκεί, παρακάτω, στο� |
| 6462 | ς βρεμένο� |
| 6463 | ς από τη θάλασσα βράχο� |
| 6464 | ς, σαν κοίταζες καλά στο� |
| 6465 | ς νερόλακκο� |
| 6466 | ς, έβρισκες κάποτε καβούρια. Το� |
| 6467 | ήλθε μια φωτεινή ιδέα. Η Πο� |
| 6468 | λο� |
| 6469 | διά όλο γύρε� |
| 6470 | ε καβούρια και δεν τα έβρισκε ποτέ. Αν της έφερνε εκείνος κανένα;... Και από τα σκο� |
| 6471 | λαρίκια της θα τον προτιμούσε τον κάβο� |
| 6472 | ρα. |
| 6473 | Πήδηξε ο Αντώνης στο� |
| 6474 | ς κάτω βράχο� |
| 6475 | ς, μα γλίστρησε στο βρεμένο μούσκο� |
| 6476 | λο και, ξαφνικά, βρέθηκε ξαπλωμένος μες στα νερά. Την πρώτη στιγμή ζαλίστηκε. Μα η κρύα θάλασσα τον σ� |
| 6477 | νέφερε γρήγορα και σηκώθηκε και τινάχθηκε. Ποπό! Ώς τις πλάτες ήταν μούσκεμα! Καινούρια ζημιά! Και μη χειρότερα, αν δε σχίστηκε κιόλα! Ανέβηκε στο� |
| 6478 | ς βράχο� |
| 6479 | ς και από κει στο δρόμο. Πονούσε λίγο κάτω εκεί πο� |
| 6480 | τελειώνει η ράχη και πονούσε λίγο και στο κεφάλι. Μα ο Αντώνης δε σ� |
| 6481 | νήθιζε να παραπονιέται για πόνο. Κοίταξε απάνω, κάτω, μην περνά κανένας γνωστός στο δρόμο και, βλέποντας μοναξιά, ανέβηκε κούτσα κούτσα στη βεράντα και μπήκε στην τραπεζαρία, αφήνοντας λιμνούλες όπο� |
| 6482 | πατούσε. «Μην ήλθε η θεία;» Μα όχι. Όλα ήταν σιωπηλά και σκοτεινά. |
| 6483 | Σιωπηλά τρύπωσε κι α� |
| 6484 | τός στο διάδρομο και από κει γύρισε κατά τη σκάλα. Μα, την ίδια ώρα, η πόρτα της κο� |
| 6485 | ζίνας άνοιξε και η Αφροδίτη βγήκε μ' ένα αναμμένο κερί και τον είδε. Ήταν και η Πο� |
| 6486 | λο� |
| 6487 | διά μαζί της . - Τι κάνεις εδώ, μόνος, Αντώνη; ρώτησε η Αφροδίτη. |
| 6488 | - Τίποτα. Πάω στην κάμαρα μο� |
| 6489 | , της αποκρίθηκε κάνοντας για τη σκάλα. |
| 6490 | - Κάτσε μια στιγμή, έλα, γεια σο� |
| 6491 | , άναψε μο� |
| 6492 | τα κεριά στη τραπεζαρία, ν' ανάψω εγώ τη λάμπα της σκάλας και είναι αργά. Με τη μωρολογιά το� |
| 6493 | Μπαρμπαγιάννη νύχτωσε πριν το καταλάβω και δεν έβαλα τραπέζι ακόμα... |
| 6494 | - Αντώνη! διέκοψε τρομαγμένη η Πο� |
| 6495 | λο� |
| 6496 | διά. Τι έπαθες; |
| 6497 | - Τίποτα. Βράχηκα λίγο στη θάλασσα, αποκρίθηκε ο Αντώνης γ� |
| 6498 | ρεύοντας να ξεφύγει από το φως. |
| 6499 | - Τι έπαθες; Έπεσες; επανέλαβε όλο και πιο τρομαγμένη η Πο� |
| 6500 | λο� |
| 6501 | διά. Είσαι όλος αίματα! |
| 6502 | - Αίματα; Πού; |
| 6503 | - Στάσο� |
| 6504 | ! Καλέ, αλήθεια! Παναγιά μο� |
| 6505 | ! Πού πήγες; αναφώνησε η Αφροδίτη. |
| 6506 | Ακούμπησε το κερί της σε μια καρέγλα και γύρισε τον Αντώνη με την πλάτη στο φως. |
| 6507 | - Χτύπησες; Πού χτύπησες; Πωπώ, αίματα! |
| 6508 | - Πού; ρώτησε πάλι ο Αντώνης πο� |
| 6509 | γύρε� |
| 6510 | ε να δει την πλάτη το� |
| 6511 | πάνω από τον ώμο το� |
| 6512 | . |
| 6513 | Λαφριά, γοργά σήκωσε η Αφροδίτη τα κοντοκομμένα το� |
| 6514 | μαλλιά στο πίσω μέρος το� |
| 6515 | κεφαλιού το� |
| 6516 | . |
| 6517 | - Μα βέβαια! Έσπασες το κεφάλι σο� |
| 6518 | ! Τα μαλλιά σο� |
| 6519 | είναι ποτισμένα αίματα! Αχ! Παναγίτσα μο� |
| 6520 | , θα με τρελάνεις εσύ, παιδί μο� |
| 6521 | ! |
| 6522 | Τον άρπαξε από το� |
| 6523 | ς ώμο� |
| 6524 | ς και, σχεδόν σηκωτό, τον ανέβασε απάνω. Φοβισμένη ακολο� |
| 6525 | θούσε η Πο� |
| 6526 | λο� |
| 6527 | διά. |
| 6528 | - Γρήγορα, άρνικα, πανιά, ξαντό! πρόσταξε η Αφροδίτη. Πο� |
| 6529 | λο� |
| 6530 | διά, τρέξε! Στο σερτάρι μο� |
| 6531 | έχω ένα μπογαλάκι με το καθαρό ξαντό της κ� |
| 6532 | ρίας. Έχει και παστρικά μαντίλια εκεί. Φέρε τα με την άρνικα, ώσπο� |
| 6533 | να τον πλύνω εγώ! |
| 6534 | Παθητικά, λίγο ζαλισμένος ακόμα, αφέθηκε ο Αντώνης στα χέρια της τα επιδέξια, πο� |
| 6535 | σε λίγα λεπτά τον είχαν πλύνει, επιδέσει, αλλάξει. Στεγνός και παστρικός, με το κεφάλι μαντιλοδεμένο και τα μαλλιά ανακατωμένα, μισοβρεμένα ακόμα, κοίταζε τώρα � |
| 6536 | περήφανα από κάτω από τον άσπρο κόμπο, δεμένο στο μέτωπο το� |
| 6537 | , την Πο� |
| 6538 | λο� |
| 6539 | διά και περίμενε να φύγει η Αφροδίτη, για να τη ρωτήσει τι απέκανε με τα σκο� |
| 6540 | λαρίκια της κούκλας και τα κανάτια το� |
| 6541 | Μπαρμπαγιάννη. Μα έξαφνα ανατρίχιασε. Από κάτω ανέβαινε η φωνή της θείας. |
| 6542 | - Τι είναι α� |
| 6543 | τό το σκοτάδι; Γιατί δεν είναι βαλμένο το τραπέζι; |
| 6544 | Ανήσ� |
| 6545 | χα κοιτάχθηκαν τα δ� |
| 6546 | ο αδέλφια. Και ξαφνικά, πάλι, θ� |
| 6547 | μωμένη ανέβηκε η φωνή της θείας: |
| 6548 | - Καλέ, τι είναι α� |
| 6549 | τά; Ποιος έχ� |
| 6550 | σε εδώ νερά; Ειρήνη! Αφροδίτη! Πού είστε και οι δ� |
| 6551 | ο; |
| 6552 | Τρεχάτη κατέβαινε κιόλα η Αφροδίτη τη σκάλα και κατάφθανε βιαστική η κερα-Ρήνη, μαζί με μια μπούφα τηγανίλας πο� |
| 6553 | την ακολούθησε από την ανοιγμένη πόρτα της κο� |
| 6554 | ζίνας, κι έξι φωνές ακούστηκαν μαζί, πο� |
| 6555 | ρωτούσαν, εξηγούσαν, μάλωναν και αναφωνούσαν. Και μέσα σ' όλες ξεχώρισε ήσ� |
| 6556 | χη η φωνή το� |
| 6557 | Αλέξανδρο� |
| 6558 | : |
| 6559 | - Έχει και αίματα εδώ, θεία! |
| 6560 | Στις μύτες των ποδαριών είχαν βγει τα δ� |
| 6561 | ο αδέλφια στη σκάλα και κοίταζαν, από πάνω από την κο� |
| 6562 | παστή, τη σκοτεινή είσοδο πο� |
| 6563 | φωτίζο� |
| 6564 | νταν μόλις από την τραπεζαρία. Γύρε� |
| 6565 | αν να ξεχωρίσο� |
| 6566 | ν φωνές και λόγια. Μα τόση φασαρία γίνο� |
| 6567 | νταν, πο� |
| 6568 | μόνο μια βοή ανέβαινε στ' α� |
| 6569 | τιά των δ� |
| 6570 | ο τιμωρημένων. Κι έξαφνα, από μέσα από το σκοτάδι, βαρ� |
| 6571 | πατώντας ανέβηκε η κοντοφάρδο� |
| 6572 | λη σκιά το� |
| 6573 | θείο� |
| 6574 | . Βιαστικά � |
| 6575 | ποχώρησαν τ' αδέλφια και μπήκαν στην κάμαρα το� |
| 6576 | ς, όπο� |
| 6577 | έκαιε ένα κερί. Μπήκε και ο θείος πίσω το� |
| 6578 | ς, χαμογελώντας σαν πάντα, με τα π� |
| 6579 | κνά το� |
| 6580 | φρύδια σηκωμένα σαν περισπωμένη ανήσ� |
| 6581 | χη. |
| 6582 | - Πάλι, Αντώνη, αταξίες και αβαρίες; ρώτησε. Μα δε θα περάσει μια μέρα χωρίς να μας θ� |
| 6583 | μώσεις; |
| 6584 | Ένα βήμα πλησίαζε, το πηδηχτό βήμα της θείας, και όλοι μαζεύθηκαν, ακόμα και ο θείος τράβηξε το χαδιάρικο χέρι το� |
| 6585 | από τα ορτσωμένα μαλλιά το� |
| 6586 | Αντώνη. |
| 6587 | - Ώστε την ξανάκανες την κο� |
| 6588 | τσο� |
| 6589 | κέλα σο� |
| 6590 | ! είπε μπαίνοντας στην κάμαρα η θεία και γ� |
| 6591 | ρίζοντας στον ένοχο τα μαύρα της μάτια. Έλα στο φως, να δω τι έκανες πάλι το κεφάλι σο� |
| 6592 | ... |
| 6593 | Γοργά έλ� |
| 6594 | σε τον επίδεσμο και ντελικάτα, τρ� |
| 6595 | φερή ξαφνικά, σήκωσε το ξαντό κι εξέτασε τη μα� |
| 6596 | ριδερή τρ� |
| 6597 | πίτσα στο κεφάλι πίσω το� |
| 6598 | Αντώνη και σήκωσε προσεκτικά λίγα μαλλιά πο� |
| 6599 | είχαν μείνει κολλημένα στην πληγή. Ύστερα, επίσης γοργά, ξανάδεσε το μαντίλι και τα φρύδια της ξανασο� |
| 6600 | ρώθηκαν, όμοια με το� |
| 6601 | πατέρα σαν ήταν θ� |
| 6602 | μωμένος. |
| 6603 | - Δεν είναι τίποτα, είπε, και θα έπρεπε να σε δείρω πο� |
| 6604 | ξαναπήγες στη θάλασσα χωρίς άδεια. Μα να πο� |
| 6605 | τιμωρήθηκες μόνος σο� |
| 6606 | και με απάλλαξες από τον κόπο να σο� |
| 6607 | τις βρέξω βραδιάτικα, πρόσθεσε όλο και πιο μαλωσιάρικα. |
| 6608 | Και γ� |
| 6609 | ρνώντας στην Πο� |
| 6610 | λο� |
| 6611 | διά, χωρίς να γλ� |
| 6612 | κάνει: |
| 6613 | - Εσύ δεν ήξερες να τον εμποδίσεις; Μόλις μείνετε μόνοι, μόνο αταξίες ξέρετε να κάνετε! Άιντε, κατεβείτε τώρα. Ώσπο� |
| 6614 | να ξεντ� |
| 6615 | θούμε, να σας βρούμε όλο� |
| 6616 | ς καθισμένο� |
| 6617 | ς στο τραπέζι. Έλα, Ζωρζή. |
| 6618 | Σιωπηλά έσβησε ο Αντώνης το κερί και προφθαίνοντας την Πο� |
| 6619 | λο� |
| 6620 | διά στη σκάλα, πέρασε το χέρι το� |
| 6621 | γύρω στο λαιμό της και κατέβηκε μαζί της. Δεν ήταν στις σ� |
| 6622 | νήθειες το� |
| 6623 | Αντώνη τα χάδια και σάστισε και λιγώθηκε η Πο� |
| 6624 | λο� |
| 6625 | διά, και τον ακολούθησε � |
| 6626 | ποταγμένη, σκλάβα το� |
| 6627 | , έτοιμη να κάνει ό,τι της προστάξει. Μα ο Αντώνης δεν ήταν στη σ� |
| 6628 | νηθισμένη το� |
| 6629 | προστατε� |
| 6630 | τική διάθεση. Στάθηκε στο πρώτο πλατύσκαλο και χαμηλόφωνα ρώτησε: |
| 6631 | - Πούλησες τα σκο� |
| 6632 | λαρίκια σο� |
| 6633 | ; |
| 6634 | - Όχι! αποκρίθηκε η Πο� |
| 6635 | λο� |
| 6636 | διά. |
| 6637 | Και, βιαστική, πρόθ� |
| 6638 | μη, πολ� |
| 6639 | λογού, το� |
| 6640 | διηγήθηκε πως δεν μπορούσε ο Μπαρμπαγιάννης Κανατάς ν' αγοράσει τα διαμαντικά της κούκλας της, γιατί μόνος ο βασιλέας μπορούσε, λέει, να πληρώσει τέτοιο θησα� |
| 6641 | ρό. Και αν κι επέμεινε η Πο� |
| 6642 | λο� |
| 6643 | διά να πάρει ο Μπαρμπαγιάννης το� |
| 6644 | λάχιστον τ' ωρολόγι, να ξεπληρωθούν οι σπασμένες κανάτες, πάλι δε θέλησε ο Μπαρμπαγιάννης. |
| 6645 | - Και μο� |
| 6646 | είπε, εξακολούθησε η Πο� |
| 6647 | λο� |
| 6648 | διά: «Δεν έπαθαν τίποτα οι κανάτες μο� |
| 6649 | . Τρεις μόνο σπάσανε και σας τις χαρίζω, μια για την κούκλα σο� |
| 6650 | , μια για σένα και μια για τον Αντώνη!» Και μο� |
| 6651 | είπε: «Πες το� |
| 6652 | Αντώνη πως ο Μπαρμπαγιάννης Κανατάς ξέρει από παιχνίδια και σαν ήταν μικρός, ήταν και α� |
| 6653 | τός ζημιάρης». Και καβαλίκεψε το γαϊδούρι το� |
| 6654 | κι έφ� |
| 6655 | γε. |
| 6656 | Περίμενε η Πο� |
| 6657 | λο� |
| 6658 | διά πως θα χαρεί πολύ ο Αντώνης με τα λόγια της. Μα δε χάρηκε καθόλο� |
| 6659 | . Απεναντίας κατσούφιασε και τράβηξε το χέρι το� |
| 6660 | από το λαιμό της. |
| 6661 | - Ο Μπαρμπαγιάννης είπε ψέματα! Και τα κανάτια το� |
| 6662 | σπάσανε όλα! είπε. Τα είδα! |
| 6663 | - Μα... πώς... άρχισε η Πο� |
| 6664 | λο� |
| 6665 | διά. Τη διέκοψε με φούρια ο Αντώνης: |
| 6666 | - Σο� |
| 6667 | λέγω πως έσπασαν όλα! Και είπε ψέματα για να με γλιτώσει! Σο� |
| 6668 | λέγω πως είπε ψέματα! |
| 6669 | - Μα, Αντώνη... έκανε μο� |
| 6670 | διασμένη η Πο� |
| 6671 | λο� |
| 6672 | διά, αν το είπε για να σε γλιτώσει... δεν είναι ψέματα... είπε καλά λόγια... |
| 6673 | - Το ίδιο κάνει! Πάλι ψέματα είναι! Κι εγώ το ξέρω! Ο� |
| 6674 | φ! Προτιμώ χίλιες φορές να φάγω ξύλο! Νε� |
| 6675 | ριασμένος πρόσθεσε: |
| 6676 | - Όλα πήγαν στραβά σήμερα! Πρώτα η γάτα, ύστερα η μηχανή, ύστερα τα κανάτια, ύστερα οι βράχοι, πο� |
| 6677 | ήθελα να σο� |
| 6678 | φέρω έναν κάβο� |
| 6679 | ρα... |
| 6680 | - Αλήθεια, Αντώνη; διέκοψε βο� |
| 6681 | ρκωμένη από τη σ� |
| 6682 | γκίνηση η Πο� |
| 6683 | λο� |
| 6684 | διά. |
| 6685 | - Ε, και τι, μεγάλο πράμα! έκανε ο Αντώνης. Νομίζεις πως δεν ξέρω γιατί δεν πήγες εσύ στην Κηφισιά; |
| 6686 | Μα η κο� |
| 6687 | βέντα γύριζε στην αισθηματολογία. Και ο Αντώνης δεν αγαπούσε τις αισθηματολογίες, ούτε τις στενοχώριες ούτε τις τύψεις και τις λύπες. Χωρίς να περιμένει απάντηση από την ξελιγωμένη Πο� |
| 6688 | λο� |
| 6689 | διά, κατέβηκε τρεις τρεις τις σκάλες και μπήκε στην τραπεζαρία, όπο� |
| 6690 | περίμενε η Αλεξάνδρα, καθισμένη στο τραπέζι με τον Αλέξανδρο, πο� |
| 6691 | φορούσε κιόλα την πετσέτα το� |
| 6692 | γύρω στο λαιμό. |
| 6693 | Κοίταξαν και οι δ� |
| 6694 | ο τον Αντώνη με κάποιο σεβασμό για το μαντιλοδεμένο το� |
| 6695 | κεφάλι και τα μαλλιά το� |
| 6696 | , σκο� |
| 6697 | λιά-σκο� |
| 6698 | λιά, ορτσωμένα πάνω από τον κόμπο το� |
| 6699 | μαντιλιού. |
| 6700 | - Σε μάλωσε η θεία; ρώτησε χαμηλόφωνα η Αλεξάνδρα. |
| 6701 | - Όχι πολύ, αποκρίθηκε ο Αντώνης και κάθισε στην καρέγλα το� |
| 6702 | . |
| 6703 | Το μάτι της Αλεξάνδρας πήρε ε� |
| 6704 | θύς την τσο� |
| 6705 | γκρανιά το� |
| 6706 | χεριού το� |
| 6707 | . |
| 6708 | - Πώς το 'κανες; ρώτησε σκύβοντας για να δει καλύτερα. |
| 6709 | 0 Αντώνης τράβηξε το χέρι το� |
| 6710 | . |
| 6711 | - Δεν είναι τίποτα, είπε, μο� |
| 6712 | το 'κανε η γάτα της Ρωσίδας κ� |
| 6713 | ρίας της Τιμής. |
| 6714 | - Πώς; Για πες; |
| 6715 | - Έτσι. Τσο� |
| 6716 | γκράνισε και την Πο� |
| 6717 | λο� |
| 6718 | διά στο λαιμό... |
| 6719 | - Για να δω, έκανε η Αλεξάνδρα. |
| 6720 | Μα η Πο� |
| 6721 | λο� |
| 6722 | διά, πο� |
| 6723 | κατάφθανε την ίδια ώρα, σήκωσε το� |
| 6724 | ς ώμο� |
| 6725 | ς της ως τ' α� |
| 6726 | τιά της και το φρίλι στο λαιμό το� |
| 6727 | φο� |
| 6728 | στανιού της σκέπασε το γδαρμένο της σβέρκο. Και ο Αντώνης, πο� |
| 6729 | δεν ήθελε ρωτήματα και σ� |
| 6730 | ζητήσεις γύρω σ' α� |
| 6731 | τό το επεισόδιο, άλλαξε κο� |
| 6732 | βέντα. |
| 6733 | - Ήταν η θεία πολύ θ� |
| 6734 | μωμένη σαν είδε τα νερά; ρώτησε. |
| 6735 | - Ναι, μα φταίγει η μέλισσα! πέταξε ο Αλέξανδρος. |
| 6736 | - Ποια μέλισσα! ρώτησε η Πο� |
| 6737 | λο� |
| 6738 | διά πο� |
| 6739 | κάθισε βιαστικά στο τραπέζι και ξέχασε τσο� |
| 6740 | γκρανιές και προφ� |
| 6741 | λάξεις στην αν� |
| 6742 | πομονησία της ν' ακούσει τα κηφισιώτικα. - Μια μέλισσα αγκύλωσε τη θεία... άρχισε η Αλεξάνδρα, μα τη διέκοψε ο Αλέξανδρος. |
| 6743 | - Και τρέχαμε όλοι για λεμόνι, και πρήστηκε το χέρι της θείας και τρέχανε οι καλόγεροι, κι έγινε μια φασαρίαααα! είπε σε μιαν ανάσα. |
| 6744 | - Ήταν καλόγεροι στης Αλίς; Εβραίοι καλόγεροι; ρώτησε ο Αντώνης. |
| 6745 | - Ναι... όχι... δηλαδή πήγαμε μεις στο� |
| 6746 | ς καλόγερο� |
| 6747 | ς... |
| 6748 | - Τι λες, Αλέξανδρε; Τα κάνεις σαλάτα! διόρθωσε η Αλεξάνδρα. Πώς μπορεί να είναι Εβραίοι καλόγεροι; |
| 6749 | - Μα πού ήταν οι καλόγεροι; διέκοψε αν� |
| 6750 | πόμονα ο Αντώνης. |
| 6751 | - Στο σπίτι το� |
| 6752 | ς, απάνω στο βο� |
| 6753 | νό, και ήταν πεύκα εκεί και νερό... πρόφθασε να πει ο Αλέξανδρος. |
| 6754 | Μα με το χέρι τού σκέπασε η Αλεξάνδρα το στόμα. |
| 6755 | - Ο� |
| 6756 | ο� |
| 6757 | ο� |
| 6758 | ! Όλα στραβά τα λες! Σώπα λιγάκι εσύ, θα τα πω εγώ! Πήγαμε στης θείας της Αλίς πρώτα και φάγαμε κει, στο περιβόλι, και είχε αρνί αλά Κλέφτα. Και ύστερα μας πήραν όλο� |
| 6759 | ς με τη σούστα... |
| 6760 | - Με τι; διέκοψε πάλι ο Αντώνης. |
| 6761 | - Με τη σούστα. Είναι ένα αμάξι σαν κάρο με δ� |
| 6762 | ο ρόδες και κάγκελα... |
| 6763 | - Και διεύθ� |
| 6764 | νε η Αλίς, και είχε ένα άλογο... κι έτρεχε... και μας πετούσε απάνω... και ξαναπέφταμε στο� |
| 6765 | ς μπάγκο� |
| 6766 | ς... και ήταν έκτακτα! Μόνο η θεία δεν ήταν καθόλο� |
| 6767 | ε� |
| 6768 | χαριστημένη... είπε βιαστικά ο Αλέξανδρος. |
| 6769 | Μα πάλι τον διέκοψε η Αλεξάνδρα: |
| 6770 | - Σώπα, Αλέξανδρε, είπα πως εγώ θα τα πω... |
| 6771 | - Και διεύθ� |
| 6772 | νε η Αλίς; ρώτησε μαγεμένος ο Αντώνης. |
| 6773 | - Ναι. Μα δεν ήταν σπο� |
| 6774 | δαίο πράμα να διε� |
| 6775 | θύνεις. Ήταν γέρικο το άλογο της. Κι εγώ μπορούσα να το διε� |
| 6776 | θύνω, το είπε η ίδια η Αλίς. |
| 6777 | - Και λοιπόν; έκανε με λαχτάρα η Πο� |
| 6778 | λο� |
| 6779 | διά. |
| 6780 | - Λοιπόν μας πήρε η Αλίς στην Πεντέλη. |
| 6781 | Διακόπηκε η Αλεξάνδρα και είπε, σαστισμένη ακόμα για την ανακάλ� |
| 6782 | ψη της: |
| 6783 | - Και φαντάσο� |
| 6784 | , Αντώνη, πο� |
| 6785 | η Πεντέλη είναι το Πεντελικόν, εκείνο το βο� |
| 6786 | νό πο� |
| 6787 | δεν έβρισκες ποτέ στο χάρτη, στην Αλεξάνδρεια, ώσπο� |
| 6788 | θύμωσε η κ� |
| 6789 | ρία Σοφία στο μάθημα και σο� |
| 6790 | τράβηξε το α� |
| 6791 | τί! Και δεν είναι καθόλο� |
| 6792 | άσχημο, όπως είναι στο χάρτη, μια μπάλα με τρίχες, αλλά είναι γεμάτο πεύκα και σκίνο� |
| 6793 | ς και κο� |
| 6794 | μαριές! Μα δεν είχε πια κούμαρα. Τελείωσαν, και δεν τα γε� |
| 6795 | θήκαμε. Και μας πήγε η Αλίς σ' ένα μοναστήρι στην Πεντέλη... |
| 6796 | - Και ήταν μεγάααλα δέντρα! Και ήταν πολλοίοιοι καλόγεροι εκεί, έβαλε πάλι το λόγο το� |
| 6797 | ο Αλέξανδρος. |
| 6798 | - Ναι, και το� |
| 6799 | ς φοβήθηκε ο Αλέξανδρος, είπε η Αλεξάνδρα. |
| 6800 | - Μόνο στην αρχή... διαμαρτ� |
| 6801 | ρήθηκε ο Αλέξανδρος, ύστερα δε φοβόμο� |
| 6802 | ν πια. |
| 6803 | - Τι πήγατε να κάνετε στο μοναστήρι; ρώτησε ο Αντώνης. |
| 6804 | - Μας πήγε κει η Αλίς για να πιούμε, γιατί διψούσαμε. Κι έτρεχε νερό πολύ κρύο από μια πηγή, όπο� |
| 6805 | βάλανε μια βρύση. Και είναι ανάμεσα στα πεύκα το μοναστήρι, και από κει πάνω βλέπεις μακριά, μακριά! Και μας πήραν μέσα οι καλόγεροι κι εκεί πο� |
| 6806 | καθόμασταν, πέφτει, παφ! ολόκληρο ένα μελίσσι στα γόνατα της θείας! |
| 6807 | - Από πού έπεσε; ρώτησε ο Αντώνης. |
| 6808 | Από τη στέγη. Δεν το ήξεραν, λέει, οι καλόγεροι πως είχαν φωλιάσει εκεί οι μέλισσες. Κι ένας καλόγερος, μ' ένα καλάθι, παφ! σκέπασε το μελίσσι στα γόνατα της θείας, και ύστερα το γύρισαν ανάποδα, αφού το σκέπασαν πρώτα μ' ένα τηγάνι, και πήραν τις μέλισσες. |
| 6809 | - Μα μια μέλισσα... μια μέλισσα... είπε φο� |
| 6810 | ριαστά ο Αλέξανδρος, κρύφθηκε μες στις δίπλες το� |
| 6811 | φο� |
| 6812 | στανιού της θείας και δεν το ήξερε η θεία... |
| 6813 | - Ναι, δεν την είδαν εκείνη την ώρα, τον ξαναδιέκοψε η Αλεξάνδρα, μα έξαφνα, αφού ξαναβγήκαμε έξω και μας έδωσαν οι καλόγεροι μέλι... |
| 6814 | - Στην κηρήθρα! φώναξε ο Αλέξανδρος. |
| 6815 | - Ναι, στην κηρήθρα, εξακολούθησε η Αλεξάνδρα, και μας έδωσαν ψωμί ζεστό, ακόμα και βούτ� |
| 6816 | ρο άσπρο σαν κρέμα. Κι εκεί πο� |
| 6817 | τρώγαμε, βγάζει μια φωνή η θεία: «Μια μέλισσα... με τσίμπησε μια μέλισσα!...» και όλοι πετάχθηκαν απάνω, ο θείος, οι καλόγεροι... |
| 6818 | - Και φώναζε η θεία «λεμόνι... λεμόνι...» και τίναζε το χέρι της έτσι. «Λεμόνι... λεμόνι...» πρόφθασε και είπε πάλι ο Αλέξανδρος, τινάζοντας κι εκείνος το χέρι το� |
| 6819 | στον αέρα. Και τρέχαμε όλοι, και φωνάζαμε και μεις «λεμόνι, λεμόνι», κι έτρεξε ένας καλόγερος και πήδηξε από πάνω από έναν μπάγκο, κι έπεσε ο μπάγκος, κι έπεσε και ο καλόγερος, και σηκώθηκε το ράσο το� |
| 6820 | και, φαντάσο� |
| 6821 | , φορούσε πανταλόνι σαν το θείο! Και τα παπούτσια το� |
| 6822 | , αντί κορδόνια, ήταν δεμένα με σπάγκο! Και τρέξαν οι άλλοι καλόγεροι να τον σηκώσο� |
| 6823 | ν, και φωνάζαμε μεις «λεμόνι, λεμόνι», κι έγινε μια φασαρίααα... |
| 6824 | Και γύρω στο τραπέζι έγινε φασαρία. Όλα μαζί τ' αδέλφια γελούσαν, ρωτούσαν, εξηγούσαν, τόσο πο� |
| 6825 | δεν άκο� |
| 6826 | σαν τα βήματα στη σκάλα. Κι έξαφνα ακούστηκε η φωνή της θείας: |
| 6827 | - Σερβίρισε, Αφροδίτη! |
| 6828 | Μεμιάς κόπηκαν γέλια και φασαρίες. Τα τέσσερα αδέλφια ξαναγύρισαν στην πραγματικότητα, φρόνιμα και σωπασμένα, ο Αντώνης με το γδαρμένο χέρι στην τσέπη, η Πο� |
| 6829 | λο� |
| 6830 | διά καμπο� |
| 6831 | ριασμένη, σηκώνοντας όσο μπορούσε το� |
| 6832 | ς ώμο� |
| 6833 | ς, μη φανεί η τσο� |
| 6834 | γκρανιά της γάτας. Στο τραπέζι διηγήθηκε ο θείος την εκδρομή το� |
| 6835 | ς στην Κηφισιά, μαζί και το τσίμπημα της μέλισσας. Μα οι μεγάλοι δεν ξέρο� |
| 6836 | ν ποτέ να διηγηθούν καλά, γιατί λένε πάντα μόνο τα βαρετά, την ώρα, τον ανήφορο, την κούραση, τη σκόνη, την ωραία θέα, το κρύο νερό, πόσα χρόνια είναι χτισμένο το μοναστήρι, πόσοι καλόγεροι είναι μέσα, και ξεχνούν όλα τα λαχταριστά, σαν την τούμπα το� |
| 6837 | καλόγερο� |
| 6838 | , το πανταλόνι κάτω από το ράσο, το� |
| 6839 | ς σπάγκο� |
| 6840 | ς στα παπούτσια. |
| 6841 | Και σαν τελείωσε ο θείος, ρώτησε, τραβώντας λαφριά το α� |
| 6842 | τί το� |
| 6843 | Αντώνη πο� |
| 6844 | κάθο� |
| 6845 | νταν πλάγι το� |
| 6846 | : |
| 6847 | - Και σεις οι δ� |
| 6848 | ο, τι κάνατε όλη μέρα; |
| 6849 | Ο Αντώνης έχωσε προφ� |
| 6850 | λακτικά τα δ� |
| 6851 | ο πληγωμένα το� |
| 6852 | χέρια στις τσέπες. |
| 6853 | - Σκάψαμε τον κήπο και καθαρίσαμε τα ξερά φύλλα, είπε. |
| 6854 | - Ε, μπράβο σας! αναφώνησε ο θείος. Για μια φορά κάνατε καλή δο� |
| 6855 | λειά! |
| 6856 | - Και... καμιάν αταξία; Καμιάν άλλη αταξία από το σπασμένο κεφάλι το� |
| 6857 | Αντώνη δεν κάματε; ρώτησε � |
| 6858 | ποψιάρικα η θεία. |
| 6859 | Οι δ� |
| 6860 | ο ένοχοι κοιτάχθηκαν χωρίς ν' απαντήσο� |
| 6861 | ν. Μα βιαστικά πρόλαβε και αποκρίθηκε η Αφροδίτη: |
| 6862 | - Όχι, κ� |
| 6863 | ρία... ήταν πολύ φρόνιμα. Όλο τ' απόγεμα έπαιζαν ντόμινο. |
| 6864 | - Δεύτερη ψε� |
| 6865 | τιά σήμερα, από καλοσύνη, είπε ο Αντώνης της Πο� |
| 6866 | λο� |
| 6867 | διάς, σαν ανέβηκαν στην κάμαρα το� |
| 6868 | ς. |
| 6869 | - Τι ψε� |
| 6870 | τιά; ρώτησε η Αλεξάνδρα. Ποιος είπε ψέματα; |
| 6871 | Με τα χέρια πίσω στη ράχη και τα πόδια ανοιχτά, κοίταζε ο Αντώνης την ήσ� |
| 6872 | χη θάλασσα, πέρα από την ανοιχτή πόρτα το� |
| 6873 | μπαλκονιού. |
| 6874 | - Ποιος είπε ψέματα; ξαναρώτησε η Αλεξάνδρα την Πο� |
| 6875 | λο� |
| 6876 | διά. |
| 6877 | Μα η Πο� |
| 6878 | λο� |
| 6879 | διά δεν αποκρίθηκε. Και είπε ο Αντώνης: |
| 6880 | - Η Αφροδίτη είπε ψέματα. Έσπασα όλες τις στάμνες το� |
| 6881 | Μπαρμπαγιάννη Κανατά! |
| 6882 | Μεγάλη σ� |
| 6883 | γκίνηση στο ακροατήριο. Και η Πο� |
| 6884 | λο� |
| 6885 | διά, πο� |
| 6886 | με την ομολογία το� |
| 6887 | Αντώνη ξεδένο� |
| 6888 | νταν από τη σιωπή της, έδωσε δρόμο στη γλώσσα της και διηγήθηκε, με τη σ� |
| 6889 | νηθισμένη της πολ� |
| 6890 | λογία, την περιέργεια το� |
| 6891 | Αντώνη, το λύσιμο το� |
| 6892 | σκοινιού, το κατρακύλισμα, τον κρότο σα σπάζανε τα κανάτια, και κατέληξε στην άρνηση το� |
| 6893 | Μπαρμπαγιάννη Κανατά να πάρει τ' ωρολόγι της Αραπίνας της. |
| 6894 | Ο Αντώνης, πο� |
| 6895 | την άκο� |
| 6896 | γε σκ� |
| 6897 | θρωπός, ξαφνικά ανησύχησε. Γύρισε και τη φώναξε: |
| 6898 | - Άκο� |
| 6899 | δω, Πο� |
| 6900 | λο� |
| 6901 | διά! |
| 6902 | Πρόθ� |
| 6903 | μη έτρεξε κείνη κοντά το� |
| 6904 | και, αγκαλιάζοντας την για δεύτερη φορά από το λαιμό, την τράβηξε προς το μπαλκόνι. |
| 6905 | - Μην πεις για τη μηχανή, και μην πεις για τη γάτα και τον Ντον! ψιθύρισε. Μην τα πεις ούτε της Αλεξάνδρας! |
| 6906 | Με το κεφάλι τού έκανε κείνη νόημα πως κατάλαβε και ξαναμπήκε μαζί το� |
| 6907 | στην κάμαρα, φο� |
| 6908 | σκωμένη από � |
| 6909 | περηφάνεια για το μ� |
| 6910 | στικό πο� |
| 6911 | είχε μαζί το� |
| 6912 | απέναντι και της Αλεξάνδρας ακόμα, πο� |
| 6913 | ήταν πάντα κόμμα το� |
| 6914 | , και κάνοντας την αδιάφορη, μην καταλάβει τίποτα η μεγάλη αδελφή. |
| 6915 | Μα η Αλεξάνδρα είχε άλλες έννοιες. Δεν το� |
| 6916 | ς πρόσεχε. Είχε καθίσει στο κρεβάτι της, με τα πόδια κρεμαστά και τα χέρια στα� |
| 6917 | ρωμένα στα γόνατα της, και είπε σ� |
| 6918 | λλογισμένη: |
| 6919 | - Δεν πρέπει να κάνεις πια αταξίες, Αντώνη, και να είσαι πάντα τιμωρημένος. Μας χάλασες ολωνών τη μέρα μας σήμερα και δεν άξιζε τίποτα η εκδρομή μας! |
| 6920 | - Εγώ το ήξερα! φώναξε η Πο� |
| 6921 | λο� |
| 6922 | διά. |
| 6923 | - Τι ήξερες; |
| 6924 | - Πως θα 'ναι άσχημη η εκδρομή σας. Γι' α� |
| 6925 | τό δεν πήγα! |
| 6926 | Η Αλεξάνδρα κατέβηκε αργά από το κρεβάτι της και, σ� |
| 6927 | λλογισμένη, κάθισε σ' ένα σκαμνί και άρχισε να βγάζει τα παπούτσια της. |
| 6928 | - Όχι, δεν ήταν άσχημη η εκδρομή μας, είπε, μα δε διασκεδάσαμε καθόλο� |
| 6929 | , ούτε ο Αλέξανδρος ούτε γω, γιατί λείπατε οι δ� |
| 6930 | ο σας και δε γίνο� |
| 6931 | νταν παιχνίδι σωστό. Ήταν πολύ βαρετό. Δεν είναι αλήθεια, Αλέξανδρε; |
| 6932 | Ο Αλέξανδρος δεν το είχε αντιληφθεί ως τώρα. Μα τα λόγια της αδελφής το� |
| 6933 | το� |
| 6934 | έδειξαν ξαφνικά το χάος της ημέρας. |
| 6935 | - Ναι, είπε στα� |
| 6936 | ρώνοντας κι εκείνος τα χέρια το� |
| 6937 | στα γόνατα, ήταν πολύ βαρετό... και ήταν πολύ άσχημο. |
| 6938 | - Εγώ το ήξερα, είπε πάλι η Πο� |
| 6939 | λο� |
| 6940 | διά τινάζοντας το κεφάλι της με ύφος σπο� |
| 6941 | δαίο, και γι' α� |
| 6942 | τό δεν άφησα να μο� |
| 6943 | σγο� |
| 6944 | ράνο� |
| 6945 | ν τα μαλλιά χθες βράδ� |
| 6946 | . |
| 6947 | - Μα δεν πρέπει ούτε σ� |
| 6948 | να το ξανακάνεις, είπε η μεγάλη αδελφή. |
| 6949 | - Εγώ θα το ξανακάνω, αποκρίθηκε με απόφαση η Πο� |
| 6950 | λο� |
| 6951 | διά. Εμείς παίξαμε ωραία. Δεν είναι αλήθεια, Αντώνη; |
| 6952 | - Ο� |
| 6953 | φ, πάμε να κοιμηθούμε! αναφώνησε ο Αντώνης. Καθόλο� |
| 6954 | δεν παίξαμε ωραία, και όλο αναποδιές και ψε� |
| 6955 | τιές ήταν η μέρα! |
| 6956 | Η Πο� |
| 6957 | λο� |
| 6958 | διά ξαναμαζεύθηκε στο κα� |
| 6959 | κί της, μο� |
| 6960 | διασμένη και ψ� |
| 6961 | χρολο� |
| 6962 | σμένη. Και μελαγχολικά γδύθηκαν τ' αδέλφια και μπήκαν στα κρεβάτια το� |
| 6963 | ς, κάτω από τις κο� |
| 6964 | νο� |
| 6965 | πιέρες το� |
| 6966 | ς. |
| 6967 | Τη νύχτα κακοκοιμήθηκε ο Αντώνης. Είδε όνειρα με καράβια, φο� |
| 6968 | ρτούνες, κανάτια τρ� |
| 6969 | πημένα απ' όπο� |
| 6970 | έτρεχαν, έτρεχαν, έτρεχαν νερά αστέρε� |
| 6971 | τα, πο� |
| 6972 | πλημμύριζαν την τραπεζαρία και καταπόντιζαν τη σκάλα και γέμιζαν την κάμαρα της θείας κι έπαιρναν τη ραφτομηχανή της, και μες στο μεγάλο κακό βρίσκο� |
| 6973 | νταν μπροστά το� |
| 6974 | η θεία με τα θ� |
| 6975 | μωμένα μάτια το� |
| 6976 | πατέρα και τα σο� |
| 6977 | ρωμένα το� |
| 6978 | φρύδια κι έλεγε αγριεμένη: «Έσπασες τη βελόνα της μηχανής!» |
| 6979 | Και φώναξε ο Αντώνης: «Όχι!» Και τον ξύπνησε η φωνή το� |
| 6980 | . Και σαν είδε τον ήλιο πο� |
| 6981 | χύνο� |
| 6982 | νταν από την μπαλκονόπορτα και είδε πως ήταν στεγνή η κάμαρα και ήσ� |
| 6983 | χη και πως κοιμούνταν τ' αδέλφια το� |
| 6984 | , ήλθε πάλι η καρδιά το� |
| 6985 | στη θέση της και πήδηξε κάτω από το κρεβάτι το� |
| 6986 | , χαρούμενος κι έτοιμος για μεγάλα καταπιάσματα. |
| 6987 | - Κακό όνειρο! είπε δ� |
| 6988 | νατά. |
| 6989 | - Τι; ρώτησε η Αλεξάνδρα από μέσα από την κο� |
| 6990 | νο� |
| 6991 | πιέρα της, τεντώνοντας χέρια και ράχη. |
| 6992 | - Τίποτα, αποκρίθηκε ο Αντώνης, είδα ένα άσχημο όνειρο! Η Πο� |
| 6993 | λο� |
| 6994 | διά είχε σηκώσει την κο� |
| 6995 | νο� |
| 6996 | πιέρα της και κατέβαινε κατσο� |
| 6997 | φιασμένη από το κρεβάτι της. |
| 6998 | - Κι εγώ είδα άσχημο όνειρο, είπε. |
| 6999 | - Για πες το! έκανε πάλι η Αλεξάνδρα. |
| 7000 | Τίποτα δεν την ενδιέφερε τόσο, όσο τα όνειρα των αδελφών της, πο� |
| 7001 | τα εξηγούσε ύστερα η κερα-Ρήνη. Γιατί α� |
| 7002 | τή δεν έβλεπε ποτέ κανένα κι έτσι δεν πρόλεγε τίποτα για κείνην ο Ονειροκρίτης. |
| 7003 | Και κάθισε στο κρεβάτι και αγκάλιασε τα γόνατα της, όλη προσοχή. |
| 7004 | - Για πες το! επανέλαβε. |
| 7005 | Μα η Πο� |
| 7006 | λο� |
| 7007 | διά δε θέλησε τίποτα να πει, ούτε στην κρεβατοκάμαρα ούτε στη θάλασσα ούτε στο δρόμο. |
| 7008 | Μόνο σα μαζεύθηκαν τ' αδέλφια στην ταπεζαρία για τον πρωινό καφέ και κατάφερε να ξεμοναχιάσει τον Αντώνη, το� |
| 7009 | ξεμολογήθηκε: |
| 7010 | - Είδα στ' όνειρο μο� |
| 7011 | πως πέθανε ο Μπαρμπαγιάννης Κανατάς. Και πέθανε, λέει, από πείνα, γιατί δεν είχε πια δραχμές, αφού σπάσαμε όλα το� |
| 7012 | τα κανάτια! |
| 7013 | Και χάλασαν πάλι τα κέφια το� |
| 7014 | Αντώνη τόσο, πο� |
| 7015 | στο τραπέζι ξέχασε να ζητήσει δεύτερη φορά σύκα. |
| 7016 | Κακόκεφα, γρινιάρικα άφησε την Αφροδίτη να το� |
| 7017 | βάλει φρέσκο επίδεσμο στο κεφάλι και κατέβηκε στην α� |
| 7018 | λή με το θείο, πο� |
| 7019 | έκανε κάθε πρωί το γύρο το� |
| 7020 | , πότιζε το� |
| 7021 | ς βασιλικούς κι έχ� |
| 7022 | νε το κατακάθι το� |
| 7023 | πρωινού καφέ, ως δ� |
| 7024 | ναμωτικό, στη ρίζα της αγαπημένης εκατόφ� |
| 7025 | λλης τριανταφ� |
| 7026 | λλιάς το� |
| 7027 | . |
| 7028 | Μα ο Αντώνης δεν τον παρακολούθησε, όπως το σ� |
| 7029 | νήθιζε, στη δο� |
| 7030 | λειά το� |
| 7031 | , ούτε κοίταξε την τριανταφ� |
| 7032 | λλιά ούτε ζήτησε να γεμίσει το ποτιστήρι ούτε πρόσεξε τις παρατηρήσεις το� |
| 7033 | θείο� |
| 7034 | , ούτε άκο� |
| 7035 | σε τ' αγανακτισμένα επιφωνήματα το� |
| 7036 | . Σκ� |
| 7037 | μμένος έξω από τη μισάνοιχτη α� |
| 7038 | λόπορτα, ακροάζο� |
| 7039 | νταν με όλη το� |
| 7040 | τη δύναμη, μήπως και κατά τύχη ακούσει το τσικ τσικ των κανατιών το� |
| 7041 | Μπαρμπαγιάννη Κανατά, πο� |
| 7042 | δεν περνούσε ποτέ το πρωί, μα πο� |
| 7043 | τον ήθελε ο Αντώνης να έλθει σήμερα, για να βεβαιωθεί πως ήταν ζωντανός και πως βγήκε ψεύτικο τ' όνειρο της Πο� |
| 7044 | λο� |
| 7045 | διάς. |
| 7046 | Μα σαν ένιωσε πως το� |
| 7047 | τραβούν το α� |
| 7048 | τί και ξιπασμένος ανατινάχθηκε και γύρισε, είδε μπροστά το� |
| 7049 | το θείο, κόκκινο και θ� |
| 7050 | μωμένο όπως δεν τον είχε δει ποτέ! - Γιατί το έκανες α� |
| 7051 | τό; ρώτησε ο θείος. |
| 7052 | - Τι έκανα, θείε; |
| 7053 | - Σκότωσες την τριανταφ� |
| 7054 | λλιά μο� |
| 7055 | ! |
| 7056 | - Εγώ; |
| 7057 | - Ναι, εσύ! Έλα να τη δεις! |
| 7058 | Και πήγε ο Αντώνης και την είδε. Η καημένη η τριανταφ� |
| 7059 | λλιά, με τρία τέσσερα μαραμένα φ� |
| 7060 | λλαράκια, πο� |
| 7061 | κρέμο� |
| 7062 | νταν θλιβερά στα κλωνάρια της, στέκο� |
| 7063 | νταν μισογερμένη μες στο βαρέλι της, σαν έτοιμη να λιγοθ� |
| 7064 | μήσει. |
| 7065 | - Ποιος την έσπασε; ρώτησε ο Αντώνης σαστισμένος. Όχι εγώ, θείε, αλήθεια σας λέγω! |
| 7066 | - Εσύ δεν την έσκαψες χθες; |
| 7067 | - Ναι, εγώ και η Πο� |
| 7068 | λο� |
| 7069 | διά. |
| 7070 | - Με τι τη σκάψατε; |
| 7071 | - Εγώ είχα ένα καρφί και η Πο� |
| 7072 | λο� |
| 7073 | διά ένα κεραμίδι. |
| 7074 | - Ωραία! Και της κόψατε τις ρίζες της κι έγειρε και τσάκισε. Και τα φύλλα της, γιατί της τα κόψατε; |
| 7075 | - Γιατί ήταν μαύρα στις άκρες, σα μαραμένα, και μερικά είχαν τρύπες από το� |
| 7076 | ς σαλιάγκο� |
| 7077 | ς. |
| 7078 | - Και δεν ξέρεις πως το φ� |
| 7079 | τό αναπνέει από τα φύλλα; Και πως σαν το� |
| 7080 | ς τα κόψεις όλα, πεθαίνει; Και πως, έστω και αν είναι λίγο μαύρα στις άκρες, τα φύλλα τού είναι απαραίτητα; |
| 7081 | Ο Αντώνης δεν το ήξερε. Και στέκο� |
| 7082 | νταν τώρα σα φονιάς εμπρός στο θύμα το� |
| 7083 | , ζεματισμένος, ανίκανος να διορθώσει το κακό. |
| 7084 | Μα ο θ� |
| 7085 | μός το� |
| 7086 | θείο� |
| 7087 | δε βαστούσε ποτέ πολλή ώρα. |
| 7088 | - Έλα, δεν το ήθελες, το ξέρω, το� |
| 7089 | είπε. Μα φαντάζομαι πως και τ' άλλα φ� |
| 7090 | τά δε θα καλοπέρασαν με το καρφί και την κεραμίδα. Πάμε να δούμε. |
| 7091 | Και τα είδαν. Πεδίο μάχης μετά το μακελειό ήταν οι ως χθες σ� |
| 7092 | γ� |
| 7093 | ρισμένες και λο� |
| 7094 | λο� |
| 7095 | δοσπαρμένες πρασιές στα ριζότοιχα της α� |
| 7096 | λής· ανάπηροι ήταν όλοι οι βασιλικοί της θείας, πο� |
| 7097 | κο� |
| 7098 | τσοστέκο� |
| 7099 | νταν ακόμα, αποκαμωμένοι, σαν ανεμοδαρμένοι, κρεμνώντας τα μαραζιασμένα φ� |
| 7100 | λλαράκια το� |
| 7101 | ς έξω από τις γλάστρες το� |
| 7102 | ς. |
| 7103 | - Βλέπεις, Αντώνη, και η κηπο� |
| 7104 | ρική έχει την τέχνη της, είπε ο θείος, και καλό είναι να μην καταπιανόμαστε τέχνες πο� |
| 7105 | δεν τις ξέρομε. Φώναξε και την Πο� |
| 7106 | λο� |
| 7107 | διά να της τα πω κι εκείνης. |
| 7108 | Ο Αντώνης κοκκίνισε. |
| 7109 | - Δε φταίγει εκείνη, είπε, γιατί δεν ήξερε, κι εγώ της είπα να σκάψει το χώμα πολύ βαθιά και πολύ κοντά στα λο� |
| 7110 | λούδια. |
| 7111 | Με τα χέρια κάτω από το βεστόνι το� |
| 7112 | και τα κοντά παχιά το� |
| 7113 | πόδια ανοιχτά, τον κοίταζε ο θείος, τα μάτια το� |
| 7114 | στενεμένα στο αγαθό το� |
| 7115 | χαμόγελο. |
| 7116 | - Ώστε ο μαστροχαλαστής είσαι σ� |
| 7117 | ! Και τη μαστοριά σο� |
| 7118 | φρόντισες να τη μάθεις και σ' άλλο� |
| 7119 | ς! έκανε. |
| 7120 | Η καλόκαρδη ειρωνεία το� |
| 7121 | θείο� |
| 7122 | γκρέμισε μεμιάς τη σ� |
| 7123 | νηθισμένη α� |
| 7124 | τοπεποίθηση το� |
| 7125 | Αντώνη. Στρίβοντας τα χέρια το� |
| 7126 | το ένα μες στο άλλο ομολόγησε: |
| 7127 | - Έκανα και άλλη ζημιά χθες, μεγαλύτερη! |
| 7128 | - Σε καλό σο� |
| 7129 | ! Τι έκανες; |
| 7130 | - Έσπασα όλες τις στάμνες το� |
| 7131 | Μπαρμπαγιάννη Κανατά! |
| 7132 | - Μπρε ζημιάρη! Πώς το 'κανες; |
| 7133 | Με δ� |
| 7134 | ο λόγια, το� |
| 7135 | διηγήθηκε ο Αντώνης πως πέρασε ο Μπαρμπαγιάννης Κανατάς με πολλές στάμνες, πο� |
| 7136 | τις πήγαινε στο καφενείο, πάνω στο λόφο. Και σαν τον άφησε μόνο να φ� |
| 7137 | λάγει το γαϊδούρι το� |
| 7138 | , θέλησε κείνος να μάθει της Πο� |
| 7139 | λο� |
| 7140 | διάς να δένει κόμπο το σκοινί. |
| 7141 | - Μα τι μανία σ' έπιασε να δασκαλεύεις; αναφώνησε ο θείος. Και τι είπε ο Μπαρμπαγιάννης Κανατάς; Το� |
| 7142 | πλήρωσες το� |
| 7143 | λάχιστον τις στάμνες το� |
| 7144 | ; |
| 7145 | Ο Αντώνης κρέμασε το κεφάλι. |
| 7146 | - Όχι, είπε. Και πρόσθεσε: |
| 7147 | - Δεν έχομε κο� |
| 7148 | μπαρά και λεφτά! |
| 7149 | - Λοιπόν θα ζημιώσει ο Μπαρμπαγιάννης Κανατάς; Και πώς θα πάρει ψωμί, πο� |
| 7150 | το� |
| 7151 | κατέστρεψες το κεφάλαιο το� |
| 7152 | ; |
| 7153 | - Ήθελε η Πο� |
| 7154 | λο� |
| 7155 | διά να πο� |
| 7156 | λήσει τα σκο� |
| 7157 | λαρίκια της κούκλας της, για να τον πληρώσει, μα δεν τ' αγόρασε η κερα-Ρήνη, είπε ο Αντώνης. Ύστερα ήθελε να χαρίσει τ' ωρολόγι της το� |
| 7158 | Μπαρμπαγιάννη Κανατά, μα ούτε κείνος δεν το πήρε. Ήταν, λέει, πολύτιμο. Και σπάσανε, λέει, μόνο τρεις στάμνες και μας τις χάριζε. |
| 7159 | - Και ήταν αλήθεια; |
| 7160 | - Όχι. Είχαν σπάσει όλες. Το είπε έτσι. |
| 7161 | Το χαμόγελο το� |
| 7162 | θείο� |
| 7163 | είχε φαρδύνει από τη μια φαβορίτα στην άλλη. Πήρε από την τσέπη το πορτοφόλι το� |
| 7164 | κι έβγαλε από μέσα ένα χαρτονόμισμα, το δίπλωσε και το έδωσε το� |
| 7165 | Αντώνη. |
| 7166 | - Να το βάλεις σ' ένα φάκελο, είπε, και να γράψεις παστρικά σ' ένα χαρτί: «Ο ζημιάρης Τρελαντώνης ε� |
| 7167 | χαριστεί τον Μπαρμπαγιάννη Κανατά για τη μεγάλη το� |
| 7168 | ε� |
| 7169 | γένεια, και θα προσπαθήσει άλλη φορά να μη γ� |
| 7170 | ρεύει να ξεφ� |
| 7171 | τρώνει εκεί πο� |
| 7172 | δεν τον σπέρνο� |
| 7173 | ν!» |
| 7174 | Ο Αντώνης δίπλωνε και ξεδίπλωνε το χαρτονόμισμα. |
| 7175 | - Θείε... είναι ανάγκη να βάλω ζημιάρης και Τρελαντώνης και ξεφ� |
| 7176 | τρώνει; ρώτησε διστακτικά. |
| 7177 | - Μήπως προτιμάς να το� |
| 7178 | το πεις προφορικά; |
| 7179 | Σήκωσε ο Αντώνης το κεφάλι και αντάμωσε τα γελαστά μάτια το� |
| 7180 | θείο� |
| 7181 | . |
| 7182 | - Διάλεξε ένα από τα δ� |
| 7183 | ο, όποιο θέλεις, είπε ο θείος. |
| 7184 | Ο Αντώνης θα διάλεγε το ξύλο της θείας. Μα ντράπηκε να το πει. Τ' ακόλο� |
| 7185 | θα όμως λόγια το� |
| 7186 | θείο� |
| 7187 | μαλάκωσαν λίγο το πληγωμένο το� |
| 7188 | φιλότιμο. |
| 7189 | - Μπορούσα να σε δείρω, το� |
| 7190 | είπε -ο θείος δεν έδερνε ποτέ- μ' α� |
| 7191 | τό δε θα διόρθωνε τη ζημιά σο� |
| 7192 | , και δεν είναι δίκαιο ο Μπαρμπαγιάννης Κανατάς να ζημιωθεί για τις αταξίες σο� |
| 7193 | . Άιντε, πήγαινε τώρα και κάνε με κο� |
| 7194 | ράγιο την τιμωρία σο� |
| 7195 | . Να έχεις έννοια, σαν περάσει τ' απόγεμα ο Μπαρμπαγιάννης Κανατάς, να το� |
| 7196 | δώσεις εσύ ο ίδιος το φάκελο σο� |
| 7197 | . |
| 7198 | - Και αν δεν περάσει; |
| 7199 | - Θα περάσει, αφού έχει να πάγει στάμνες στο καφενείο. Εκείνη η μέρα έσ� |
| 7200 | ρε μακριά σα δέκα μέρες. |
| 7201 | Τα τέσσερα αδέλφια, με την αράδα, είχαν κρεμαστεί στο παράθ� |
| 7202 | ρο ή έβγαιναν κάθε λίγο στη βεράντα, μήπως και δο� |
| 7203 | ν από μακριά τον Μπαρμπαγιάννη Κανατά ή μήπως ακούσο� |
| 7204 | ν τα κανάτια το� |
| 7205 | να κάνο� |
| 7206 | ν το σ� |
| 7207 | νηθισμένο το� |
| 7208 | ς τσικ τσικ, πριν ακόμα φανεί εκείνος και το γαϊδούρι το� |
| 7209 | . Μα, προς το βράδ� |
| 7210 | πια, η αγωνία το� |
| 7211 | ς είχε φθάσει στο κατακόρ� |
| 7212 | φο. Χωρίστηκαν σε δ� |
| 7213 | ο στρατόπεδα και βγήκαν όλα στο δρόμο, η Αλεξάνδρα, με τον Αλέξανδρο από το μέρος της βεράντας και της θάλασσας, ο Αντώνης με την Πο� |
| 7214 | λο� |
| 7215 | διά από το μέρος της α� |
| 7216 | λής, πίσω από το σπίτι. |
| 7217 | Μα μόλις έκαναν λίγα βήματα, στάθηκαν μο� |
| 7218 | διασμένα τα δ� |
| 7219 | ο αδέλφια. |
| 7220 | Παρακάτω, στη σκιά το� |
| 7221 | τοίχο� |
| 7222 | , κάθο� |
| 7223 | νταν η βασιλική παρέα γύρω σ' ένα τραπέζι. |
| 7224 | - Και τώρα τι θα κάνομε; ψιθύρισε η Πο� |
| 7225 | λο� |
| 7226 | διά. |
| 7227 | Μια στιγμή δίστασε ο Αντώνης. Αλλά ε� |
| 7228 | θύς πάλι αποφάσισε και μοίρασε τις στρατηγικές θέσεις. |
| 7229 | - Εσύ θα σταθείς εκεί, σ' α� |
| 7230 | τή την πέτρα! πρόσταξε. Και, αν δεις τον Μπαρμπαγιάννη Κανατά να έρχεται από την Καστέλα... |
| 7231 | - Μα θα με δει ο βασιλέας και η βασίλισσα... Και είναι εκεί και τ' αγόρια, και η βασιλοπούλα Αλεξάνδρα, και... |
| 7232 | - Δεν πειράζει, αποφάσισε ο Αντώνης, πρέπει να σταθείς εκεί να παραφ� |
| 7233 | λάγεις, κι εγώ φ� |
| 7234 | λάγω από δω... |
| 7235 | Τρεχάτος, με πλατείς πήδο� |
| 7236 | ς, κατάφθασε ένας μεγάλος σκύλος, πήδηξε πάνω στον Αντώνη και το� |
| 7237 | έβαλε τα πόδια στο� |
| 7238 | ς ώμο� |
| 7239 | ς κο� |
| 7240 | νώντας χαρούμενα την ο� |
| 7241 | ρά το� |
| 7242 | . - Ο Ντον! αναφώνησε η Πο� |
| 7243 | λο� |
| 7244 | διά. |
| 7245 | Την ίδια ώρα, από το παρακάτω τραπέζι, ακούστηκε μια σφ� |
| 7246 | ριγματιά και σ� |
| 7247 | νάμα η ξενική φωνή το� |
| 7248 | βασιλέα: |
| 7249 | - Ντον! Έλα δω! Και πρόσθεσε: |
| 7250 | - Μη φοβάσαι, παιδί μο� |
| 7251 | , α� |
| 7252 | τά είναι χάδια πο� |
| 7253 | σο� |
| 7254 | κάνει! Μα ο Ντον δεν εννοούσε ν' αφήσει τον παλιό το� |
| 7255 | φίλο, μιας και τον ξαναβρήκε. Σηκώθηκε ο βασιλέας, ξανασφύριξε το� |
| 7256 | Ντον και φώναξε: |
| 7257 | - Ελάτε δω, παιδιά, και θα 'ρθει κι εκείνος! |
| 7258 | Ο Αντώνης έσπρωξε την Πο� |
| 7259 | λο� |
| 7260 | διά με τον άγκωνά το� |
| 7261 | . |
| 7262 | - Πήγαινε! ψιθύρισε. Το είπε ο βασιλέας! |
| 7263 | - Όχι χωρίς εσένα! Μας φώναξε και το� |
| 7264 | ς δ� |
| 7265 | ο! αποκρίθηκε φοβισμένη η Πο� |
| 7266 | λο� |
| 7267 | διά. |
| 7268 | Νε� |
| 7269 | ρικά έσιαξε ο Αντώνης το να� |
| 7270 | τικό κολάρο το� |
| 7271 | , τράβηξε στα ίσια της την πάντα στραβή γραβάτα το� |
| 7272 | και, θέλοντας και μη, με την Πο� |
| 7273 | λο� |
| 7274 | διά και τον Ντον, πο� |
| 7275 | εξακολο� |
| 7276 | θούσε να πηδά γύρω το� |
| 7277 | ς, σίμωσε το βασιλικό τραπέζι. Μαγεμένη κοίταζε η Πο� |
| 7278 | λο� |
| 7279 | διά τη βασίλισσα, ολόασπρη στο μο� |
| 7280 | σελινένιο, όλο κανονέδες φόρεμα της, με φρίλια στον ανοιχτό της λαιμό και στα κοντά μανίκια, χωρίς καπέλο, με μόνο μια βελο� |
| 7281 | δένια μαύρη κορδέλα γύρω στα ξανθά της μαλλιά. Κοντά της κάθο� |
| 7282 | νταν η μεγάλη βασιλοπούλα, σοβαρή, λίγο απόμακρη, και πλάγι της η Ρωσίδα κ� |
| 7283 | ρία της Τιμής, και παρακάτω ένα δ� |
| 7284 | ο αξιωματικοί. Μα ο Αντώνης είχε κολλήσει τα μάτια το� |
| 7285 | στα τρία βασιλόπο� |
| 7286 | λα, όρθια στην αράδα, με τη ράχη στον τοίχο, σα σκάλα, ο διάδοχος πρώτος, ύστερα ο δεύτερος, ύστερα ο τρίτος, και οι τρεις στα άσπρα, με σκούρα μπλο� |
| 7287 | να� |
| 7288 | τικά κολάρα και πλατιά να� |
| 7289 | τικά ψάθινα καπέλα. Και τόσο ήταν απορροφημένος με τη θέα α� |
| 7290 | τή, πο� |
| 7291 | ξιπάστηκε σαν τον ρώτησε ο βασιλέας: |
| 7292 | - Τι έπαθες κι έχεις δεμένο το κεφάλι; |
| 7293 | Το είχε ξεχάσει ο Αντώνης το κεφάλι το� |
| 7294 | . Α� |
| 7295 | θόρμητα σήκωσε το χέρι να βγάλει το μαντίλι. Μα το� |
| 7296 | το έπιασε η βασίλισσα. |
| 7297 | - Δεν πρέπει! το� |
| 7298 | είπε γλ� |
| 7299 | κά. Μην το αγγίζεις! |
| 7300 | - Μα γιατί είναι δεμένο το κεφάλι σο� |
| 7301 | ; επανέλαβε ο βασιλέας. |
| 7302 | Αποκρίθηκε ο Αντώνης κοκκινίζοντας: |
| 7303 | - Έπεσα χθες. |
| 7304 | Η μικρή βασιλοπούλα, πο� |
| 7305 | κ� |
| 7306 | νηγούσε το τόπι της, πλησίασε ν' ακούσει. |
| 7307 | - Χτύπησες; ρώτησε περίεργη. |
| 7308 | Γύρισε ο Αντώνης και την είδε, μα δεν αποκρίθηκε. Όλη α� |
| 7309 | τή η σ� |
| 7310 | ντροφιά τον στενοχωρούσε, τον έκανε δειλό, ντροπαλό, προπάντων τα τρία μεγάλα αγόρια αραδιασμένα στον τοίχο, πο� |
| 7311 | κοίταζαν και άκο� |
| 7312 | αν ακατάδεχτα. Και το� |
| 7313 | μιλούσε ο βασιλέας κι έπρεπε ν' απαντήσει, και τ' αγόρια όλο τον κοίταζαν και όλο άκο� |
| 7314 | αν. |
| 7315 | - Χτύπησε; ρώτησε η μικρή βασιλοπούλα γ� |
| 7316 | ρνώντας στην Πο� |
| 7317 | λο� |
| 7318 | διά. |
| 7319 | Α� |
| 7320 | τή ήταν μικρή, καθόλο� |
| 7321 | σπο� |
| 7322 | δαία σαν την όμορφη αδελφή της, και μπορούσε κανείς να της μιλήσει. |
| 7323 | - Ναι, είπε η Πο� |
| 7324 | λο� |
| 7325 | διά, ξαναβρίσκοντας τη σ� |
| 7326 | νηθισμένη της πολ� |
| 7327 | λογία, πήγε στη θάλασσα και κατέβηκε στο� |
| 7328 | ς βράχο� |
| 7329 | ς να μο� |
| 7330 | πιάσει έναν κάβο� |
| 7331 | ρα, και... |
| 7332 | - Και τον έπιασε; ρώτησε με λαχτάρα η μικρή βασιλοπούλα. |
| 7333 | Μα την τράβηξε η βασίλισσα πλάγι της και μαζεύθηκε ντροπαλή πάλι η Πο� |
| 7334 | λο� |
| 7335 | διά. Κι έλεγε το� |
| 7336 | Αντώνη ο βασιλέας: |
| 7337 | - Τι θέλεις να το� |
| 7338 | πεις το� |
| 7339 | Μπαρμπαγιάννη Κανατά; |
| 7340 | - Θέλω... ο θείος μο� |
| 7341 | μο� |
| 7342 | έδωσε... έχω κάτι να το� |
| 7343 | δώσω... έκανε ο Αντώνης και σώπασε. |
| 7344 | - Να το� |
| 7345 | δώσεις; Τι, χρήματα; Μα δεν είναι φτωχός ο Μπαρμπαγιάννης Κανατάς. |
| 7346 | Ο Αντώνης σήκωσε το κεφάλι ξαφνισμένος. |
| 7347 | - Είναι πολύ φτωχός, είπε, δεν έχει ούτε παπούτσια. Ο βασιλέας γέλασε. |
| 7348 | - Όταν πο� |
| 7349 | λά στάμνες, δε φορεί παπούτσια, είπε, και φορεί ρούχα παλιά και μπαλωμένα. Μα σαν πάγει στο Ζάππειο... Ξέρεις το τραγούδι το� |
| 7350 | ; ρώτησε. |
| 7351 | - Μάλιστα, είπε ο Αντώνης δειλά. |
| 7352 | - Πες το λοιπόν! |
| 7353 | Ο Αντώνης γύρισε στην Πο� |
| 7354 | λο� |
| 7355 | διά. |
| 7356 | - Και σ� |
| 7357 | το ξέρεις. Πες το σ� |
| 7358 | , έκανε όλο και πιο στενοχωρεμένος. |
| 7359 | - Όχι, εσύ, είπε τρομαγμένη η Πο� |
| 7360 | λο� |
| 7361 | διά. |
| 7362 | - Πείτε το μαζί, είπε η βασίλισσα. |
| 7363 | Και, χαδιάρικα, βόλεψε τα πάντα ξεβολεμένα μαλλιά της Πο� |
| 7364 | λο� |
| 7365 | διάς. Δεν ήταν τρόπος να το ξεφύγο� |
| 7366 | ν. Και με φωνές πο� |
| 7367 | έτρεμαν, σαν κατσικάκια, άρχισαν τα δ� |
| 7368 | ο αδέλφια μαζί: |
| 7369 | «Μπάρμπαγιάννη με τις στά-α-μνες και με τα κανάτια σο� |
| 7370 | , και με τα κανάτια σον, να χαρώ τα μάτια σον. |
| 7371 | Πρό-σεξε μη σε γελά-α-σει κα-μιά όμορφη κ� |
| 7372 | ρά και σο� |
| 7373 | φάει το γαϊδούρι και σ' αφήσει την ο� |
| 7374 | ρά. |
| 7375 | Μπάρ-μπαγιάννη σε λατρέ-ε-βω και θα σ' αγαπώ πιστά, Μπαρμπαγιάννη Κανατά, Μπαρμπαγιάννη Κανατά, πο� |
| 7376 | φορείς ψηλό καπέ- ε-λο και παπούτσια γ� |
| 7377 | αλιστά...» |
| 7378 | - Βλέπεις λοιπόν πο� |
| 7379 | δεν είναι φτωχός, αφού φορεί παπούτσια γ� |
| 7380 | αλιστά και ψηλό καπέλο; διέκοψε ο βασιλέας. |
| 7381 | Ο Αντώνης κοντοστάθηκε. Μπερδεμένος είπε: |
| 7382 | - Μα δεν είναι αλήθεια, είναι μόνο τραγούδι. Κοροϊδε� |
| 7383 | τικά τον ρώτησε ο βασιλέας: |
| 7384 | - Εσύ δεν πας ποτέ στο Ζάππειο, στας Αθήνας; |
| 7385 | - Όχι, ποτέ. |
| 7386 | - Ναι, πάμε στας Αθήνας, αντίκοψε η Πο� |
| 7387 | λο� |
| 7388 | διά, πήγαμε μια φορά σ' ένα μαγαζί για να δοκιμάσομε όλοι παπούτσια, δε θ� |
| 7389 | μάσαι;... |
| 7390 | - Λες ανοησίες, της είπε χαμηλόφωνα ο Αντώνης. |
| 7391 | - Και ξέρεις και άλλα τραγούδια; ρώτησε η βασίλισσα. Μα ο Αντώνης ήταν αποφασισμένος να μην πει άλλο. |
| 7392 | - Δεν ξέρω κανένα καλά, αποκρίθηκε. |
| 7393 | Η Πο� |
| 7394 | λο� |
| 7395 | διά όμως, πο� |
| 7396 | είχε πάρει θάρρος στο μεταξύ, σαν είδε πως γελούσαν οι αξιωματικοί, είπε: |
| 7397 | - Εγώ ξέρω πολλά. Ξέρω κι ελληνικά, ξέρω και αγγλικά. |
| 7398 | - Κες κ' ελ ντι; ρώτησε η Ρωσίδα κ� |
| 7399 | ρία της Τιμής. |
| 7400 | Κάτι αποκρίθηκε η βασίλισσα σε ξένη γλώσσα και, μαζεμένη πάλι, κοίταζε η Πο� |
| 7401 | λο� |
| 7402 | διά μια τη μια και μια την άλλη, χωρίς να καταλαβαίνει τι έλεγαν. Και της είπε η βασίλισσα: |
| 7403 | - Ρωτά η κ� |
| 7404 | ρία αν ξέρεις κανένα γαλλικό τραγούδι. |
| 7405 | - Όχι, αποκρίθηκε η Πο� |
| 7406 | λο� |
| 7407 | διά, μα ξέρω ένα φράγκικο. |
| 7408 | - Τι φράγκικο; |
| 7409 | - Έτσι, φράγκικο. Δεν είναι ούτε ελληνικό ούτε αγγλικό. |
| 7410 | - Για πες το! έκανε ο βασιλέας. Και το είπε η Πο� |
| 7411 | λο� |
| 7412 | διά: |
| 7413 | «Πι-πον-ντο, αλαρέ-βε-ράνσε |
| 7414 | Λια-κεν-ντιε κιγκο� |
| 7415 | βέρν λα Φράνσε. |
| 7416 | Αλό μεζαμί, |
| 7417 | Λα γκερ ντελαφινί, |
| 7418 | Πι-πον-ντο, αλαρί-βε-ζό». |
| 7419 | Όλοι γύρω στο τραπέζι, αξιωματικοί και κ� |
| 7420 | ρίες, γελούσαν τώρα ξεκαρδισμένοι, προς μεγάλη δ� |
| 7421 | σαρέσκεια το� |
| 7422 | Αντώνη πο� |
| 7423 | � |
| 7424 | ποψιάζο� |
| 7425 | νταν ότι περιγελούσαν την Πο� |
| 7426 | λο� |
| 7427 | διά, ενώ εκείνη τίποτα δε σκάμπαζε. |
| 7428 | - Και τι θα πει α� |
| 7429 | τό; ρώτησε ο βασιλέας πο� |
| 7430 | φαινόταν να διασκεδάζει πολύ. |
| 7431 | - Δεν ξέρω, αποκρίθηκε η Πο� |
| 7432 | λο� |
| 7433 | διά, το λέμε για να δούμε ποιος θα βγει έξω στο κ� |
| 7434 | νηγητό. Και είναι φράγκικο. Έτσι λέγει η Αλίς. |
| 7435 | - Και ποια είναι η Αλίς; |
| 7436 | Με το κεφάλι έδειξε η Πο� |
| 7437 | λο� |
| 7438 | διά κατά τα παρακάτω σπίτια. |
| 7439 | - Είναι ένα κορίτσι πο� |
| 7440 | κάθεται πλάγι μας, αποκρίθηκε. Ένας αξιωματικός, άσπρα ντ� |
| 7441 | μένος και με μακριές καστανές μο� |
| 7442 | στάκες, ρώτησε: |
| 7443 | - Ξέρεις και κανένα άλλο ξενικό να μας πεις; |
| 7444 | Ο Αντώνης της έγνεψε: «Όχι!» Μα η Πο� |
| 7445 | λο� |
| 7446 | διά είχε πάρει φόρα. |
| 7447 | - Ξέρω, αποκρίθηκε. |
| 7448 | - Για πες το, είπε ο βασιλέας. Είναι φράγκικο σαν το άλλο πο� |
| 7449 | είπες; |
| 7450 | - Όχι, είναι γοριτσιάνικο. |
| 7451 | Τρομάρα τον έπιασε τον Αντώνη. Και α� |
| 7452 | τό θα το πει; |
| 7453 | - Και πού τα ξέρεις εσύ τα γοριτσιάνικα; ρώτησε πάλι ο βασιλέας. |
| 7454 | - Μο� |
| 7455 | τα έμαθε η Φραντσέσκα, η παραμάνα το� |
| 7456 | Αλέξανδρο� |
| 7457 | . |
| 7458 | - Και ο Αλέξανδρος ποιος είναι; |
| 7459 | - Ο αδελφός μο� |
| 7460 | . |
| 7461 | - Αγόρι είναι το πιο μικρό σο� |
| 7462 | αδελφάκι; Πο� |
| 7463 | φορεί ένα τόσο όμορφα κεντημένο φο� |
| 7464 | στανάκι; ρώτησε η βασίλισσα. |
| 7465 | - Μάλιστα. Το� |
| 7466 | το κέντησε η μαμά μας, προθ� |
| 7467 | μοποιήθηκε να την πληροφορήσει η Πο� |
| 7468 | λο� |
| 7469 | διά. |
| 7470 | Ο Αντώνης έφριξε. Όλα τώρα τα οικογενειακά το� |
| 7471 | ς θα τα πει η Πο� |
| 7472 | λο� |
| 7473 | διά; Έριξε μια ματιά στα τρία αγόρια, ακο� |
| 7474 | μπισμένα στον τοίχο, και πάλι τα είδε ακίνητα και ακατάδεχτα, πο� |
| 7475 | μισοχαμογελούσαν με οίκτο. Άθελα έκανε ένα βήμα πίσω, να βγει, α� |
| 7476 | τός το� |
| 7477 | λάχιστον, από τη βολή των ματιών το� |
| 7478 | ς. Θέλησε να παρασύρει και την Πο� |
| 7479 | λο� |
| 7480 | διά. Μ' α� |
| 7481 | τή ούτε τον κοίταζε. Κι έλεγε ο βασιλέας: |
| 7482 | - Μπράβο! Μπράβο της μαμάς σο� |
| 7483 | ! Και πες μας λοιπόν το γοριτσιάνικο. |
| 7484 | Και άρχισε η Πο� |
| 7485 | λο� |
| 7486 | διά μ' όλη της τη φωνή: |
| 7487 | «Τις Μαρίτσκα μόγια, γιες τερέτιτς μαμ...» |
| 7488 | Πωπώ, ντροπή! Δεν ήξερε ο Αντώνης πού να κρ� |
| 7489 | φθεί. Να ξεφωνίζει έτσι η αδελφή το� |
| 7490 | , μπρος στο βασιλέα και τη βασίλισσα, α� |
| 7491 | τό το τραγούδι πο� |
| 7492 | κανένα αδέλφι δεν ήθελε πια να το πει, αφότο� |
| 7493 | η παραμάνα κάποιο� |
| 7494 | άλλο� |
| 7495 | μωρού, Γοριτσιάνα και α� |
| 7496 | τή, το� |
| 7497 | ς είχε περιγελάσει πως τα 'λεγαν όλα στραβά και δε θα πει τίποτα το τραγούδι το� |
| 7498 | ς! Και τώρα γελούσε ο βασιλέας, και γελούσε η βασίλισσα, και γελούσαν οι αξιωματικοί, πο� |
| 7499 | ο ένας μάλιστα ακούμπησε στο σπαθί το� |
| 7500 | με τα δ� |
| 7501 | ο το� |
| 7502 | χέρια για να γελάσει πιο βολικά, και γελούσε η Ρωσίδα κ� |
| 7503 | ρία της Τιμής, όλοι γελούσαν και την περιγελούσαν, ακόμα και η μεγάλη βασιλοπούλα, πο� |
| 7504 | είχε σηκώσει ακατάδεχτα το πιγούνι της, και μόνη η Πο� |
| 7505 | λο� |
| 7506 | διά δεν το έβλεπε, παρά εξακολο� |
| 7507 | θούσε να ξεφωνίζει: «...Γιες τερέτιτς κούπενζέ, κούπενζέ, κούπενζέ, γιες τερέτιτς γκρίλενζέ...» Τόσο ντράπηκε ο Αντώνης, πο� |
| 7508 | έκανε δ� |
| 7509 | ο βήματα προς το σπίτι το� |
| 7510 | και άλλα δ� |
| 7511 | ο. Έριξε πίσω το� |
| 7512 | μια ματιά και είδε πως τον κοίταζε ο διάδοχος, ακατάδεχτα και α� |
| 7513 | τός σαν την αδελφή το� |
| 7514 | . Και το 'βαλε ο Αντώνης στα πόδια και δε στάθηκε παρά στην α� |
| 7515 | λή το� |
| 7516 | , κι εκεί πια ανέπνε� |
| 7517 | σε ελεύθερα. Ο� |
| 7518 | φ! Το� |
| 7519 | λάχιστον εκεί δεν έβλεπε την ανόητη την Πο� |
| 7520 | λο� |
| 7521 | διά... |
| 7522 | Πίσω το� |
| 7523 | ξανάνοιξε η πόρτα της α� |
| 7524 | λής. Γύρισε φο� |
| 7525 | ρκισμένος να τα ψάλει της Πο� |
| 7526 | λο� |
| 7527 | διάς. Μα δεν ήταν η Πο� |
| 7528 | λο� |
| 7529 | διά, παρά μόνο ο ταχ� |
| 7530 | δρόμος, πο� |
| 7531 | το� |
| 7532 | έτεινε ένα διπλωμένο και κολλημένο χαρτί. |
| 7533 | - Τηλεγράφημα, δώσ' το μέσα, είπε το� |
| 7534 | Αντώνη. |
| 7535 | Και ξαναβγήκε βιαστικός. |
| 7536 | Την ίδια ώρα, τρεχάτος κατάφθανε ο Αλέξανδρος από μέσα από το σπίτι, κατακόκκινος από τη βία και τη λαχτάρα. |
| 7537 | - Έλα, Αντώνη, γρήγορα! Η θεία έφ� |
| 7538 | γε κι έρχεται ο Μπαρμπαγιάννης Κανατάς! |
| 7539 | Στο διάδρομο το� |
| 7540 | ς σκο� |
| 7541 | ντούφλησε η Αλεξάνδρα, άλλο τόσο αναμμένη, πο� |
| 7542 | κατάφθανε να το� |
| 7543 | ς βιάσει να προφθάσο� |
| 7544 | ν. |
| 7545 | - Γρήγορα! Γρήγορα! Έρχεται ο Μπαρμπαγιάννης Κανατάς! |
| 7546 | Κι έτρεξαν στη βεράντα. |
| 7547 | Μακριά, στον κατήφορο, φαίνο� |
| 7548 | νταν τωόντι η πλατύγ� |
| 7549 | ρη σχισμένη ψάθα το� |
| 7550 | Μπαρμπαγιάννη, πλάγι στο γαϊδούρι το� |
| 7551 | , πο� |
| 7552 | , φορτωμένο όσο και χθες, ανέβαινε με τον αφέντη το� |
| 7553 | , χωρίς βία, κατά τα σπίτια το� |
| 7554 | Τσίλερ. Νε� |
| 7555 | ρικός τον κοίταζε ο Αντώνης, μισοχαρούμενος, μισοντροπιασμένος για το χαρτί πο� |
| 7556 | ήταν μέσα στο φάκελο. Και άλλο τόσο νε� |
| 7557 | ρική κοίταζε η Αλεξάνδρα, πο� |
| 7558 | ήξερε τι ήταν το χαρτί το� |
| 7559 | Αντώνη, και μάλιστα το� |
| 7560 | το είχε ριγώσει, για να το γράψει εκείνος ίσια. Και πλάγι το� |
| 7561 | ς ο Αλέξανδρος, σκαρφαλωμένος στα κάγκελα και σκύβοντας πάνω από την κο� |
| 7562 | παστή, για να βλέπει πιο καλά, το� |
| 7563 | ς έλεγε κάθε κίνηση το� |
| 7564 | Μπαρμπαγιάννη, μήπως και δεν τον προφθάσει ο Αντώνης. |
| 7565 | - Τώρα στρίβει ένα τσιγάρο... τώρα το κολλά... πρόσεχε, Αντώνη, μη μας περάσει... |
| 7566 | Και σαν έφθασε ο Μπαρμπαγιάννης στη γωνιά των σπιτιών το� |
| 7567 | Τσίλερ, κατέβηκε ο Αντώνης στο δρόμο, έτρεξε στον Μπαρμπαγιάννη, το� |
| 7568 | έδωσε το φάκελο και ξανάφ� |
| 7569 | γε σα σαΐτα. Ίσια μες στην τραπεζαρία μπήκε ο Αντώνης γ� |
| 7570 | ρεύοντας να κρύψει τη σ� |
| 7571 | γκίνηση πο� |
| 7572 | τον έκανε να λαχανιάζει. Τρεχάτη και λαχανιασμένη ανέβηκε και η Αλεξάνδρα με τον Αλέξανδρο από το δρόμο και τρύπωσε κι εκείνη στην τραπεζαρία. |
| 7573 | - Τι σο� |
| 7574 | είπε ο Μπαρμπαγιάννης Κανατάς; ρώτησε. |
| 7575 | Μα ο Αντώνης δεν αποκρίθηκε. Κρ� |
| 7576 | φά, από το ανοιχτό παράθ� |
| 7577 | ρο, παραμόνε� |
| 7578 | ε να δει τον Μπαρμπαγιάννη πο� |
| 7579 | , ήσ� |
| 7580 | χος, σα να μην είχε σ� |
| 7581 | μβεί τίποτα, ανέβαινε τον ανήφορο. Σαν έφθασε μπρος στη βεράντα, σήκωσε ο Μπαρμπαγιάννης τα μάτια το� |
| 7582 | στα παράθ� |
| 7583 | ρα και, με την άκρη των δαχτύλων το� |
| 7584 | , άγγιξε το γύρο της ψάθας το� |
| 7585 | . |
| 7586 | - Γεια σο� |
| 7587 | , Αντώνη, Τρελαντώνη, κι ε� |
| 7588 | χαριστώ! φώναξε. |
| 7589 | Ο Αντώνης τέντωνε το λαιμό το� |
| 7590 | να δει χωρίς να φαίνεται. Και τον είδε πο� |
| 7591 | ανέβαινε ως το παλάτι, τραβούσε ήσ� |
| 7592 | χα το δρόμο το� |
| 7593 | και χάνο� |
| 7594 | νταν στο γύρισμα το� |
| 7595 | δρόμο� |
| 7596 | . Τότε και μόνο τόλμησε να ξαναβγεί στη βεράντα και ν' αναπνεύσει ελεύθερα. |
| 7597 | Σ� |
| 7598 | γκινημένη τον ακολούθησε η Αλεξάνδρα με τον Αλέξανδρο στη βεράντα. |
| 7599 | - Τι σο� |
| 7600 | είπε, Αντώνη; Ε; Πες, τι σο� |
| 7601 | είπε; έκανε με λαχτάρα. |
| 7602 | - Ποιοοος; ρώτησε η Πο� |
| 7603 | λο� |
| 7604 | διά ξεφ� |
| 7605 | τρώνοντας ξαφνικά μεταξύ της Αλεξάνδρας και το� |
| 7606 | Αντώνη· βαστούσε τα χέρια της πίσω, σα να γύρε� |
| 7607 | ε να κρύψει κάτι. |
| 7608 | - Από πού έρχεσαι; Πού ήσο� |
| 7609 | ν και άργησες τόσο; ρώτησε η Αλεξάνδρα. |
| 7610 | - Μήπως πέρασε ο Μπαρμπαγιάννης Κανατάς; έκανε ξαφνισμένη η Πο� |
| 7611 | λο� |
| 7612 | διά. |
| 7613 | - Ναι. Τώρα, αποκρίθηκε ο Αλέξανδρος. |
| 7614 | - Αχ, τι κρίμα! Γιατί δε με φωνάξατε; |
| 7615 | - Ας ήσο� |
| 7616 | ν εδώ! είπε ο Αντώνης μπο� |
| 7617 | ρινιασμένος ξαφνικά. |
| 7618 | - Και πως δεν ήμο� |
| 7619 | ν; έκανε αδιάφορα η Πο� |
| 7620 | λο� |
| 7621 | διά. Δες τι σας φέρνω! |
| 7622 | Θριαμβε� |
| 7623 | τικά άνοιξε τα χέρια της και παρο� |
| 7624 | σίασε καμιά δεκαριά μπισκότα «Μαρί». |
| 7625 | - Πού τα βρήκες; ρώτησε η Αλεξάνδρα πο� |
| 7626 | τα τρελαίνο� |
| 7627 | νταν. |
| 7628 | - Μο� |
| 7629 | τα 'δωσε η βασίλισσα! |
| 7630 | - Αλήθεια; έκανε μαγεμένος ο Αλέξανδρος. Η Πο� |
| 7631 | λο� |
| 7632 | διά ακτινοβολούσε. |
| 7633 | - Μο� |
| 7634 | έδωσε και τούτο! είπε. |
| 7635 | Έχωσε το χέρι της στην τσέπη της κι έβγαλε ένα μακρύ, ελικτό κοχλάδι, γαλάζιο και γ� |
| 7636 | αλιστερό, με κόκκινες πιτσιλάδες. |
| 7637 | - Και τούτο! |
| 7638 | Και με άλλη βο� |
| 7639 | τιά στην τσέπη, έβγαλε ένα κόκκινο μεταξωτό μαξιλαράκι. |
| 7640 | - Και μο� |
| 7641 | είπε να ράψω το κοχλάδι στο μαξιλαράκι και να το βάλω στην το� |
| 7642 | αλέτα μας, για να τη θ� |
| 7643 | μούμαι, λέει, εξακολούθησε η Πο� |
| 7644 | λο� |
| 7645 | διά, όλο και με πιότερη έξαψη. Και ύστερα μο� |
| 7646 | είπε: «Να, πάρε και δ� |
| 7647 | ο μπισκότα!» Μα εγώ δεν τα έπαιρνα. Και μο� |
| 7648 | είπε: «Δε σ' αρέσο� |
| 7649 | ν;» Και είπα: «Ναι, μ' αρέσο� |
| 7650 | ν. Μα θα μο� |
| 7651 | τα φάνε τ' αδέλφια μο� |
| 7652 | !» Κι εκείνη είπε: «Πάρε τα λοιπόν όλα!» Και μο� |
| 7653 | άδειασε το πιάτο... |
| 7654 | - Πο� |
| 7655 | λο� |
| 7656 | διά!!! αναφώνησε φρικιασμένη η Αλεξάνδρα. Η Πο� |
| 7657 | λο� |
| 7658 | διά κοντοστάθηκε. |
| 7659 | - Ε... Τι; έκανε ανήσ� |
| 7660 | χη. |
| 7661 | - Δεν ντρέπεσαι! της είπαν σ� |
| 7662 | γχρόνως τα δ� |
| 7663 | ο μεγαλύτερα αδέλφια. |
| 7664 | - Γιατί; ο ενθο� |
| 7665 | σιασμός της Πο� |
| 7666 | λο� |
| 7667 | διάς είχε πέσει ξαφνικά, άρχιζε να τρομάζει. Τι έκανα; |
| 7668 | - Ζητιάνεψες μπισκότα! είπε ο Αντώνης. |
| 7669 | - Και ξε� |
| 7670 | τέλισες τ' αδέλφια σο� |
| 7671 | , τάχα πως σο� |
| 7672 | τρων τα μπισκότα σο� |
| 7673 | ! πρόσθεσε η Αλεξάνδρα. |
| 7674 | - Και μας ντρόπιασες όλο� |
| 7675 | ς, και το� |
| 7676 | ς τέσσερις! είπε ο Αντώνης. Σα να μην έφτανε η πρώτη ντροπή, να τραγο� |
| 7677 | δήσεις το «Τις Μαρίτσκα μόγια»! |
| 7678 | - Τραγούδησες το «Τις Μαρίτσκα μόγια»; έκανε πνιγμένη από τη σύγχ� |
| 7679 | ση της η Αλεξάνδρα. |
| 7680 | Ο Αλέξανδρος, πο� |
| 7681 | δεν είχε πει τίποτα, θεώρησε σωστό να λάβει μέρος κι εκείνος στη γενική αγανάκτηση. Έσμιξε τα χέρια το� |
| 7682 | και ανεβοκατέβασε το σγο� |
| 7683 | ρό το� |
| 7684 | κεφάλι δ� |
| 7685 | ο και τρεις φορές και είπε κι εκείνος με φρίκη, πο� |
| 7686 | δεν είχε όμως και πολλή αγριότητα: |
| 7687 | - Το «Τις Μαρίτσκα μόγια»! Πωπώ! |
| 7688 | Η Πο� |
| 7689 | λο� |
| 7690 | διά κοίταζε μια τον ένα, μια τον άλλο και μια τα μπισκότα στα χέρια της, ζαλισμένη από τη γενική αποδοκιμασία πο� |
| 7691 | γύριζε το θρίαμβο της σε καταστροφή. Και ξαφνικά πέταξε τα μπισκότα στο σιδερένιο τραπεζάκι κι έμπηξε τα κλάματα. |
| 7692 | Ομιλίες πολλές και βήματα ακούστηκαν στο δρόμο· ήταν οι Ε� |
| 7693 | έλπιδες πο� |
| 7694 | περνούσαν. |
| 7695 | Μα τόσο έκλαιγε η Πο� |
| 7696 | λο� |
| 7697 | διά, πο� |
| 7698 | ούτε το� |
| 7699 | ς άκο� |
| 7700 | σε. |
| 7701 | Η Αλεξάνδρα έσκ� |
| 7702 | ψε, όλο μάτια, να δει τα «καναρίνια» πο� |
| 7703 | διάβαιναν. Ένας Εύελπις γύρισε, την είδε και φώναξε: |
| 7704 | - Έλα, έλα μαζί μας! |
| 7705 | Ντροπιασμένη τραβήχθηκε η Αλεξάνδρα και κρύφθηκε ανακούρκο� |
| 7706 | δα πίσω από τις περικοκλάδες και δεν τόλμησε να ξανασηκωθεί να το� |
| 7707 | ς κοιτάξει, γιατί μερικοί απ' α� |
| 7708 | τούς γέλασαν και τρεις τέσσερις μάλιστα ξαναφώναξαν: «Έλα, λοιπόν, κοριτσούδι!...» Και σ� |
| 7709 | νάμα κάτι κρότοι ανέβηκαν, σα χαστούκια, πνιγμένες αντεγκλήσεις και θ� |
| 7710 | μωμένα λόγια. |
| 7711 | Όταν ξεθαρρεύτηκε και πέρασε το κεφάλι της πάνω από την καγκελαρία, η ο� |
| 7712 | ρά των Ε� |
| 7713 | ελπίδων έστριφτε στο γύρισμα το� |
| 7714 | βράχο� |
| 7715 | και στο δρόμο, σκονισμένος, με στραπατσαρισμένα τα ρούχα το� |
| 7716 | , σιάζοντας τον τσαλακωμένο το� |
| 7717 | γιακά, ήταν ο Γιάννης. Μο� |
| 7718 | ρμο� |
| 7719 | ρίζοντας μες στα δόντια το� |
| 7720 | , ανέβηκε στη βεράντα. |
| 7721 | - Γιατί τον έδειρες; Τι σο� |
| 7722 | έκανε; ρώτησε ο Αντώνης. |
| 7723 | - Εμένα τίποτα, αποκρίθηκε ο Γιάννης. |
| 7724 | - Λοιπόν γιατί τον χτύπησες; |
| 7725 | - Έτσι θ' αφήσω να μιλάει ένας ξένος στην εξαδέλφη μο� |
| 7726 | ; Τ' αδέλφια στάθηκαν λίγο σαστισμένα. Δεν ήξεραν πως δεν επιτρέπεται να μιλά ξένος σ' εξαδέλφες. |
| 7727 | Και είπε ο Γιάννης: |
| 7728 | - Θα το� |
| 7729 | 'σπανα τα μούτρα το� |
| 7730 | , αν δεν ανακατώνο� |
| 7731 | νταν ο αξιωματικός. |
| 7732 | Και βλέποντας την απορία των εξαδέλφων το� |
| 7733 | , είπε πάλι: |
| 7734 | - Έτσι μιλούν στο δρόμο σε κορίτσια; Ποιος το παραδέχεται; Μια μέρα περπατούσα με την Κλειώ και την Κατίνα και κάποιος άγνωστος πέρασε και τις χαιρέτησε, και τον έδειρα και α� |
| 7735 | τόν. |
| 7736 | Τα τέσσερα αδέλφια τον κοίταζαν τώρα με μάτια και στόμα ανοιχτά. Και από το θα� |
| 7737 | μασμό της ξέχασε η Πο� |
| 7738 | λο� |
| 7739 | διά τα κλάματα. Διστακτικά ρώτησε η Αλεξάνδρα: |
| 7740 | - Είναι κακό να σε χαιρετά ένας άγνωστος; |
| 7741 | - Είναι πρόστ� |
| 7742 | χο, είπε ο Γιάννης. |
| 7743 | Και ακούμπησε σ' ένα στύλο της σκεπής και σταύρωσε τα πόδια το� |
| 7744 | , με όλη τη σπο� |
| 7745 | δαιότητα πο� |
| 7746 | το� |
| 7747 | έδιναν, απέναντι των εξαδέλφων το� |
| 7748 | , οι πολλαπλές το� |
| 7749 | γνώσεις. Το κύρος το� |
| 7750 | επιβλήθηκε πάλι στα τέσσερα αδέλφια. Ακόμα και ο Αντώνης αισθάνθηκε την άγνοια το� |
| 7751 | . Μα δεν ήθελε και να το δείξει. Μ' έναν πήδο καβαλίκεψε την ξύλινη κο� |
| 7752 | παστή της βεράντας και με φιάκα ρώτησε τον Γιάννη: |
| 7753 | - Γνωρίζεις εσύ τον Μπαρμπαγιάννη Κανατά; Με το πιγούνι έδειξε ο Γιάννης κατά τον ανήφορο. |
| 7754 | - Πέρασε τώρα, αποκρίθηκε. |
| 7755 | - Το ξέρω. Μιλήσαμε μαζί... δηλαδή... έκανε ο Αντώνης πο� |
| 7756 | φαντάζο� |
| 7757 | νταν έτσι να κάνει πολλή εντύπωση στον εξάδελφο το� |
| 7758 | . |
| 7759 | Μα ο Γιάννης είπε: |
| 7760 | - Και σε ποιον δε μιλά α� |
| 7761 | τός; Ακόμα και στο βασιλέα λέγει «εσύ». |
| 7762 | Ο Αντώνης πήδηξε χάμω. |
| 7763 | - Αλήθεια; έκανε. Και πώς τον λέγει; Γεώργιε; |
| 7764 | - Όχι, μπούφο! Τον λέγει, σαν όλο� |
| 7765 | ς, «μεγαλειότατε». Μα τον λέγει «εσύ». |
| 7766 | - Πώς το ξέρεις; ρώτησε θα� |
| 7767 | μάζοντας η Αλεξάνδρα. |
| 7768 | - Τον άκο� |
| 7769 | σα. Μια μέρα πο� |
| 7770 | περνούσε α� |
| 7771 | τός και στέκο� |
| 7772 | νταν ο βασιλέας στον ανήφορο, ρώτησε ο βασιλέας: «Γιατί δε φορείς σήμερα ψηλό καπέλο και παπούτσια γ� |
| 7773 | αλιστά, Μπαρμπαγιάννη;» Κι εκείνος το� |
| 7774 | αποκρίθηκε: «Τα φορώ, όπως και σ� |
| 7775 | το λοφίο σο� |
| 7776 | , μεγαλειότατε, στις μεγάλες περιστάσεις!» Και γέλασε ο βασιλέας. |
| 7777 | Όλα μαζί τ' αδέλφια θαύμασαν. |
| 7778 | - Αλήθεια, στις εορτές φορεί ο βασιλέας λοφίο, Γιάννη; ρώτησε η Αλεξάνδρα. |
| 7779 | Μα τη διέκοψε ο Αντώνης. |
| 7780 | - Αλήθεια είναι πως φορεί ο Μπαρμπαγιάννης Κανατάς ψηλό καπέλο και παπούτσια γ� |
| 7781 | αλιστά; ρώτησε. |
| 7782 | - Βέβαια, κάθε Κ� |
| 7783 | ριακή. Όλη την εβδομάδα τον βλέπεις κο� |
| 7784 | ρελιάρη και ξ� |
| 7785 | πόλ� |
| 7786 | το. Μα την Κ� |
| 7787 | ριακή το απόγεμα γίνεται κύριος, βάζει σκούρα ρούχα, ψηλό καπέλο και λο� |
| 7788 | στρίνια, παίρνει στο χέρι ένα μπαστούνι με ασημένιο χερούλι και κάνει τη φιάκα το� |
| 7789 | στο Ζάππειο. |
| 7790 | Τ' αδέλφια τ' άκο� |
| 7791 | αν και το� |
| 7792 | ς φαίνο� |
| 7793 | νταν σαν παραμύθι της Χαλιμάς. |
| 7794 | - Γι' α� |
| 7795 | τό είπε ο βασιλέας για το Ζάππειο! έκανε η Πο� |
| 7796 | λο� |
| 7797 | διά. |
| 7798 | - Τι είπε ο βασιλέας; ρώτησε ο Γιάννης. Μα ο Αντώνης την πρόλαβε πριν απαντήσει. |
| 7799 | - Κάλλιο να μην τ' αναφέρεις! της είπε. Και στάθηκε η Πο� |
| 7800 | λο� |
| 7801 | διά αποσβολωμένη. |
| 7802 | Την είδε ο Γιάννης, κατάλαβε πως κάποιος καβγάς ετοιμάζεται και δεν επέμεινε. Έσπρωξε πίσω το ψάθινο καπέλο το� |
| 7803 | , πο� |
| 7804 | στάθηκε σα δόξα αγίο� |
| 7805 | γύρω στο στρογγ� |
| 7806 | λό το� |
| 7807 | πρόσωπο, κι έχωσε τα χέρια το� |
| 7808 | στις τσέπες το� |
| 7809 | . Με το πιγούνι πάλι έδειξε κατά το σιδερένιο τραπέζι, πίσω από την Πο� |
| 7810 | λο� |
| 7811 | διά. |
| 7812 | - Για ποιον είναι α� |
| 7813 | τά τα μπισκότα; ρώτησε. |
| 7814 | - Για κανένα, είπε περιφρονητικά ο Αντώνης. Είναι ντροπιασμένα μπισκότα. |
| 7815 | Η Πο� |
| 7816 | λο� |
| 7817 | διά ανατινάχθηκε. |
| 7818 | - Καθόλο� |
| 7819 | ! φώναξε κατακόκκινη. Είναι δικά μο� |
| 7820 | και θα τα φάγω μονάχη! |
| 7821 | Ο Αντώνης άπλωσε το χέρι πάνω στα καταδικασμένα μπισκότα. |
| 7822 | - Σαν τα φας, θα ντροπιαστείς διπλά... άρχισε. Μα ένας μπάτσος της Πο� |
| 7823 | λο� |
| 7824 | διάς τον διέκοψε. Εξαγριωμένος για την προσβολή πο� |
| 7825 | το� |
| 7826 | έγινε μπρος στον Γιάννη, γύρισε ο Αντώνης και την έπιασε από την ποδιά της. |
| 7827 | - Και τώρα, για να μάθεις, θα πεις μόνη σο� |
| 7828 | το� |
| 7829 | Γιάννη ποιος σο� |
| 7830 | τα έδωσε και γιατί! την πρόσταξε. |
| 7831 | - Δεν το λέγω! Άφησε με! |
| 7832 | - Θα το πεις! |
| 7833 | - Δεν το λέγω! |
| 7834 | - Δεν το λες; Τότε θα πω εγώ στον Γιάννη τι είπες μια μέρα γι' α� |
| 7835 | τόν! |
| 7836 | - Κι εγώ θα πω για τη ραφτομηχανή! |
| 7837 | - Τι με μέλει; Πες το! Πεισμωμένη είπε και η Πο� |
| 7838 | λο� |
| 7839 | διά: |
| 7840 | - Κι εμένα δε με μέλει. Πες το! |
| 7841 | Την έμελε και την παραέμελε. Μα, μ' όλη της τη φούρκα, θ� |
| 7842 | μήθηκε πως πάντα την αφόπλιζε ο Αντώνης με την ίδια απάντηση. |
| 7843 | - Τι; Δε σε μέλει; αναφώνησε ο Αντώνης. Να το πω λοιπόν; Η Πο� |
| 7844 | λο� |
| 7845 | διά έτρεμε από ανησ� |
| 7846 | χία, μα το είχε πει πια. |
| 7847 | - Πες το, δε με μέλει! επανέλαβε. Και το είπε ο Αντώνης: |
| 7848 | - Είπε για σένα, Γιάννη, πως, σα θα μεγαλώσει, θα σε πάρει! |
| 7849 | Η Πο� |
| 7850 | λο� |
| 7851 | διά δεν το περίμενε. Της ήλθε κόλπος, τόσο, πο� |
| 7852 | ούτε για τη ραφτομηχανή δεν μπόρεσε να πει. Με τα μάτια σκ� |
| 7853 | μμένα, μα το κεφάλι πεισματάρικα πεταμένο πίσω, δάγκανε τα χείλια της, για να μην ξεσπάσει στα κλάματα. |
| 7854 | Και σιγανή ακούστηκε η φωνή το� |
| 7855 | Γιάννη πο� |
| 7856 | έλεγε τραγο� |
| 7857 | διστά: |
| 7858 | - Μακά-αρι!... |
| 7859 | Της φάνηκε ξαφνικά πως άνοιξαν τα ο� |
| 7860 | ράνια. Τι; Δεν την κορόιδε� |
| 7861 | ε ο Γιάννης; Ο� |
| 7862 | φ! Τι ξελάφρωμα! |
| 7863 | Στον ενθο� |
| 7864 | σιασμό της, μάζεψε όλα τα «Μαρί», σκορπισμένα στο τραπεζάκι, και τα πρόσφερε το� |
| 7865 | Γιάννη. |
| 7866 | - Σο� |
| 7867 | τα χαρίζω όλα! είπε και θριαμβε� |
| 7868 | τικά γύρισε στον Αντώνη, πο� |
| 7869 | στέκο� |
| 7870 | νταν μπερδεμένος για την τροπή πο� |
| 7871 | είχαν πάρει τα πράματα. Δε θα φας ούτε ένα! το� |
| 7872 | είπε. - Ούτε τα θέλω ούτε ο Γιάννης δεν τα θέλει, πράματα πο� |
| 7873 | ζητιάνεψες από τη βασίλισσα... |
| 7874 | - Δε ζητιάνεψα! |
| 7875 | - Ναι, ζητιάνεψες! επικύρωσε ο Αλέξανδρος, αφού είπες, είπες... Τι είπε, Αλεξάνδρα; |
| 7876 | - Της έδωσε η βασίλισσα δ� |
| 7877 | ο και είπε η Πο� |
| 7878 | λο� |
| 7879 | διά: «Θα μο� |
| 7880 | τα φαν τ' αδέλφια μο� |
| 7881 | !» Και της έδωσε η βασίλισσα όλα όσα ήταν στο πιάτο! επεξήγησε η μεγάλη αδελφή ντροπιασμένη. |
| 7882 | Μα ο Γιάννης δε φάνηκε να ένιωσε την ντροπή πο� |
| 7883 | είχε πέσει, με τα λόγια της Πο� |
| 7884 | λο� |
| 7885 | διάς, σ' όλη την οικογένεια. Έβαλε δ� |
| 7886 | ο μπισκότα μαζί στο στόμα το� |
| 7887 | και είπε μπο� |
| 7888 | κωμένος: |
| 7889 | - Πολύ καλά έκανε, αφού θα της τα τρώγατε! |
| 7890 | Πάει το γόητρο το� |
| 7891 | Γιάννη! Γκρεμίστηκε, τσακίστηκε, χάθηκε. |
| 7892 | Κανένας δεν το� |
| 7893 | αποκρίθηκε. Μόνη η Πο� |
| 7894 | λο� |
| 7895 | διά είπε, χωρίς πολλή πεποίθηση όμως: |
| 7896 | - Βέβαια... αφού θα μο� |
| 7897 | τα τρώγατε... |
| 7898 | Σαν έφ� |
| 7899 | γε ο Γιάννης κι έμειναν τ' αδέλφια μόνα, σχολίασαν τη διαγωγή το� |
| 7900 | με πολύ μαύρα χρώματα. |
| 7901 | - Ακούς, λέει, να φάγει τα ντροπιασμένα μπισκότα! είπε ο Αντώνης. |
| 7902 | - Και να πει πως έκανε καλά η Πο� |
| 7903 | λο� |
| 7904 | διά να τα ζητήσει! πρόσθεσε η Αλεξάνδρα. |
| 7905 | - Και να μην ντραπεί! είπε πάλι ο Αντώνης. |
| 7906 | - Και ούτε να μας δώσει κι εμάς! διαμαρτ� |
| 7907 | ρήθηκε ο Αλέξανδρος. |
| 7908 | Μα τον αποπήρε ο Αντώνης. |
| 7909 | - Δεν ντρέπεσαι; Τέτοια μπισκότα! φώναξε. |
| 7910 | Ο Αλέξανδρος ντράπηκε πολύ. Μα δεν ήξερε καλά γιατί. Και είπε σηκώνοντας το κεφάλι η Αλεξάνδρα: |
| 7911 | - Το μόνο πο� |
| 7912 | μας ξεπλένει είναι ίσα ίσα πο� |
| 7913 | δεν τα φάγαμε, ούτε και η Πο� |
| 7914 | λο� |
| 7915 | διά πο� |
| 7916 | τα ζήτησε. Το� |
| 7917 | λάχιστον έτσι ξεπλένεται κι εκείνη. |
| 7918 | Μόνη η Πο� |
| 7919 | λο� |
| 7920 | διά δεν είχε μιλήσει. Όσο ήταν παρών ο Γιάννης αισθάνο� |
| 7921 | νταν κάπως σίγο� |
| 7922 | ρη και ικανοποιημένη. Μα, μιας και είχε φύγει ο Γιάννης κι έμειναν μεταξύ το� |
| 7923 | ς τ' αδέλφια, της φάνηκε πως ξέπεφτε η αξία το� |
| 7924 | , οι αποφάσεις το� |
| 7925 | δεν είχαν πια τη σπο� |
| 7926 | δαιότητα πο� |
| 7927 | φαίνο� |
| 7928 | νταν να έχο� |
| 7929 | ν την ώρα πο� |
| 7930 | τις βεβαίωνε. |
| 7931 | Τα λόγια της Αλεξάνδρας της ήλθαν ο� |
| 7932 | ρανοκατέβατα, της έδωσαν αέρα. Σήκωσε πάλι το κεφάλι και είπε στερεώνοντας τη φωνή της: |
| 7933 | - Ναι, καλύτερα πο� |
| 7934 | δεν τα φάγαμε τα μπισκότα. Και η κερα-Ρήνη είπε πως, για να μο� |
| 7935 | δώσο� |
| 7936 | ν τόσα, θα ήταν ταγκά... |
| 7937 | Με αγανάκτηση τη διέκοψε ο Αντώνης: |
| 7938 | - Δεν ντρέπεσαι! Τα μπισκότα το� |
| 7939 | βασιλέα! |
| 7940 | Όλα μαζί τ' αδέλφια τής ρίχθηκαν πάλι, και σώπασε η Πο� |
| 7941 | λο� |
| 7942 | διά ντροπιασμένη, αποθαρρ� |
| 7943 | μένη. |
| 7944 | Δεν είχε τύχη σήμερα. Λόγια και πράξεις, όλα της έβγαιναν ξινά. |
| 7945 | Και όταν τη ρώτησε η Αλεξάνδρα «Τι ήταν πο� |
| 7946 | ήθελες να πεις πριν για τη ραφτομηχανή;», απογοητε� |
| 7947 | μένη αποκρίθηκε: «Τίποτα». Αν το λεγε, θα της έβγαινε κι α� |
| 7948 | τό στραβό. Θα σ� |
| 7949 | μμαχούσε η Αλεξάνδρα με τον Αντώνη και δε θα της έλεγε ο Αντώνης τίποτε άλλη φορά. Και σώπασε. Και μπήκαν μέσα τ' αδέλφια της κι έμεινε μόνη η Πο� |
| 7950 | λο� |
| 7951 | διά, με μια μεγάλη όρεξη για κλάματα πο� |
| 7952 | δύσκολα τα σ� |
| 7953 | γκρατούσε. Μα γιατί; Τι της έφταιγε; Ούτε μπάτης γρο� |
| 7954 | σούζης φ� |
| 7955 | σούσε ούτε... |
| 7956 | Στο σιδερένιο τραπέζι είχε μείνει ριγμένο το βασιλικό γαλάζιο κοχλάδι με τις κόκκινες πιτσιλάδες και το κόκκινο μεταξωτό μαξιλαράκι. Α� |
| 7957 | τά ήταν τα γρο� |
| 7958 | σούζικα! Α� |
| 7959 | τά τα είχαν κάνει όλα... Τ' άρπαξε κι έτρεξε να τα ρίξει στο δρόμο. Η Αφροδίτη στέκο� |
| 7960 | νταν στο πεζοδρόμιο και σιγοκο� |
| 7961 | βέντιαζε με την τραπεζιέρα της Αλίς. Άκο� |
| 7962 | σε τα βήματα και σήκωσε το κεφάλι. |
| 7963 | - Τι θέλεις, Πο� |
| 7964 | λο� |
| 7965 | διά; ρώτησε. |
| 7966 | - Τίποτα, αποκρίθηκε η Πο� |
| 7967 | λο� |
| 7968 | διά κι έκανε να � |
| 7969 | ποχωρήσει κατά την τραπεζαρία. Μα στην πόρτα βρήκε την κερα-Ρήνη πο� |
| 7970 | γύρε� |
| 7971 | ε την Αφροδίτη. |
| 7972 | Την είδε κακόκεφη, γέλασε και της είπε: |
| 7973 | - Έλα, τι έχεις πάλι; Μπο� |
| 7974 | ρινάκια; |
| 7975 | - Όχι... μα... έκανε η Πο� |
| 7976 | λο� |
| 7977 | διά, όλο και πιο έτοιμη «ν' ανοίξει τις βρύσες», καθώς έλεγε ο Αντώνης. |
| 7978 | Η κερα-Ρήνη της έδωσε μια φιλική σπρωξιά. |
| 7979 | - Έλα, της είπε, είσαι πάλι στις κακές σο� |
| 7980 | ! Μα έχω τρόπο να σε γλ� |
| 7981 | κάνω. Τι μο� |
| 7982 | δίνεις, να σο� |
| 7983 | δώσω εγώ μια κο� |
| 7984 | ταλιά σταφύλι γλ� |
| 7985 | κό, πο� |
| 7986 | τώρα το κατέβασα από τη φωτιά; |
| 7987 | Σταφύλι γλ� |
| 7988 | κό! Το πιο αγαπημένο της! Τα κέφια της Πο� |
| 7989 | λο� |
| 7990 | διάς ξαναγύρισαν μεμιάς. Α� |
| 7991 | θόρμητα τέντωσε το χέρι της με τα βασιλικά της δώρα. |
| 7992 | - Σο� |
| 7993 | τα δίνω α� |
| 7994 | τά! είπε ολόκαρδα. Πάρ' τα! Μο� |
| 7995 | τα χάρισε η βασίλισσα κι εγώ σο� |
| 7996 | τα χαρίζω σένα, δεν τα θέλω, είναι γρο� |
| 7997 | σούζικα! |
| 7998 | Και πήγε στην κο� |
| 7999 | ζίνα και της έδωσε η κερα-Ρήνη ολόκληρο ένα πιατάκι γλ� |
| 8000 | κό, τόσο είχε χαρεί με τα βασιλικά δώρα της Πο� |
| 8001 | λο� |
| 8002 | διάς. |
| 8003 | Η κακή μέρα από το πρωί φαίνεται! Θα δείτε πως όλα θα παν στραβά σήμερα! είπε ο Αντώνης στ' αδέλφια το� |
| 8004 | , πηγαίνοντας στα λο� |
| 8005 | τρά δ� |
| 8006 | ο μέρες αργότερα. Και αλήθεια είχε αρχίσει άσχημα η μέρα, από την ώρα πο� |
| 8007 | έπεσε ο Αλέξανδρος μες στην μπηγμένη κο� |
| 8008 | νο� |
| 8009 | πιέρα το� |
| 8010 | και πήγε ο Αντώνης να τον ξεσκαλώσει και κατρακύλησε ο Αλέξανδρος ως το αντικρινό ποδάρι το� |
| 8011 | κρεβατιού κι έκανε στο μέτωπο μια μελανιά πο� |
| 8012 | φούσκωσε σαν καρύδι. |
| 8013 | Και δεν πρόφθασαν να κατέβο� |
| 8014 | ν τ' αδέλφια τη σκάλα, και να σο� |
| 8015 | η γάτα της Ρωσίδας κ� |
| 8016 | ρίας της Τιμής, πο� |
| 8017 | έκλεψε το κασέρι το� |
| 8018 | θείο� |
| 8019 | από το τραπέζι της τραπεζαρίας, και της πέταξε ο Αντώνης ένα ασημένιο κο� |
| 8020 | τάλι πο� |
| 8021 | , αντί να βρει τη γάτα, βρήκε τη γ� |
| 8022 | αλόπορτα και κατέβασε, βροντοκοπώντας, ένα ολόκληρο τζάμι. Και βγήκε η θεία με την καμιζόλα της και, μ' όλες τις διαμαρτ� |
| 8023 | ρίες το� |
| 8024 | πως δεν έφταιγε α� |
| 8025 | τός, έφαγε ο Αντώνης την κατσάδα, μαζί κι έναν μπάτσο από το παχύ χεράκι της θείας, και ζεματισμένος ξεκίνησε με τ' αδέλφια το� |
| 8026 | για τα λο� |
| 8027 | τρά. |
| 8028 | Μα κι εκεί η γρο� |
| 8029 | σο� |
| 8030 | ζιά εξακολούθησε. Ενώ στη σκάλα έβρεχε προσεκτικά η Αλεξάνδρα το μέτωπο της, μην ξεσγο� |
| 8031 | ράνει τα κατσαρά της, γ� |
| 8032 | ρίζει ο Αντώνης να δει ένα παιδί πο� |
| 8033 | νοίκιαζε κολοκύθες, για να κολ� |
| 8034 | μπήσει, λέει, στα βαθιά, και γλιστρά και πάρ' τον κάτω, μαζί και την Αλεξάνδρα, στον πάτο της θάλασσας. Χάλασε ο κόσμος στα λο� |
| 8035 | τρά. |
| 8036 | - Σώστε! Ελεήστε! Πνίγονται τα παιδιά! |
| 8037 | Δεν πνίγηκαν, γιατί το� |
| 8038 | ς ανέβαιναν τα νερά ως τα γόνατα. Μα παν τα κατσαρά. Και δε φθάνει α� |
| 8039 | τό, μόνο κόλλησε μια τσούχτρα στην πλάτη της Πο� |
| 8040 | λο� |
| 8041 | διάς, πο� |
| 8042 | έβαλε τις φωνές, και, για να τη γλιτώσει, ο Αντώνης τη βούτηξε και α� |
| 8043 | τήν, και παν και α� |
| 8044 | τηνής τα κατσαρά. Και, φο� |
| 8045 | ρκισμένη τότε η Αφροδίτη, πήρε πηλό και το� |
| 8046 | ς έλο� |
| 8047 | σε και των τριών τα μαλλιά στη θάλασσα, και μόνο το ξανθό κεφάλι το� |
| 8048 | Αλέξανδρο� |
| 8049 | γλίτωσε από την οργή της, γιατί ήταν δεμένο μ' ένα μεταξωτό μαντίλι το� |
| 8050 | θείο� |
| 8051 | , πο� |
| 8052 | πλάκωνε σφιχτά ένα ασημένιο τάλιρο απάνω στη μελανιά το� |
| 8053 | . |
| 8054 | - Κι ακόμα τι έχομε να τραβήξομε! είπε ο Αντώνης, γ� |
| 8055 | ρίζοντας από τα λο� |
| 8056 | τρά, στις αδελφές το� |
| 8057 | πο� |
| 8058 | πήγαιναν μπροστά μαζί το� |
| 8059 | , ενώ φορτωμένη λο� |
| 8060 | τρικά ακολο� |
| 8061 | θούσε η Αφροδίτη, βαστώντας τον Αλέξανδρο από το χέρι. Τι έχομε να τραβήξομε! Η θεία είναι κιόλα θ� |
| 8062 | μωμένη και η μέρα μόλις αρχίζει! |
| 8063 | Στη βεράντα, σαν έφθασαν, ήταν κόσμος. Η Κατίνα και η Κλειώ σ� |
| 8064 | ζητούσαν με τη θεία πο� |
| 8065 | , κόκκινη και αναμμένη, έλεγε και ξανάλεγε: |
| 8066 | - Δεν είναι δ� |
| 8067 | νατόν! Σας λέγω πως δεν είναι δ� |
| 8068 | νατόν! Ζωρζή! Έλα έξω! Άκο� |
| 8069 | σε τι λεν τα κορίτσια! |
| 8070 | Ο θείος Ζωρζής βγήκε στη βεράντα την ίδια ώρα πο� |
| 8071 | ανέβαιναν τα τέσσερα αδέλφια με την Αφροδίτη. |
| 8072 | - Τι τρέχει; ρώτησε λίγο μο� |
| 8073 | διασμένος. |
| 8074 | Ο θείος Ζωρζής πάντα μούδιαζε σαν εξάπτο� |
| 8075 | νταν η θεία Μαριέτα. Και βλέποντας τ' ανίψια το� |
| 8076 | , χαμογέλασε το φαρδύ το� |
| 8077 | χαμόγελο. |
| 8078 | - Καλώς τα παιδιά, είπε, μπείτε να πάρετε το πρόγε� |
| 8079 | μα σας... |
| 8080 | - Άκο� |
| 8081 | σε τώρα δω! διέκοψε η θεία. Τα κορίτσια επιμένο� |
| 8082 | ν πως φθάνο� |
| 8083 | ν οι δικοί μας από την Αλεξάνδρεια... |
| 8084 | - Έφθασαν, θεία! διέκοψε η Κατίνα μ' ένα νάζι το� |
| 8085 | κεφαλιού της. |
| 8086 | - Μα πώς το ξέρεις, μπρε παιδάκι μο� |
| 8087 | ; |
| 8088 | - Αφού πήγε η μητέρα με τον πατέρα κάτω, στο λιμένα, να το� |
| 8089 | ς παραλάβο� |
| 8090 | ν! |
| 8091 | Τα τέσσερα αδέλφια έμειναν εμβρόντητα. Ο θείος Ζωρζής επίσης. Μα η θεία δεν πείθο� |
| 8092 | νταν. |
| 8093 | - Αφού έρχονται να κατοικήσο� |
| 8094 | ν εδώ, δε θα μας ειδοποιούσαν πρώτα εμάς; Να ετοιμάσομε την κάμαρα το� |
| 8095 | ς; |
| 8096 | - Μα σας τηλεγράφησαν! Το δικό μας τηλεγράφημα λέγει: «Ειδοποιούμεν Ζωρζήν». |
| 8097 | Η θεία γύρισε απότομα. |
| 8098 | - Ζωρζή, έλαβες εσύ τηλεγράφημα; |
| 8099 | Ο θείος αργοκούνησε το σταχτί κεφάλι το� |
| 8100 | . |
| 8101 | - Δεν έλαβα τίποτα, είπε. Και ρώτησε: |
| 8102 | - Πότε το λάβατε σεις; |
| 8103 | - Προχθές το απόγεμα, αποκρίθηκε η Κλειώ. |
| 8104 | Μα έξαφνα έγινε κάτι. Ο Αντώνης έπαθε σα λόξιγκα κι έχωσε τα χέρια το� |
| 8105 | στις τσέπες το� |
| 8106 | . Γύρισαν όλοι και τον είδαν κατακόκκινο, πο� |
| 8107 | πασπάτε� |
| 8108 | ε, με χέρια πο� |
| 8109 | έτρεμαν, ανάμεσα στο� |
| 8110 | ς θησα� |
| 8111 | ρούς της τσέπης το� |
| 8112 | κι έβγαζε ένα χαρτί διπλωμένο ακόμα, μα σε κακή κατάσταση. Μαύρο, τσαλακωμένο, σχισμένο, μο� |
| 8113 | ντζο� |
| 8114 | ρωμένο, σα να μην έφθαναν τα χάλια το� |
| 8115 | , μες στις δίπλες το� |
| 8116 | είχε χωθεί ένα κομμάτι μασημένη μαστίχα και πλακώθηκε και α� |
| 8117 | τή και κόλλησε κι έγινε πίτα. |
| 8118 | - Το... το τηλεγράφημα... εγώ το πήρα... μπο� |
| 8119 | ρδούμπισε ο Αντώνης, κόκκινος σαν αστακός. |
| 8120 | Ο θείος και οι δ� |
| 8121 | ο εξαδέλφες έμπηξαν τα γέλια. Μα τα μάτια της θείας έβγαλαν σπίθες, και οι δ� |
| 8122 | ο αδελφές το� |
| 8123 | Αντώνη λες και μίκρεψαν, ζάρωσαν, ήθελαν να τις καταπιεί η γη, μαζί με τον Αντώνη, μήπως ξεφύγο� |
| 8124 | ν από το θ� |
| 8125 | μό τη θείας, πο� |
| 8126 | προμηνύο� |
| 8127 | νταν τρομερός. |
| 8128 | - Πώς τόλμησες... άρχισε η θεία. |
| 8129 | Μα ο θείος είχε πάρει το κο� |
| 8130 | ρελόχαρτο από τα κρεμασμένα χέρια το� |
| 8131 | Αντώνη, το ξεκόλλησε από τη μαστίχα, το άνοιξε και διάβασε: «Φεύγομε σήμερον Αργολίδα, καλήν αντάμωσιν - Μανόλης». |
| 8132 | Σήκωσε ο θείος τα ζαρωμένα γελαστά το� |
| 8133 | ματιά στον Αντώνη και ρώτησε: |
| 8134 | - Μπρε διαβολάκι, από πότε το έχεις στην τσέπη και δε μιλάς; |
| 8135 | - Το... το... τραύλισε ο Αντώνης, από προχθές... το απόγεμα... |
| 8136 | Μα η θεία μπήκε στη μέση. |
| 8137 | - Χωρατεύεις κιόλα μαζί το� |
| 8138 | , Ζωρζή;... διέκοψε και, γ� |
| 8139 | ρνώντας στον άφωνο Αντώνη μάτια φορτωμένα αστροπελέκια, ρώτησε: Από πού το πήρες; |
| 8140 | - Δεν το πήρα... μο� |
| 8141 | το έδωσε ο ταχ� |
| 8142 | δρόμος... και περνούσε ο Μπαρμπαγιάννης Κανατάς και... |
| 8143 | - Στη σοφίτα! Αμέσως στη σοφίτα! πρόσταξε η θεία, χωρίς καν να τον ακούσει. Τιμωρία! Και θα φθάσο� |
| 8144 | ν οι γονείς σο� |
| 8145 | και δε θα είσαι δω να το� |
| 8146 | ς � |
| 8147 | ποδεχθείς! Στη σοφίτα! Αμέσως! |
| 8148 | Σα διέταζε η θεία, κανένας δεν τολμούσε ν' αντισταθεί. Και γέρνοντας στο� |
| 8149 | ς ώμο� |
| 8150 | ς το� |
| 8151 | , με σκ� |
| 8152 | φτό κεφάλι, μπήκε ο Αντώνης στο σπίτι. Μα, μιας και βγήκε από τη βολή των ματιών της θείας, ο Αντώνης επαναστάτησε. Τι, θα έφθαναν οι γονείς το� |
| 8153 | και δε θα ήταν α� |
| 8154 | τός εκεί να το� |
| 8155 | ς δει; Και θα μάθαιναν αμέσως αμέσως αταξίες, κατσάδες, τιμωρίες... Ωωωω!... |
| 8156 | Πέταξε ο Αντώνης πάνω το κεφάλι το� |
| 8157 | . Α� |
| 8158 | τή τη φορά, όχι, δε θα � |
| 8159 | πακούσει και ας τον δείρει η θεία, σα θέλει. Θα πάγει α� |
| 8160 | τός στο λιμένα... ήξερε το δρόμο... και αν δεν τον ήξερε, θα τον ξανάβρισκε, αφού από κει ήλθε με τ' αδέλφια το� |
| 8161 | , σαν έφθασαν στον Πειραιά... Και θα το� |
| 8162 | ς � |
| 8163 | ποδέχο� |
| 8164 | νταν το� |
| 8165 | ς γονείς το� |
| 8166 | , α� |
| 8167 | τός πρώτος. Και ύστερα... ό,τι βρέξει ας κατεβάσει. |
| 8168 | Μπήκε στην είσοδο, είδε τη σκάλα έρημη, άκο� |
| 8169 | σε την κερα- Ρήνη πο� |
| 8170 | σκάλιζε τη φωτιά της και, ξεγλιστρώντας κατά την πίσω πόρτα, βγήκε στην α� |
| 8171 | λή και από κει στο δρόμο. Η βεράντα τώρα και η τραπεζαρία βούιζαν από τις διαταγές της θείας. |
| 8172 | - Αμέσως, Αφροδίτη, ακο� |
| 8173 | μπά τα λο� |
| 8174 | τρικά... Όχι εδώ, στην κάμαρα πάνω... Κατίνα, πάρε σ� |
| 8175 | τα κλειδιά μο� |
| 8176 | , άνοιξε την ντολάπα το� |
| 8177 | λινού, βγάλε σεντόνια, πεσκίρια, μαξιλαροθήκες... Κλειώ, τρέχα πες της κερα-Ρήνης να ξεπεταχτεί να πάρει ψάρι... να το κάνει, πες, αλά Σπετσιώτα, πο� |
| 8178 | το� |
| 8179 | αρέσει το� |
| 8180 | θείο� |
| 8181 | Μανόλη... Στάσο� |
| 8182 | , Αφροδίτη, πού είσαι; Φέρε πιάτα, φλιτζάνια, ίσως να μην προγε� |
| 8183 | μάτισαν ακόμα... Και, αλήθεια, ούτε τα παιδιά δεν προγε� |
| 8184 | μάτισαν. Αλεξάνδρα, Πο� |
| 8185 | λο� |
| 8186 | διά, Αλέξανδρε, αμέσως βγάλτε τα καπέλα σας... |
| 8187 | Διακόπηκε ξαφνισμένη: |
| 8188 | - Τι κεφάλια είναι α� |
| 8189 | τά; Γιατί δεν κάνατε κατσαρά χθες βράδ� |
| 8190 | ; αναφώνησε. |
| 8191 | - Κάναμε, μα... μα... ψέλλισε η Αλεξάνδρα κοιτάζοντας απελπισμένη την Πο� |
| 8192 | λο� |
| 8193 | διά πο� |
| 8194 | , με σκ� |
| 8195 | φτό κεφάλι, από κάτω από τα φρύδια της, έγνεφε το� |
| 8196 | Αλέξανδρο� |
| 8197 | «Μην πεις...». |
| 8198 | Μπήκε στη μέση η Αφροδίτη βιαστικά: |
| 8199 | - Τις έλο� |
| 8200 | σα στη θάλασσα, είπε, ήταν ελεεινά τα μαλλιά το� |
| 8201 | ς και δεν ήξερα πως φθάνο� |
| 8202 | ν οι κύριοι... |
| 8203 | - Τι ανοησίες! Τις έλο� |
| 8204 | σες χθες! διέκοψε η θεία. |
| 8205 | - Ξαναλερώθηκαν, κ� |
| 8206 | ρία, ήταν ζέστη χθες, επέμεινε η Αφροδίτη. |
| 8207 | - Το πέτ� |
| 8208 | χες! Και τώρα θα τις δει σ' α� |
| 8209 | τά τα χάλια η μαμά το� |
| 8210 | ς, πο� |
| 8211 | τις θέλει πάντα τ� |
| 8212 | ποδεμένες... και ο Αλέξανδρος με δεμένο το κεφάλι... μπράβο, ωραία μας τα κατάφερε ο Αντώνης... |
| 8213 | - Ε, ξέχασε μια φορά και α� |
| 8214 | τός, είπε καλόκαρδα ο θείος. Μα τον κερα� |
| 8215 | νοβόλησε μια ματιά της θείας, και σιωπηλά κάθισε στο πρόγε� |
| 8216 | μα και ξεδίπλωσε την πετσέτα το� |
| 8217 | . Ο Αλέξανδρος είχε σκαρφαλώσει στην καρέγλα πλάγι το� |
| 8218 | . |
| 8219 | - Και ο Αντώνης; ρώτησε χαμηλόφωνα. Δε θα φάγει, θείε, ο Αντώνης; |
| 8220 | Με τα μάτια, γελαστά το� |
| 8221 | έγνεψε ο θείος, κι έγνεψε και στις δ� |
| 8222 | ο αδελφές να καθίσο� |
| 8223 | ν, ενώ θεία, εξαδέλφες και Αφροδίτη σκορπίζο� |
| 8224 | νταν σ' όλο το σπίτι για να ετοιμάσο� |
| 8225 | ν την � |
| 8226 | ποδοχή των γονέων. Τ' αδέλφια πήραν αέρα. |
| 8227 | - Θείε, ρώτησε η Αλεξάνδρα, να πάρω στη σοφίτα τον καφέ το� |
| 8228 | Αντώνη; |
| 8229 | - Σιγά σιγά, αποκρίθηκε ο θείος, μη θ� |
| 8230 | μώσο� |
| 8231 | με πάλι τη θεία. Ίσως μπορέσομε να την καταφέρομε να τον σ� |
| 8232 | γχωρήσει. |
| 8233 | Και σαν κατέβηκε η θεία, με το πράσινο μεταξωτό φόρεμα της, βιαστική, παχο� |
| 8234 | λή, πηδηχτή, καπελωμένη και γαντωμένη, ζεσταμένη από τη βία, μα ε� |
| 8235 | χαριστημένη πο� |
| 8236 | ετοιμάστηκε πια η κάμαρα το� |
| 8237 | μο� |
| 8238 | σαφίρη, βρήκε την ώρα κατάλληλη ο θείος και μεσίτεψε για σ� |
| 8239 | γχώρηση... |
| 8240 | - Ας έχει χάρη πο� |
| 8241 | έρχο� |
| 8242 | νται οι γονείς το� |
| 8243 | , ειδεμή... αποκρίθηκε η θεία, ας έχει χάρη! Μα γρήγορα, Ζωρζή, ήλθε το αμάξι, πάμε, μήπως το� |
| 8244 | ς προφθάσομε... |
| 8245 | Είχε βγει κιόλα στη βεράντα. Δειλά την ακολούθησε η Αλεξάνδρα. |
| 8246 | - Να το� |
| 8247 | πούμε να έλθει κάτω, θεία; ρώτησε. |
| 8248 | Η θεία είχε κατέβει τα μισά σκαλοπάτια. Μισογύρισε και είπε: |
| 8249 | - Πες το� |
| 8250 | πως για χατίρι της μαμάς σας... ναι, τον σ� |
| 8251 | γχωρώ α� |
| 8252 | τή τη φορά! Μα είναι η τελε� |
| 8253 | ταία... |
| 8254 | Τα � |
| 8255 | πόλοιπα χάθηκαν μέσα στην κο� |
| 8256 | κούλα, κι έκλεισε η πόρτα πίσω από το θείο. Μα πάλι παρο� |
| 8257 | σιάστηκε το κεφάλι της θείας στο παράθ� |
| 8258 | ρο. |
| 8259 | - Φρόνιμα, παιδιά! φώναξε. Η Κατίνα και η Κλειώ μας περιμένο� |
| 8260 | ν... |
| 8261 | Και ξεκίνησε το βαρύ λαντό και ο κρότος σκέπασε τη φωνή της. |
| 8262 | Τρεχάτη μπήκε η Αλεξάνδρα στην τραπεζαρία φωνάζοντας: |
| 8263 | - Τον σ� |
| 8264 | γχώρησε η θεία! Πάμε να τον φέρομε! |
| 8265 | Και οι δ� |
| 8266 | ο αδελφές πηλάλα ανέβηκαν τη σκάλα, με την Κλειώ πίσω το� |
| 8267 | ς, πο� |
| 8268 | έπαιρνε τρία τρία τα σκαλοπάτια. Μα σαν έφθασαν ξεφωνίζοντας «Αντώνη! Αντώνη! Έλα κάτω!», η σοφίτα ήταν άδεια, ο Αντώνης είχε εξαφανιστεί. Μεγάλο σούσο� |
| 8269 | ρο έγινε στο σπίτι. Ο Αντώνης χάθηκε, ο Αντώνης δεν ήταν πο� |
| 8270 | θενά, ούτε στη σοφίτα ούτε στην α� |
| 8271 | λή ούτε στην κάμαρα το� |
| 8272 | ούτε στο καρβο� |
| 8273 | ναριό. Και μαζεύθηκαν αδέλφια κι εξαδέλφες, και κατάφθασαν Αφροδίτες και κερα-Ρήνες, και καθένας έλεγε το «μήπως» το� |
| 8274 | . - Μήπως πήγε στης Αλίς; έκανε η Αλεξάνδρα. |
| 8275 | - Ή πάλι στο� |
| 8276 | βασιλέα; αντίκοψε η Πο� |
| 8277 | λο� |
| 8278 | διά. |
| 8279 | Η Κατίνα, πο� |
| 8280 | κοίταζε κατά τον ανήφορο, γύρισε αργά. |
| 8281 | - Έτσι πάτε σεις στο� |
| 8282 | βασιλέα; ρώτησε σηκώνοντας τα καλογραμμένα φρύδια της. |
| 8283 | - Ναι... όχι... ίσως... μπο� |
| 8284 | ρδούμπισε η Πο� |
| 8285 | λο� |
| 8286 | διά γ� |
| 8287 | ρεύοντας μάταια να πάρει πίσω τα λόγια πο� |
| 8288 | της είχαν ξεφύγει. |
| 8289 | - Όχι, ποτέ! Ποτέ δεν πάμε στο� |
| 8290 | βασιλέα! διαμαρτ� |
| 8291 | ρήθηκε η Αλεξάνδρα γ� |
| 8292 | ρνώντας α� |
| 8293 | στηρά στην αδελφή της. Γιατί λες «πάλι»; |
| 8294 | - Είπα ίσως... ίσως να δει τον Ντον... απέξω... όχι να ξαναμπεί στην α� |
| 8295 | λή... και πάλι τα 'χασε η Πο� |
| 8296 | λο� |
| 8297 | διά και στάθηκε. |
| 8298 | - Ξανά; Λοιπόν πηγαίνει κάποτε; ξεκαρδίστηκε και είπε η Κλειώ. |
| 8299 | Μα η κερα-Ρήνη μ' ένα λόγο της άλλαξε τον αέρα κι έριξε τρόμο σ' όλες τις όψες. |
| 8300 | - Ξανά! Ξανά! είπε κο� |
| 8301 | νώντας το φακιολοδεμένο της κεφάλι. Μήπως ξαναπήγε σε καμιά βάρκα! Μήπως θαλασσοπνίγεται α� |
| 8302 | τή την ώρα ο Τρελαντώνης μας... |
| 8303 | Η Αφροδίτη χλόμιασε. Με το χέρι σκίασε τα μάτια της και κοίταξε τη θάλασσα πο� |
| 8304 | τρεμοσάλε� |
| 8305 | ε, τ� |
| 8306 | φλωτικά φωτισμένη, στο ηλιοπύρι. |
| 8307 | - Όχι, όχι! είπε. Είναι σκάνταλος ο Αντώνης, μα παράκο� |
| 8308 | ος δεν είναι... |
| 8309 | Η φωνή της, πο� |
| 8310 | έτρεμε λιγάκι, τρόμαξε τ' αδέλφια περισσότερο ακόμα και από τα λόγια της κερα-Ρήνης. |
| 8311 | - Μήπως πήγε να τιμωρήσει τη γάτα; έριξε ένα λόγο ο Αλέξανδρος. |
| 8312 | - Ποια γάτα; ρώτησε με καινούριες ελπίδες η Κλειώ. |
| 8313 | - Της Ρωσίδας κ� |
| 8314 | ρίας της Τιμής, εξήγησε ο Αλέξανδρος, ενθο� |
| 8315 | σιασμένος πο� |
| 8316 | έπιασε ο λόγος το� |
| 8317 | . Έκλεψε το πρωί το τ� |
| 8318 | ρί το� |
| 8319 | θείο� |
| 8320 | ... |
| 8321 | - Πάμε να δούμε! αναφώνησε η Κλειώ. Και όλοι πάλι σκορπίστηκαν. |
| 8322 | Μα σαν πήγε η Κλειώ στης Ρωσίδας κ� |
| 8323 | ρίας της Τιμής και η κερα-Ρήνη στο βασιλικό μαγειρείο και η Αλεξάνδρα στης Αλίς και η Κατίνα, η Πο� |
| 8324 | λο� |
| 8325 | διά, η Αφροδίτη και ο Αλέξανδρος έψαξαν το σπίτι από τις κρεβατοκάμαρες ως το πλ� |
| 8326 | σταριό και ξανά τη σοφίτα και το καρβο� |
| 8327 | ναριό, και ξαναγύρισαν πάλι στη βεράντα και βεβαιώθηκαν πως ο Αντώνης δεν ήταν πο� |
| 8328 | θενά, η ανησ� |
| 8329 | χία έγινε τρόμος και ο τρόμος απελπισία. |
| 8330 | - Σταθείτε όλοι εδώ! Πάγω να δω και παρακάτω! είπε η Αφροδίτη κατεβαίνοντας στο δρόμο. |
| 8331 | - Κι εγώ μαζί σο� |
| 8332 | ! είπε η Κλειώ πηδώντας δ� |
| 8333 | ο δ� |
| 8334 | ο τα σκαλοπάτια. |
| 8335 | - Εσύ, Κατίνα, φύλαγε τα μικρά! φώναξε η Αφροδίτη. |
| 8336 | Και ρίχνοντας την ποδιά της στο κεφάλι της, βιαστικά πήρε τον κατήφορο με την Κλειώ πο� |
| 8337 | ξεσκούφωτη, πήγαινε πλάγι της. Μα δεν έκαναν πολύ δρόμο. Δεν είχαν προλάβει ακόμα τον κατήφορο και μπροστά το� |
| 8338 | ς είδαν ένα να� |
| 8339 | τόπο� |
| 8340 | λο μακρολέλεκα, στ' άσπρα, και πλάγι το� |
| 8341 | ένα μικρότερο με κοντά παντελόνια αγόρι πο� |
| 8342 | το βαστούσε ο μακρολέλεκας από το μπράτσο. Πάλι σκίασε η Αφροδίτη τα μάτια της να δει πιο καλά, μα την πρόλαβε η Κλειώ. |
| 8343 | - Να τον! αναφώνησε. Και είναι με τον Γιάννη! |
| 8344 | Ναι, ήταν ο Γιάννης και, πλάγι το� |
| 8345 | , αργά ανέβαινε ο Αντώνης. Μα δεν είχε ο Αντώνης το γνωστό πετειναρίστικό το� |
| 8346 | αέρα. Πήγαινε με πεσμένα τα φτερά και κρεμασμένο το κεφάλι. Και σαν τον έφθασαν οι δ� |
| 8347 | ο γ� |
| 8348 | ναίκες, είδαν πως το πρόσωπο το� |
| 8349 | και τα ρούχα το� |
| 8350 | ήταν όλο αίματα. |
| 8351 | - Μη χειρότερα! έκανε η Αφροδίτη και δεν μπόρεσε να πει άλλο. |
| 8352 | Μα της είπε ο Γιάννης, καθησ� |
| 8353 | χαστικά: |
| 8354 | - Δεν είναι τίποτα! Πιάστηκε σε πετροπόλεμο κι έφαγε μια πέτρα... |
| 8355 | Καινούριο σούσο� |
| 8356 | ρο έγινε στη βεράντα σαν έφθασαν. Ακόμα και η Κατίνα έχασε το πάσο της. |
| 8357 | - Τι έπαθε; |
| 8358 | - Πώς το 'κανε; |
| 8359 | - Έχει πληγή στο μέτωπο! |
| 8360 | - Αντώνη, ματώθηκες! |
| 8361 | Ο Αντώνης δεν απαντούσε σε κανένα. Σα μισοζαλισμένος, κάθο� |
| 8362 | νταν στην κο� |
| 8363 | νιστή πολ� |
| 8364 | θρόνα της θείας και κοίταζε μια τον έναν, μια τον άλλο και αφήνο� |
| 8365 | νταν στα γοργά χέρια της Αφροδίτης, και σιωπηλά έπινε το δροσερό από τη στάμνα νερό πο� |
| 8366 | το� |
| 8367 | είχε φέρει η κερα-Ρήνη. |
| 8368 | Και, όπως τη μέρα πο� |
| 8369 | τον δάγκασε ο Ντον, όλες φασάρε� |
| 8370 | αν γύρω το� |
| 8371 | , τραπεζιέρα, μαγείρισσα, εξαδέλφες και αδελφές, ποια θα τον πρωτοπλύνει, ποια θα το� |
| 8372 | πρωτοφέρει άρνικα, ξαντό, μαντίλια. Και στο τέλος το� |
| 8373 | έδεσαν το μέτωπο, κι α� |
| 8374 | τή τη φορά ήταν ο κόμπος από πίσω. Και γονατιστός πλάγι στην πολ� |
| 8375 | θρόνα, ακίνητος, κρατούσε ο Αλέξανδρος μ' ε� |
| 8376 | λάβεια, σα δισκοπότηρο, μια καθαρή φορεσιά. |
| 8377 | Και όταν πια, πλ� |
| 8378 | μένος, καθαρισμένος, μαντιλοδεμένος και αλλαγμένος, ξανακάθισε ο Αντώνης στην κο� |
| 8379 | νιστή της θείας πολ� |
| 8380 | θρόνα, ρώτησε η Κλειώ: |
| 8381 | Και ποιος σο� |
| 8382 | έριξε την πέτρα; |
| 8383 | Μα ο Αντώνης δε μίλησε. Και πήρε το λόγο ο Γιάννης και είπε: |
| 8384 | - Κάτι χαμίνια, μαγκόπαιδα μεγάλα, πο� |
| 8385 | είχαν μπλέξει σε πετροπόλεμο με μια τσούρμα μαρίδα. |
| 8386 | Σ� |
| 8387 | γκινημένη χάιδεψε η Αφροδίτη το κεφάλι το� |
| 8388 | Αντώνη. |
| 8389 | - Το καημένο! είπε πονόψ� |
| 8390 | χα. |
| 8391 | Η κερα-Ρήνη όμως, πο� |
| 8392 | με τα χέρια στο� |
| 8393 | ς γοφούς άκο� |
| 8394 | ε και παρακολο� |
| 8395 | θούσε, ρώτησε: |
| 8396 | - Μα πώς βρέθηκες εκεί, κ� |
| 8397 | ρ Αντώνη; Η θεία σο� |
| 8398 | σε είχε στείλει στη σοφίτα! |
| 8399 | Ο Αντώνης δεν αποκρίθηκε. |
| 8400 | - Αλήθεια, Αντώνη, πώς βρέθηκες στο δρόμο; ρώτησε η Αλεξάνδρα. |
| 8401 | - Εμείς σε γ� |
| 8402 | ρεύαμε παντού, σ' όλο το σπίτι... πρόσθεσε η Πο� |
| 8403 | λο� |
| 8404 | διά. |
| 8405 | - Γιατί βγήκες έξω, Αντώνη, επανέλαβε η Αλεξάνδρα, αφού έπρεπε να είσαι στη σοφίτα; |
| 8406 | - Γιατί... γιατί, ξέσπασε ο Αντώνης ξαναβρίσκοντας τη φωνή το� |
| 8407 | στην αγανάκτηση το� |
| 8408 | , γιατί δεν ήθελα να είμαι τιμωρημένος, πο� |
| 8409 | θα 'ρχο� |
| 8410 | νταν οι γονείς... και πήγα στο λιμένα... |
| 8411 | Αστροπελέκι έπεσε στο ακροατήριο. |
| 8412 | - Στο λιμένα! |
| 8413 | - Μόνος! |
| 8414 | - Το 'κανες α� |
| 8415 | τό! |
| 8416 | - Βρήκες το δρόμο! |
| 8417 | Τ' αδέλφια το� |
| 8418 | Αντώνη ήταν έτοιμα να προσκ� |
| 8419 | νήσο� |
| 8420 | ν. Το� |
| 8421 | ς φάνηκε ξαφνικά πως το μαντιλοδεμένο το� |
| 8422 | κεφάλι ακτινοβολούσε. |
| 8423 | Ο Αντώνης ήταν φωστήρας! Ο Αντώνης ήταν ήρωας, άξιος να καταπιαστεί τα πιο μεγάλα πράματα! |
| 8424 | Μα δεν πρόφθασε ο Αντώνης να χαρεί τη δόξα το� |
| 8425 | . Ρώτησε η Κατίνα: |
| 8426 | - Και γιατί γύρισες μόνος σο� |
| 8427 | ; Γιατί δεν ήλθες με το� |
| 8428 | ς θείο� |
| 8429 | ς; |
| 8430 | Και αποκρίθηκε γελώντας ο Γιάννης: |
| 8431 | - Καλέ, εδώ, λίγο παρακάτω τον βρήκα! Και είπε ο Αντώνης, μαζεμένος πάλι: |
| 8432 | - Ναι, δεν πρόφθασα να το� |
| 8433 | ς βρω! Δεν πρόφθασα ν' ανέβω στο βαπόρι! |
| 8434 | - Καλέ, δε λες πως βγήκες στα τρ� |
| 8435 | φερίτσια και σε πιάσανε με τις πέτρες! χαχάνισε η κερα-Ρήνη. Τι μας κρένεις για λιμάνια και βαπόρια; Θα πήγαινες τώρα σ� |
| 8436 | ... |
| 8437 | - Ναι! Θα πήγαινα! διέκοψε ο Αντώνης με αγανάκτηση. Και θα 'βρισκα το δρόμο μια χαρά! |
| 8438 | Τ' αδέλφια θαύμασαν πάλι. Μα η κερα-Ρήνη το� |
| 8439 | ς έκοψε τη φόρα: |
| 8440 | - Και γιατί δεν πήγε η αφεντιά σο� |
| 8441 | ; |
| 8442 | - Γιατί ήταν κάτι παιδιά πο� |
| 8443 | έπαιζαν ένα παιχνίδι και στάθηκα να δω, είπε ο Αντώνης, κι έπιαναν σκλάβο� |
| 8444 | ς και το� |
| 8445 | ς ξεσκλάβωναν οι άλλοι... |
| 8446 | - Έπαιζαν σκλαβάκια, βρε μπούφο! Αμπάριζες δηλαδή! διέκοψε ο Γιάννης. |
| 8447 | - Αμπάριζες! Έπαιζαν αμπάριζες! αναφώνησε αναμμένη η Κλειώ. Και δεν μπήκες και σ� |
| 8448 | στο παιχνίδι, Αντώνη! |
| 8449 | Ο ενθο� |
| 8450 | σιασμός της Κλειώς ντρόπιασε τον Αντώνη. |
| 8451 | - Δεν ήξερα πώς το παίζο� |
| 8452 | ν... άρχισε, μα τον διέκοψε η Κλειώ. |
| 8453 | - Είχαν καλό αρχηγό; ρώτησε. |
| 8454 | - Καλέ, ήταν μαρίδα! αποκρίθηκε ακατάδεχτα ο Γιάννης. Και το� |
| 8455 | ς βαλαν εμπρός τα χαμίνια, γιατί ήταν όλα τόσα δα... |
| 8456 | - Καθόλο� |
| 8457 | ! φώναξε ο Αντώνης και πετάχθηκε από την πολ� |
| 8458 | θρόνα της θείας. Ήταν ένας μικρός πο� |
| 8459 | έτρεχε και ξεσκλάβωνε όλο� |
| 8460 | ς! Μα ήλθε ένας μεγάλος, πο� |
| 8461 | δεν ήταν το� |
| 8462 | παιχνιδιού, και το� |
| 8463 | έδωσε μια τρικλοποδιά, έτσι... |
| 8464 | Έδωσε και ο Αντώνης μια τρικλοποδιά στο σιδερένιο τραπέζι πο� |
| 8465 | έπεσε με πάταγο στις πλάκες της βεράντας και ο κρότος σκέπασε όλα τα ξεφωνητά. |
| 8466 | Η κερα-Ρήνη έφ� |
| 8467 | γε τρεχάτη, σκεπάζοντας τ' α� |
| 8468 | τιά της, και η Αφροδίτη πετάχθηκε, σήκωσε το τραπέζι κι έσπρωξε τον Αντώνη στην κο� |
| 8469 | νιστή πολ� |
| 8470 | θρόνα της θείας. |
| 8471 | - Αν δεν κάτσεις ήσ� |
| 8472 | χος, το� |
| 8473 | είπε μαλωσιάρικα, θα σπάσεις και τις πλάκες και τα δικά μας κεφάλια! Στάσο� |
| 8474 | ν' ακούσει η θεία σο� |
| 8475 | πως πιάστηκες με χαμίνια το� |
| 8476 | δρόμο� |
| 8477 | , και να δεις τι έχεις να πάθεις! |
| 8478 | - Γιατί; ρώτησε η Κλειώ. Και πρόσθεσε: |
| 8479 | - Δεν έχει να πάθει τίποτα ο Αντώνης! Τι έκανε κακό; |
| 8480 | - Μπράβο, μπράβο, Κλειώ! Έτσι το� |
| 8481 | λες και παίρνει θάρρος! αναφώνησε η Αφροδίτη. Εγώ νίβω τα χέρια μο� |
| 8482 | πια! Κάνετε σεις καλά! |
| 8483 | Και μπήκε στην τραπεζαρία μο� |
| 8484 | ρμο� |
| 8485 | ρίζοντας και φοβερίζοντας και άρχισε να σηκώνει το τραπέζι. |
| 8486 | Η Κλειώ είχε δώσει μια σπρωξιά στην πολ� |
| 8487 | θρόνα της θείας Μαριέτας, πο� |
| 8488 | έγειρε βαθιά πίσω και βούτηξε πάλι εμπρός. |
| 8489 | - Ο� |
| 8490 | φ! έκανε σκασμένη. |
| 8491 | - Έχει δίκαιο η Αφροδίτη! αποφάσισε η Κατίνα. |
| 8492 | - Καθόλο� |
| 8493 | ! διέκοψε η Κλειώ. Κι εγώ αν έβλεπα να παίζο� |
| 8494 | ν αμπάριζες, θα έμπαινα στο παιχνίδι. Καλά έκανες, Αντώνη... |
| 8495 | Με το χέρι αναποδογύρισε τα μαλλιά το� |
| 8496 | , τα σήκωσε όλα όρθια πάνω από το μαντιλοδεμένο το� |
| 8497 | μέτωπο. |
| 8498 | - Να, τώρα είσαι ωραίος και μ' αρέσεις, μοιάζεις σκαντζόχοιρος! είπε τσαχπίνικα. Και μ' αρέσεις, γιατί όλο αταξίες κάνεις! |
| 8499 | Η Αλεξάνδρα και η Πο� |
| 8500 | λο� |
| 8501 | διά στάθηκαν φρικιασμένες. Ήταν πρώτη φορά πο� |
| 8502 | άκο� |
| 8503 | αν τέτοια ηθική. Και ο Αλέξανδρος, πο� |
| 8504 | είχε βγάλει μαντίλι και τάλιρο και φεγγοβολούσε με μια μεγάλη μελανιά στο μέτωπο, έμεινε με το στόμα ανοιχτό. Όλοι κοίταζαν την Κλειώ ταραγμένοι. Ακόμα και ο Αντώνης δεν ήξερε τι στάση να πάρει, γιατί δεν ήταν βέβαιος αν κορόιδε� |
| 8505 | ε η Κλειώ ή αν εννοούσε όσα έλεγε. Μόνος ο Γιάννης, ακο� |
| 8506 | μπισμένος στον τοίχο, με τα χέρια πίσω το� |
| 8507 | , κρ� |
| 8508 | φογελούσε σιωπηλά. |
| 8509 | - Ναι, μ' αρέσεις εσύ, είπε μάγκικα η Κλειώ, γιατί δεν είσαι φρόνιμος και δεν κάνεις τον φρόνιμο. Σπάζεις τζάμια, σπάζεις κεφάλια, προπάντων το δικό σο� |
| 8510 | , τα βάζεις με μαγκόπαιδα δ� |
| 8511 | ο φορές μεγαλύτερα σο� |
| 8512 | , τραβάς τ' α� |
| 8513 | τιά το� |
| 8514 | Ντον, κάνεις όλες τις αταξίες πο� |
| 8515 | κάνο� |
| 8516 | ν τα κακά παιδιά στα βιβλία! |
| 8517 | - Και... και α� |
| 8518 | τό σ' αρέσει; ρώτησε σαστισμένη η Αλεξάνδρα πο� |
| 8519 | ένιωθε μέσα της να κλονίζονται όλα όσα ήξερε για το καλό και το κακό. |
| 8520 | - Μ' αρέσει, είπε η Κλειώ, γιατί δεν είναι � |
| 8521 | ποκριτής... Και είναι παλικαράκι! |
| 8522 | Μια στιγμή τ' αδέλφια στάθηκαν να σ� |
| 8523 | λλογιστούν και να ζ� |
| 8524 | γίσο� |
| 8525 | ν α� |
| 8526 | τά πο� |
| 8527 | είπε η μεγάλη εξαδέλφη. Και είπε η Κλειώ: |
| 8528 | - Σα βρέθηκε α� |
| 8529 | τός ο μικρούτσικος Αντώνης... γιατί μαρίδα είναι και α� |
| 8530 | τός... ανάμεσα σε μεγάλα χαμίνια, δεν το 'στριψε, μόνο τα 'βαλε μαζί το� |
| 8531 | ς. Μ' αρέσει πο� |
| 8532 | στάθηκε και μετρήθηκε μ' α� |
| 8533 | τούς κι έφαγε την πέτρα! Η Κατίνα έγειρε πάλι πίσω το κεφάλι της. |
| 8534 | - Α� |
| 8535 | τά δεν είναι καμώματα φρόνιμο� |
| 8536 | παιδιού, είπε μεγαλόπρεπα. |
| 8537 | - Βέβαια όχι! είπε ή Κλειώ. Μα δεν είναι φρόνιμος ο Αντώνης, είναι πετειναράκι, και πιάνοντας τον από το πιγούνι: Εσύ μ' αρέσεις, επανέλαβε, επειδή είσαι άτακτος και είσαι και παλικάρι! Κάνεις όλες τις αταξίες, μα δε φοβάσαι και να τις φας! Και γι' α� |
| 8538 | τό μ' αρέσεις, μ' αρέσεις! |
| 8539 | Ο Αντώνης τράβηξε το πιγούνι το� |
| 8540 | από το χέρι της εξαδέλφης το� |
| 8541 | , μισοντροπιασμένος μισοε� |
| 8542 | χαριστημένος, χωρίς να πολ� |
| 8543 | καταλαβαίνει τι ήταν ωραίο στην αταξία το� |
| 8544 | . Έριξε μια λοξή ματιά στ' αδέλφια το� |
| 8545 | , γ� |
| 8546 | ρεύοντας κάπο� |
| 8547 | να στηριχθεί, μ' αντάμωσε το βλέμμα της Αλεξάνδρας τόσο φορτωμένο καταδίκη, πο� |
| 8548 | τα έχασε ολότελα. Τον είδε η Κλειώ κι έμπηξε τα γέλια. Και πιάνοντας το κεφάλι το� |
| 8549 | ανάμεσα στα χέρια της, τον φίλησε. Α� |
| 8550 | τό πια τον αποτελείωσε. Τον Αντώνη! Να τον φιλήσει κορίτσι! Και μπρος στ' αδέλφια το� |
| 8551 | κιόλα! Και σα να μην έφθανε α� |
| 8552 | τό, έμπηξε και ο Γιάννης τα γέλια! Τα πράματα θα τελείωναν άσχημα, ίσως μ' επανάσταση. |
| 8553 | Μα την ίδια στιγμή έγινε σούσο� |
| 8554 | ρο, Αφροδίτη και κερα-Ρήνη πετάχθηκαν έξω και κατέβηκαν στο δρόμο όπο� |
| 8555 | , τρίζοντας και στενάζοντας, βο� |
| 8556 | τώντας και κ� |
| 8557 | λώντας, κατάφθαναν δ� |
| 8558 | ο λαντά φορτωμένα ανθρώπο� |
| 8559 | ς και σεντούκια και σταμάτησαν εμπρός στη βεράντα. Αδέλφια κι εξαδέλφια κατρακύλησαν τη σκάλα και χύθηκαν στο δρόμο με φωνές και αλαλαγμούς. |
| 8560 | Μόνος ο Αντώνης έμεινε στην πολ� |
| 8561 | θρόνα της θείας Μαριέτας, ανήσ� |
| 8562 | χος, αβέβαιος αν έπρεπε να κατέβει ή να περιμένει την μπόρα εκεί πο� |
| 8563 | κάθο� |
| 8564 | νταν. Άκο� |
| 8565 | σε τη φωνή της μαμάς πο� |
| 8566 | ρωτούσε: «Μπα! Τι έπαθες, Αλέξανδρε; Και πού είναι ο Αντώνης;» και την είδε πο� |
| 8567 | ανέβαινε τρεχάτη, χαρούμενη, κρατώντας τον Αλέξανδρο στην αγκαλιά και τις δ� |
| 8568 | ο αδελφές κρεμασμένες στο άλλο της χέρι. Πίσω, γελαστή και ασπροντ� |
| 8569 | μένη, ανέβαινε η θεία Αργίνη. Τότε δε βάσταξε ο Αντώνης. Πετάχθηκε πάνω, χύθηκε στη μαμά το� |
| 8570 | , την αγκάλιασε από τη μέση και ακούμπησε το μέτωπο το� |
| 8571 | στη φούστα της για να κρύψει τα μάτια το� |
| 8572 | πο� |
| 8573 | , ήθελε δεν ήθελε, βούρκωναν. |
| 8574 | - Τι έπαθες, Αντώνη, χτύπησες; αναφώνησε η μαμά βάζοντας χάμω τον Αλέξανδρο και πιάνοντας στα δ� |
| 8575 | ο της χέρια το μαντιλοδεμένο κεφάλι το� |
| 8576 | Αντώνη. |
| 8577 | Πηδηχτή και ζεσταμένη ανέβαινε η θεία Μαριέτα με τα εξαδέλφια. |
| 8578 | - Πάλι! αναφώνησε σαστισμένη. Πού πληγώθηκες; Έλα να δω! |
| 8579 | - Δεν είναι τίποτα, είπε ο Γιάννης, έφαγε μια πέτρα. Επιφωνήματα, ρωτήματα, σύγχ� |
| 8580 | ση κι εξηγήσεις, με κάποια χασμωδία, βούιζαν εδώ, εκεί, παντού, όταν, αφού πλήρωσε τ' αμάξια και παρέδωσε στην Αφροδίτη τις αποσκε� |
| 8581 | ές, ανέβηκε ο πατέρας στη βεράντα με το� |
| 8582 | ς δ� |
| 8583 | ο θείο� |
| 8584 | ς. |
| 8585 | Είδε το μελανιασμένο μέτωπο το� |
| 8586 | Αλέξανδρο� |
| 8587 | , το δεμένο κεφάλι το� |
| 8588 | Αντώνη και είπε μισομαλώνοντας μισογελώντας: |
| 8589 | - Μα τι πάθαν τα δ� |
| 8590 | ο μο� |
| 8591 | αγόρια; Κούτρισαν ο ένας με τον άλλο σαν α� |
| 8592 | γά το� |
| 8593 | Πάσχα; |
| 8594 | Και τότε, τινάζοντας τα δ� |
| 8595 | ο της παχιά χεράκια, είπε η θεία Μαριέτα: |
| 8596 | - Να παραλάβεις τώρα εσύ το γιο σο� |
| 8597 | , Μανόλη! Εγώ είδα και απόειδα! Τρελαντώνη, Λωλαντώνη τον λέγει η κερα-Ρήνη, μ' αλήθεια, όρια πια δεν έχει η τρέλα το� |
| 8598 | . Πιάστηκε, λέει, σε πετροπόλεμο με χαμίνια το� |
| 8599 | δρόμο� |
| 8600 | κι έσπασε το κεφάλι το� |
| 8601 | . |
| 8602 | Μα πώς βρέθηκε στο δρόμο ούτ' εγώ δεν ξέρω. |
| 8603 | - Ακόμα δε φθάσαμε, Αντώνη, και από τώρα αταξίες... έκανε θλιμμένη η μαμά. |
| 8604 | Μα τη διέκοψε ο θείος Γιώργης: |
| 8605 | - Στάσο� |
| 8606 | , Βιργινία, να δούμε πρώτα, είπε. |
| 8607 | Και τράβηξε τον Αντώνη ανάμεσα στα γόνατα το� |
| 8608 | , το� |
| 8609 | έλ� |
| 8610 | σε το μαντίλι και ξεσκέπασε μια τρίγωνη τρ� |
| 8611 | πίτσα κόκκινη, μεταξύ στα δ� |
| 8612 | ο φρύδια. Την εξέτασε, ζούλησε το μέτωπο ολόγ� |
| 8613 | ρα και είπε γελαστά: |
| 8614 | - Άιντε, είναι η πρώτη το� |
| 8615 | πολέμο� |
| 8616 | λαβωματιά. Ώσπο� |
| 8617 | να παντρε� |
| 8618 | τεί, θα το� |
| 8619 | περάσει! |
| 8620 | Και στη μαμά, πο� |
| 8621 | έσκ� |
| 8622 | βε απάνω το� |
| 8623 | ανήσ� |
| 8624 | χη, είπε ζωηρά: |
| 8625 | - Δέσε το� |
| 8626 | το κεφάλι, Βιργινία, και μην ανησ� |
| 8627 | χείς. Δε θα πεθάνει τούτη τη φορά! |
| 8628 | Μα τα φρύδια το� |
| 8629 | πατέρα έμεναν σο� |
| 8630 | ρωμένα, τα μαύρα μάτια το� |
| 8631 | απειλούσαν βροντές και αστραπές. |
| 8632 | - Πώς έφαγες την πέτρα; ρώτησε. |
| 8633 | - Ήταν πετροπόλεμος, είπε μο� |
| 8634 | διασμένος ο Αντώνης, και βρέθηκα κι εγώ στη μέση... και μο� |
| 8635 | έριξε ένα παιδί μια σπασμένη κεραμίδα... |
| 8636 | - Τ' ακούς; Τ' ακούς; Και το� |
| 8637 | είναι απαγορε� |
| 8638 | μένο να παίζει στο δρόμο με άγνωστα παιδιά! διέκοψε η θεία. |
| 8639 | Τα πράματα έπαιρναν πολύ άσχημη όψη. Τ' αδέλφια το� |
| 8640 | Αντώνη άρχισαν να τρέμο� |
| 8641 | ν. Πετάχθηκε τότε η Κλειώ και είπε: |
| 8642 | - Σα βρεθείς στη μέση, θεία μο� |
| 8643 | , δεν μπορείς να μην πολεμήσεις και σ� |
| 8644 | . Σας βεβαιώνω πως και ο Γιάννης το ίδιο θα έκανε. |
| 8645 | - Δηλαδή το ίδιο έκανα! διόρθωσε ο Γιάννης. |
| 8646 | - Τι; Ανακατώθηκες στον πετροπόλεμο; Έριξες και σ� |
| 8647 | πέτρες; ρώτησε σαστισμένη η θεία Μαριέτα. |
| 8648 | - Και βέβαια έριξα, κι έφαγα μερικές, μα όχι στο κεφάλι. |
| 8649 | Ο Αντώνης ήταν πιο άτ� |
| 8650 | χος και την έφαγε στο πρόσωπο. Αγανακτισμένη γύρισε η θεία Μαριέτα στη θεία Αργίνη. |
| 8651 | - Και το επιτρέπεις εσύ; ρώτησε. Η θεία Αργίνη γέλασε. |
| 8652 | - Όχι, είπε, δεν το επιτρέπω, και το ξέρει ο Γιάννης. Και δε θα έπαιζε πετροπόλεμο χωρίς ανάγκη. Κάτι θα 'τ� |
| 8653 | χε. Πες, Γιάννη, πώς έγινε; |
| 8654 | Και είπε ο Γιάννης: |
| 8655 | - Ήταν κάτι χαμίνια, κοτζά αγόρια, πο� |
| 8656 | πιάστηκαν με μια τσούρμα μικρά, μαρίδα τόση δα, και τη βάλανε μπροστά. Τα μικρά διαφεντεύθηκαν τότε με πέτρες, έριξαν και οι μεγάλοι και άναψε ο πετροπόλεμος. Μπήκε στη μάχη και ο Αντώνης, τον είδα από μακριά κι έτρεξα κι εγώ, κι έριξα κι εγώ πέτρες και το� |
| 8657 | ς σκόρπισα: Α� |
| 8658 | τό ήταν όλο! |
| 8659 | - Τ' ακούς; Τ' ακούς, Μανόλη; αναφώνησε η θεία Μαριέτα. |
| 8660 | - Τ' ακούω, είπε ήσ� |
| 8661 | χα ο πατέρας. |
| 8662 | Και κοιτάζοντας τον Αντώνη από κάτω από τα π� |
| 8663 | κνά το� |
| 8664 | φρύδια, ρώτησε: |
| 8665 | - Ένα πράμα ήθελα να ξέρω. Γιάννη, σαν είδες τον Αντώνη να ρίχνει πέτρες, σε ποιο στρατόπεδο πολεμούσε; Με τη μαρίδα ή με τα χαμίνια; |
| 8666 | - Με τη μαρίδα, βέβαια! Μπήκε στη μάχη την ώρα πο� |
| 8667 | � |
| 8668 | ποχωρούσαν οι μικροί και τις έτρωγαν! |
| 8669 | - Φαντάσο� |
| 8670 | τι μπορούσε να πάθει... έκανε η μαμά. Μα τη διέκοψε ο πατέρας: |
| 8671 | - Ε, καλά! είπε ξεσο� |
| 8672 | ρώνοντας τα φρύδια το� |
| 8673 | . Αν ήταν με τη μαρίδα, χαλάλι το� |
| 8674 | , και ας πάθαινε. Αν μο� |
| 8675 | έλεγαν όμως, Αντώνη, πως πήγες με το� |
| 8676 | ς πιο δ� |
| 8677 | νατούς, θα τελείωνε άσχημα η σημερινή μας σ� |
| 8678 | νάντηση. Μα, μιας και πολέμησες με το� |
| 8679 | ς μικρούς, πο� |
| 8680 | τις έτρωγαν κιόλα από το� |
| 8681 | ς μεγάλο� |
| 8682 | ς, όχι μόνο δε θα σε τιμωρήσω, μα και θα σο� |
| 8683 | πω πως έκανες καλά. Και τώρα, έλα να με φιλήσεις! |
| 8684 | Ο� |
| 8685 | φ! Τι ξαλάφρωμα για τ' αδέλφια το� |
| 8686 | Αντώνη! Και για τον Αντώνη τι καμάρι τα λόγια το� |
| 8687 | πατέρα! Όλοι μαζί μιλούσαν, φώναζαν, γελούσαν. Και μ� |
| 8688 | στικά τσίμπησε σιγά ο Αντώνης το μπράτσο της Κλειώς και της είπε: |
| 8689 | - Εσύ πρώτη είπες έναν καλό λόγο... Εσύ άξιζε να είσαι αγόρι! |
| 8690 | - Γιατί; ρώτησε ξεκαρδισμένη η Κλειώ. Τα κορίτσια δε λεν σωστά λόγια; Ή μήπως γιατί είπα πως μ' αρέσεις, πως είσαι πετειναράκι και παλικάρι; |
| 8691 | - Μα εσύ δε φοβήθηκες να μιλήσεις της θείας! είπε ο Αντώνης. Εσύ είσαι παλικάρι, είσαι σαν άντρας! |
| 8692 | - Α, μπράβο! έκανε η Κλειώ. Και οι γ� |
| 8693 | ναίκες, νομίζεις, δεν είναι παλικάρια; Αμέ η Μπο� |
| 8694 | μπο� |
| 8695 | λίνα; Αμέ η Μαντώ Μα� |
| 8696 | ρογένη; Αμέ η Μόσχω Τζαβέλλα; Α� |
| 8697 | τές δεν ήταν παλικάρια; |
| 8698 | Ο Αντώνης δεν είχε ακούσει ούτε τη Μαντώ Μα� |
| 8699 | ρογένη ούτε τη Μόσχω Τζαβέλλα και την Μπο� |
| 8700 | μπο� |
| 8701 | λίνα την ήξερε μόνο σα φιγούρα καραβιού, όρθια στην πλώρη, με φο� |
| 8702 | σκωμένα τα πανιά πίσω της. Έτσι την είχε δει πάντα σ' ένα άδετο κακοτ� |
| 8703 | πωμένο και κο� |
| 8704 | ρελιασμένο βιβλίο το� |
| 8705 | Στάμο� |
| 8706 | , πο� |
| 8707 | είχε πει της Πο� |
| 8708 | λο� |
| 8709 | διάς μια μέρα, σαν κόπηκε κι έκλαιγε: «Πώς θα γίνεις Μπο� |
| 8710 | μπο� |
| 8711 | λίνα, αν κλαις για λίγο αίμα;» Μα τι έκανε η Μπο� |
| 8712 | μπο� |
| 8713 | λίνα δεν ήξερε, γιατί δεν το ήξερε ούτε ο Στάμος. Και λίγο ντροπιασμένος για την άγνοια το� |
| 8714 | , ρώτησε ο Αντώνης: |
| 8715 | - Και τι κάναν α� |
| 8716 | τές και ήταν παλικάρια; |
| 8717 | Μα δεν πρόφθασε η Κλειώ ν' αποκριθεί. Άπλωσε η θεία Αργίνη το χέρι της και τράβηξε τον Αντώνη κοντά της. |
| 8718 | - Θα τις μάθεις όλες τώρα, τις ηρωίδες της Επανάστασης, είπε γελαστά, και α� |
| 8719 | τές και άλλες και άλλο� |
| 8720 | ς. Θα σο� |
| 8721 | τα πει όλα ο Γιάννης, πο� |
| 8722 | τα ξέρει απέξω κι ανακατωτά, τώρα πο� |
| 8723 | θα μας μείνεις. Και στις παύσεις θα 'χομε μεις άλλο ένα μεγάλο αγόρι στο σπίτι. |
| 8724 | Ο Αντώνης δεν κατάλαβε. Γύρισε στον πατέρα και στη μαμά τα σαστισμένα μάτια το� |
| 8725 | . |
| 8726 | - Ε, βέβαια, είναι πια μεγάλο αγόρι, είπε ο θείος Ζωρζής χαϊδεύοντας τις φαβορίτες το� |
| 8727 | και χαμογελώντας με το πλατύ το� |
| 8728 | χαμόγελο, είναι πια καιρός να πάγει σχολείο. |
| 8729 | Στη σάστισή το� |
| 8730 | ο Αντώνης ξαναβρήκε τη φωνή το� |
| 8731 | . |
| 8732 | - Θα πάγω σχολείο, μπαμπά; φώναξε. Ο πατέρας γέλασε. |
| 8733 | - Αμέ γιατί, νομίζεις, ήλθαμε; Για να σο� |
| 8734 | βρούμε σχολείο! αποκρίθηκε. |
| 8735 | Τα γαλανά μάτια της μαμάς είχαν βο� |
| 8736 | ρκώσει. |
| 8737 | - Λ� |
| 8738 | πάσαι; ρώτησε. |
| 8739 | - Αχ, όχι! |
| 8740 | Το� |
| 8741 | ξέφ� |
| 8742 | γε το� |
| 8743 | Αντώνη η φωνή το� |
| 8744 | και στάθηκε ντροπιασμένος, διστακτικός για τη χαρά το� |
| 8745 | , την ώρα πο� |
| 8746 | βούρκωνε η μαμά. Μα ο πατέρας έβαλε τα πράματα στη θέση το� |
| 8747 | ς. |
| 8748 | - Βέβαια και δε λ� |
| 8749 | πάται, έστω και αν χωρίζεται από μας. Στο σχολείο θα μάθει έναν κόσμο πράματα και θα έχει σ� |
| 8750 | μμαθητές και φίλο� |
| 8751 | ς... |
| 8752 | - Και θα παίζομε σκλαβάκια! φώναξε ο Αντώνης διακόπτοντας τον πατέρα το� |
| 8753 | , στον ενθο� |
| 8754 | σιασμό το� |
| 8755 | απάνω. |
| 8756 | - Και θα μάθεις πρώτα πρώτα πειθαρχία και να μη διακόπτεις το� |
| 8757 | ς μεγαλύτερο� |
| 8758 | ς σο� |
| 8759 | , παρατήρησε η θεία Μαριέτα. |
| 8760 | - Θα μάθει να είναι και πιο φρόνιμος ελπίζω, πρόσθεσε ο μπαμπάς σο� |
| 8761 | ρώνοντας λαφριά τα φρύδια το� |
| 8762 | . Η θεία σο� |
| 8763 | μο� |
| 8764 | λέγει... |
| 8765 | - Πως είναι λίγο σκάνταλος, διέκοψε η θεία Αργίνη, με το γλ� |
| 8766 | κό χαμόγελο της. Μα στο σχολείο όλα α� |
| 8767 | τά θα διορθωθούν. Και ο Γιάννης ήταν σκάνταλος. Και όμως τώρα φρονίμεψε και μ' ακούει. Ε, Γιάννη; |
| 8768 | Ο Γιάννης δε μίλησε. Χαμογέλασε μόνο κι έγειρε πίσω το κεφάλι το� |
| 8769 | με το νάζι της Κατίνας. |
| 8770 | - Όλα τ' αγόρια έχο� |
| 8771 | ν ανάγκη από σχολείο. Στρώνει το χαρακτήρα, είπε ο θείος ο γιατρός και χαμογέλασε κι εκείνος κο� |
| 8772 | νώντας πάνω κάτω το κεφάλι. Αν δεν τριφτείς με σ� |
| 8773 | ντρόφο� |
| 8774 | ς και αν δε φας μερικές καρπαζιές... δε γίνεσαι άνθρωπος. Άιντε, έλα, Αργίνη. Μας περιμένο� |
| 8775 | ν τα μικρά. Κατίνα, Κλειώ, Γιάννη, εμπρός, πάμε σπίτι. Χαμηλόφωνα, με μια φιλική σπρωξιά στον Αντώνη, είπε η Κλειώ: |
| 8776 | - Θα τις φας, μα και θα τις δώσεις, ε, Αντώνη; Και πετροπόλεμο, ξέρεις... παίζο� |
| 8777 | ν και στα σχολεία... |
| 8778 | Το� |
| 8779 | έκανε μαριόλικα το μάτι και ακολούθησε τη θεία Αργίνη πο� |
| 8780 | , από τη σκάλα της βεράντας, γύριζε να τη φωνάξει. Πού να κοιμηθούν εκείνο το βράδ� |
| 8781 | τα τέσσερα αδέλφια! Καθισμένα στα κρεβάτια το� |
| 8782 | ς, με τις κο� |
| 8783 | νο� |
| 8784 | πιέρες πεταμένες πίσω, είχαν στήσει σ� |
| 8785 | μβούλιο. Το φως το� |
| 8786 | φεγγαριού, πο� |
| 8787 | χύνο� |
| 8788 | νταν στην κάμαρα από τη διάπλατα ανοιγμένη μπαλκονόπορτα, άσπριζε τα χαρτιά, τ� |
| 8789 | λιγμένα στα μαλλιά των κοριτσιών, το μαντιλοδεμένο κεφάλι το� |
| 8790 | Αντώνη και ξεχώριζε σκιερή στο μέτωπο το� |
| 8791 | Αλέξανδρο� |
| 8792 | την πρωινή το� |
| 8793 | μελανιά. Αγκαλιάζοντας από πάνω από το μακρύ το� |
| 8794 | ν� |
| 8795 | χτικό τα σηκωμένα γόνατα το� |
| 8796 | και διακόπτοντας των μεγάλων το σ� |
| 8797 | μβούλιο, ρώτησε ο Αλέξανδρος: |
| 8798 | - Αντώνη, πώς θα γίνεις περιβολάρης της θείας της Αλίς στην Κηφισιά, αφού θα πας στο σχολείο το� |
| 8799 | Βούλγαρη; |
| 8800 | Αποφασιστικά αποκρίθηκε ο Αντώνης: |
| 8801 | - Εγώ δε θα γίνω περιβολάρης! |
| 8802 | - Θα γίνεις λοιπόν καπετάνιος; Μα πώς θα πηγαίνεις με τη βάρκα, αφού το σχολείο είναι στην Αθήνα και η θάλασσα είναι εδώ; |
| 8803 | - Ούτε καπετάνιος δε θα γίνω! διέκοψε ο Αντώνης. Θα γίνω αξιωματικός και θα πολεμώ όλη μέρα. |
| 8804 | Και ανάβοντας με τα ίδια το� |
| 8805 | τα λόγια, εξακολούθησε όλο και με περισσότερη έξαψη: |
| 8806 | - Σήμερα πολέμησα και σήμερα κατάλαβα τι χάζι έχει α� |
| 8807 | τό πο� |
| 8808 | είπε η Κλειώ, να τρως καρπαζιές και να τις δίνεις... |
| 8809 | Και κάνοντας ξένο κεφάλι το ένα το� |
| 8810 | γόνατο, το� |
| 8811 | τράβηξε μια καρπαζιά, ύστερα στο άλλο και πάλι στο πρώτο: «Να, έτσι, παφ εσύ και παφ κι εσύ, παφ κι εγώ», κι έδινε και μια στο σβέρκο το� |
| 8812 | , και πάλι στο άλλο το� |
| 8813 | γόνατο, «παφ κι εσύ», και ύστερα στον ώμο το� |
| 8814 | , ολάκερη μάχη γίνο� |
| 8815 | νταν από τον Αντώνη εναντίον το� |
| 8816 | Αντώνη. Και τότε η Πο� |
| 8817 | λο� |
| 8818 | διά έσπασε πρώτη τον κανόνα. Ο ενθο� |
| 8819 | σιασμός το� |
| 8820 | Αντώνη τη σ� |
| 8821 | νεπήρε τόσο, πο� |
| 8822 | κρέμασε ένα πόδι έξω από τα σεντόνια, ύστερα και το άλλο, τη μιμήθηκε ο Αλέξανδρος, τον ακολούθησε η Αλεξάνδρα, κι έξαφνα βρέθηκαν τα τρία αδέλφια καθισμένα πάνω στο ένα κρεβάτι, το� |
| 8823 | Αντώνη πο� |
| 8824 | , ανασηκωμένος ανάμεσα το� |
| 8825 | ς μ' ενθο� |
| 8826 | σιασμό ακράτητο και χειρονομίες μπόλικες, ξαναπαράσταινε το� |
| 8827 | ς πρωινούς το� |
| 8828 | ηρωισμούς. |
| 8829 | Άκο� |
| 8830 | αν τα κορίτσια και θαύμαζαν. Άκο� |
| 8831 | ε ο Αλέξανδρος και θαύμαζε κι εκείνος. Και τώρα πο� |
| 8832 | θ' αποχωρίζο� |
| 8833 | νταν τον Αντώνη, δεν το� |
| 8834 | ς πείραζε να το� |
| 8835 | δείξο� |
| 8836 | ν πως αναγνώριζαν την � |
| 8837 | περοχή το� |
| 8838 | , την τόλμη το� |
| 8839 | , την ατρομησιά και τη γρηγοράδα το� |
| 8840 | . Κι έλεγε ο Αντώνης και άκο� |
| 8841 | αν τ' αδέλφια το� |
| 8842 | , και σηκώθηκε ο Αντώνης όρθιος και ξαναπολέμησε όλο τον πρωινό πετροπόλεμο και κάτι περισσότερο. Κι έτρεψε σε φ� |
| 8843 | γή όλα τα χαμίνια της πρωινής μάχης και άλλα τόσα της φαντασίας το� |
| 8844 | . Και σαν είδε τον εα� |
| 8845 | τό το� |
| 8846 | μόνο και νικητή, ανάμεσα στα θαμπωμένα από τα κατορθώματα το� |
| 8847 | αδέλφια το� |
| 8848 | , δε βάσταξε. Έβαλε κάτω το κεφάλι το� |
| 8849 | κι έκανε μια τούμπα ξεφωνίζοντας: |
| 8850 | - Ζήτωωω!... |
| 8851 | Μα στον ενθο� |
| 8852 | σιασμό το� |
| 8853 | δεν πρόφθασε να μετρήσει την απόσταση, και τα πόδια το� |
| 8854 | βρόντησαν στα σίδερα το� |
| 8855 | κρεβατιού, πο� |
| 8856 | γκρεμοτσακίστηκαν με πάταγο στο πάτωμα. Και όπο� |
| 8857 | φύγει φύγει τ' άλλα τρία αδέλφια, πο� |
| 8858 | ξαναχώθηκαν άψε σβήσε κάτω από τα σεντόνια το� |
| 8859 | ς. Και γέμισε η κάμαρα κόσμο. Μαμά, θεία, θείος, πατέρας, Αφροδίτη, κερα-Ρήνη, σαν από μαγεία βρέθηκαν όλοι στη μέση. Τα τρία αδέλφια ήταν στα κρεβάτια το� |
| 8860 | ς, μα οι κο� |
| 8861 | νο� |
| 8862 | πιέρες είχαν μείνει στ� |
| 8863 | λωμένες, και ο Αντώνης, λίγο ζαλισμένος από τούμπα και κρότο� |
| 8864 | ς, κάθο� |
| 8865 | νταν στο χαλασμένο το� |
| 8866 | κρεβάτι άφωνος σαν ψάρι. Η μαμά και η θεία, τρομαγμένες, γύρε� |
| 8867 | αν λαβωμένο� |
| 8868 | ς και σκοτωμένο� |
| 8869 | ς. Ο θείος, μ' ένα κερί στο χέρι, μισογελούσε και ο πατέρας μισοσούφρωνε τα δασιά το� |
| 8870 | φρύδια. |
| 8871 | - Έπεσε το σίδερο το� |
| 8872 | κρεβατιού; ρώτησε. Κανένας δε μίλησε. |
| 8873 | Κι η κερα-Ρήνη πλησίασε, έπιασε τα δ� |
| 8874 | ο πόδια το� |
| 8875 | Αντώνη, τα σήκωσε και όλοι είδαν στο καθένα από ένα πλατύ γδάρσιμο πο� |
| 8876 | μάτωνε και κοκκίνιζε τα σεντόνια. |
| 8877 | - Τον χτύπησε το σίδερο πέφτοντας! Αχ, το καημένο! αναφώνησε η θεία. |
| 8878 | Κι έτρεξε η Αφροδίτη κι έφερε πάλι άρνικα, ξαντό και μαντίλια κι έδεσε τα πληγωμένα πόδια, όπως είχε δέσει το πρωί το πληγωμένο κεφάλι, και μαμά και θεία πλάγιασαν τρ� |
| 8879 | φερά τον Αντώνη στο ξαναφτιαγμένο το� |
| 8880 | κρεβάτι, με μαντιλοδεμένα κορ� |
| 8881 | φή και πόδια. Και σαν τον φίλησαν και τον φασάρεψαν και τον χάιδεψαν και το� |
| 8882 | κατέβασαν την κο� |
| 8883 | νο� |
| 8884 | πιέρα το� |
| 8885 | και τις κο� |
| 8886 | νο� |
| 8887 | πιέρες των αδελφών το� |
| 8888 | , και τον παρηγόρησαν για τις καινούριες το� |
| 8889 | πληγές, μαμά και θεία τού ε� |
| 8890 | χήθηκαν περαστικά και βγήκαν στις μύτες των ποδαριών, πίσω από τον πατέρα και το θείο. Κάμποση ώρα τα τέσσερα αδέλφια έμειναν σιωπηλά, λίγο σαστισμένα για την τροπή πο� |
| 8891 | είχαν πάρει τα πράματα και λίγο ντροπιασμένα για την απίστε� |
| 8892 | τη ατιμωρησία. Και πρώτος ο Αλέξανδρος έκοψε τη σιωπή με τα ψιθ� |
| 8893 | ρίσματα το� |
| 8894 | : |
| 8895 | - Αντώνη, είπε χαμηλόφωνα, εσύ δεν ξέρεις τίποτα. Εσύ είπες σήμερα πως η κακή μέρα από το πρωί φαίνεται, και όμως σήμερα ήταν η πιο ωραία μέρα! Ήλθαν οι γονείς και μας έφεραν εμάς το� |
| 8896 | φέκια και σπαθιά, και κο� |
| 8897 | ζίνα της Αλεξάνδρας, και φλιτζάνια και πιάτα της Πο� |
| 8898 | λο� |
| 8899 | διάς, και κανένας δε σε μάλωσε για τον πετροπόλεμο. Και τώρα πο� |
| 8900 | έσπασες το κρεβάτι σο� |
| 8901 | , πάλι κανένας δε σε μάλωσε... |
| 8902 | Τον διέκοψε ο Αντώνης: |
| 8903 | - Και πρώτον δεν είπε κανένας πως έσπασα εγώ το κρεβάτι, αποκρίθηκε ξεχνώντας να μιλήσει σιγά. Είπε ο θείος πως ήταν παλιό κι έσπασε μόνο το� |
| 8904 | ! Και ύστερα, εσύ να μην ξεφ� |
| 8905 | τρώνεις εκεί πο� |
| 8906 | δε σε σπέρνο� |
| 8907 | ν... |
| 8908 | - Τι τρέχει απάνω πάλι; ακούστηκε η ανήσ� |
| 8909 | χη φωνή της μαμάς από κάτω κι ε� |
| 8910 | θύς η απάντηση της Αφροδίτης από πάνω: |
| 8911 | - Τίποτα, κ� |
| 8912 | ρία Βιργινία, εγώ σ� |
| 8913 | γ� |
| 8914 | ρίζω. |
| 8915 | Και μπαίνοντας στην κάμαρα, θ� |
| 8916 | μωμένα ψιθύρισε η Αφροδίτη: |
| 8917 | - Θα ησ� |
| 8918 | χάσετε, θηρία; Ή να φωνάξω τον μπαμπά να το� |
| 8919 | πω πως έκανες μια τούμπα κι έσπασες το κρεβάτι; Θαρρείς πως δεν το κατάλαβε η κερα-Ρήνη, και ας μη μίλησε; Αντώνη, Τρελαντώνη, Ζο� |
| 8920 | ρλαντώνη, Λωλαντώνη, καλά σε λέγει η κερα-Ρήνη! Θα μας τρελάνεις όλο� |
| 8921 | ς! Κοιμήσο� |
| 8922 | αμέσως! |
| 8923 | Όλα τ' αδέλφια ζάρωσαν. Γύρισε και ο Αντώνης από τον τοίχο κι έκλεισε τα μάτια το� |
| 8924 | . Α� |
| 8925 | τή η κερα-Ρήνη! Τίποτα ωστόσο δεν της ξέφε� |
| 8926 | γε! Μα θα της ξεφύγει α� |
| 8927 | τός τώρα πο� |
| 8928 | θα πάγει σχολείο! Αχ! σαν πάγει σχολείο... Θα είναι πια με αγόρια... όλο με αγόρια... θα παίζο� |
| 8929 | ν πάλι σκλαβάκια... θα πολεμούν όλη μέρα... θα σπάζο� |
| 8930 | ν κεφάλια... θα παλεύο� |
| 8931 | ν, θα τραβούν σπαθιές, το� |
| 8932 | φεκιές, κανονιές... θα... θα... Και τον πήρε ο ύπνος με χίλια όνειρα ηρωικά. |
| 8933 | EOT; |
| 8934 | /* |
| 8935 | *** START: FULL LICENSE *** |
| 8936 | Creative Commons Legal Code |
| 8937 | Attribution-ShareAlike 3.0 Unported |
| 8938 | |
| 8939 | CREATIVE COMMONS CORPORATION IS NOT A LAW FIRM AND DOES NOT PROVIDE |
| 8940 | LEGAL SERVICES. DISTRIBUTION OF THIS LICENSE DOES NOT CREATE AN |
| 8941 | ATTORNEY-CLIENT RELATIONSHIP. CREATIVE COMMONS PROVIDES THIS |
| 8942 | INFORMATION ON AN "AS-IS" BASIS. CREATIVE COMMONS MAKES NO WARRANTIES |
| 8943 | REGARDING THE INFORMATION PROVIDED, AND DISCLAIMS LIABILITY FOR |
| 8944 | DAMAGES RESULTING FROM ITS USE. License |
| 8945 | THE WORK (AS DEFINED BELOW) IS PROVIDED UNDER THE TERMS OF THIS |
| 8946 | CREATIVE COMMONS PUBLIC LICENSE ("CCPL" OR "LICENSE"). THE WORK IS |
| 8947 | PROTECTED BY COPYRIGHT AND/OR OTHER APPLICABLE LAW. ANY USE OF THE |
| 8948 | WORK OTHER THAN AS AUTHORIZED UNDER THIS LICENSE OR COPYRIGHT LAW IS |
| 8949 | PROHIBITED. |
| 8950 | BY EXERCISING ANY RIGHTS TO THE WORK PROVIDED HERE, YOU ACCEPT AND |
| 8951 | AGREE TO BE BOUND BY THE TERMS OF THIS LICENSE. TO THE EXTENT THIS |
| 8952 | LICENSE MAY BE CONSIDERED TO BE A CONTRACT, THE LICENSOR GRANTS YOU |
| 8953 | THE RIGHTS CONTAINED HERE IN CONSIDERATION OF YOUR ACCEPTANCE OF SUCH |
| 8954 | TERMS AND CONDITIONS. |
| 8955 | 1. Definitions |
| 8956 | "Adaptation" means a work based upon the Work, or upon the Work and |
| 8957 | other pre-existing works, such as a translation, adaptation, |
| 8958 | derivative work, arrangement of music or other alterations of a |
| 8959 | literary or artistic work, or phonogram or performance and includes |
| 8960 | cinematographic adaptations or any other form in which the Work may be |
| 8961 | recast, transformed, or adapted including in any form recognizably |
| 8962 | derived from the original, except that a work that constitutes a |
| 8963 | Collection will not be considered an Adaptation for the purpose of |
| 8964 | this License. For the avoidance of doubt, where the Work is a musical |
| 8965 | work, performance or phonogram, the synchronization of the Work in |
| 8966 | timed-relation with a moving image ("synching") will be considered an |
| 8967 | Adaptation for the purpose of this License. "Collection" means a |
| 8968 | collection of literary or artistic works, such as encyclopedias and |
| 8969 | anthologies, or performances, phonograms or broadcasts, or other works |
| 8970 | or subject matter other than works listed in Section 1(f) below, |
| 8971 | which, by reason of the selection and arrangement of their contents, |
| 8972 | constitute intellectual creations, in which the Work is included in |
| 8973 | its entirety in unmodified form along with one or more other |
| 8974 | contributions, each constituting separate and independent works in |
| 8975 | themselves, which together are assembled into a collective whole. A |
| 8976 | work that constitutes a Collection will not be considered an |
| 8977 | Adaptation (as defined below) for the purposes of this License. |
| 8978 | "Creative Commons Compatible License" means a license that is listed |
| 8979 | at http://creativecommons.org/compatiblelicenses that has been |
| 8980 | approved by Creative Commons as being essentially equivalent to this |
| 8981 | License, including, at a minimum, because that license: (i) contains |
| 8982 | terms that have the same purpose, meaning and effect as the License |
| 8983 | Elements of this License; and, (ii) explicitly permits the relicensing |
| 8984 | of adaptations of works made available under that license under this |
| 8985 | License or a Creative Commons jurisdiction license with the same |
| 8986 | License Elements as this License. "Distribute" means to make available |
| 8987 | to the public the original and copies of the Work or Adaptation, as |
| 8988 | appropriate, through sale or other transfer of ownership. "License |
| 8989 | Elements" means the following high-level license attributes as |
| 8990 | selected by Licensor and indicated in the title of this License: |
| 8991 | Attribution, ShareAlike. "Licensor" means the individual, individuals, |
| 8992 | entity or entities that offer(s) the Work under the terms of this |
| 8993 | License. "Original Author" means, in the case of a literary or |
| 8994 | artistic work, the individual, individuals, entity or entities who |
| 8995 | created the Work or if no individual or entity can be identified, the |
| 8996 | publisher; and in addition (i) in the case of a performance the |
| 8997 | actors, singers, musicians, dancers, and other persons who act, sing, |
| 8998 | deliver, declaim, play in, interpret or otherwise perform literary or |
| 8999 | artistic works or expressions of folklore; (ii) in the case of a |
| 9000 | phonogram the producer being the person or legal entity who first |
| 9001 | fixes the sounds of a performance or other sounds; and, (iii) in the |
| 9002 | case of broadcasts, the organization that transmits the broadcast. |
| 9003 | "Work" means the literary and/or artistic work offered under the terms |
| 9004 | of this License including without limitation any production in the |
| 9005 | literary, scientific and artistic domain, whatever may be the mode or |
| 9006 | form of its expression including digital form, such as a book, |
| 9007 | pamphlet and other writing; a lecture, address, sermon or other work |
| 9008 | of the same nature; a dramatic or dramatico-musical work; a |
| 9009 | choreographic work or entertainment in dumb show; a musical |
| 9010 | composition with or without words; a cinematographic work to which are |
| 9011 | assimilated works expressed by a process analogous to cinematography; |
| 9012 | a work of drawing, painting, architecture, sculpture, engraving or |
| 9013 | lithography; a photographic work to which are assimilated works |
| 9014 | expressed by a process analogous to photography; a work of applied |
| 9015 | art; an illustration, map, plan, sketch or three-dimensional work |
| 9016 | relative to geography, topography, architecture or science; a |
| 9017 | performance; a broadcast; a phonogram; a compilation of data to the |
| 9018 | extent it is protected as a copyrightable work; or a work performed by |
| 9019 | a variety or circus performer to the extent it is not otherwise |
| 9020 | considered a literary or artistic work. "You" means an individual or |
| 9021 | entity exercising rights under this License who has not previously |
| 9022 | violated the terms of this License with respect to the Work, or who |
| 9023 | has received express permission from the Licensor to exercise rights |
| 9024 | under this License despite a previous violation. "Publicly Perform" |
| 9025 | means to perform public recitations of the Work and to communicate to |
| 9026 | the public those public recitations, by any means or process, |
| 9027 | including by wire or wireless means or public digital performances; to |
| 9028 | make available to the public Works in such a way that members of the |
| 9029 | public may access these Works from a place and at a place individually |
| 9030 | chosen by them; to perform the Work to the public by any means or |
| 9031 | process and the communication to the public of the performances of the |
| 9032 | Work, including by public digital performance; to broadcast and |
| 9033 | rebroadcast the Work by any means including signs, sounds or images. |
| 9034 | "Reproduce" means to make copies of the Work by any means including |
| 9035 | without limitation by sound or visual recordings and the right of |
| 9036 | fixation and reproducing fixations of the Work, including storage of a |
| 9037 | protected performance or phonogram in digital form or other electronic |
| 9038 | medium. 2. Fair Dealing Rights. Nothing in this License is intended to |
| 9039 | reduce, limit, or restrict any uses free from copyright or rights |
| 9040 | arising from limitations or exceptions that are provided for in |
| 9041 | connection with the copyright protection under copyright law or other |
| 9042 | applicable laws. |
| 9043 | 3. License Grant. Subject to the terms and conditions of this License, |
| 9044 | Licensor hereby grants You a worldwide, royalty-free, non-exclusive, |
| 9045 | perpetual (for the duration of the applicable copyright) license to |
| 9046 | exercise the rights in the Work as stated below: |
| 9047 | to Reproduce the Work, to incorporate the Work into one or more |
| 9048 | Collections, and to Reproduce the Work as incorporated in the |
| 9049 | Collections; to create and Reproduce Adaptations provided that any |
| 9050 | such Adaptation, including any translation in any medium, takes |
| 9051 | reasonable steps to clearly label, demarcate or otherwise identify |
| 9052 | that changes were made to the original Work. For example, a |
| 9053 | translation could be marked "The original work was translated from |
| 9054 | English to Spanish," or a modification could indicate "The original |
| 9055 | work has been modified."; to Distribute and Publicly Perform the Work |
| 9056 | including as incorporated in Collections; and, to Distribute and |
| 9057 | Publicly Perform Adaptations. For the avoidance of doubt: |
| 9058 | Non-waivable Compulsory License Schemes. In those jurisdictions in |
| 9059 | which the right to collect royalties through any statutory or |
| 9060 | compulsory licensing scheme cannot be waived, the Licensor reserves |
| 9061 | the exclusive right to collect such royalties for any exercise by You |
| 9062 | of the rights granted under this License; Waivable Compulsory License |
| 9063 | Schemes. In those jurisdictions in which the right to collect |
| 9064 | royalties through any statutory or compulsory licensing scheme can be |
| 9065 | waived, the Licensor waives the exclusive right to collect such |
| 9066 | royalties for any exercise by You of the rights granted under this |
| 9067 | License; and, Voluntary License Schemes. The Licensor waives the right |
| 9068 | to collect royalties, whether individually or, in the event that the |
| 9069 | Licensor is a member of a collecting society that administers |
| 9070 | voluntary licensing schemes, via that society, from any exercise by |
| 9071 | You of the rights granted under this License. The above rights may be |
| 9072 | exercised in all media and formats whether now known or hereafter |
| 9073 | devised. The above rights include the right to make such modifications |
| 9074 | as are technically necessary to exercise the rights in other media and |
| 9075 | formats. Subject to Section 8(f), all rights not expressly granted by |
| 9076 | Licensor are hereby reserved. |
| 9077 | 4. Restrictions. The license granted in Section 3 above is expressly |
| 9078 | made subject to and limited by the following restrictions: |
| 9079 | You may Distribute or Publicly Perform the Work only under the terms |
| 9080 | of this License. You must include a copy of, or the Uniform Resource |
| 9081 | Identifier (URI) for, this License with every copy of the Work You |
| 9082 | Distribute or Publicly Perform. You may not offer or impose any terms |
| 9083 | on the Work that restrict the terms of this License or the ability of |
| 9084 | the recipient of the Work to exercise the rights granted to that |
| 9085 | recipient under the terms of the License. You may not sublicense the |
| 9086 | Work. You must keep intact all notices that refer to this License and |
| 9087 | to the disclaimer of warranties with every copy of the Work You |
| 9088 | Distribute or Publicly Perform. When You Distribute or Publicly |
| 9089 | Perform the Work, You may not impose any effective technological |
| 9090 | measures on the Work that restrict the ability of a recipient of the |
| 9091 | Work from You to exercise the rights granted to that recipient under |
| 9092 | the terms of the License. This Section 4(a) applies to the Work as |
| 9093 | incorporated in a Collection, but this does not require the Collection |
| 9094 | apart from the Work itself to be made subject to the terms of this |
| 9095 | License. If You create a Collection, upon notice from any Licensor You |
| 9096 | must, to the extent practicable, remove from the Collection any credit |
| 9097 | as required by Section 4(c), as requested. If You create an |
| 9098 | Adaptation, upon notice from any Licensor You must, to the extent |
| 9099 | practicable, remove from the Adaptation any credit as required by |
| 9100 | Section 4(c), as requested. You may Distribute or Publicly Perform an |
| 9101 | Adaptation only under the terms of: (i) this License; (ii) a later |
| 9102 | version of this License with the same License Elements as this |
| 9103 | License; (iii) a Creative Commons jurisdiction license (either this or |
| 9104 | a later license version) that contains the same License Elements as |
| 9105 | this License (e.g., Attribution-ShareAlike 3.0 US)); (iv) a Creative |
| 9106 | Commons Compatible License. If you license the Adaptation under one of |
| 9107 | the licenses mentioned in (iv), you must comply with the terms of that |
| 9108 | license. If you license the Adaptation under the terms of any of the |
| 9109 | licenses mentioned in (i), (ii) or (iii) (the "Applicable License"), |
| 9110 | you must comply with the terms of the Applicable License generally and |
| 9111 | the following provisions: (I) You must include a copy of, or the URI |
| 9112 | for, the Applicable License with every copy of each Adaptation You |
| 9113 | Distribute or Publicly Perform; (II) You may not offer or impose any |
| 9114 | terms on the Adaptation that restrict the terms of the Applicable |
| 9115 | License or the ability of the recipient of the Adaptation to exercise |
| 9116 | the rights granted to that recipient under the terms of the Applicable |
| 9117 | License; (III) You must keep intact all notices that refer to the |
| 9118 | Applicable License and to the disclaimer of warranties with every copy |
| 9119 | of the Work as included in the Adaptation You Distribute or Publicly |
| 9120 | Perform; (IV) when You Distribute or Publicly Perform the Adaptation, |
| 9121 | You may not impose any effective technological measures on the |
| 9122 | Adaptation that restrict the ability of a recipient of the Adaptation |
| 9123 | from You to exercise the rights granted to that recipient under the |
| 9124 | terms of the Applicable License. This Section 4(b) applies to the |
| 9125 | Adaptation as incorporated in a Collection, but this does not require |
| 9126 | the Collection apart from the Adaptation itself to be made subject to |
| 9127 | the terms of the Applicable License. If You Distribute, or Publicly |
| 9128 | Perform the Work or any Adaptations or Collections, You must, unless a |
| 9129 | request has been made pursuant to Section 4(a), keep intact all |
| 9130 | copyright notices for the Work and provide, reasonable to the medium |
| 9131 | or means You are utilizing: (i) the name of the Original Author (or |
| 9132 | pseudonym, if applicable) if supplied, and/or if the Original Author |
| 9133 | and/or Licensor designate another party or parties (e.g., a sponsor |
| 9134 | institute, publishing entity, journal) for attribution ("Attribution |
| 9135 | Parties") in Licensor's copyright notice, terms of service or by other |
| 9136 | reasonable means, the name of such party or parties; (ii) the title of |
| 9137 | the Work if supplied; (iii) to the extent reasonably practicable, the |
| 9138 | URI, if any, that Licensor specifies to be associated with the Work, |
| 9139 | unless such URI does not refer to the copyright notice or licensing |
| 9140 | information for the Work; and (iv) , consistent with Ssection 3(b), in |
| 9141 | the case of an Adaptation, a credit identifying the use of the Work in |
| 9142 | the Adaptation (e.g., "French translation of the Work by Original |
| 9143 | Author," or "Screenplay based on original Work by Original Author"). |
| 9144 | The credit required by this Section 4(c) may be implemented in any |
| 9145 | reasonable manner; provided, however, that in the case of a Adaptation |
| 9146 | or Collection, at a minimum such credit will appear, if a credit for |
| 9147 | all contributing authors of the Adaptation or Collection appears, then |
| 9148 | as part of these credits and in a manner at least as prominent as the |
| 9149 | credits for the other contributing authors. For the avoidance of |
| 9150 | doubt, You may only use the credit required by this Section for the |
| 9151 | purpose of attribution in the manner set out above and, by exercising |
| 9152 | Your rights under this License, You may not implicitly or explicitly |
| 9153 | assert or imply any connection with, sponsorship or endorsement by the |
| 9154 | Original Author, Licensor and/or Attribution Parties, as appropriate, |
| 9155 | of You or Your use of the Work, without the separate, express prior |
| 9156 | written permission of the Original Author, Licensor and/or Attribution |
| 9157 | Parties. Except as otherwise agreed in writing by the Licensor or as |
| 9158 | may be otherwise permitted by applicable law, if You Reproduce, |
| 9159 | Distribute or Publicly Perform the Work either by itself or as part of |
| 9160 | any Adaptations or Collections, You must not distort, mutilate, modify |
| 9161 | or take other derogatory action in relation to the Work which would be |
| 9162 | prejudicial to the Original Author's honor or reputation. Licensor |
| 9163 | agrees that in those jurisdictions (e.g. Japan), in which any exercise |
| 9164 | of the right granted in Section 3(b) of this License (the right to |
| 9165 | make Adaptations) would be deemed to be a distortion, mutilation, |
| 9166 | modification or other derogatory action prejudicial to the Original |
| 9167 | Author's honor and reputation, the Licensor will waive or not assert, |
| 9168 | as appropriate, this Section, to the fullest extent permitted by the |
| 9169 | applicable national law, to enable You to reasonably exercise Your |
| 9170 | right under Section 3(b) of this License (right to make Adaptations) |
| 9171 | but not otherwise. 5. Representations, Warranties and Disclaimer |
| 9172 | UNLESS OTHERWISE MUTUALLY AGREED TO BY THE PARTIES IN WRITING, |
| 9173 | LICENSOR OFFERS THE WORK AS-IS AND MAKES NO REPRESENTATIONS OR |
| 9174 | WARRANTIES OF ANY KIND CONCERNING THE WORK, EXPRESS, IMPLIED, |
| 9175 | STATUTORY OR OTHERWISE, INCLUDING, WITHOUT LIMITATION, WARRANTIES OF |
| 9176 | TITLE, MERCHANTIBILITY, FITNESS FOR A PARTICULAR PURPOSE, |
| 9177 | NONINFRINGEMENT, OR THE ABSENCE OF LATENT OR OTHER DEFECTS, ACCURACY, |
| 9178 | OR THE PRESENCE OF ABSENCE OF ERRORS, WHETHER OR NOT DISCOVERABLE. |
| 9179 | SOME JURISDICTIONS DO NOT ALLOW THE EXCLUSION OF IMPLIED WARRANTIES, |
| 9180 | SO SUCH EXCLUSION MAY NOT APPLY TO YOU. |
| 9181 | 6. Limitation on Liability. EXCEPT TO THE EXTENT REQUIRED BY |
| 9182 | APPLICABLE LAW, IN NO EVENT WILL LICENSOR BE LIABLE TO YOU ON ANY |
| 9183 | LEGAL THEORY FOR ANY SPECIAL, INCIDENTAL, CONSEQUENTIAL, PUNITIVE OR |
| 9184 | EXEMPLARY DAMAGES ARISING OUT OF THIS LICENSE OR THE USE OF THE WORK, |
| 9185 | EVEN IF LICENSOR HAS BEEN ADVISED OF THE POSSIBILITY OF SUCH DAMAGES. |
| 9186 | 7. Termination |
| 9187 | This License and the rights granted hereunder will terminate |
| 9188 | automatically upon any breach by You of the terms of this License. |
| 9189 | Individuals or entities who have received Adaptations or Collections |
| 9190 | from You under this License, however, will not have their licenses |
| 9191 | terminated provided such individuals or entities remain in full |
| 9192 | compliance with those licenses. Sections 1, 2, 5, 6, 7, and 8 will |
| 9193 | survive any termination of this License. Subject to the above terms |
| 9194 | and conditions, the license granted here is perpetual (for the |
| 9195 | duration of the applicable copyright in the Work). Notwithstanding the |
| 9196 | above, Licensor reserves the right to release the Work under different |
| 9197 | license terms or to stop distributing the Work at any time; provided, |
| 9198 | however that any such election will not serve to withdraw this License |
| 9199 | (or any other license that has been, or is required to be, granted |
| 9200 | under the terms of this License), and this License will continue in |
| 9201 | full force and effect unless terminated as stated above. 8. |
| 9202 | Miscellaneous |
| 9203 | Each time You Distribute or Publicly Perform the Work or a Collection, |
| 9204 | the Licensor offers to the recipient a license to the Work on the same |
| 9205 | terms and conditions as the license granted to You under this License. |
| 9206 | Each time You Distribute or Publicly Perform an Adaptation, Licensor |
| 9207 | offers to the recipient a license to the original Work on the same |
| 9208 | terms and conditions as the license granted to You under this License. |
| 9209 | If any provision of this License is invalid or unenforceable under |
| 9210 | applicable law, it shall not affect the validity or enforceability of |
| 9211 | the remainder of the terms of this License, and without further action |
| 9212 | by the parties to this agreement, such provision shall be reformed to |
| 9213 | the minimum extent necessary to make such provision valid and |
| 9214 | enforceable. No term or provision of this License shall be deemed |
| 9215 | waived and no breach consented to unless such waiver or consent shall |
| 9216 | be in writing and signed by the party to be charged with such waiver |
| 9217 | or consent. This License constitutes the entire agreement between the |
| 9218 | parties with respect to the Work licensed here. There are no |
| 9219 | understandings, agreements or representations with respect to the Work |
| 9220 | not specified here. Licensor shall not be bound by any additional |
| 9221 | provisions that may appear in any communication from You. This License |
| 9222 | may not be modified without the mutual written agreement of the |
| 9223 | Licensor and You. The rights granted under, and the subject matter |
| 9224 | referenced, in this License were drafted utilizing the terminology of |
| 9225 | the Berne Convention for the Protection of Literary and Artistic Works |
| 9226 | (as amended on September 28, 1979), the Rome Convention of 1961, the |
| 9227 | WIPO Copyright Treaty of 1996, the WIPO Performances and Phonograms |
| 9228 | Treaty of 1996 and the Universal Copyright Convention (as revised on |
| 9229 | July 24, 1971). These rights and subject matter take effect in the |
| 9230 | relevant jurisdiction in which the License terms are sought to be |
| 9231 | enforced according to the corresponding provisions of the |
| 9232 | implementation of those treaty provisions in the applicable national |
| 9233 | law. If the standard suite of rights granted under applicable |
| 9234 | copyright law includes additional rights not granted under this |
| 9235 | License, such additional rights are deemed to be included in the |
| 9236 | License; this License is not intended to restrict the license of any |
| 9237 | rights under applicable law. Creative Commons Notice |
| 9238 | Creative Commons is not a party to this License, and makes no warranty |
| 9239 | whatsoever in connection with the Work. Creative Commons will not be |
| 9240 | liable to You or any party on any legal theory for any damages |
| 9241 | whatsoever, including without limitation any general, special, |
| 9242 | incidental or consequential damages arising in connection to this |
| 9243 | license. Notwithstanding the foregoing two (2) sentences, if Creative |
| 9244 | Commons has expressly identified itself as the Licensor hereunder, it |
| 9245 | shall have all rights and obligations of Licensor. |
| 9246 | Except for the limited purpose of indicating to the public that the |
| 9247 | Work is licensed under the CCPL, Creative Commons does not authorize |
| 9248 | the use by either party of the trademark "Creative Commons" or any |
| 9249 | related trademark or logo of Creative Commons without the prior |
| 9250 | written consent of Creative Commons. Any permitted use will be in |
| 9251 | compliance with Creative Commons' then-current trademark usage |
| 9252 | guidelines, as may be published on its website or otherwise made |
| 9253 | available upon request from time to time. For the avoidance of doubt, |
| 9254 | this trademark restriction does not form part of the License. |
| 9255 | Creative Commons may be contacted at http://creativecommons.org/. |
| 9256 | */ |
| 9257 | } |
| 9258 |